มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที23 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที23 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่23 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2559 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที23 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่23
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
“นี่คุณ อย่ามาพูดจาหมาๆแบบนี้ใส่ผมนะ” เกรซพูดสวนกลับไปพร้อมกับร่างกายที่เตรียมจะเดินออกห่างจากอีกร่าง แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน แขนก็กลับถูกรั้งไว้โดยมือของคนตัวสูงเสียก่อน เกรซขมวดคิ้วมุ่นพร้อมมองกลับอย่างไม่พอใจ
 
“งั้นเธอจะเอายังไง ถ้าหากว่าไม่ตกลงอะไรเลย...ฉันจะจับเธอทำแท้งให้มันจบเรื่องไปซะ” ประโยคจากร่างตรงหน้าทำให้เกรซต้องบเกตากว้าง เพราะเท่าที่ดูแล้ว การที่ใครอีกคนพูดแบบนี้นั่นหมายความว่าคนตรงหน้าสามารถทำมันได้จริง จากตอนแรกที่อยากเอาแต่ใจตัวเอง ในตอนนี้ เกรซก็ต้องหาทางออกที่มันแฟร์กับทั้งเขาและอีกคนแล้วหละ
 
“ยังไงก็ได้ แต่แค่...อย่าบอกเรื่องนี้กับเมฆ”
“ยังไงก็จะไม่ยอมให้บอกใช่มั้ย”
“ใช่” เกรซตอบอย่างหนักแน่น
 
“ถ้าอย่างงั้น....เธอต้องไปอยู่กับฉัน”
“ผมจะอยู่ที่นี่” พอโดนเขาปฏิเสธคนตัวสูงตรงหน้าก็ชักแสดงอาการไม่พอใจออกมาอีกหน ก็ไอ้ตัวเล็กนี่มันใครกัน มีสิทธิอะไรมาเอะอะงอแงเอาแต่ใจตัวเองอยู่ได้
 
“เธอชักจะมากเรื่องแล้วนะ”
“ก็ผมอยากอยู่ที่นี่...” เกรซคุมโทนเสียงให้ดูน่าสงสารจนในที่สุดคนที่ยืนมองก็ต้องหลุดถอนหายใจ
 
“ก็ได้ ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่...แต่มีข้อแม้ว่า เธอจะต้องคอยส่งข่าวเรื่องเด็กในท้องให้ฉันทุกอาทิตย์” ในระหว่างที่พูดมือหนาก็เอื้อมหยิบโทรศัพท์ของเกรซอย่างถือวิสาสะ จัดการกดเมมเบอร์ตัวเองก่อนจะยัดคืนส่งให้แก่คนตรงหน้า
 
และแล้ว การทำข้อตกลงแสนวุ่นวายก็จบลงเสียที...
..........................
 
เกรซนั่งรอคิวตรวจอยู่หน้าห้องของโรงพยาบาลด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะหลังจากที่มาฝากครรภ์ครั้งแรก เขาก็ถูกหมอนัดให้มาพบทุกสิ้นเดือน ซึ่งคนที่คอยมาเป็นเพื่อนเกรซก็คือต้นสนตัวน้อยที่เพิ่งจะยอมเรียกเกรซว่าพี่ไปเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนี่ก็เข้าเดือนที่ห้าได้แล้วมั้ง ที่เขานั่งๆนอนๆอยู่ภายในโรงแรมแสนหรูอย่างไม่ทำอะไร แถมเจ้าตัวเล็กในท้องก็หกเดือนได้แล้วหละ
 
ที่สำคัญกว่านั้น ทุกอาทิตย์เกรซจะต้องคอยโทรคุยกับพี่ชายของเมฆเสมอ
ตอนแรกก็คุยปกติ แต่พออาทิตย์หลัง ใครอีกคนก็เริ่มจะพูดจาแปลกไป
 
เริ่มมีบอกให้กินนั่นนี่ แถมยังชอบปิดท้ายด้วยการบอกฝันดีตลอด
แล้วก็ประมาณอาทิตย์ที่สองได้มั้งที่เกรซถามออกไปว่า
 
“ผมอยากรู้ชื่อคุณ บอกได้หรือเปล่า”
[ฉันชื่อกันต์] แต่ถึงจะรู้ชื่อยังไง สุดท้ายเกรซก็เรียกอีกคนว่า คุณ อยู่ดี
 
