น้ำมิ้ม

เรื่องนี้จะรวมทุกความน้ำเน่าไว้อย่างที่คุณต้องคิดถึง 5555 คือ ไรท์เป็นคนที่ชอบอ่านนิยายเล่มบางๆที่เมื่อก่อนเล่มละ 10 บาทอ้ะ ใครจำได้บ้าง เรื่องนี้เลยเขียนแบบที่ตัวเองคิดถึงและอยากอ่าน คือแบบ...ถึงรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เราก็ยังติด ...มานั่งตบยุงด้วยกันเถอะ มาๆๆๆ

ตอนที่ 8 : ยินดีต้อนรับปรางสุดา

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 : ยินดีต้อนรับปรางสุดา

คำค้น : รุ่งตะวันแห่งหัวใจ , หมอทหาร , พินัยกรรม , คำขอร้องสุดท้าย , แต่งงาน , มรดก , ปกเกียรติ , ปรางสุดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2559 01:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 : ยินดีต้อนรับปรางสุดา
แบบอักษร

 

แม้จะล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว แต่รุ่งตะวันยังคงไม่ได้นอน หญิงสาวนอนคิดทั้งคืนว่าเธอจะทำอย่างไรกับสถานการณ์ปัจจุบันนี้ดี ....หรือเธอจะหนีกลับไปบ้านของเธอ ไปหาพ่อกับแม่!

เสียงประตูห้องที่เปิดออกทำให้หญิงสาวสะดุ้ง ครั้นเห็นว่าเป็นปกเกียรติ หญิงสาวจึงค่อยๆลุกขึ้นนั่งพลางจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างโกรธขึ้ง

“คุณเข้ามาทำไม...หรือจะมาดูว่าน้องคุณตายแล้วหรือยัง”

“หยุดพูดจาประชดประชันใส่ผมได้แล้วนะ....ผมว่าเราควรคุยกันดีๆ ถ้าเราตกลงกันได้ เราจะได้อยู่ร่วมกันอย่างสันติ ผมยินดีที่จะทำตามในสิ่งที่คุณต้องการภายใต้ข้อแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน”

ปกเกียรติเอ่ยอย่างเป็นการเป็นงาน วันนี้ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อลำลองคอปกสบายๆ บ่งบอกว่าชายหนุ่มคงไม่ได้ไปทำงานในวันนี้

“ฉันอยากกลับบ้าน ... ฉันจะไปหาพ่อกับแม่ของฉัน”

ยอมรับความจริงเสียเถอะรุ่งตะวัน ...คุณ ตาย แล้ว บนโลกในนี้ รุ่งตะวันตายไปแล้ว แต่ที่ยังอยู่คือ ปรางสุดา คุณลองมองไปรอบๆ หรือต่อให้ผมพาคุณไปหาพ่อกับแม่คุณตอนนี้ ถ้าผมถามหารุ่งตะวัน ท่านก็จะบอกว่า คุณ ตาย แล้ว

ปกเกียรติเอ่ยย้ำซ้ำๆราวกับต้องการให้หญิงสาวระลึกถึงความจริงข้อนี้ รุ่งตะวันเอามือปิดหูพลางกรีดร้องอย่างรับไม่ได้ ชายหนุ่มจึงจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวไว้มั่น พลางหันหาให้มาสบตากับเขา ถึงอย่างไรวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

ฟังผม ...อย่าหนีความจริง คุณต้องเผชิญหน้ากับมัน

คุณต่างหากที่ต้องยอมรับความจริง ปรางสุดาตายแล้ว ท่านนายพลก็ตายแล้ว แต่ฉันต่างหาก ฉันต่างหากที่ยังอยู่

แล้วคุณคิดว่าจะมีใครเชื่อคุณ ในเมื่อทุกคนต่างเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น สิ่งที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ ต่อให้คุณยืนยันจนคอแตกว่าคุณคือรุ่งตะวัน แต่คุณก็ไม่สามารถเดินไปเบิกเงินบัญชีของรุ่งตะวันได้ คุณไปต่ออายุใบขับขี่ของรุ่งตะวันไม่ได้ คุณไปยกเลิกการแจ้งตายของรุ่งตะวันไม่ได้ นี่คือสิ่งที่ผมพยายามจะบอกคุณ กลับมาสู่โลกแห่งความจริงรุ่งตะวัน เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ...ได้โปรด ลืมรุ่งตะวันซะ ทำทุกอย่างในฐานะปรางสุดา มีชีวิตต่อไปในฐานะปรางสุดา นับตั้งแต่นี้ไป ผมจะดูแลคุณเอง

ปกเกียรติทั้งหว่านล้อมและอ้อนวอนหญิงสาวตรงหน้า ... หากรุ่งตะวันดูเหมือนจะยังทำใจยอมรับไม่ได้

ฉันไม่รู้จะทำยังไง ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำยังไงต่อไป ฉันจะมีชีวิตต่อไปยังไงดี ฉันอยากกลับไปอยู่กับครอบครัว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ได้ยินมั้ย

รุ่งตะวันร่ำไห้อย่างน่าเวทนา หญิงสาวพยายามดันตัวของปกเกียรติออกไป แต่แขนของเขาราวกับเหล็ก มันตวัดรัดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแข็งแกร่ง ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยแต่อย่างใด

ปกเกียรติกอดรัดหญิงสาวไว้แน่น แม้ว่าในใจจะรู้สึกผิดต่อเธอ แต่นี่เป็นทางออกเดียวที่ดีที่สุดสำหรับตัวเขา และแน่นอนว่าไม่ใช่สำหรับเธอ!

