star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 11♫ีพี&เภา➽หัวหน้าคนใหม่

ชื่อตอน : ✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 11♫ีพี&เภา➽หัวหน้าคนใหม่

คำค้น : พีเภา ตอนที่ 11

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2559 14:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 11♫ีพี&เภา➽หัวหน้าคนใหม่
แบบอักษร

❥ Update on 14.09.2016

#

 

➴Chapter 11 หัวหน้าคนใหม่

 

 


"ขอบคุณนะครับที่มาส่ง" ผมพูดขอบคุณพี่โชนทันทีเมื่อเดินมาถึงห้องพัก


"ไม่เป็นไรครับ เภายังเจ็บขาอยู่ไหมครับ?"


"อ่อ... ไม่เป็นไรแล้วครับพี่ เภาไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกครับ ขอบคุณพี่โชนมากที่มาช่วยเภาไม่งั้นเภาคงต้องเจ็บหนักกว่านี้แน่ๆ เลย"


"ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ เอ่อ... ว่าแต่แขนของเภาล่ะเจ็บไหมครับ?" พี่โชนจับแขนผมเบาๆ


"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับพี่ เภาไม่เจ็บเท่าไหร่แค่นี้สบายมากครับ"


"เฮ้อออ... ว่าแต่ทำไมพีต้องทำกับเภาขนาดนั้น ทะเลาะกันเหรอครับ?"


"เอ่อ... คือ... ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เรามีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยนะครับ"


"อ่อ... งั้นเหรอ พี่ก็นึกว่า...." พี่โชนพูดแล้วหยุดไว้เพียงเท่านั้น


"ครับ... พี่โชนนึกว่าอะไรครับ?"


"อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอกครับ ว่าแต่พี่ขอเข้าไปนั่งในห้องได้ไหมครับ เภาสะดวกรึป่าว?"


"อ่อ... ได้ครับได้ ขอโทษทีนะครับ เภานี่เสียมารยาทกับพี่จริงๆ หึหึ"


"ไม่เป็นไรครับ พี่ได้ยินเภาพูดแค่นี้พี่ก็ดีใจมากแล้วครับ"


"เอ่อ... งั้นเชิญข้างในดีกว่าครับ เพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่หมอจะเข้ามาตรวจเภาแล้วด้วย"


"ครับ งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะครับ ป่ะครับพี่ช่วยผยุงเภาเดินดีกว่า ขายังดูเหมือนเจ็บอยู่เลย"


"ไม่เป็นไรครับพี่ เภาเดินเองได้ครับ"


"เอาน่า... ให้พี่ช่วยนะครับ พี่อยากช่วยน้องเภาครับ" สุดท้ายผมก็ต้องยอมให้พี่โชนช่วยพยุงผมไปที่เตียงคนป่วย จะว่าไปขาผมก็ยังเจ็บพอสมควร ดันเดินไม่ดูไม่สะดุดก้อนหินจัดสวนจนเกือบล้มหน้าทิ่ม ดีนะที่พี่โชนเข้ามารับตัวผมไว้ทัน


"เชิญพี่โชนตามสบายนะครับ น้ำดื่มกับขนมหยิบทานได้เลยไม่ต้องเกรงใจครับ"


"เภายังใจดีกับพี่เสมอเลยนะ" พี่โชนแม่งยิ้มแบบนี้อีกล่ะ ผมจะบ้าตาย


"เหอะๆ ครับ ก็พี่โชนเป็นพี่ชายเภานิครับ" ผมพูดจบหน้าพี่โชนหงอยลงทันที



เราสองคนนั่งคุยกันต่อไม่ถึงห้านาทีคุณหมอก็เข้ามาตรวจอาการของผม คุณหมอบอกว่าพรุ่งนี้ผมก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ เฮ้ออ... ดีใจจังผมนี่โคตรเบื่อโรงพยาบาลเลยให้ตายซิ