“ถึงคิวพี่แล้วนะครับพี่เกรซ ไปกันๆ” เจ้าเด็กต้นสนที่ดูตื่นเต้นกับทุกเรื่องรีบลากเกรซเข้าไปในห้องตรวจ ซึ่งคุณหมอก็ถามเรื่องเดิมเหมือนกับทุกเดือนไม่มีเปลี่ยน และในวันนี้ คำถามที่มักจะมีเสมอก็ดังขึ้น
 
“พ่อของเด็กไม่มาอีกแล้วหรอครับ”
“เขาไม่ว่างน่ะครับ” และเกรซก็ตอบไปแบบขอไปที การตรวจของวันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่แถมตอนตรวจเสร็จร่างของเกรซยังถูกเพื่อนรักต่างวัยอย่างต้นสนลากให้เดินตามไปยังด้านนอกของโรงพยาบาลด้วยใบหน้าแสนสดใส เจ้าเด็กนี่นะ ดูตื่นเต้นกับลูกเขายิ่งกว่าอะไรเสียอีก
 
“พี่เกรซ พี่ว่าตัวเล็กในท้องจะผู้หญิงหรือผู้ชายอะ”
“............”
“เอ๊ะ แล้วหลานผมจะหน้าแบบใครน้า จะน่ารักเหมือนพี่ หรือว่า...เหมือนคุณกันต์หละ!”
 
“แล้วมันจะไปเหมือนนายนั่นได้ยังไงหละวะนั่น” แต่ถึงแม้เกรซจะพูดยังไง ไอ้เจ้าเด็กตัวซนก็ยังไม่มีทางเชื่อ เพราะตอนนี้ใครอีกคนได้ปักใจเชื่อว่าเกรซท้องกับพี่ชายของเมฆไปเป็นที่เรียบร้อย
และที่น่ารำคาญยิ่งกว่าเรื่องนี้ก็คือ...
ตลอดการนั่งรถกลับโรงแรม ต้นสนก็คอยพูดถึงเรื่องคนบางคนตลอด
 
“นี่พี่เกรซ พี่รู้มั้ยอะว่าคุณกันต์อะมีน้องด้วยนะพี่”
“อืม...”
 
“อย่างหล่อเลยนะพี่!หล่อแบบ ใครได้คงหู้ยย น่าอิจฉาสุดๆอะ แบบพวกพนักงานผู้หญิงที่นี่นะโคตรจะกรี๊ดกร๊าด แต่นานๆหลายปีจะมาที....แต่พวกผู้หญิงชอบบอกว่า ถ้าฉันได้นอนด้วยซักคืนก็คงจะดีสิ ชอบพูดแบบนี้แหละพี่” แถมพอพูดจบมันก็หัวเราะเสียงดังเหมือนต้องการให้เกรซขำตามไปด้วย และเกรซเองก็ทำเพียงแสร้งขำเหอะๆออกไปสองสามครั้งเท่านั้น เจ้าเด็กต้นสนพอเห็นเกรซขำก็เลยเข้าใจไปว่าเกรซคงจะชอบเรื่องที่ตัวเองเล่า ดังนั้น ก็เลยเตรียมจะพูดต่อมันซะเลย
 
“แต่พี่อะโชคดีนะ เพราะนี่เหมือนว่าอีกไม่กี่วันน้องคุณกันต์ก็จะมาที่นี่แหละ เขาจะมาดูสถานที่ไว้จัดงานอะ แต่ผมก็ไม่รู้ว่างานอะไรหรอกน้าา...เสียดายจัง” เจ้าเด็กต้นสนพูดเองเออเองซึ่งเกรซก็พยายามจะไม่สนใจฟัง เพราะเอาเข้าจริงเวลานึกถึงเมฆทีไรเขารู้สึกไม่ดีทุกที มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
 
แต่ว่า ไม่รู้สิ...
มันเจ็บแปลกๆก็แค่นั้น
 
...ปึก...
 