ผมจะเป็นครอบครัวให้คุณ เป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นพ่อ เป็นทุกอย่างให้คุณ ที่นี่มีแต่คนรักคุณเหมือนกัน ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร แต่มั่นใจได้ว่าทุกคนในบ้านนี้รักและหวังดีกับปรางสุดาจริงๆ ฉะนั้นคุณอยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้ เราค่อยๆมาเริ่มต้นกันใหม่ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน อยู่ไปด้วยกัน...นะ”

“คุณกำลังหลอกตัวเอง คุณกำลังหลอกทุกคนด้วยคุณหมอ ฉันถามจริงๆว่าคุณมีประสงค์ดีหรือประสงค์ร้ายกับครอบครัวนี้กันแน่ ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าฉันไม่ใช่ปรางสุดา แต่คุณก็ยังยืนยันจะให้ฉันสวมรอย อย่าลืมว่าฉันเองก็มีความคิดมีหัวใจเป็นของตัวเอง คุณจะรู้ได้ยังไงว่าฉันจะไม่ทำให้น้องสาวคุณและครอบครัวคุณต้องพังพินาศไปเพราะฉัน!

รุ่งตะวันเค้นเสียงตอบอย่างโกรธแค้น หากปกเกียรติตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มข้นไม่แพ้กัน

“ครอบครัวผมจะพังตั้งแต่ไม่มีปรางสุดาแล้ว คุณเข้าใจมั้ย ผมยอมให้ปรางสุดาตายไม่ได้! อย่างน้อยก็ถือเสียว่าช่วยเหลือผม ช่วยเหลือร่างที่คุณมาอาศัยเขาอยู่นี่! ... ให้ผมจัดการเรื่องพินัยกรรมของท่านให้เรียบร้อย แล้วผมจะปล่อยคุณไปตามทาง .... ผมเคยบอกคุณแล้วคุณมีสิทธิ์ทำทุกอย่างที่อยากจะทำ ...คุณจะกลับไปเป็นมัณฑนากร ไปพบครอบครัว ไปเจอหน้าพ่อแม่ คุณทำได้ทุกอย่าง แต่ต้องในฐานะปรางสุดา ทุกคนต้องไม่รู้ว่าคุณคือรุ่งตะวัน ผมยอมให้คุณมากเท่านี้แล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก!

ปกเกียรติบีบไหล่แบบบางนั้นแรงขึ้นตามความกดดันในใจ จนหญิงสาวนิ่วหน้า

“ปรางสุดาเป็นเด็กพิเศษ เธอไม่ปรกติมาตั้งแต่เกิด เพราะฉะนั้นไม่มีใครคาดหวังไม่มีใครต้องการอะไรจากเธอ นอกจากแค่ได้เห็นเธอใช้ชีวิตอยู่อย่างผาสุขเป็นเจ้าหญิงน้อยๆของทุกคน .... ผมอาจจะเห็นแก่ตัวที่ขอร้องให้คุณต้องแบกรับตัวตนของปรางสุดา ....แต่ผมไม่ได้ขอร้องสิ่งอื่นใดจากคุณเลยนอกจากชื่อของปรางสุดา .... ผมขอแค่นั้นจริงๆ

ปกเกียรติเอ่ยขอร้องอย่างสิ้นท่า แววตาแดงก่ำที่ทอดสบตาเธอนั้นร้าวรานจนรุ่งตะวันได้แต่ลำบากใจ ...มันจะง่ายดายอย่างที่เขากล่าวมาทั้งหมดอย่างนั้นเลยหรือ

“ฉันทำได้ทุกอย่างจริงๆหรือคะ ....”

“ทุกอย่าง....ในฐานะปรางสุดา” ปกเกียรติเอ่ยย้ำยืนยัน

รุ่งตะวันพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยอย่างตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตของตัวเองแล้ว

“ฉันอยากไปเรียนต่อในสายงานสถาปนิกที่อเมริกา คุณส่งฉันไปเรียนได้มั้ย”

“แน่นอน” ปกเกียรติรับคำหนักแน่น พลางส่งมือให้หญิงสาวจับ

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรา ....ปรางสุดา ชนพิทักษ์!

 

...............................................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น