Nunnoii

เปิดเรื่องที่สามแล้วนะ.. ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 18 : Happy family [End]

คำค้น : มีความสูข

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2559 00:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18 : Happy family [End]
แบบอักษร

Happy family

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/113808533-member.jpg

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/107573622-member.jpg

 

          " ไหนบอกจะทำอะไรก็ได้ไง "   พาสต้าแย้งขึ้นทำให้ซิสเทสตัวชาโดยปริยาย

 

          " แต่พี่ไม่อยากตายนิ อยากเจอหน้าลูกกับเมีย ขออย่างอื่น แบบนี้ไม่เอา " ซิสเทสค้านหัวชนฝา จะให้ตายได้ไงมันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลย เขาพึ่งเจอเมียกับลูกแท้ๆ ถ้าให้เขาตายตอนนี้ไปบวชดีกว่า

 

          " งั้น! ห้ามอยู่ใกล้ฉันกับลูก ตกลงไหม" พาสต้าเอยอย่างหนักแน่น ยิ่งทำให้คนที่ฟังกับเศร้า แต่มือก็ยังกอดพาสต้าใว้แน่นกว่าเดิม เขาทำใจรับขอนี้ไม่ได้ 

 

          " ทำแบบนี้! ฆ่าพี่ให้ตายเถอะ " ซิสเทสตอบออกมาอย่างหมดหวัง ขืนไม่ให้เจอหน้าลูกกับเมีย เขาขอยอมตายดีกว่า ด้วยน้ำมือเธอ

 

          " ไหนบอกไม่อยากตายไง เอาไงกันแน่ "    หญิงสาวจ้องมองหน้าพี่ชายเอาเป็นเอาตาย

 

          " พาสพี่ขอร้อง!  อย่าไล่พี่ไปไหนเลย พาสรู้ไหมสี่ปีที่พาสหายไปพี่เจ็บและทรมานแค่ไหน พี่จ้างให้คนตามหาพาสทุกซอกทุกมุมในอเมริกา แต่ผลที่ได้คือความผิดหวัง และความผิดที่มีตราบาปในใจ ฮึก ได้โปรดอย่าไล่พี่ไปเลย พี่เจ็บพอแล้ว ฮึก "  น้ำตาของชายหนุ่มได้หลั่งไหลลงมาอีกครั้ง มือเรียวสวยบรรจงเช็ดให้ชายหนุ่มอย่างช้าๆ ซิสเทสละจากอ้อมกอมก่อนจะมากุมมือหญิงสาวไว้

 

          " งั้นพี่เทสเจอลูกได้ ในเวลาที่พาสไม่อยู่ ตกลงตามนี้ไหม " น้ำเสียงเย็นเยียบพูดออกมา 

 

          " พาส! ฮีก อย่าทรมาณพี่เลย รู้ทั้งรู้ว่าพี่รักพาสมากแค่ไหน ถึงพาสยังไม่หายโกรธพี่ แต่ขอได้ไหม อย่าทำแบบนี้กับพี่เลย " ซิสเทสโน้มหน้าเข้ามาซุกที่ไหล่มนของพาสต้า ก่อนจะร้องไห้ออกมา

 

          " อืม! ก็ได้ แต่ "   พาสต้าจ้องมองซิสเทสไม่วางตา ก่อนที่ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย

 

          " ห้ามอยู่ใกล้พาสหนึ่งเมตร ตกลงตามนี้ไหมค่ะพี่เทส "  ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะกอดหญิงสาวให้แน่นกว่าเดิมม

 

 

@คอนโด 20.20

 

          " คุณอาไม่กลับหรอค่ะ "  นูดิ้งเอยถามผู้ที่เป็นบิดาอย่างสงสัย ซิสเทสละจากหน้าจอทีวีก่อนจะหันมามองลูกที่ทำหน้าสงสัยถึงขีดสุดที่ห้องนั่งเล่น

 