ทันทีที่มาถึงโรงแรมเกรซก็เดินตรงเข้าห้องของตัวเองพร้อมกับนอนฟุบลงเตียงด้วยความเหนื่อย คุณแม่ตัวน้อยของเราใช้มือลูบท้องตัวเองเล่น ซึ่งเกรซก็ได้ตกลงกับฝ่ายของกันต์ไว้เรียบร้อย ว่าถ้าหากคลอดเมื่อไหร่เขาจะกลับไปทำงาน และจะคอยดูแลลูกตัวเองโดยมีอีกคนคอยดูแลห่างๆเท่านั้น
 
..ครืดดด..
และนึกถึงได้ไม่เท่าไหร่แรงสั่นของโทรศัพท์ที่ไม่ต้องเดาว่าใครโทรมาก็ดังขึ้น
 
“ครับ”
[วันนี้ไปหาหมอมาแล้วใช่มั้ย หมอว่ายังไง]
“เขาก็พูดเรื่องเดิมๆ” เกรซบอกกลับไปพร้อมกับมือที่ลูบวนบนท้องของตัวเองเล่น
 
[อีกสามวัน ฉันจะลงไปหา...ฉันมีเรื่องจะต้องคุยกับเธอนิดหน่อย]
“อื้ม....”
[งั้นแค่นี้นะ ดูแลตัวเองด้วย]
“ครับ คุณด้วยนะ”
 
[ครับ] และเมื่อคุยกันเสร็จเรียบร้อยเกรซก็วางโทรศัพท์ลงพร้อมกับปิดเปลือกตาและเตรียมจะหลับ พักนี้เขาไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่นัก วันนึงก็คุยเล่นกับต้นสน แล้วก็กิน นอน มีอยู่ก็แค่นั้น
 
แต่เดี๋ยวนี้เขาไม่แพ้ท้องแล้วนะ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน....
 
..................
 
“อ้วกกกก!!อ้วกก..กก...!!” เสียงอาเจียนที่ดังหนักมาจากในห้องน้ำทำให้หญิงสาวที่คอยยืนมองต้องแอบเบ้หน้า เช่นเดียวกับบุคคลร่างสูงภายในห้องน้ำที่แสดงใบหน้าหงุดหงิดไม่ต่างกัน เมฆใช้มือปัดแก้วตรงหน้าลงจากอ่างล้างมืออย่างหงุดหงิด คนตัวสูงหอบหายใจหนักด้วยความเหนื่อย ยิ่งไปกว่านั้นอาการเวียนหัวอยากอาเจียนมันยังทำให้เขาไม่เป็นอันทำงาน
 
“เมฆคะ ไปหาหมอมั้ยอ่าที่รัก....เพนนีว่าตัวเองชักจะอ้วกบ่อยไปแล้วนะ”
“อย่าพูดมากได้มั้ยเพนนี รำคาญ” และน้ำเสียงหงุดหงิดจากอีกร่างก็ดังสวนกลับมา ปกติคนตัวสูงตรงหน้าของเธอก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว แต่อาทิตย์ให้หลังมานี้เมฆชักจะดูอารมณ์เสียง่ายบ่อยเหลือเกิน คนตัวสูงขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับมือที่คว้าเอาบุหรี่มาสูบเพื่อคลายอาการไม่สบอารมณ์ของตัวเอง
 
เขาไม่ได้ดื่มเหล้าเลยซักอึกเดียว
แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้อ้วกเหมือนคนเมาค้างมาสิบปี
 
...หมับ...
 
“เมฆขา ถ้างั้น...เรามาหาอะไรทำให้เมฆแก้เบื่อมะ” เสียงถามแสนเย้ายวนพร้อมแรงกอดรัดทำให้คนตัวสูงต้องหันกลับมอง และทันทีที่ขยับหน้าเข้าใกล้หญิงสาว กลิ่นน้ำหอมฉุนจมูกของเธอก็ทำให้เขาต้องรีบเบือนหน้าหนี คนตัวสูงออกแรงผลักคนรักให้ออกห่างก่อนที่ข้อขายาวจะรีบก้าวพาร่างของตัวเองตรงไปยังห้องน้ำ
 
และก็ อ้วกแม่งอีกแล้ว....
 
