น้ำมิ้ม

เรื่องนี้จะรวมทุกความน้ำเน่าไว้อย่างที่คุณต้องคิดถึง 5555 คือ ไรท์เป็นคนที่ชอบอ่านนิยายเล่มบางๆที่เมื่อก่อนเล่มละ 10 บาทอ้ะ ใครจำได้บ้าง เรื่องนี้เลยเขียนแบบที่ตัวเองคิดถึงและอยากอ่าน คือแบบ...ถึงรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เราก็ยังติด ...มานั่งตบยุงด้วยกันเถอะ มาๆๆๆ

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 :

คำค้น : รุ่งตะวันแห่งหัวใจ , หมอทหาร , พินัยกรรม , คำขอร้องสุดท้าย , แต่งงาน , มรดก , ปกเกียรติ , ปรางสุดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 900

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2559 01:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 :
แบบอักษร

 

รุ่งตะวันต้องเตรียมตัวสำหรับการสอบเทียบ GED เพื่อไปเรียนต่อที่อเมริกา แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้เริ่มต้นอะไร ปกเกียรติก็เข้ามาอีกครั้งด้วยสีหน้าร้อนรน พลางเอ่ยปรึกษาเสียงเครียด

“ผมถูกเรียกตัวไปประจำชายแดนทางเหนือ ระหว่างนี้คุณยังต้องเตรียมตัวสำหรับสอบเทียบ GED ฉะนั้นใน 1 ปีนี้ ผมเห็นว่า คุณน่าจะไปอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของท่านนายพลที่แม่ฮ่องสอน ผมจะได้แวะไปหาได้สะดวกหน่อย”

“ได้อยู่แล้ว ที่ทางเหนือก็มีศูนย์ให้เปิดสอบเหมือนกัน ฉันสอบที่นั่นก็ได้”

“ผมดีใจที่คุณเปิดใจและปรับตัวเข้าหาพวกเรา”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่ารุ่งตะวันไม่ได้พยศอย่างที่เคย หากในใจหญิงสาวนั้นคิดต่างกัน ...เธอยอมลงให้เพื่อรอเวลา วันไหนที่ยัยเด็กปรางสุดานี่อายุครบ 20 ปีเมื่อไหร่ เธอจะหนีไปจากใต้บังคับบัญชาของปกเกียรติทันที!

...............................................................................................................................................

 แม้ว่าหญิงสาวจะเคยมายังที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้แล้ว แต่การได้มาอีกครั้งในฐานะใหม่ ทำให้ทุกอย่างดูแปลกไป ตอนนี้เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในบ้านหลังนี้  และยังไม่รวมถึงรีสอร์ทใหญ่ “บ้านไร่เตชะ” ใจกลางแม่ฮ่องสอนที่เธอมีหุ้นส่วนอยู่อีก

“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปประจำที่จุดตรวจสามเหลี่ยมทองคำ ระหว่างนี้พี่จะหาครูมาช่วยติวสอบเทียบให้ที่บ้านด้วย น้องปรางอยู่กับป้านวลห้ามดื้อนะคะ”

ต่อหน้าคนอื่น ปกเกียรติจะใช้ถ้อยคำอ่อนหวานที่เคยเอ่ยกับปรางสุดาเพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต หญิงสาวจึงได้แต่ยิ้มรับ รอจนกระทั่งชายหนุ่มออกจากบ้านไป รุ่งตะวันจึงหันไปหาป้านวล

“ป้าคะ หนูอยากไปรีสอร์ท “บ้านไร่เตชะ” ป้าพาหนูไปหน่อยสิคะ”

รุ่งตะวันเอ่ยอ้อนวอนหญิงสูงวัย ด้วยรู้ดีว่าแม้แม่นมของปรางสุดาคนนี้รักและตามใจปรางสุดาอย่างที่สุด แต่คราวนี้ป้านวลกลับส่ายหน้า พลางเอ่ยด้วยสีหน้าสีตาเป็นกังวล

“ป้าว่าอย่าดีกว่าค่ะคุณหนู คนที่นั่นไม่ค่อยอยากเห็นหน้าเราสักเท่าไหร่ แล้วยิ่งถ้าไม่มีคุณปกไปด้วยอย่างนี้ ป้าไม่อยากพาคุณหนูไปเสี่ยงอันตราย”