          " แด้ด อุ้ย! อามาอยู่ที่นี้แล้วครับ ดีใจไหมเอย "  ซิสเทสดึงเด็กน้อยให้มานั่งตรงตักและกอดนูดิ้งไว้ ทั้งๆที่หนูน้อยกำลังดิ้นและดีใจกับการที่เขามาอยู่ด้วย

 

          " นูดิ้งเคยเจอแด้ดดี้ไหมครับ "   ชายหนุ่มแกล้งถามลูกสาวออกไป เพราะอยากรู้อยู่เต็มอกว่าตลอดสี่ปีมานี้พาสต้าคบหาชายอื่นบ้างไหม

 

          " ไม่เคยค่ะ แต่มามี้เคยบอกว่า แด้ดดี้ทำงานอยู่ไกล จึงมาหานูดิ้งและมามี้ไม่ได้ "  ซิสเทสที่ได้ฟังนูดิ้งเล่าถึงกับน้ำตาเคลอ เขามันโง่จริงๆ พาสทำเพื่อเขาขนาดนี้เลยหรอ ขนาดเขาไม่ได้อยู่ดูแลเธอในเวลาตั้งครรภ์และถึงคลอด เธอยังบอกลูกเสมอว่านู้ดิ้งมีพ่อ ยิ่งคิดหวนไปวันก่อนมันยิ่งรู้สึกผิด

 

          " คุณอาร้องอีกแล้ว นูดิ้งไม่ชอบเวลาคุณอาร้องเลย "  มือเล็กๆเอื้อมมาเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาจากตาให้ผู้เป็นบิดา ซิสเทสหอมลงตรงแก้มเนียนของหนูน้อยและกอดลูกสาวไม่ให้หลุดไปไหน

 

          " คุณอา เป็นแด้ดดี้ของนูดิ้งได้ไหม "  ซิสเทสสะงักค้างกัยประโยคของนูดิ้งที่เอยออกมา หัวใจที่ไร้เรี่ยวแรงเต้นขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นคำพูดที่วิเศษมากเลย 

 

          " ได้ครับ นูดิ้งของแด้ด "  น้ำตาที่เหือกแห้งไหลออกมาอีกครั้ง มันมีความสูขที่สุดเท่าชีวิตของเขาเลย  ทั้งสองพ่อลูกกอดกันทำให้พาสต้าที่ยืนมองอยู่หน้าประตูห้องนั่งเล่น และได้ยินทุกอย่างที่สองคนนั้นคุยกัน และยิ่งทำให้เธออ่อนแอ เธอใจอ่อนทุกครั้งที่เห็นเขาร้องไห้ อยากเข้าไปปลอบ แต่ทำไงได้สิ่งที่เขาทำกับเธอมันก็มากพอแล้ว เธอต้องใจแข็งเข้าไว้ พาสต้าเอามือปราดเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนจะทำให้เป็นปกติและเดินไปหาสองพ่อรู้ที่กอดกันอยู่ อย่างกะแม่ลิงกอดลูกลิง

 

          " นูดิ้งเข้านอนได้แล้วจ้ะ "  พาสเอยขึ้นมาทำให้สองพ่อลูกแยกออกจากกัน แต่ยังกอดกันอยู่แบบนั้น จนพาสต้าอดยิ้มไม่ได้

 

          " แด้ดดี้นอนกับนูดิ้งนะค่ะ "  ซิสเทสทำหน้ากังวลก่อนจะเงยหน้ามองพาสต้าที่ทำหน้านิ่ง ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะตอบก็ถูกมือน้อยดึงเข้าห้อง โดยไม่สนใจพาสต้าที่ทำหน้าโมโห  

 

           " แด้ดดี้ นอนข้างนี้นะ "  นูดิ้งเอาหมอนมาไว้ข้างที่อยู่ฝั่งซ้าย ก่อนจะมองสายตาจิกัดของพาสต้าที่ยืนพิงตรงประตู มามองทางเขา

