มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที24 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที24 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่24 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2559 14:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที24 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่24
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
ในเช้าของวันนี้ร่างเล็กของเกรซกำลังนั่งอยู่ภายในห้องโถงขนาดกว้างแสนหรูหราของทางโรงแรม ดูเหมือนวันนี้จะมีการเตรียมงานอะไรบางอย่าง ซึ่งเกรซเองก็ไม่รู้เพราะต้นสนที่ยุ่งกับการทำงานไม่ได้เข้ามาพูดคุยกับเขาเลยตั้งแต่เช้า แต่ถึงอย่างนั้นเกรซก็ไม่อยากทำตัวเป็นภาระ เขาเลยเข้ามาช่วยจัดนั่นนี่นิดหน่อยตามเท่าที่จะทำได้
 
“ให้ผมจัดดอกไม้ตรงนี้หรอครับ?” เกรซขยับปากถามออกไปพร้อมกับมือที่ชี้ตรงไปยังดอกไม้ปลอมกองใหญ่
“ใช่ค่ะ ทำได้ใช่มั้ย?อะนี่แบบ เอาแบบนี้เลยนะ จัดแยกไว้แล้วเดี๋ยวคนจัดจะมาเก็บรายละเอียดอีกที” เมื่อคุณหัวหน้าแม่บ้านพูดแบบนี้เกรซจึงพยักหน้ารับแล้วหันสายตามามองยังดอกไม้แสนสวยตรงหน้า นี่ขนาดเป็นดอกไม้ปลอมยังสวยขนาดนี้ คงจะเกรดดีน่าดู ดูท่าแล้วเจ้าของงานคงจะรวยมากเลยหละมั้ง
 
“ดอกนี้...แล้วก็ อ่า เอาสีนี้ดีกว่า” จากตอนแรกที่จะทำตามแบบ ตอนนี้ก็ทำตามใจตัวเองมันซะเลย
“พี่เกรซ!ทำไรอะ!!” เสียงถามใสแป๋วดังขึ้นพร้อมกับร่างของต้นสนที่วิ่งถลาเข้ามาหา เกรซหันมองก่อนจะชูดอกไม้ในมือให้อีกคนดูแทนคำตอบ เด็กหนุ่มต้นสนมองเกรซก่อนจะใช้มือบังท้องของเกรซเอาไว้ เพราะเกรงว่าใครอีกคนจะเผลอขยับจนทำให้ท้องชนกับขอบโต๊ะเข้า
 
“ทำอะไรเนี่ยสน”
“ก็บังไว้ไง ถ้าหากพี่ขยับแล้วท้องชนกับขอบโต๊ะจะทำไงเล่า” น้ำเสียงเหมือนดุหลุดดัง ซึ่งเจ้าเด็กที่นั่งอยู่ข้างเขาก็คอยพูดนั่นนี่บ่นให้เกรซไม่หยุด อะไรกันหละเนี่ย เขาก็นั่งจัดดอกไม้อยู่ดีๆ มันบ่นยังกับเขาไปออกรบเลยก็ว่าได้
 
“เออใช่สิ นี่สน...อันนี้ จะมีงานแต่งหรอ”
“อื้ม!งานแต่งเว่อวัง เปลืองตังสุดๆ” มุกแสนแป๊กของเด็กหนุ่มตัวน้อยสามารถเรียกเสียงขบขันจากเกรซได้นิดหน่อย เพราะจากที่ต้นสนพูดแล้วเกรซก็เห็นด้วยแบบดิบดี ก็ดูสิ แค่ดอกไม้ตรงหน้าเขานี่ก็ปาไปกี่หมื่นแล้วหละ ใช้เงินเป็นว่าเล่นเลยนะเจ้าของงานน่ะ
 
“แล้วงานแต่งใครหรอ ลูกค้าของที่นี้หรอ?”
“โนวๆ อันนี้พี่ต้องรอดูเอง...ผมไม่บอกร้อกกก” ประโยคจากปากของต้นสนทำให้เกรซต้องแอบหน้าหงิก
“ว่าแต่...อันนี้พี่จัดดอกไม้อะไรอะ จัดตามแบบหรอ ไหนแบบอะไหนแบบ”
 
“เปล่า ฉันจัดตามใจตัวเองตางหาก” เกรซบอกออกไปพร้อมกับมือที่โยนใบแบบลงไว้ตรงพื้น ต้นสนของเราแอบขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจเพราะปกติแล้วงานแบบนี้ต้องมีตรีมงานไม่ใช่หรือไง แล้วนี่เกรซ อะไรของพี่เขานะ...
 
