Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 61 : ความลับ.... เดี่ยว

ชื่อตอน : Chapter 61 : ความลับ.... เดี่ยว

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกรม,รักร้ายสไตล์ลูกทุ่ง,เรือง,ครูกานต์,ภูมิ,ขม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 64

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2559 07:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 61 : ความลับ.... เดี่ยว
แบบอักษร

 

 

เดี่ยว..............................

 

ผมชื่อเดี่ยวตัวคนเดียวยังไม่มีเมียตามชื่อ ที่ไม่มีใครเพราะผมแอบชอบเด็กในกลุ่มอยู่คนนึง มันชื่อขมผมเห็นมันมาตั้งแต่เด็ก มันทะเล้นปากหมาชอบสนุกเฮฮาในกลุ่มมีแต่ไอ้ขมที่อายุน้อยกว่าเพื่อน แต่ถึงแม้มันจะอายุน้อยกว่าใครแต่ใจมันใหญ่เสมอ มันรักพวกผมทุกคนบอกให้มันทำอะไรมันก็ทำให้หมด มันจริงใจกับพวกผมมาก ผมเลยชอบมันตรงนี้ แต่ก็ได้แค่แอบชอบเพราะรู้ทั้งรู้มันคิดกับผมแค่พี่เท่านั้น  ผมได้แต่เฝ้ามองไอ้ขมอยู่ห่าง ๆ เป็นห่วงมัน รู้สึกสบายใจเมื่อมีมันอยู่ใกล้ ๆ ผมชอบตอนที่มันยิ้มมันหัวเราะอยากเห็นมันมีความสุข ผมก็แอบดีใจที่มันยังไม่มีใครเหมือนกัน 

 

จนกระทั่งไอ้ภูมิเพื่อนของกานต์มาที่บ้านเรา ผมเห็นไอ้ขมมันเริ่มสนใจไอ้ภูมิไปไหนมาไหนกับไอ้ภูมิบ่อย ๆ ผมเลยไม่ค่อยชอบขี้หน้าไอ้ภูมิซักเท่าไหร่ แต่ด้วยไอ้เมฆไอ้เรืองมันชวนไอ้ภูมิมากินเหล้าด้วย ผมเลยปฏิเสธไม่ได้แต่ก็ไม่ค่อยจะคุยอะไรกับมันมากนัก  สุดท้ายแล้วมันก็ได้ไอ้ขมไปครอง และไอ้ขมก็ชอบมันด้วย ผมนั่งกินเหล้าเมาหัวราน้ำอยู่ตั้งหลายวัน กว่าจะเริ่มทำใจได้ ผมบอกกับตัวเองเสมอไอ้ขมมันคิดกับผมแค่พี่เท่านั้น ผมเห็นไอ้ขมมันมีความสุขแค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ใกล้ ๆคอยเฝ้ามองมันอยู่แบบนี้ต่อไป ผมพยายามทำใจมาตลอดแต่ก็อดคิดเกินเลยกับไอ้ขมไม่ได้ซักที

 

หลังจากที่ไอ้ภูมิมันกลับไปเรียนต่อ ไอ้ขมก็ยังเฝ้าคิดถึงเฝ้ารอให้ไอ้ภูมิกลับมาแทบทุกวัน ผมไปหามันที่บ้านทีไรก็จะเห็นมันนั่งดูพระอาทิตย์ตกอยู่คนเดียว  สองปีที่ผ่านมาผมพยายามเฝ้าเทียวไล้เทียวขื่อไอ้ขมเผื่อมันจะยอมใจอ่อนกับผมบ้าง อย่างน้อยผมก็ยังมีโอกาส ผมชอบมันมาตั้งนานแล้วจะให้ตัดใจมันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลยมีอยู่ครั้งหนึ่งผมเข้าไปนั่งดูพระอาทิตย์ตกกับมัน

 

“นั่งเป็นหมาเหงาเชียวนะไอ้ขม”   ผมบอกกับมันไป

 

“ไม่ได้เหงานะพี่ ผมนั่งอยู่กับไอ้ภูมิต่างหาก”  มันหันมายิ้มบอกกับผม ไอ้ขมมันมีไอ้ภูมิอยู่ในใจเสมอ พอได้ยินที่มันพูดเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่อกรู้ทั้งรู้ว่ามันรักไอ้ภูมิมากแค่ไหน ผมไม่น่าเอาตัวเข้ามาเสี่ยงให้ปวดใจแบบนี้เลย  แต่ก็ไม่รู้จักเข็ดจักจำซักทีนับตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่เคยเข้าไปนั่งกับไอ้ขมอีกเลย เพราะรู้ดีไม่มีใครมาแทนที่ไอ้ภูมิได้