 

          " แด้ดดี้ขอไปนอนข้างนอก... "   ซิสเทสยังไม่พูดจบพาสต้าก็แย้งขึ้น

 

          " นอนนี้ละ "   ชายหนุ่มถึงกับค้างและอึ้งกับประโยคนั้นของเธอ พาสต้าเดินตรงมาที่เตียงและนั่งลงฝั่งข้างขวาที่มีนูดิ้งนอนข้างกลาง

 

          " แด้ดดี้นอนสิค่ะ.. มามี้ไม่ดุแล้ว "  หนูน้อยดึงแขนของซิสเทสให้นอนลง ชายหนุ่มทำตามนูดิ้งอย่างว่านอกสอนง่าย

 

   หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

     ซิสเทสนอนผลิกไปมา ตอนนี้เขาข่มตานอนไม่หลับ เพราะรู้สึกดีใจที่พาสต้ายอมเขาบ้างแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกไปอย่างเงียบ กลัวสองแม่รู้จะตื่น ชายหนุ่มเดินมาที่ตู้เย็นก่อนจะเปิดน้ำกิน ตาก็ได้ไปสะดุดกับรูปภาพหนึ่งที่วางไว้ตรงโต๊ะรับแขก ร่างสูงเดินไปหยิบขึ้นมาดูช้าๆ  เขาไม่คิดเลยว่าพาสต้ายังเก็บภาพนี้ไว้ มันคือภาพที่พวกเราถ่ายด้วยกันตอนเธอย้ายเข้ามาบ้านของเขาครั้งแรก เขาพลิกดูข้อความข้างหลังภาพ เมื่ออ่านจบก็ทาบรูปนั้นไว้ตรงอกข้างซ้ายก่อนจะร้องออกมาอย่างเงียบๆ

 

      'พี่เทสเมื่อไรจะกลับมาหาพาส.. รู้ไมพาสรักพี่มากแค่ไหน แต่ไม่กล้าบอกไป กลัวพี่จะเกลียดพาส และอีกอย่างพาสก็ยังเด็กเกินไปสำหลับพี่ แต่ขอได้ไหม พาสโตเมื่อไรจะบินไปหา ไปบอกความความรู้สึกให้พี่เทสได้รู้ ว่าพาสรักพี่เทสมากแค่ไหน... เส้นเน่าของพี่เทส' 

 

        ซิสเทสคิดย้อนไปเมื่อสิบสามปีที่แล้ว ช่วงนั้นเขาอยู่ม.6 แม่ของเขาได้รับเด็กผู้หญิงอายุ 9 ขวบมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งก็คือพาสต้า เขาไม่ชอบเลยที่เธอมาอ้อน มาเล่นกับเขา วันๆไม่ได้ออกไปไหนคอยเล่นกับเธอตลอด ทำให้เขาเกิดรู้สึกเบื่อและรำคาญ แต่พอนานๆไปความรู้สึกที่เบื่อก็เริ่มเปลี่ยนไป เขารู้สึกชอบเธอขึ้นมา แต่เธอยังเด็กเกินไป เขาเลยพยายามทำเย็นชาใส่เธอ เพื่อให้เธอเกลียดเขา ไม่อยู่ใกล้เขา แต่รู้ไหมสิ่งที่เขาทำไปมันเจ็บมากแค่ไหน เมื่อเห็นเธอร้องไห้เมื่อถูกเขาดุด่าสาระพัด เวลานั้นเขาเรียนจบ ม.6  ก็เลยตัดสินใจขอมารดาไปเรียนต่อที่อเมริกา เพื่อหนีความรู้สึกที่มันมากจนเกินจะตัดใจจากเธอได้ แต่ใครจะรู้ตลอดเวลาที่ไปอยู่ที่นั้น ไม่มีวันไหนที่เขาลืมเธอได้เลย  เขาจึงตัดสินใจเป็นคาสโนวี่นอนกับผู้หญิงไปวันๆ เพื่อให้ลืมพาสต้า แต่ปล่าวเลย เขาไม่เคยลืมเธอสักครั้ง แต่แกล้งทำเป็นลืม และไม่สนใจเธอ และมาวันนี้เขาพึ่งเข้าใจดีว่า สิ่งที่เธอทำมันมากจนเขาเทียบไม่ได้เลย  ก็ใช่เขามันขี้ขลาดไม่กล้าบอกความในใจให้เธอรู้ สี่ปีที่เขารอเธอมันทรมาณ และเจ็บปวด ยังไม่เทียบเท่าเธอที่รอเขาเป็นเวลาเก้าปีเลยสักนิด พึ่งเข้าใจ เขามันโง่ใช่ไม ค่อยแต่ทำลายจิตใจเธอแบบนี้อยู่เรื่อยๆ 