"ซะงั้นอ่ะ พี่อุตส่าห์มาเจอเภาโดยบังเอิญแต่ไหงจะออกจากโรงพยาบาลซะล่ะ" พี่โชนทำเสียงน่อยอกน้อยใจผมเล็กน้อย


"เออใช่! เภาว่าจะถามพี่อยู่เหมือนกันว่าทำไมพี่โชนถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"


"พี่ก็นึกว่าน้องเภาจะไม่ถามพี่ซะแล้ว นี่พี่แอบน้อยใจอยู่นะเนี้ยะ"


"เอ่อ... โทษทีครับพี่เภาเพิ่งนึกได้อ่ะครับ"


"ไม่เป็นไรครับ พี่แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง คืองี้ครับพอดีว่าพี่พาคุณย่ามาตรวจสุขภาพประจำปีนะครับ พี่เดินไปส่งคุณย่าที่รถให้คนขับรถพาคุณย่าไปส่งที่บ้านก่อนเพราะพี่มีธุระต้องทำนิดหน่อยนะครับแต่พอดีมาเห็นเภาเดินหน้าเศร้าเหมือนคนป่วยหนักอยู่เลยรีบเดินเข้าไปหานะ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเภาจะสะดุดจนเกือบล้มหน้าทิ่มขนาดนั้น หึหึ"


"ฮ่าๆๆ พอดีเภาเดินไม่ระวังเองนั่นแหละครับ"


"อืมใช่ พี่ก็คิดแบบนั้นนั่นแหละ เภานี่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ"


"ครับ ก็เภาคนเดิมนิครับ" ระหว่างที่ผมนั่งคุยกับพี่โชนผมก็สังเกตุเห็นสายตาคู่นั้น พี่เขายังมองผมด้วยสายตาแบบนี้เคยไม่เปลี่ยน


"พี่ก็คิดแบบนั้นครับ เภายังเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนคนเดิมที่พี่เคยรู้จักทุกอย่าง เหมือน...."


"ครับๆ เออใช่ พี่กลับมาไทยทำไมเหรอครับ เภาได้ข่าวว่าพี่ไปทำงานที่อังกฤษนิครับ"


"หึหึ เภาอยากรู้จริงๆ รึป่าวล่ะ"


"เอ้า!! อยากรู้ซิครับเภาถึงถามอ่ะ"


"ฮ่าๆๆ งั้นพี่ไม่บอกดีกว่า รออีกสักพักเภาก็จะรู้เองแหละ"


"อ้าว!! ซะงั้นอ่ะ"




ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....



ผมกับพี่โชนหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน




"ได้เวลาทานยาแล้วค่ะ" คุณพยาบาลคนสวยเดินเข้ามาพร้อมกับถาดยาเล็กๆ ที่ผมโคตรเกลียด


"เภายังไม่เลิกเกลียดการทานยาอยู่อีกเหรอ?"


"ห๊ะ! อะไรนะครับ?" ผมละสายตาจากคุณพยาบาลมามองพี่โชนที่นั่งยิ้มมองมาที่ผม


"ไม่อยากกินยาล่ะซิ" พี่โชนพูดขึ้น


"อืม... ใช่ครับ เภาโคตรเกลียดการกินยาเลย"


"หึหึ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆ แต่พี่ว่าทานเถอะครับจะได้หายป่วยเร็วๆ ไง คุณพยาบาลครับวางยาไว้ตรงนี้ก็ได้ครับเดี๋ยวผมจัดการเด็กคนนี้เองครับ" ผมนั่นอึ้งไปสามวิกับคำพูดของพี่โชนที่พูดกับคุณพยาบาลสาว


"ได้ค่ะ ฝากด้วยนะคะ" คุณพยาบาลสาวพูดยิ้มๆ


"ยินดีครับ เด็กคนนี้เอาใจยากนิดนึงครับแต่เป็นเด็กที่เชื่อฟังและน่ารักมากเท่าที่ผมเคยรู้จักมา" พี่โชนพูดแล้วหันมายิ้มให้ผมทำให้ผมอึ้งไปรอบที่สอง