“แล้วคนเขาจะไม่ว่าเอาหรอพี่ ถ้าพี่จัดแบบเนี่ยอะ”
“ถ้ากล้าว่าหรอ ฉันก็จะต่อยให้มันตายไปเลยหละ” น้ำเสียงที่ฟังดูโคตรขี้โม้ทำให้ต้นสนต้องหัวเราะเหอะๆอย่างไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง แต่เขาก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกเพราะตามปกติเกรซก็ไม่ค่อยชอบฟังชาวบ้านชาวช่องอยู่แล้ว ชอบทำตามใจตัวเองอยู่เรื่อยนั่นแหละ แต่ต้นสนว่ามันก็น่ารักดีนะ เพราะเขาน่ะชอบเกรซที่เป็นเกรซที่สุดแล้ว ดูเอาแต่ใจน่ารักออก
 
“งานนี้จะจัดวันไหนหรอ” เกรซถามที่ตัวเองสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง
“อีกสองสามเดือนอะพี่ แต่แบบงานใหญ่ไง....เขาก็เลยล่วงหน้าไว้หลายเดือนเลย เจ้าสาวเรื่องมากน่ะ” พอต้นสนพูดมาแบบนี้เกรซก็หลุดขำเล็กน้อย เพราะตามปกติงานแต่งทุกงานคู่บ่าวสาวก็เรื่องมากกันหมดแหละ ตอนเขาเรียนเขาก็เรียนใกล้เคียงกับด้านนี้มา เลยมีโอกาสได้ไปช่วยจัดงานแต่งอยู่บ่อยครั้ง ก็นะ มันเป็นงานสำคัญใครเขาก็ต้องสนใจเรื่องจุกจิกทั้งนั้น
 
“เอ้า แล้วจะไปไหนน่ะพี่!”
“จะไปเดินเล่น เบื่อแล้ว ไม่อยากจัดดอกไม้แล้ว” คนที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนขยับปากตอบเพื่อนต่างวัยออกไป ซึ่งหลังจากที่ลุกมาจากกองดอกไม้ เกรซก็เดินตรงไปยังบริเวณหน้าห้องโถงที่เหมือนกำลังออกแบบเวทีของงานอยู่ แต่ละคนดูเครียดจนเกรซไม่อยากจะเข้าไปยุ่งซักเท่าไหร่
 
“ไงครับคุณเกรซ” และเสียงทักจากบอดิการ์ดคุ้นหน้าคุ้นตาที่ยืนอยู่ก็ดังขึ้น
“เลิกเรียกว่าคุณเกรซ ฉันไม่ชอบ”
“อ่า ขอโทษทีครับ...แต่คุณกันต์จะมาถึงแล้ว ไม่ออกไปรอรับหน่อยหรอครับ”
 
“ไม่จำเป็น” คนตัวเล็กพูดสวนกลับไปก่อนจะเดินหนีออกไปอีกจนได้ วุ่นวายถึงต้นสนที่ต้องคอยวิ่งตามเกรซให้วุ่น เอาเข้าจริงงานที่ต้องคอยดูแลเกรซนี่มันยุ่งยากยิ่งกว่าเลี้ยงเด็กอ่อนเสียอีก ก็ใครอีกคนน่ะเล่นเดินให้ทั่วได้ทั้งวัน เดี๋ยวก็อยากไปตรงนั้น ซักพักก็เบื่อ แล้วก็อยากไปตรงนี้
 
“พี่เกรซซซซ!จะไปไหนครับบบบ!!”
“ฉันจะออกไปข้างหน้าโรงแรม!” เสียงตะโกนตอบกลับมาทำให้ต้นสนต้องหอบแฮ่กๆพร้อมก้าวขาเดินตามไป นี่เขาก็พอจะเดาออกแล้วหละว่าเกรซจะไปไหน ก็คงไปรับคุณกันต์แหละมั้ง เพราะได้ยินมาว่าคุณเขาจะลงมาวันนี้ แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี๊น่ะต้นสนได้ยินชัดเจนเลยว่าเกรซบอกว่าไม่จำเป็นต้องออกไปรับคุณกันต์ แล้วไหงตอนนี้ถึงได้เดินหน้าตั้งออกไปแบบนั้นหละ
 
โอ้โหยยย คนวิ่งตามแบบเขานี่มันเหนื่อยนะเฟร้ยย!
 