“อ๊ะเมฆ!หรือว่าเราจะมีเบบี๋กันคะ!เมฆแพ้ท้องแทนเพนนีหรือเปล่า!!”
“ปัญญาอ่อน” ทันทีที่เสียงถามจากหญิงสาวหลุดดังเมฆก็พึมพำสวนกลับไปทันที เพราะนี่ตั้งแต่มีอะไรกับผู้หญิงคนนี้มา เขาก็ป้องกันตลอด แต่ถึงอย่างนั้นเมฆก็ไม่อยากจะขัดใจอะไรกับคนรัก เห็นว่าหญิงสาวร่าเริงวิ่งไปหาที่ตรวจครรภ์แล้ว เขาก็เลยเลือกจะอยู่เงียบมันเสียดีกว่า
 
เพราะไม่แน่เพนนีอาจจะท้องก็ได้
ถุงยางอาจจะรั่ว หรือไม่เขาก็อาจจะลืมใส่ไปบางครั้งคราว...
แต่ถ้าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ท้องนี่ เหี้ยเลยนะ
เพราะอาการแบบนี้ มันไม่ใช่การป่วยอะไรเลยซักนิด
 
“สองขีดสิ สองขีดสิ...” เสียงพึมพำจากหญิงสาวดังขึ้น และเมฆเองก็ทำเพียงยืนกอดอกมองเท่านั้น
 
“ผมไม่ได้อยากมีลูก จะลุ้นทำไม” จนเมื่อหญิงสาวยังงมงายอยู่กับที่ตรวจครรภ์ เมฆถึงพูดขัดขึ้น คนตัวสูงพ่นลมหายใจพร้อมกับการที่เอนตัวนอนลงบนเตียงอย่างเบื่อหน่าย เพราะหลังจากที่หญิงสาวตรวจครรภ์ออกมาแล้วพบว่าขึ้นเพียงขีดเดียว เธอก็ดูจะเสียดายเหลือเกิน
 
ก็ไม่รู้จะเสียดายทำไม เพราะเขาไม่ได้อยากมีลูกอยู่แล้ว
ถ้าหากอยากมีก็คงจะไม่ใช้ถุงยางหรอก
 
“แล้วถ้างั้นเมฆเป็นอะไรหละคะ ไปหาหมอกันมั้ย”
“ไม่ต้อง คุณออกไปได้แล้ว...ผมอยากอยู่คนเดียว”
“เมฆขา แต่เราจะแต่งงานกันอยู่แล้วนะ เพนนีไม่อยากให้เมฆป่วยนี่”
“เพนนี ผมบอกว่าอยากอยู่คนเดียวไง” และพอคนตัวสูงสวนมาแบบนี้ หญิงสาวจึงต้องยอมจำใจเดินออกจากห้องอย่างหงุดหงิด ซึ่งทันทีที่ใครอีกคนเดินออกไปเมฆก็กลับมานอนขมวดคิ้วกับตัวเองอีกครั้ง
 
เมื่อไม่รู้จะปรึกษาใคร ดังนั้น
เลยตัดสินใจจะกดโทรออกไปหาเพื่อนตัวน้อยที่มีลูกไปแล้วถึงสองคน
 
[ว่าไงเมฆ] เสียงใสของไม้เอกที่ดังลอดออกมาทำให้คนฟังต้องยิ้มเอ็นดูกับตัวเอง
“กูมีเรื่องจะถามมึงนิดหน่อยว่ะ”
 
[อ่าหะ ว่าไง พูดมาเลย]
“อาการที่แบบ แพ้ท้องแทนเมียมันมีจริงหรอวะ”
 
[เอ้าไอ้บ้านี่ มันก็มีจริงอะดิวะ...คุณเหมยังมีอ้วกนิดๆเลยตอนกูท้องอะ...แล้วนี่มึงถามทำไม อย่าบอกนะว่าทำยัยเพนนีอะไรนั่นท้องอะ!]
 
“ไม่ใช่” เมฆว่ากลับไป และเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของไม้เอกก็ดังแทรกออกมา
[แล้วนี่ถามกูทำไม อย่าบอกนะว่าไปทำลูกใครเขาท้องไว้]
 
“เปล่า” ซึ่งเมฆก็ยังปฏิเสธตามเดิม
[เอ้า แล้วโทรมาหากูทำไมเนี่ย]
 
“เออ ไม่มีอะไรหรอก แค่นี้แหละ” และก็ไม่ต้องรอให้ไม้เอกได้พูดอะไร เมฆก็จัดการกดตัดสายแล้วหันกลับมานอนขมวดคิ้วกับตัวเองอีกครั้ง
 
...แล้วสรุป เขาแม่งเป็นอะไรวะ....
 
# # # # # #
เมื่อไหร่พระเอกกับนายเอกเราจะเจอกันน้าา555
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น