"ค่ะ ดูแลกันน่ารักดีนะคะ อิจฉาจัง" แล้วคุณพยาบาลก็เดินอายหายออกไปจากห้อง

 
"มาครับ ได้เวลาทานยาแล้ว" พี่โชนลุกขึ้นเดินไปหยิบน้ำแล้วเทใส่แก้วยื่นมาให้ผม


"เออ... ขอบคุณมากครับ แต่ที่จริงเภากินเองได้นะครับ พี่ไม่เห็นต้องลำบากเลย"


"ไม่ลำบากหรอกครับ พี่เต็มใจ" คำพูดพร้อมรอยยิ้มทำให้ความรู้สึกผิดวนกลับมาในหาผมอีกครั้ง ผมนั่งคุยกับพี่โชนต่ออีกสักพักพี่โชนก็เริ่มมองที่นาฬิกา เห็นมองอยู่หลายครั้งจนผมตัดสินใจพูดออกไป


"พี่มีธุระรึป่าวครับ? เภาเห็นมองนาฬิกาอยู่หลายครั้งแล้ว"


"เออคือ... ครับ พี่มีธุระที่ต้องไปทำแต่พี่อยากอยู่คุยกับเภานานๆ นะครับ"


"อ้าว!! เภาว่าพี่ไปทำธุระก่อนเถอะครับ เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเภาทำให้พี่เสียเวลาอ่ะครับ"


"เฮ้อออ.... เภานี่รีบไล่พี่จัง เอางั้นก็ได้ครับพี่ขอตัวไปทำธุระให้เสร็จก่อนแล้วจะมาเยี่ยมเภาใหม่นะครับ ดูแลตัวเองด้วยนะ พักผ่อนเยอะๆ นะครับ พี่เป็นห่วง"


"ครับ ขอบคุณพี่โชนอีกครั้งนะครับ"


"ครับ พี่ดีใจมากนะที่เจอเภาวันนี้ หลังจากนี้เราคงได้เจอกันบ่อยๆ งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ"


"ครับ กลับดีๆ นะครับ สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้พี่โชน พี่แกก็ยิ้มให้ผมแต่ในใจผมกลับรู้สึกกังวลนิดๆ อย่างบอกไม่ถูก


"งั้นพี่ไปก่อนนะ พักผ่อนได้แล้ว" พี่โชนลุกขึ้นยืนแล้วลูบที่หัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน


"เออใช่ เภายังใช้เบอร์เดิมอยู่ใช่ไหม?" พี่โชนหยุดยืนที่หน้าประตูแล้วหันกลับมาถามผม


"ครับ..." ผมตอบสั้นๆ


"ขอบคุณครับ" นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่พี่โชนพูดกับผมก่อนที่จะเดินออกไป




หลังจากผมออกจากโรงพยาบาลได้ก็เริ่มกลับมาทำงานทันที ส่วนไอ้พีก็หายไปจากสายระบบผมได้หลายวันแล้วครับ ไม่รู้ตอนนี้มันทำอะไรอยู่ เฮ้ออ... ผมนั่งทำงานจนดึกเกือบทุกวัน แต่ละวันที่กลับถึงคอนโดก็แอบมองว่าไอ้พีมันมาดักรอผมเหมือนเดิมรึป่าว แต่ไม่มีครับ มันไม่มาอีกแล้ว อันที่จริงผมควรจะโล่งใจใช่ไหมครับแต่ทำไมผมกลับรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้




วันนี้ผมต้องรอต้อนรับหัวหน้าใหม่แทนหัวหน้าคนเก่าที่หนีไปต่างประเทศด้วยการพาแฟนสาวไปเที่ยว ทิ้งภาระให้ผมดูแลว่าที่หัวหน้าใหม่อีกผมอยากจะบ้าตาย หัวหน้าคนใหม่ก็ไม่รู้จะเป็นยังไงเพราะได้ข่าวว่าทำงานที่ต่างประเทศมาหลายปี ถ้าอีโก้เยอะนี่ผมคงขอบายครับ แต่จะทำไงได้ล่ะถึงยังไงผมก็ต้องทำงานร่วมกับเขาอยู่แล้วนิ



