น้ำมิ้ม

เรื่องนี้จะรวมทุกความน้ำเน่าไว้อย่างที่คุณต้องคิดถึง 5555 คือ ไรท์เป็นคนที่ชอบอ่านนิยายเล่มบางๆที่เมื่อก่อนเล่มละ 10 บาทอ้ะ ใครจำได้บ้าง เรื่องนี้เลยเขียนแบบที่ตัวเองคิดถึงและอยากอ่าน คือแบบ...ถึงรู้ว่ามันน้ำเน่าแต่เราก็ยังติด ...มานั่งตบยุงด้วยกันเถอะ มาๆๆๆ

ตอนที่ 7 : ตายไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 : ตายไม่ได้

คำค้น : รุ่งตะวันแห่งหัวใจ , หมอทหาร , พินัยกรรม , คำขอร้องสุดท้าย , แต่งงาน , มรดก , ปกเกียรติ , ปรางสุดา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2559 01:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 : ตายไม่ได้
แบบอักษร

ตอนที่ 7

ปกเกียรติใจหายวาบ...ปรางสุดาวิ่งกระโจนลงทะเลสาบไปต่อหน้าต่อตาเขา หากชายหนุ่มคว้าแขนของเด็กสาวตรงหน้าไว้ไม่ทัน แม้จะรู้ดีว่าบึงนี้น้ำไม่ลึกมาก แต่ร่างกายของปรางสุดาอ่อนแอยังไม่หายดี น้ำระดับนั้นคงไม่ทำให้จมแต่อาจจะทำให้ไม่สบายเสียมากกว่า แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องอ้าปากค้างอีกครั้ง เมื่อเห็นร่างของปรางสุดาค่อยๆว่ายออกห่างจากฝั่งไปยังที่ที่ลึกที่สุด

ไม่นะ ...ไม่นะ ได้โปรด อย่าทำแบบนั้น หยุดเดี๋ยวนี้นะรุ่งตะวัน!

ปกเกียรติตะโกนออกมาสุดเสียง ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะกระโจนลงน้ำตามหญิงสาวไปติดๆ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ทัน ร่างของปรางสุดาจมหายลงไปในน้ำเสียแล้ว

บ้าฉิบ.... ทำไมถึงทำอะไรโง่ๆอย่างนี้นะปกเกียรติดำผุดดำว่ายอยู่หลายรอบเนื่องจากน้ำเริ่มขุ่นมากขึ้น ก่อนจะควานหาร่างของน้องสาวเจอในอีกเกือบห้านาทีต่อมา

ชายหนุ่มวางร่างไร้สติลงที่ริมตลิ่ง เมื่อลองตรวจดูแล้วร่างตรงหน้ายังคงนิ่งไม่หายใจ ปกเกียรติจึงเริ่มผายปอดและปั้มหัวใจ ทุกครั้งที่ต้องแตะริมฝีปากเพื่อส่งต่อลมหายใจให้คนตรงหน้า คุณหมอหนุ่มเพียรภาวนาอยู่เพียงอย่างเดียว ... เธอต้องกลับมานะรุ่งตะวัน ...เธอต้องกลับมา

ในหัวมีแต่ภาพร้ายๆที่ตัวเองทำร้ายจิตใจคนตรงหน้า จนเธอเสียใจถึงขั้นคิดสั้นฆ่าตัวตาย ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจเขาสักนิดเดียว ทำไมต้องอยากจะกลับไปหาครอบครัวตัวเอง ทำไมถึงไม่ยอมอยู่กับเขา ผู้หญิงที่เหลือแต่วิญญาณอย่างเธอ ทำไมถึงไม่ยอมตัดใจทิ้งอะไรเก่าๆแล้วมาเริ่มต้นใหม่กับเขา

ฟื้นสิรุ่งตะวัน ผมบอกให้คุณฟื้นไง คุณต้องกลับมารับผิดชอบตัวเอง รับผิดชอบปรางสุดา กลับมาเป็นชนพิทักษ์นะ ได้โปรด

เสียงหัวใจที่ค่อยๆเต้นขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมๆกับอาการสำลักน้ำออกจากปากและจมูก ทำให้ปกเกียรติรีบพลิกกายปรางสุดาให้ตะแคงข้าง เพื่อที่ให้หญิงสาวบ้วนน้ำที่สำลักทิ้ง

เป็นยังไงบ้างคุณ หายใจได้สะดวกมั้ย ขยับแขนขาได้หรือเปล่า

รุ่งตะวันมองหน้าคนพูดพลางส่ายศีรษะ ตอนนี้เธอไม่มีแรงจะขยับส่วนไหนได้ทั้งนั้น คอและจมูกแสบร้อนลงไปจนถึงกระเพาะ ปกเกียรติตรวจอาการคนตรงหน้าไปพลางสังเกตอาการไปด้วย เมื่อเห็นว่าไม่เป็นอะไรมากจึงรีบช้อนตัวเด็กสาวขึ้นรถกลับบ้านชนพิทักษ์ 

    ..........................................................................................................................