 

แล้ววันที่เริ่มมีความหวังโอกาสก็เข้ามาหาผมบ้าง  เย็นวันนั้นไอ้ขมขี่รถเข้ามาหาผมที่บ้านด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย ไม่ร่าเริงเหมือนอย่างเคย

 

“เป็นอะไรวะขม...?”  ผมลงมาหามัน มันเดินเข้าไปนั่งที่ใต้ถุนบ้าน

 

“พี่มีเหล้าเหลือติดบ้านไว้บ้างหรือเปล่า...?”  มันหน้าเศร้าหนักเข้าไปอีก

 

“เป็นอะไรวะขม...? ไหนมึงบอกกูดิ๊”  ผมรีบเข้าไปนั่งข้าง ๆ มัน  มันหันหน้ามามองสีหน้าบ่งบอกว่ามีเรื่องทุกข์ใจอย่างมาก

 

“ผมอยากกินเหล้า”  มันบอกกับผมอีกครั้ง  ผมขึ้นไปบนบ้านกลับมาพร้อมกับขวดเหล้าและกับแกล้ม นานแล้วที่ไอ้ขมมันไม่ได้มาดื่มเหล้ากับผมแบบนี้ เพราะไอ้ขมเคยบอกว่าไอ้ภูมิไม่ให้มันดื่ม

 

“มึงมีอะไรทำไมไม่เล่าให้กูฟัง...?” ผมบอกมันไปอีกครั้ง มันก็ได้แต่นิ่งเงียบ กระดกเหล้าเข้าปากไม่หยุด จนผมต้องคว้าแก้วเหล้าเอามาเก็บ

 

“พี่เอาแก้มเหล้าผมมา ผมจะดื่มให้มันตายไปเลย”  มันเริ่มเมาตาเริ่มปรือ ไอ้ขมมันไม่ได้ดื่มมานานพอกลับมาดื่มอีกครั้งก็จะเมาเร็ว

 

“มีอะไรวะขม....?”  ผมเป็นห่วงมันจริงๆนะ

 

“ไอ้ภูมิมันมีเมียอยู่แล้วพี่ แต่มันก็มาหลอกผม”  ไอ้ขมมันนั่งน้ำตาคลอบอกกับผมเบา ๆ

 

“ห๊ะ...!! มึงว่าอะไรนะ มึงรู้ได้ยังไง...?”  ผมรีบถามมัน

 

“ผมโทรไปหามันแต่มีผู้หญิงรับสาย”    ผมยอมรับว่าตอนนี้ผมก็แอบดีใจเมื่อได้ยินที่ไอ้ขมมันบอก 

 

“เพื่อนมันมั้ง มึงก็คิดมาก”  ผมยังอุตส่าห์ปลอบกับมันไป ไม่อยากเห็นมันเศร้า

 

“เพื่อนบ้าอะไรหล่ะอยู่ด้วยกันค่ำมืด แถมไอ้ภูมิยังอยู่ในห้องน้ำอีก”  ไอ้ขมมันคว้าแก้วไปจากมือผมแล้วเทเหล้าเข้าปากผมมันชั่วเห็นไอ้ขมเสียใจแบบนี้แล้วยังมีหน้ามาแอบดีใจอีก

 

ไอ้ขมมันเมาหนักพูดไม่รู้เรื่องร้องเพลงแหกปากลั่นบ้าน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรให้มัน ผมอยากให้มันได้ปลดปล่อยเต็มที่ อยากให้มันได้ระบายออกมาบ้าง จนเห็นว่ามันไม่ไหวแล้วก็เลยพามันขึ้นไปนอนที่ห้อง ปกติแล้วไอ้ขมจะมานอนที่บ้านผมบ่อย ๆ ตอนที่พวกเราไปเที่ยวด้วยกันมาดึก ๆ   ผมพยุงตัวไอ้ขมโยนลงบนเตียง

 

“อือออออ มึงแม่งโกหก คนใจร้าย”  มันยังละเมอไม่เลิก

 

“อยากจะอ๊วก”   เฮ้ย....เดี๋ยวไอ้ขม..!!  ไม่ทันซะแล้วไอ้ขมมันอ๊วกใส่เสื้อจนเลอะไปหมด ผมมองไอ้ขมที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง

 

“แม่งกูต้องมานั่งเช็ดตัวให้มึงอีกแล้วมั้งเนี่ยไอ้ขม”   ว่าแล้วผมก็ถอดเสื้อมันออก  ไหน ๆ ก็ถอดเสื้อออกแล้วก็ถอดกางเกงด้วยเลยแล้วกัน เดี๋ยวแม่งอ๊วกใส่อีก  ตอนนี้ไอ้ขมหมดสภาพนอนแผ่หลาใส่แต่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว  ผมไปหาผ้าชุบน้ำแล้วเอามาเช็ดตัวให้กับมัน