 
"เภา.... แก... หัวหน้าใหม่มาแล้วแก กรี๊ดดดด... หล่อมากกก..." เพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้น


"เฮ้ออ... บ้าผู้ชายว่ะ งานแกเสร็จรึยังมานั่งกรี๊ดๆ อยู่ได้"


"เอ๊ะอีนี่!! ผู้ชายหล่อขั้นเทพแบบนั้นใครเห็นจะไม่กรี๊ดบ้างย๊ะ เชอะ!! ใช่ซิแกอ่ะจะไปรู้อะไรล่ะ ผู้หญิงสวยๆ อย่างฉันที่ขาดผู้ชายหล่อๆ เคียงคู่มันเหงานะแก"


"เพ้อเจ้อว่ะ ถอยๆ เดี๋ยวเราต้องไปทำหน้าที่แทนพี่โบว์อีก บ้าผู้ชายเข้าเส้นจริงๆ เล๊ย!!"


"ย๊ะ!! ใช่ซิฉันบ้าผู้ชาย!! ชิส์ แกมันเพื่อนทรยศ" ผมเดินออกมาเลยครับ ฮ่าๆๆ ปล่อยให้นางบ่นต่อไปเถอะผมขี้เกียจฟังความเพ้อเจ้อของนาง




ผมเดินมาที่ห้องครัวแล้วสั่งแม่บ้านเตรียมน้ำเพื่อต้อนรับหัวหน้าคนใหม่ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องรับรองแขก ระหว่างทางผมก็เจอกับคนที่ผมไม่เคยเจอหน้ามาหลายวัน




"เภา กูขอคุยด้วยหน่อย"


"ตอนนี้กูไม่ว่างนะพี กูต้องต้อนรับหัวหน้าคนใหม่แทนพี่โบว์ มึงทิ้งงานทิ้งการไปหลายวันกูว่ามึงควรกลับไปทำงานของมึงก่อนจะดีกว่านะ"


"แต่กูอยากคุยกับมึงให้เข้าใจก่อน วันนั้นกูขอโทษ กูอารมณ์ร้อนไปมึงอย่าโกรธกูเลยนะ" มันจับมือผมแน่น


"ตอนนี้กูไม่มีเวลามาคุยเรื่องบ้าๆ ที่มึงทำหรอกนะพีกูต้องทำงาน" ผมตัดใจพูดแรงๆ กับมันทั้งที่ใจผมรู้สึกเจ็บที่ต้องพูดออกไปแบบนั้น


"ได้ๆๆ งั้นมึงไปทำงานก่อนนะ ตอนเที่ยงเดี๋ยวกูพาไปกินข้าวนะ"


"ตอนเที่ยงกูไม่ว่าง พี่โบว์ให้กูดูแลหัวหน้าคนใหม่"


"เออๆ งั้นตอนเย็นก็ได้ นะๆ เดี๋ยวกูพามึงไปกินข้าวเราจะได้คุยกันไง" ผมเริ่มรู้สึกสงสารมันนิดๆ ตอนนี้ผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมควรทำยังไง ควรให้อภัยมันไหม ถ้าผมให้อภัยมัน กลับไปคบกับมันเหมือนเดิมผมจะต้องเสียใจกับเรื่องเดิมๆ อีกไหม


"กูขอดูก่อนแล้วกันว่าว่างไหม กูมีงานต้องทำ"


"ได้ๆ มึงทำงานไปก่อนกูรอได้ งั้นเดี๋ยวกูไปทำงานรอมึงนะ ตอนเย็นเดี๋ยวกูโทรหามึงนะ"


"อืม มึงไปทำงานของมึงก่อนเถอะ"