“ไหนว่าจะไม่ออกมารับไงหละพี่”
“เปล่า แค่นึกได้ว่าเมื่อคืนนายนั่นบอกให้ออกมารอด้วย” เกรซบอกไปตามความจริง แต่ต้นสนของเราดูจะไม่เชื่อเสียเลย เสียงแซวงุ้งงิ้งดังไม่หยุดจนเกรซต้องหันมาทำตาคาดโทษใส่ ในระหว่างที่ยืนรอใครบางคนรถยนต์ขนของคันใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามาก็ทำให้เกรซต้องมองตาม และสิ่งที่ถูกยกลงมาก็คือรูปขนาดยักษ์ภายในกรอบที่ถูกห่อไว้อย่างดี
 
“พี่เกรซ นั่นๆๆ”
“ทำไม”
“นั่นรูปของเจ้าบ่าวเจ้าสาวไง ตอนนี้ผมก็จะเฉลยว่างานแต่งนี่ของใคร!ปะพี่ เราตามเขาไปข้างในดีกว่า” พอพูดจบต้นสนก็จัดการลากเกรซให้ตามรูปกรอบใหญ่เข้าไปยังในงาน ในตอนนี้ทางทีมจัดงานได้วางแอบรูปเอาไว้ที่มุมทางเดิน ซึ่งเมื่อทุกคนออกไปแล้วต้นสนตัวแสบจึงหันมายิ้มอย่างมีเลศนัยให้เกรซ
 
“เราแกะเลยดีมั้ยพี่เกรซ”
“ไม่ได้นะ เดี๋ยวเขาก็ว่าเอาหรอก....ฉันจะออกไปรอคุณกันต์ก่อน” แต่ยังไม่ทันที่เกรซจะได้เดินออกไปไหน เสียงฉีกกระดาษห่อออกด้วยความอยากรู้อยากเห็นของต้นสนก็ทำให้เกรซต้องหันขวับกลับไปมอง
 
และนั่นมัน...
 
”นี่ไงพี่เกรซ!น้องคุณกันต์ที่ผมเคยบอกอะ...คุณเมฆอะคุณเมฆ!” เกรซพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินหนีจากต้นสนออกมาอย่างไม่ชอบใจ ซึ่งเจ้าเด็กหนุ่มของเราก็ต้องหน้าเสียเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้เกรซหงุดหงิด และเกรวเองก็ยังคงเดินนิ่งด้วยหน้าตาไม่พอใจอย่างถึงขั้นสุด
 
..ปึก..!
แถมยังมัวแต่ไม่พอใจจนเดินชนเข้ากับใครก็ไม่รู้
 
“ฉันบอกให้เธอออกไปรอรับฉันไม่ใช่หรือไง แล้วนั่นเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนี้” จนเมื่อเสียงที่ฟังจนจำได้ดังขึ้น เกรซถึงได้รู้ว่าคนที่เขาเพิ่งจะชนด้วยคือใคร คนตัวเล็กไม่ตอบแต่กลับขมวดคิ้วแล้วทำท่าจะเดินกลับไปยังห้องของตน
 
...หมับ..
 
“เดี๋ยวเกรซ...เธอรู้เรื่องอะไรมาใช่มั้ย”
“ทำไมคุณไม่ยอมบอกผมตั้งแต่แรก ว่าสองคนนั้นจะแต่งงานกันที่นี่” พอโดนจี้จุดเกรซจึงถามกลับไปพร้อมกับการที่ออกแรงดึงแขนตัวเองออกจากมืออีกคน
 
“ฉันก็กำลังจะมาบอกเธอนี่ไง...แล้วทำไมจะต้องไม่พอใจขนาดนี้”
“นี่คุณ การที่พ่อของลูกตัวเองกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น คือผมควรจะดีใจหรือไงวะ” คนตัวเล็กสบถอย่างหัวเสียเช่นเดียวกับร่างกายที่ออกแรงก้าวเดินหนีเพื่อเตรียมจะเข้าห้องของตัวเอง แถมต้นสนที่วิ่งตามมายังต้องเดินวนกลับไปอีกทางเพราะดูท่าแล้วเกรซคงมีเรื่องจะคุยกับกันต์นั่นแหละ
 
“เกรซ!ฉันกำลังจะบอกเธอว่าไอ้เมฆมัน....” เกรซไม่ได้สนใจฟังแถมยังเดินหนีจนกันต์ขี้เกียจตาม และในระหว่างที่กำลังเดินกลับไปห้องตัวเอง จู่ๆเสียงกระดิ่งกรุ้งกริ้งจากด้านหลังก็ทำให้เขาต้องหันกลับมา ซึ่งเมื่อมองกลับไปภาพตรงหน้าที่เห็นก็คือเจ้าสัตว์ตัวเล็กกลมที่กำลังวิ่งร่าเริงมาหา
 
“ปุย...” เกรซหลุดเรียกชื่อของเจ้ากระต่ายตรงหน้าขึ้นมา แถมเสียงเอะอะโวยวายที่ดังใกล้ยังทำให้เกรซต้องรีบเอื้อมไปคว้ากระต่ายตัวเล็กมาอุ้มแล้วพาวิ่งเข้าไปแอบภายในห้องที่อยู่ไม่ห่างนัก เกรซยืนกอดเจ้าปุยไว้แน่นอย่างคิดถึง เช่นเดียวกับสายตาที่แอบชำเลืองมองผ่านช่องประตูที่แง้มเอาไว้ออก
 
จนกระทั่งเสียงเสียงนึงดังขึ้น...
 
