น้ำมิ้ม

เรื่องนี้จะรวมทุกความน้ำเน่าไว้อย่างที่คุณต้องคิดถึง 5555 คือ ไรท์เป็นคนที่ชอบอ่านนิยายเล่มบางๆที่เมื่อก่อนเล่มละ 10 บาทอ้ะ ใครจำได้บ้าง เรื่องนี้เลยเขียนแบบที่ตัวเองคิดถึงและอยากอ่าน คือแบบ...ถึงรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เราก็ยังติด ...มานั่งตบยุงด้วยกันเถอะ มาๆๆๆ

ตอนที่ 15 : ความลับที่ซ่อนเอาไว้

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 : ความลับที่ซ่อนเอาไว้

คำค้น : รุ่งตะวันแห่งหัวใจ , หมอทหาร , พินัยกรรม , คำขอร้องสุดท้าย , แต่งงาน , มรดก , ปกเกียรติ , ปรางสุดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2559 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 : ความลับที่ซ่อนเอาไว้
แบบอักษร

 

นับจากวันนั้นเป็นต้นมาพิธานก็ไม่มาพบรุ่งตะวันอีกเลยจนหญิงสาวได้แต่งุนงงกับอาการที่แปลกไปของเพื่อนชาย หากด้วยการเรียนที่หนักอึ้งในเทอมสุดท้าย รุ่งตะวันจึงได้แต่เก็บงำความสงสัยในใจไว้ ...พิธานอาจจะกำลังยุ่งกับการเตรียมสอบใบอนุญาตว่าความเพื่อเป็นทนายอยู่ก็ได้ หญิงสาวจึงก้มหน้าก้มตาลุยเทอมสุดท้ายอย่างจริงจัง โดยที่ไม่รู้เลยว่าพิธานเองก็กำลังเตรียมตัวอย่างจริงจังเช่นกัน

พิธานบินกลับไปประเทศไทยโดยไม่บอกใคร ชายหนุ่มตามสืบเรื่องราวของปรางสุดาจนได้รู้ว่าก่อนที่หญิงสาวจะหายเป็นปรกตินั้น เธอเคยประสบอุบัติเหตุมาก่อน ก่อนจะรักษาตัวนานอยู่หลายเดือนจนหายดีทั้งร่างกายและสมอง

“อาการของปรางสุดาหายดีหลังจากที่ประสบอุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอ”

พิธานเงยหน้าขึ้นจากเอกสารพลางหลับตาลงอย่างครุ่นคิด .... แสดงว่าก่อนหน้านี้ปรางสุดาต้องรักษาตัวตลอด จนกระทั่งอายุ 18 จึงจะหายเป็นปรกติและสอบเทียบจนมาเรียนต่อที่อเมริกา ... มันเกินขีดความสามารถของเด็กพิเศษมากเกินไปหรือเปล่า แล้วไหนจะยังการโหมเรียนหนักแค่ 3 ปีที่แม้แต่คนปรกติทั่วไปยังถือว่าโหดหิน แต่รุ่งกลับทำได้

“รุ่ง.....” พิธานเอ่ยชื่อหญิงสาวออกมาด้วยหัวใจที่คะนึงหา ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องการพื้นที่แห่งความลับสำหรับเขาและเธอ

“รุ่ง...อย่างนั้นหรือ ...แต่ทำไมแม่เขาเรียกเธอว่าปราง...”

พิธานเอะใจก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ทางไกลหามารดา

“แม่ครับ...แม่บอกผมทีว่าปรางสุดาชื่อเล่นว่ารุ่งหรือเปล่าครับ”

“ไม่ใช่จ้ะ ท่านนายพลเรียกแกว่าปราง มาจาก “มะปราง” ผลไม้ที่ท่านชอบน่ะ แต่ท่านตัดทอนเหลือแต่ปรางอย่างเดียว ตอนที่ลูกแนะนำน้องแม่ถึงไม่ได้เอะใจ เพราะพีต้าเรียกน้องว่ารุ่ง....”