"โอเค งั้นตอนเย็นเจอกันนะ" มันทำหน้าดีใจมากที่ผมตอบมันไปอย่างนั้น นี่ผมกำลังทำอะไรลงไป ที่ผมทำกับมันมากไปรึป่าว ผมคิดจนปวดหัวไปหมด


"อืม...." ผมตอบแค่นั้นแล้วก็เดินออกมาทันที


"เภา... กูรักมึงนะ" คำพูดที่ทำให้ผมหยุดชะงัก หัวใจของผมกำลังบีบแน่นจนหายใจไม่ออก ดวงตาเริ่มสั่นเครือ ผมหลับตานิ่งแล้วเดินต่อแบบไม่หันหลังกลับ มึงมันบ้าไอพี




ผมเดินเปลี่ยนเส้นทางเดินเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าล้างตาเสียใหม่ก่อนจะเดินไปที่ห้องรับรองแขก ในห้องนั้นมีผู้ชายใส่สูทสีเทาเข้ารูปนั่งหันหลังอยู่ที่โซฟาสีขาว มือถือแก้วกาแฟยกขึ้นจิบแล้ววางลงอย่างใจเย็น



 
"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่า...." ผมพูดยังไม่ทันจบประโยคดีผู้ชายคนนั้นก็หันมามองที่ผมแล้วยิ้มให้ผม


"หายป่วยแล้วใช่ไหม?"


"พี่... พี่โชน"


"ฮ่าๆๆ ตกใจอะไรขนาดนั่นเภา มาๆ มานั่งก่อนซิยืนนานๆ เดี๋ยวเมื่อยนะครับ"


"เออ... ครับ" ผมเดินเข้าไปนั่งลงที่โซฟาอีกตัว พี่โชนยังคงนั่งยิ้มแล้วขำกับท่าทางตลกของผม


"เป็นไงบ้าง สบายดีแล้วใช่ไหม?"


"เออ... ครับ สบายดีแล้วครับ ว่าแต่พี่โชนมาที่นี่ได้ไงครับ?"


"หึหึ พี่ก็มาหาเภาไงครับ" ผมอึ้งหนักกว่าเดิมเพราะผมไม่ได้บอกใครหรือติดต่อใครนอกจากเพื่อนๆ ในกลุ่มผมแล้วพี่โชนจะรู้จักที่ทำงานผมได้ไง


"ห๊ะ! มาหาเภาเหรอครับ แต่ว่าไม่มีใครรู้จักที่ทำงานเภานอกจากเพื่อนๆ เภานะครับ แล้วนี่พี่โชนรู้ได้ไงว่าเพาทำงานที่นี่อ่ะครับ"
"ฮ่าๆๆ พี่ล้อเล่นครับ พอดีพี่มาสมัครงานที่นี่นะครับ" พี่โชนตอบ


"เหรอครับ งั้นเดี๋ยวเภาไปบอกฝ่ายบุคคลให้นะครับว่าพี่มาสมัครงาน" ผมพูดออกไปทั้งที่ยังอึ้งอยู่ที่พี่โชนมาสมัครงานที่บริษัทที่ผมทำงานอยู่


"ไม่ต้องครับไม่ต้อง พอดีพี่ได้งานแล้วครับ นี่พี่ก็รอพบพี่โบว์อยู่"


"ว่าไงนะ... เออ ขอโทษทีเภาตกใจนิดหน่อย พี่โชนรอพบพี่โบว์เหรอครับ พอดีพี่โบว์ไม่อยู่อ่ะ พี่โบว์ไปต่างประเทศ"


"ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรครับ พี่โบว์บอกพี่แล้วว่าจะมีคนมาต้อนรับพี่แทนพี่โบว์ นี่พี่ก็นั่งรอเขาอยู่เหมือนกัน"


"รออยู่! ต้อนรับแทนพี่โบว์!!"