รุ่งตะวันงุนงงกับคำพูดของป้านวลไม่น้อย แม้ว่าเธออยากจะไปเห็นผลงานการออกแบบตกแต่งชิ้นโบว์แดงสมัยที่เธอได้รับรางวัลสถาปนิกดาวรุ่ง แต่หากหญิงสูงวัยยังคัดค้าน เธอก็ไม่คิดจะตื๊อต่อ เพราะหากเขาหูปกเกียรติดีไม่ดีเธออาจจะไม่ได้ไปเอา

“ไม่ไปก็ไม่ไปค่ะ หนูแค่อยากไปดูอะไรสวยๆ แต่ยังไม่ไปก็ได้ค่ะ”

“วันนี้คุณปกออกไปหาครูมาสอนพิเศษให้คุณหนู ไว้วันพรุ่งนี้คุณปกเธอว่างแล้วค่อยให้เธอพาไปนะคะ”

รุ่งตะวันยิ้มรับกับคำบอกกล่าวนั้น ก่อนจะเดินไปสำรวจบ้านไปพลางๆ ในบ้านนี้มีห้องหนังสือที่น่าจะเป็นห้องทำงานของท่านนายพล เพราะนอกจากหนังสืออ่านเล่นทั่วไปแล้วยังมีตำราเล่มหนาอีกหลายประเภท แต่ชั้นที่ดึงดูดให้รุ่งตะวันเดินตรงดิ่งเข้าไปก็คือ หนังสือเกี่ยวกับตึกและอาคารประเภทต่างๆที่มีทั้งภาษาไทยและต่างประเทศ

“หนังสือเกี่ยวกับการสร้างตึกและอาคารในพื้นที่ห่างไกลน่ะ ท่านนายพลอยากจะสร้างโรงพยาบาลในพื้นที่ชนบทกันดาร แต่ภูมิประเทศและการเดินทางไม่อำนวย ท่านเลยลองศึกษาดูหลายๆแบบว่าแต่ละพื้นที่ควรสร้างอาคารแบบไหนออกแบบอย่างไร”

เสียงห้าวเอ่ยขึ้นหลังจากที่รุ่งตะวันจมดิ่งกับหนังสือกองโตที่หญิงสาวมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเพียงใด

“ท่านอยากจะสร้างโรงพยาบาลที่ไหนบ้างคะ เผื่อฉันจะช่วยออกไอเดียได้”

“บ้านท่านอยู่ที่นี่ ท่านเลยอยากจะช่วยที่แม่ฮ่องสอนนี่ก่อน แล้วก็หากพอมีทุน ท่านก็ตั้งใจว่าจะสร้างในอำเภอแนวตะเข็บชายแดน แต่ติดตรงสภาพภูมิประเทศที่เป็นหุบเขานี่แหละ อย่างแม่ฮ่องสอนนี่ท่านซื้อที่ไว้หลายแห่ง แต่ยังไม่มีโอกาสได้สร้าง”

น้ำเสียงของชายหนุ่มเมื่อเอ่ยถึงผู้มีพระคุณนั้นแฝงไว้ด้วยความเทิดทูนบูชาเสียจนหญิงสาวต้องมองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ

“ฉันว่าจะถามคุณหลายครั้งแล้ว ทำไมคุณไม่เรียกท่านนายพลว่าพ่อ...ทั้งๆที่คุณบอกว่าปรางสุดาเป็นน้องสาวของคุณ”

“ท่านเป็นพ่อบุญธรรม .... ผมไม่ใช่ลูกแท้ๆของท่าน และนั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมปรางสุดาถึงยังต้องอยู่ ...เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของท่านนายพล ...”

รุ่งตะวันมองประสานสายตาคมกล้านั้น ต่างฝ่ายต่างพยายามหยั่งความคิดซึ่งกันละกัน

 

“ผมขอเวลาคุณแค่ 2 ปี จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย หลังจากที่ปรางสุดาอายุครบ 20 ปีเต็ม ผมจะปล่อยคุณไป”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น