พิธานนิ่งงันไปกับคำตอบที่ได้รับจากมารดา .... น้องปราง กับ รุ่ง อย่างนั้นหรือ คงไม่มีใครให้คำตอบนี้ได้ดีเท่ากับเจ้าตัวเอง!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

รุ่งตะวันค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยเมื่อกลับถึงบ้านแล้วพบว่าคนที่มาคอยพบคือคนที่หญิงสาวคิดถึงมาตลอดหลายเดือน

“พีต้า....คุณมาได้ไงคะ ทำไมไม่บอกฉันเลย”

หญิงสาวคงจะวิ่งใส่อ้อมกอดของชายตรงหน้าแล้วหากไม่ติดสายตาที่จ้องจับผิดของป้านวล พิธานกุมมือหญิงสาวไว้พลางตอบให้รุ่งตะวันหายสงสัย

“ผมไปเมืองไทยมา เสร็จธุระจากที่โน่นแล้วเลยรีบกลับมาหาคุณ”

“ไปเมืองไทย ไปทำอะไรคะ อย่าบอกนะว่าจะไปหางานทำที่โน่น อย่าหลอกให้ฉันดีใจนะคะ”

รุ่งตะวันเขย่ามืออีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น อีกไม่กี่เดือนเธอก็จะเรียนจบแล้ว ถ้าหากพิธานเลือกที่จะไปอยู่เมืองไทย เธอคงยิ่งกว่าโชคดี

“ผมยินดีที่จะไปทำงานที่นั่น เพียงแต่ถ้าคุณจะตอบคำถามผมข้อหนึ่ง ผมยินดีที่จะไปอยู่กับคุณทุกหนทุกแห่งในโลกใบนี้”

พิธานเอ่ยย้ำหนักแน่นพร้อมๆกับความคาดหวังในใจ ชายหนุ่มเหลียวไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าปลอดคนจึงเอ่ยกระซิบถามเสียงเข้ม

 

“คุณไม่ใช่ปรางสุดาใช่มั้ย....คุณรุ่ง!” 

คำถามที่ชายหนุ่มเอ่ยนั้นทำเอารุ่งตะวันยิ้มค้าง .... ก่อนจะรีบตั้งสติตัวเองใหม่อย่างรวดเร็ว

“คุณพูดอะไรคะพีต้า ฉันไม่เข้าใจ”

“คุณบอกผมว่าคุณคือปรางสุดา แต่ทำไมคุณถึงให้ผมเรียกคุณว่ารุ่ง มันหมายความว่ายังไงกันแน่”

“ก็ รุ่งเป็นชื่อเล่นยังไงคะ ไม่เห็นแปลกเลยนี่ ใครๆก็มีชื่อเล่นที่ไม่คล้องจองกับชื่อจริงถมเถไป”

“ผมก็คิดว่าไม่แปลก ถ้าป้านวลไม่เรียกคุณว่าคุณหนูปราง ...”

พิธานยิงคำถามไล่ให้หญิงสาวจนมุม ในใจชายหนุ่มได้แต่ภาวนา .... ขอให้เขาได้มีโอกาสพ้นจากความผิดบาปที่ทุรนทุรายนี้ ... แม้จะเป็นเหตุผลที่อาจไม่สำคัญสำหรับใครก็แล้วแต่ แต่สำหรับพิธานแล้ว เหตุผลแค่เพียงนิดเดียวอาจช่วยฉุดเขาจากขุมนรกที่แผดเผาใจเขาได้ทุกวัน

“ทำไมคุณถึงถามฉันอย่างนั้นคะพีต้า คุณก็เห็นอยู่ว่าฉันเป็นใคร”

“ปรางสุดาป่วย แต่คุณไม่... สิ่งที่คุณแสดงออกหลายๆอย่าง ไม่สอดคล้องกับปรางสุดาที่ผมได้รู้มา และทุกอย่างมันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน บอกความจริงกับผมรุ่ง...บอกผมมาว่าผู้หญิงที่ผมรักคือใคร?”

พิธานเอ่ยราวกับจะอ้อนวอน จนรุ่งตะวันไม่กล้าสบตากับชายหนุ่ม ...ในใจนั้นได้แต่กังวลว่า หากพูดความจริงออกไปเธอจะสูญเสียคนที่เธอรักไปหรือไม่

“ตอบผม...ได้โปรด...”

“คุณเข้าใจถูกแล้ว ฉันไม่ใช่ปรางสุดา ...ฉันชื่อรุ่งตะวัน....”

 

ประโยคสุดท้ายหายไปพร้อมๆกับอ้อมแขนที่โถมเข้ามารัดเธอไว้แน่น วินาทีนี้พิธานไม่สนใจป้านวลหรือใครต่อใครอีกแล้ว ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นใครไม่สำคัญ  แค่เธอไม่ใช่ปรางสุดา....เขาก็พร้อมที่จะใช้มันเพื่อต่อลมหายใจให้กับหัวใจของตัวเอง...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น