"ใช่ครับ เภาเป็นอะไรรึป่าว? พี่ว่าวันนี้เภาดูตกใจบ่อยมากเลยนะครับ"


"เออ... ขอโทษทีครับ แฮะๆ เภาตกใจนิดหน่อย พอดีพี่โบว์ฝากเภาให้มาต้อนรับหัวหน้าคนใหม่ที่จะมาวันนี้ งั้นก็....."


"ใช่ครับ พี่น่าจะเป็นคนที่พี่โบว์พูดถึง"


"ง่ะ!! งั้นพี่ก็จะมาเป็นหัวหน้าคนใหม่ของเภาเหรอครับ?!"


"อ้าว!! จริงเหรอครับ นี่พี่จะเป็นหัวหน้าคนใหม่ของเภาเหรอครับ ว๊าว... ดีใจจังครับ งั้นพี่ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"


"เออ... ครับ" ผมตอบไปแบบมึนๆ งงๆ พี่โชนก็นั่งขำผมซะงั้น


"หายอึ้งได้รึยัง เภาบอกพี่หน่อยซิครับว่าพี่ควรจะทำยังไงต่อดี"


"เออ... ครับๆ เภาขอโทษครับพี่โชน เฮ้ย!! ขอโทษครับหัวหน้า งั้นเดี๋ยวผมพาไปดูห้องทำงานก่อนนะครับ เชิญทางนี้ครับ" ผมลุกขึ้นยืนทันที แบบทำตัวไม่ถูกอ่ะครับ งงไปหมด


"พี่ว่าเภาเรียกพี่เหมือนดีกว่านะครับ เรียกหัวหน้าพี่ว่ามันดูห่างเหินกันเกินไปพี่อยากให้เภาเรียกพี่เหมือนเดิมมากกว่า"


"เออ... เอางั้นก็ได้ครับ เภาว่าพี่โชนไปดูห้องทำงานก่อนเถอะครับเดี๋ยวเภาพาไปแล้วถ้าพี่โชนอยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกเภาได้เลยนะครับเดี๋ยวเภาหาให้"


"ครับ ขอบคุณมากครับ"




ผมพาหัวหน้าคนใหม่เดินชมห้องทำงานพร้อมกับดูสถานที่รอบๆ และแนะนำให้เพื่อนๆ ร่วมงานคนอื่นๆ ได้ทำความรู้จัก ระหว่างที่กำลังเดินทักทายคนอื่นๆ ใจผมกลับเป็นกังวล คนที่ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกันอีกครั้งก็กลับมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเห็นภาพในอดีต แล้วที่สำคัญคือผมต้องทำงานร่วมกันกับเขานี่ซิ เฮ้ออ....




"เออเภา... พี่ว่าจะบอกเภาว่าเที่ยงนี้ไปทานข้าวเป็นเพื่อนพี่นะครับ พี่เพิ่งมาทำงานที่นี่วันแรกพี่ยังทำตัวไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่"


"เออ... ได้ครับ แต่ว่า....."


"หึหึ พี่เข้าใจครับ พี่ไม่พาเราไปทานร้านอาหารหรูๆ หรอกไม่ต้องเป็นห่วง"


"ครับ งั้นเภาขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"


"อืม... งั้นเภาไปทำงานเถอะพี่รบกวนเภามามากแล้วเภาคงจะเหนื่อย"


"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ยังไงเภาก็ต้องทำอยู่แล้วครับ"


"อืมใช่ซินะ.... พี่ลืมไปว่าที่เภาทำเพราะมันคือหน้าที่ ขอบคุณมากนะ" พี่โชนพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยข้างเบา สีหน้าดูหงอยลงไปทันที


"งั้นเภาขอตัวก่อนนะครับ"




ครืดดด.... ครืดดด....




ผมเดินออกมาจากห้องโทรศัพท์ผมก็มีสายเข้าแต่สายที่กำลังโทรเข้ามานี่ซิทำเอาผมถอนหายใจเหนื่อยเลยครับ




"อืม... ว่าไง?"