ป้านวลแทบลมจับเมื่อเห็นปกเกียรติอุ้มตัวคุณหนูของนางมาในสภาพเปียกโชก ปกเกียรติสั่งการว่องไวให้นำเสื้อผ้าแห้งมาผลัดให้หญิงสาว ก่อนจะเลี่ยงไปจัดยาเมื่อป้านวลเตรียมเสื้อผ้ามาผลัดให้หญิงสาวเรียบร้อย

ด้านรุ่งตะวันแม้จะรู้สึกตัวแล้ว แต่ในความรู้สึกของเธอนั้น เธอแทบจะตรอมใจจนป่วยไข้ไปอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเธออยากจะหนีจากสภาพที่เป็นอยู่นี้ แต่ดูเหมือนแม้แต่ประตูนรกก็ยังไม่เปิดต้อนรับเธอ ถึงอย่างไร เธอก็ใช่ว่าจะยอมรับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้ ทำไมถึงมีแต่เธอคนเดียวที่รับรู้ว่า ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ทำไมเธอถึงไม่อยู่ในร่างของตัวเอง ทำไมเธอต้องมาอยู่ในร่างของเด็กผู้หญิงคนนี้ นี่ถ้าเธอได้ไปอยู่ในร่างของคนอื่นเธอจะกลับไปหาพ่อกับแม่เธอได้มั้ย คำถามเหล่านี้ล้วนแต่ไม่มีคำตอบ และที่หญิงสาวรู้ดี ... เธอไม่มีทางกลับไปเป็นรุ่งตะวันคนเดิมได้อีกแล้ว

ปกเกียรติ เดินวนเวียนอยู่หน้าห้องของปรางสุดาอย่างคิดไม่ตก เขาควรจะเข้าไปดูเธอหรือจะปล่อยให้เธออยู่กับตัวเองคนเดียวสักพัก เรื่องที่เขาขอร้องเธอล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของตระกูล ชนพิทักษ์และตัวเขาเองทั้งนั้น แต่สำหรับตัวเธอแล้ว เขายื่นสิทธิ์ของคนตายให้เธอเพียงอย่างเดียว

 ความยุติธรรมในหัวใจกำลังกัดกร่อนสำนึกของปกเกียรติมากขึ้นทุกขณะ หรือเขาควรจะให้เธอได้พบกับพ่อแม่ แต่ถ้าทำอย่างนั้น เรื่องวุ่นวายก็จะตามมาไม่จบสิ้น ซึ่งเรื่องวุ่นวายที่ว่าก็มาจากตระกูลชนพิทักษ์ทั้งนั้น

คุณปกคะ มีเรื่องจะคุยกับคุณหนูหรือเปล่าคะ จะให้ป้าเข้าไปดูให้มั้ย

ป้านวลแม่นมและพี่เลี้ยงของปรางสุดาเดินเข้ามาถามไถ่ร่างสูงที่เดินเป็นหนูติดจั่นอย่างห่วงใย จากท่าทางของทั้งคู่หลังจากกลับมาจากข้างนอกเมื่อบ่ายสถานการณ์คงไม่ค่อยดีนัก แต่ถึงอย่างไรนางก็อดเข้าข้างคุณหนูของตนไม่ได้ ก็คุณหนูปรางเธออุตส่าห์ทนการรักษา ทนทำกายภาพบำบัดอยู่หลายเดือน  พอเพิ่งจะหายป่วยคุณปกก็จะมาคาดคั้นอะไรจากเธอนักหนาก็ไม่รู้ หรือจะเรื่องเกี่ยวกับพินัยกรรมของท่านนายพล

ป้ากำลังจะเอาของว่างไปให้คุณหนู คุณปกจะให้ป้าพูดกับคุณหนูให้หรือเปล่าคะ

ปกเกียรติหันมาสบตาผู้สูงวัย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ชายหนุ่มส่งยาให้กับป้าพี่เลี้ยง แล้วเดินกลับห้องตัวเองไปอย่างยอมแพ้ ...อย่างน้อยเขาต้องให้เวลาเธอบ้าง

ครั้นเมื่อป้านวลเห็นชายหนุ่มเดินจากไปแล้ว จึงค่อยๆเคาะประตูก่อนเปิดเข้าไปเบาๆ ภายในห้องนอนมีร่างเพรียวบางของเด็กสาวคนหนึ่งนอนนิ่งไม่ไหวติง ป้านวลวางถาดอาหารในมือลง ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฟากหนึ่งของเตียงเพื่อไปดูอาการของคุณหนูของตน

รุ่งตะวันไม่ได้หลับ หากนัยน์ตาที่แห้งโหย ราวกับไร้สิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ ทำให้หญิงสูงวัยกุมมือน้อยของคุณหนูของนางไว้

คุณหนูคะ ป้าเอาของว่างมาให้ทาน ลองชิมดูสักหน่อยดีมั้ยคะ เผื่อคุณหนูจะชอบ ทานแล้วจะได้ทานยานะคะ

รุ่งตะวันค่อยๆมองสบตากับป้าสูงวัยตรงหน้า สายตาที่มองตรงมานั้นมีแต่แววห่วงใยและความรักที่มากมาย ราวกับแม่ที่มีต่อลูก ไม่ต่างจากสายตาที่แม่เคยมองเธอ ...แล้วถ้าเป็นตอนนี้ล่ะ แม่จะมองเธอด้วยสายตาแบบไหนกัน ...