“ไอ้ปุย!...ออกมาสิวะ วิ่งไปไหนวะเนี่ย” เกรซยังคงยืนกอดเจ้าปุยเงียบเช่นเดียวกับสายตาที่ชำเลืองมองลอดออกไปยังด้านนอก บริเวณช่วงทางเดินมีร่างสูงของใครบางคนกำลังยืนชักสีหน้าไม่พอใจและน้ำเสียงที่เหมือนหงุดหงิดมาสิบปีแบบนั้น มันก็มีอยู่แค่คนเดียวนั่นแหละ...
 
“ไอ้กระต่ายเวรเอ้ย....ปุย!ออกมา...ไอ้ปุย!” การที่เมฆตะโกนด่ากระต่ายของเขาแบบนี้ เกรซแอบไม่พอใจอย่างหนัก แต่เมื่อก้มมองเจ้าลูกรักขนปุยในอ้อมแขนแล้ว ก็ดูท่าจะอ้วนขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย
 
และเมฆก็ยังตะโกนเรียกหาเจ้าปุยอยู่แบบนั้น
ซึ่งเกรซเอง ก็ไม่ได้ยอมโผล่ออกไปจากห้องให้เห็นด้วย
ไม่เอาหรอก เขาไม่ยอมให้มันเห็นหรอก ก็ท้องโตขนาดนี้น่ะ เดี๋ยวเมฆมันก็รู้พอดีสิ...
 
“ปุย...!ออกมาได้แล้ว ไอ้ปุย!!”
“...........”
“ไอ้ห่านี่ อย่ามาทำตัววุ่นวายเหมือนเจ้าของมึงนักได้มั้ยวะ” เสียงสบถจากใครบางคนทำให้เกรซที่โดนพาดพิงต้องตาโตขึ้นมา คนตัวเล็กรีบหันขวับไปมองคนพูด และในระหว่างนี้เขาเลยถือโอกาสมองแอบมองใบหน้าของเมฆที่ไม่ได้เห็นมานานเกือบปี
 
ใครอีกคนดูโตขึ้นตั้งเยอะ แถมสูงขึ้นหลายเซนด้วยมั้งนั่น
ผิวก็ดูจะขาวขึ้นนิดหน่อย หน้าตาก็ดูหงุดหงิดตลอดเวลาไม่เปลี่ยน
 
แต่ว่าเกรซยังจำรอยยิ้มของเมฆได้อยู่เลยนะ...
 
“ปุย...ออกไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาเล่นด้วยกันอีก” เกรซขยับปากพึมพำบอกกระต่ายในอ้อมแขน เพราะนี่ก็นานมากแล้วและเขาควรจะปล่อยเจ้าปุยคืนเมฆมันไปซักที ซึ่งเจ้าปุยของเราก็ทำท่างอแงไม่อยากไป แต่พอเกรซเริ่มหน้านิ่งใส่ สุดท้ายเจ้ากระต่ายแสนรู้ก็ต้องวิ่งอุ้ยอ้ายออกไปหาร่างของบุคคลที่กำลังตามหามันอยู่
 
..ปึก..
เจ้าปุยใช้หัวชนเข้าที่รองเท้าของเมฆเพื่อเรียกให้ใครอีกคนได้ก้มมอง
 
“มาจากไหนวะเนี่ย” เสียงสบถจากเมฆดังขึ้นอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวสูงก็ยอมจะอุ้มเจ้ากระต่ายเอาไว้ รอยยิ้มของเมฆที่ปรากฏก่อนจะเดินจากไป ทำให้เกรซที่คอยมองอยู่ต้องแอบแสดงใบหน้าแสนเศร้าตามลำพัง คนตัวเล็กก้มลงมองพื้นพลางแสดงแววตาแสนน้อยใจ
 
เมฆมันตามหากระต่ายเป็นบ้าเป็นหลัง ขนาดกระต่ายยังตามหา
แล้วทำไมทีเขาไม่เห็นว่ามันจะเคยตามหาบ้างเลย...
 
 
....แต่เขาไม่เคยลืมมันเลยนะ เขายังคิดถึงมันอยู่ตลอด...
 
 
# # # # # # #
 
เจอกันแล้ววว จะเรียกว่าเจอกันได้หรือเปล่า55555
 
แต่ยังมีดราม่าต่อจากนี้อีกนะ -..-
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น