"เภา... กูออกมาซื้อของข้างนอกมึงอยากกินทับทิมกรอบร้านอร่อยไหมเดี๋ยวก็ซื้อเข้าไปให้"


"ไม่ กูไม่อยากกินมึงไม่ต้องซื้อมาหรอก แค่นี้นะกูนะจะงาน"


"เฮ้ยย... เดี๋ยวก่อน! แล้วเที่ยงนี้ว่าไงไปกินข้าวกับกูนะ"


"เที่ยงนี้กูไม่ว่าง" ผมตอบสั้นๆ


"เออๆ งั้นเย็นนี้ก็ได้ ครับๆ เย็นนี้เจอกันนะเดี๋ยวกูโทรหาอีกที"


เฮ้อออ.... บทมึงจะพูดเพราะก็เล่นเอากูตกใจเลยนะไอ้บ้าพี แต่กูจะทำยังไงกับมึงดีล่ะ เรื่องระหว่างเราจะเป็นยังไงต่อไป การที่กูพูดว่าไม่รักมึงแล้ว อยากเลิกกับมึงทำไมกูถึงรู้สึกเหนื่อยกับการตัดสินใจครั้งนี้จังวะพี กูควรจะทำยังไงดี





ผมกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะของผม รีบเคลียร์งานที่ต้องส่งให้เสร็จภายในกำหนด งานใหม่ที่กำลังเข้ามาก็ทำเอาผมวุ่นวายจนทำไม่ทัน การเปิดตัวเพลงใหม่แต่ละเพลงต้องทำด้วยความละเอียด เนื้องานต้องดี การจัดเพลงให้เข้ากับศิลปินก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ผมเป็นมือใหม่ที่ค่อนข้างจริงจังกับงาน อยากให้งานออกมาดีที่สุดเลยทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ ความไว้เนื้อเชื่อใจที่พี่โบว์หัวหน้าคนเก่าเคยมีให้ผมเลยเป็นอะไรที่ค่อนข้างกดดันผมพอสมควร แต่พี่โบว์ไม่เคยกดดันผมเลยสักครั้ง มีแต่คอนให้คำปรึกษา คอยชี้แนะว่าควรทำยังไง การเก็บประสบการณ์และการเรียนรู้งานจากพี่โบว์จึงเป็นอะไรที่มีค่ามากสำหรับผม แต่ที่จะขาดไปไม่ได้เลยก็คือผลงานดีๆ ที่ไอ้พีมันทำออกมา ไม่ว่ามันเขียนเพลงไหนหรือเปิดตัวเพลงไหนก็แล้วแต่ ยอดดาว์โหลดและยอดวิวจะมียอดทะลุเป้าทันที





ผมนั่งเคลียร์งานจนถึงเวลาพักเที่ยงก็ได้รับสายจากหัวหน้าคนใหม่ตามที่ได้นัดหมายเอาไว้ว่าอยากให้ผมไปกินข้าวเป็นเพื่อน ข้าวเที่ยงของผมมื้อนี้คืออาหารตามสั่งข้างทาง คนง่ายๆ แบบผมกินอะไรก็ได้ครับ แต่ลูกคุณหนูแบบพี่โชนนี่ซิจะทานอาหารแบบนี้ได้เหรอ เฮ้อออ.....




"หัวหน้าจะทานได้เหรอครับ?" ผมนั่งมองรอบๆ ร้าน มันก็เป็นร้านอาหารตามสั่งธรรมดานี่แหละครับ


"กินได้ซิ เภายังกินได้เลยแล้วทำไมพี่จะกินไม่ได้ อ่อ... แล้วเวลาอยู่กันสองคนพี่อยากให้เภาเรียกชื่อพี่เหมือนเดิมมากกว่านะครับ เรียกพี่ว่าหัวหน้าดูห่างเหินจัง"


"แต่ผม...."