รุ่งตะวันกุมมืออันเหี่ยวย่นของหญิงสูงวัยตอบ พลางตัดสินใจเอ่ยถามอย่างคนที่คิดตกแล้ว

ป้าคะ ... ทำไมป้าถึงยังรักหนู ทั้งๆที่หนูเปลี่ยนแปลงไปมาก เปลี่ยนจนไม่เหมือนปรางสุดาคนเดิม

โธ่ ทูนหัวของป้า ในชีวิตนี้ป้าเลี้ยงหนูมาตั้งแต่แบเบาะไม่ว่าคุณหนูจะเป็นอย่างไร ป้าก็รักคุณหนูเหมือนเดิมอยู่ดีล่ะค่ะ ป้าไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าคุณหนูจะหายดีเป็นปรกติแบบนี้ ถ้าหากว่าคุณท่านรับรู้ ท่านคงจะดีใจที่ในที่สุดความฝันสูงสุดของท่านก็เป็นจริงแล้ว

แต่หนูตื่นมาเหมือนคนแปลกหน้า หนูไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร จำไม่ได้แม้แต่ตัวเอง แล้วป้าจะไม่เสียใจหรือคะ ป้าไม่อยากได้คุณหนูคนเดิมของป้าเหรอคะ

ป้านวลสบตากับคุณหนูของตน แม้น้ำเสียงจะสั่นพร่าไปตามแรงสะอื้นในอกแต่นางยังคงกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น

ถ้าคุณหนูจะหายดี ป้ายินดีทั้งนั้น ไม่ว่าคุณหนูจะจำป้าได้หรือเปล่า หรือจำตัวเองได้หรือเปล่า แค่คุณหนูสามารถดูแลตัวเองได้ ป้าก็นอนตายตาหลับแล้วค่ะ ที่คุณท่านต้องบังคับให้คุณปกดูแลคุณหนู ก็เพราะท่านห่วงเรื่องที่คุณหนูดูแลตัวเองไม่ได้ ถ้าหากการที่คุณหนูหายดีแล้วต้องแลกกับทุกสิ่งที่อย่างที่พวกเรามี  ป้าเชื่อว่า พวกเราต่างยินดีที่จะยอมแลกกันทั้งนั้น

แล้วถ้าหนูตื่นขึ้นมาเป็นเด็กไม่ดีล่ะคะป้า ถ้าหนูตื่นมาแล้วเกลียดทุกคน ทำร้ายป้าและทุกๆคนจนไม่มีใครรักหนูเลย

ป้านวลคนนี้ล่ะค่ะที่จะรักคุณหนูเอง ป้าจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลือ ดูแลให้คุณหนูเป็นเด็กดีเองค่ะ จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหนู และจะไม่ให้คุณหนูไปทำร้ายใครนะคะป้านวลจูบฝ่ามือทั้งสองของปรางสุดาอย่างแสนรัก ด้านรุ่งตะวันเองก็น้ำตารินไหลไม่ต่างกัน หากแต่เป็นน้ำตาแห่งการยอมจำนนต่อเหตุผลทั้งปวง

....................................................................................................................................................

ปกเกียรติทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างแรง .... ในใจความรู้สึกหลากหลายกำลังพัวพันกันจนยุ่งเหยิง ....รุ่งตะวัน ผู้หญิงคนนั้นบ้าบิ่นกว่าที่เขาคิดไว้เยอะทีเดียว

“ผมไม่ผิดใช่มั้ยที่บังคับคุณแบบนี้ ..... รุ่งตะวัน”

ชายหนุ่มพึมพำอย่างกดดันในหัวใจ ....สำนึกของความถูกผิดกำลังเล่นงานตัวเขา หญิงสาวเลือกที่จะตายอีกครั้งมากกว่าจะยอมเป็นปรางสุดาอย่างนั้นหรือ ....เขาควรจะต้องทำยังไงให้เธอเข้าใจเขาดี อย่างน้อยเขาก็อยากใช้วิธีการเจรจาอย่างสันติมากกว่าจะใช้ข้อกฎหมายมาบีบให้เธอยอมจำนน

หรือถ้าในกรณีที่ร้ายแรงที่สุด เขามีสิทธิ์ทุกประตูในการแทงผลการรักษาพยาบาลของเธอว่าจะป่วยในระดับไหนและใครจะมีสิทธิ์เป็นผู้ปกครองเธอไปตลอดชีวิต .... ปกเกียรติได้แต่ขอโทษหญิงสาวในใจ

“ผมจะชดเชยให้คุณเท่าที่จะทำได้รุ่งตะวัน ผมสัญญา....”

...................................................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น