 

“อื้อออ ไม่เอา มันหนาว”  มันเอามือปัดป่ายไปทั่ว

 

“มึงอยู่นิ่ง ๆ ได้มั้ยวะ เหม็นชิบหายอ๊วกมึงเนี่ย” 

 

“ไม่เอามันหนาว”  มันยังไม่ยอม

 

“ถ้ามึงไม่หยุดกูจะจับมึงเย็ดจริง ๆ ด้วย”  ผมแกล้งขู่มันไป  ว่าแต่ทำไมใจผมเต้นแรง พอนึกถึงคำพูดตัวเองแล้ว สายตาบ้าก็พุ่งไปที่เป้าของไอ้ขมทันที ผมพยายามข่มใจรีบเช็ดตัวให้กับมัน แต่ว่าด้วยความที่ผมก็ดื่มไปด้วย อารมณ์ความปรารถนามันไม่เคยปราณีคนเมาเลยหรือไงวะ  ผมมองเป้าไอ้ขมไม่ละสายตา จากที่เคยเช็ดแขนเช็ดตัวให้มันก็เริ่มหันมาเช็ดขา ไอ้ขมมันตัวเล็กไม่บึกบึนเหมือนกับผม แต่ผมก็ชอบมองมันอยู่เสมอ ผมหักห้ามใจเอาไว้ไม่อยู่แล้วจริง ๆ หัวใจมันเต้นแรงเมื่อร่างกายคนที่ชอบมานอนแผ่หลาอยู่ตรงหน้า อารมณ์มันพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง เหงื่อแตกพลั่ก

 

“ขอโทษนะขม กูชอบมึงมาตั้งนานแล้ว”  ผมบอกกับมันไป รู้ดีว่ามันคงไม่ได้ยิน

 

ผมมันขี้ขลาดเอาแต่ใจตัวเองไม่ยับยั้งชั่งใจ จนถึงกับต้องสัมผัสไอ้ขมตอนมันเมา  ที่ไอ้ขมมีอารมณ์ร่วมด้วยก็เพราะเมากันทั้งคู่ ไอ้ขมมันไม่ได้คิดอะไรกับผมแบบนั้นเลย รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นน้องแต่ผมก็ระงับความอยากความต้องการของตัวเองไม่ได้  ผมต้องเก็บเรื่องอัปยศที่ผมทำกับมันเอาไว้คนเดียว ถ้าเกิดมันรู้เรื่องขึ้นมาไอ้ขมโกรธผมตายแน่

 

พอวันรุ่งขึ้นไอ้ขมก็โวยวายถามหาเสื้อผ้ามัน ผมก็เลี่ยงบอกว่ามันอ๊วกใส่ ไอ้ขมมันก็เชื่อ ผมก็แอบโล่งใจกลัวว่ามันจะนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาได้ซะอีก

 

จนไอ้ขมมันเก็บกดความคับแค้นใจเอาไว้ไม่อยู่มันถึงกับไปหาไอ้ภูมิที่กรุงเทพฯ เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง ผมไม่อยากให้มันไปเลยซักนิด ผมกลัวไอ้ขมมันจะใจอ่อนกับไอ้ภูมิ ผมแม่งมันชั่วคอยแต่มองหาโอกาสเสียบระหว่างไอ้ขมกับไอ้ภูมิตลอด  แต่ผมก็ขัดไอ้ขมไม่ได้ ผมเข้ามาส่งมันขึ้นรถทัวร์ในตัวเมือง ก่อนที่มันจะขึ้นรถไป

 

“มึงรีบกลับมานะขม ยังมีคนที่คอยมึงอยู่เสมอ”  ผมบอกกับมันทั้ง ๆ ที่ใจผมไม่อยากให้มันไปเลยด้วยซ้ำ

 

ช่วงเวลาที่ไอ้ขมมันไปกรุงเทพฯ ผมนอนไม่หลับคิดถึงแต่มัน เป็นห่วงมันกลัวมันจะหลงทางมั่ง กลัวว่าจะมีคนมาหลอกมันมั่ง  เพราะไอ้ขมมันก็เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงมันไม่เคยไปกรุงเทพฯเลยซักครั้ง และที่ผมกลัวที่สุดคือผมกลัวว่ามันกับไอ้ภูมิจะปรับความเข้าใจกันได้

 

และแล้วตอนค่ำของวันนั้นไอ้ขมก็โทรมาหาให้ผมเข้าไปรับมันที่ขนส่ง ผมรีบบึ่งรถไปรับมันทันที พอมันลงจากรถ