"เอาเถอะๆ ทำตามที่พี่บอกนะครับ เภาอยากกินอะไรครับ สั่งได้เลยนะมื้อนี้ไม่แพงพี่ขอเลี้ยงข้าวเภานะครับ" แล้วพี่โชนก็ยื่นเมนูบ้านๆ ที่ผ่านการใช้งานมานานมากส่งให้ผม


"ครับ งั้นเภาขอเป็นข้าวผัดหมูง่ายๆ ก็ได้ครับ"


"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวพี่สั่งให้นะ รอแปปนะครับ"


"คุณป้าครับ ผมขอสั่งอาหารหน่อยครับ" พี่โชนพูดอย่างสุภาพทำให้คนหันมามองที่โต๊ะผมทั้งร้านเลยครับ พี่โชนไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ


"จ้า รับอะไรดีจ๊ะ เรียกป้าซะเพราะเลย"


"ครับ ผมสั่นข้าวผัดหมูชิ้นไม่ใส่ต้นหอมนะครับ ใส่แค่ผัดคะน้าก็พอ ไข่เจียวด้วยนะครับ ขอแบบเดียวกันสองที่แล้วกันนะครับ"


"ได้จ้า รอแปปนึงนะเดี๋ยวป้าทำให้จ๊ะ"


"ครับ ขอบคุณมากครับ" แล้วพี่โชนก็หันมายิ้มให้ผม


"รอก่อนนะเภา หิวไหมครับให้พี่ซื้ออะไรมาให้ทานเล่นก่อนดีไหม?"


"ไม่เป็นไรครับ เภารอได้"


"ครับ งั้นเรารอแปปนึงเนอะ"





ผมสองคนรออาหารประมาณสิบนาทีป้าเจ้าของร้านก็มาเสริฟครับ ผมนั่นกินข้าวและคุยเรื่องทั่วไปๆ จนได้เวลากลับเข้าทำงานเราก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง ระหว่างที่ผมนั่งทำงานอยู่ไอ้พีก็กลับเข้ามาที่บริษัทเดินวนไปวนมาแล้วมองผมจนผมเริ่มรำคาญมันล่ะ แต่ครั้งนี้มันมาแปลกครับ ไม่วุ่นวาย ไม่โวยวาย ไม่บังคับผมให้ผมทำตามความต้องการมันเหมือนครั้งก่อนๆ ไงครับ ผมเลยเริ่มรู้สึกแปลกๆ ไม่รู้มันจะมาไม้ไหนอีก




ครืดดด.... ครืดดดด....




"สวัสดีครับ" ผมรับสายเบอร์ที่ไม่คุ้นมาก่อน


"เภา... พี่เองนะ เภามาหาพี่ที่ลานจอดรถหน่อยซิครับ พี่มีเรื่องสำคัญจะปรึกษา แค่นี้นะ พี่รออยู่นะครับ"




ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด....





แล้วสายก็ถูกตัดไป พูดจาเพราะๆ น้ำเสียอ่อนโยนแบบนี้ไม่ใช่ใครหรอกครับ พี่โชนชัวร์ๆ แต่จะให้ผมไปหาที่ลานจอดรถเนี้ยะคืออะไร มีเรื่องปรึกษางั้นเหรอ ผมมองที่โทรศัพท์ของตัวเองกำลังจะกดหมายเลขเพื่อโทรออก เฮ้ออ... แบตทำไมต้องมาหมดตอนนี้ด้วยวะ ผมเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วคว้ากระเป๋าตังค์ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะที่ทำงาน







"ท่านได้เข้าสู่ระบบรับฝากข้อความของหมายเลย 081-xxxxxxx"





TBC.

 



 


ไม่ขอพูดอะไรมากนะคะ ติดงานอ่ะ งานเยอะม๊วกก...
กำลังเขียนเรื่องไอ้ป๋าและเขียนเรื่องที่ค้างอยู่ทุกเรื่องค่ะ
ขอบคุณที่ยังติดตามอ่านอยู่นะคะ
แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าจ้า... จุ๊บๆ

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น