 

      ชายหนุ่มปาดน้ำตาออกอย่างช้าๆ ก่อนจะวางรูปภาพนั้นไว้ที่เดิม ในระหว่างที่เขาจะหันหลังเดินไปห้องนอน สายตาก็ได้สะดุดกับพาสต้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เธอสะอื้นออกมาเล็กน้อยก่อนจะวิ่งมาสวมกอดเขาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงกอดตอบก่อนจะลูบหัวพาสต้าเบาๆ 

 

          " พี่ขอโทษ "  ซิสเทสซับอ้อมกอดไว้แน่นกลัวเธอจะจากไปไหนอีก

 

          " พี่ขอโทษ ฮึก ที่ทำร้ายจิตใจสารพัด "

 

          " พี่ ขะ อุ๊บ "   พาสต้าประกบจูบชายหนุ่มเมื่อไม่อยากได้ยินคำขอโทษจากเขา ลิ้นบางตวัดลิ้นหนาที่เผยปากให้เธอได้ลิ้มรส ก่อนจะมอบรสจูบอันหอมหวานให้กันอย่างอ่อนโยน และนุ่มนวล แฝงไปด้วยความเร้าร้อนและโหยหามันมาโดยตลอด  ทั้งสองจุมพิษกันอย่างเนินนาน ก่อนจะแยกออกจากกันอย่างเชื้องช้า 

 

          " พี่รักพาสนะ รักมากกว่าชีวิตของพี่เลย " ร่างสูงเอยออกมาอย่างจริงใจ ก่อนจะจูบลงที่หน้าผากแผ้วเบา เพื่อแสดงให้เธอรู้ว่า เขาจิงใจกับเธอแค่ไหน

 

          " พาสก็รักพี่เทสเช่นกัน ไม่เคยเปลี่ยน " ทั้งสองกอดกันอย่างดีใจที่สุดเมื่อรู้ความจริงของกันและกัน ในขณะที่กอดกันก็สายตาดวงน้อยมองพวกเขาอยู่

 

          " มามี้ แด้ดดี้ค่า " ทั้งสองสะดุ้งก่อนจะแยกออกจากกัน พาสต้าเดินมาหาลูกสาวก่อนจะอุ้มขึ้นมาแล้วก็หอมแก้มฟอดหนึ่ง

 

          " นูดิ้งตื่นมาทำไมไม่บอกมี้ ปวดฉี่หรือเปล่า "  พาสต้าถามลูกสาวอย่างเป็นห่วง

 

          " เปล่าค่ะมามี้... นูดิ้งคิดถึงแด้ดดี้.. กลัวแด้ดดี้จะทิ้งนูดิ้งไป " ซิสเทสพูดอะไรไม่ออก ขนาดนูดิ้งยังไม่รู้ว่าเขาเป็นพ่อยังติดขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าเขาเป็นพ่อจะติดขนาดไหน คิดไปคิดมาเหมือนพาสต้าไม่มีผิด  ชายหนุ่มเดินมาอุ้มหนูน้อยที่ยื่นมือให้เขาอุ้มอย่างกะเขาจะจากไป ซิสเทสหอมแก้มนูดิ้งสองข้าง