 

“มันจบแล้วพี่”  ไอ้ขมน้ำตาคลอเบ้าบอกกับผม ใจหนึ่งก็สงสารมัน แต่อีกใจก็แอบดีใจที่ได้ยินแบบนั้นผมรีบเข้าไปกอดมันเอาไว้แน่น

 

“ไม่เป็นไร มึงยังมีกูอยู่นะขม”  ผมบอกกับมันไป

 

สองสามวันมานี้ผมมาอยู่เป็นเพื่อนไอ้ขมตลอด ผมไม่อยากให้มันคิดมาก ไอ้ขมมันหน้าเศร้าตาคล้ำดำบ่งบอกว่าไม่ได้นอนมาหลายคืน มันเลยกลายเป็นคนที่เงียบไปไม่ร่าเริงเหมือนแต่ก่อน ตกเย็นผมก็มาหามันที่บ้านเหมือนอย่างเคย กะว่าจะชวนมันกินเหล้าย้อมใจซักหน่อย แต่ก็ไม่เห็น ผมเลยเดินไปที่เถียงนาเพราะตอนเย็นทุกวันไอ้ขมมันจะมานั่งดูพระอาทิตย์ตก และแล้วผมก็เห็นไอ้ภูมิมันยืนกอดไอ้ขมอยู่ ตอนนั้นความรู้สึกผมทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด คิดว่าไอ้ภูมิมันจะกลับมาอีกทำไม ไปแล้วทำไมไม่ไปลับ ยิ่งผมเห็นสีหน้าไอ้ขมที่พยายามผลักไอ้ภูมิออกผมระงับอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ ปรี่เข้าไปซัดไอ้ภูมิจนมันล้มตึง ผมเข้าไปซ้ำมันอีกหลายหมัด แต่ไอ้ขมมันเข้ามาห้ามไว้และลากตัวผมออกไป ไอ้ภูมิมันก็ไม่ได้ตอบโต้ผมซักหมัด ถ้าไอ้ขมมันไม่เข้ามาห้ามไว้ไอ้ภูมิได้สลบคาตีนผมแน่ ผมพาไอ้ขมกลับมาบ้าน เอาเหล้ามากินอยู่เป็นเพื่อนมันจนเกือบสามทุ่ม ผมสังเกตเห็นไอ้ขมมันกระสับกระส่ายเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมองออกไปที่เถียงนาตลอด ผมรู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

 

“พี่ผมง่วงนอนแล้ว”   แล้วมันก็บอกกับผม  ผมเลยบอกให้มันเข้านอนแล้วก็ขี่รถออกจากบ้านมันมา  ผมขี่มาได้ครึ่งทางรู้ทั้งรู้ว่ามันต้องไปหาไอ้ภูมิแน่ แต่ก็ยังปล่อยให้มันไปอีก ผมไม่อยากเห็นสภาพไอ้ขมเป็นแบบนั้น ผมวกรถกลับไปบ้านไอ้ขมเพื่อดูให้แน่ใจ ผมขอให้แน่ใจอีกซักครั้งเพื่อที่ผมจะได้ตัดใจจากไอ้ขมจริง ๆ ซักที

 

นี่มันก็ดึกแล้วแทบมองอะไรไม่เห็น ผมเดินไปที่เถียงนา  ผมสะดุดเข้ากับเสียงของไอ้ขมกับไอ้ภูมิ ผมแอบยืนดูอยู่ห่าง ๆ  ผมได้ยินที่พวกมันคุยกันทุกอย่าง  ผมเจ็บแปลบเข้าที่กลางอกเมื่อรู้ว่าผมคงต้องเสียไอ้ขมให้กับไอ้ภูมิไปตลอดชีวิตแน่  น้ำตาผมเริ่มเอ่อเมื่อเห็นพวกมันกอดกัน  ถึงจะมองอะไรไม่ชัดแต่ก็รู้ได้เลยว่าไอ้ขมมันมีความสุขมากแค่ไหน  ผมได้แต่กำหมัดแน่นแล้วเดินจากพวกมันมา

 

“เรื่องที่ผ่านมากูขอเก็บไว้เป็นความลับ ให้มันเป็นแผลในใจจนกว่ากูจะตายไปจากมึงนะขม มึงยังเป็นน้องกูเสมอ”

 

“กูขอโทษ”  

 

 

 

.........................................................................................

To be continue....................

.........................................................................................

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป เดี่ยวจะมีใครมาดามใจหรือเปล่า

เรื่องยุ่ง ๆ กำลังจะเกิด โปรดคอยติดตาม

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอดนะคะ

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}