 

          " นูดิ้งอยากรู้ไหม แด้ดดี้ของหนูเป็นใคร "  พาสต้าเอยออกมาอย่างช้าๆและนุ่มนวล

 

          " นูดิ้งไม่อยากรู้แล้วค่ะ "   หนูน้อยตอบ ทำใหซิสเทสสลดลงไปในพริบตา หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง น้ำตาคลอ อาการนี้ชัดเลยมันเริ่มกับมาอีกครั้ง

 

          " ทำไหมละคะนูดิ้ง "  พาสต้าถามเสียงเบา

 

          " ก็นูดิ้งมีแด้ดดี้คนนี้แล้วไงค่ะ นูดิ้งจะรักแค่แด้ดดี้คนนี้คนเดียวค่ะมามี้ "  หนูน้อยตอบเสียงหนักแน่น ก่อนที่ซิสเทสจะยกยิ้มออกมาอีกครั้ง และจูบลงแก้มเนียนของลูกสาว

 

          " คนที่อุ้มนูดิ้งนั้นไงคือพ่อแท้ๆของลูก "  เด็กน้อยค้างก่อนจะจ้องมองบิดาและยิ้มออกมาอย่างดีใจ เด็กยังไงก็เด็ก โกรธใครไม่ค่อยเป็นหลอก

 

         " แด้ดดี้ "  นู้ดิ้งเอยออกมาอย่างดีใจก่อนจะควงคอผู้เป็นบิดาและหอมลงแก้มของพ่ออย่างดีใจออกนอกหน้า

 

          " แด้ดดี้.. สัญญากับนูดิ้งได้ไหม? "  เด็กน้อยเอียงหน้ามาถามคนเป็นพ่อ ซิสเทสพยักหน้าให้ลูกสาวและก็ยิ้มออกมา

 

          " แด้ดดี้จะไม่ทิ้งนูดิ้งและมามี้ไปอีก "  เด็กน้อยหอมลงที่แก้มซิสเทสอีกครั้ง

 

          " แด้ดดี้สัญญาครับ แด้ดดี้จะไม่ทิ้งนูดิ้งและมามี้ไปไหน "  ร่างสูงบอกลูกสาวอย่างเอ็นดู ก่อนพาสต้าจะเดินมากอดซิสเทสและนูดิ้ง พาสต้าหอมที่แก้มน้อยลงสองข้างแก้ม นูดิ้งก็หอมพาสต้าตอบ

 

          " นูดิ้งรักมามี้และแด้ดดี้ที่สุดเลย"  นูดิ้งชูมือขึ้นอย่างดีใจ และมีความสูข

 

          " มามี้ก็รักนูดิ้งจ๊ะ "  พาสต้าหอมลงที่แก้มลูกสาวอีกครั้ง

 

          " แด้ดดี้ก็เช่นกัน รักนูดิ้งและมามี้มากๆ แด้ดดี้มีความสูขจังเลย "  ซิสเทสเอยออกมาจากใจจริง  ก่อนจะอ้อมกอดพาสต้าเข้าใกล้และหอมลงแก้มน้อยของนูดิ้ง 

 

          " มามี้ว่าพวกเราไปนอนกันดีกว่าเนาะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้นูดิ้งไปโรงเรียนด้วย เดียวตื่นสายนะ " หญิงสาวเอยขึ้น แล้วพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกก็เข้าห้องนอน  ทุกคนต่างยิ้มแย้มมีความสูขตลอดระยะเวลานี้  มันเหมือนวันแห่งความสูขที่สุดในชีวิตและก็ตลอดไป

 

          จบบริบูรณ์

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/1084777723-member.jpg

 

         *  ไรท์ต้องขอบคุณนะค่ะที่ติดตามอ่านนิยายจนจบ ขอบคุณจากใจจริงเลยค่ะ

ความคิดเห็น