3SixtH

ถึงรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนน ดูชื่อตอนเอาเนาะ ความผิดพลาดทุกอย่างไรท์ขอน้อมรับไว้เอง บางทีมันครั้งมันก็เกินการควบคุมของไรท์จริงๆ อย่าพึ่งโกรธ พึ่งงอนกันเลยนร้าา งื้อๆๆ~

หมอเธมส์♥มายู : 3 ฉีดยาให้เมีย 50%

ชื่อตอน : หมอเธมส์♥มายู : 3 ฉีดยาให้เมีย 50%

คำค้น : หมอเธมส์, มายู

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.7k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2559 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมอเธมส์♥มายู : 3 ฉีดยาให้เมีย 50%
แบบอักษร

 

                 "ยังมีคนไข้อยู่อีกหรอ ผมจะกลับแล้ว มีธุระต้องรีบไป ถ้ามีให้ไปหาหมอคนอื่นเลยนะ" เสียงทุ้มบอกพยายาบาลสาวที่พึ่งเดินถือแฟ้มประวัติของผู้ป่วยเข้ามาในห้อง

                 "เอ่อ แต่คนนี้เขายืนยันจะตรวจกับหมอครูสเท่านั้นค่ะ" พยาบาลสาวพูดอย่างเขินๆก็จะไม่ให้เขินได้ยังไง๊ หมอหล่อซะขนาดนี้

                 "แต่ผมต้องรีบไป ถ้าเขาไม่ตรวจกับหมอคนอื่น ก็ให้เขามาวันอื่นละกัน" หมอหนุ่มเลือกที่จะไม่สนใจคนไข้เพราะร.พ.นี้ก็ไม่ได้มีหมอแค่เขาคนเดียวสักหน่อย "ก็ได้ค่ะ ฉันจะลองไปบอกคุณมายูเธอดู" 

                 "เดี๋ยว เอาแฟ้มประวัติมาดูหน่อยสิ" หมอหนุ่มที่กำลังจะถอดเสื้อกราวน์ออกชะงักมือไว้ เมื่อกี้เขาได้ยินชื่อผิดรึปล่าวนะ 

                  "กมลเนตร พัฒนสินทร" เขาพูดทวนชื่อนี้อีกครั้ง หมอหนุ่มยิ้มมุมปาก ธุระที่เขาจะไปทำมาเสิร์ฟถึงที่ซะแล้วสิ

                  "อ๋อ คุณมายูเธอเป็นนางแบบน่ะค่ะ สวยมากเลยนะคะ ถ้าฉันสวยได้สักครึ่งของคุณมายูได้ก็คงจะดี" พยาบาลพูดอย่างเพ้อๆ

                  "คุณเป็นคุณแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วคุณดวงสมร" หมอหนุ่มพูดตามไปตามที่เขาคิด เขาอยากให้พยาบาลสาวพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ไม่ต้องอยากเหมือนมายู เจ้าหญิงของเขาหรอก

                  "ดวงเกสรค่ะหมอ แต่ใครๆก็อยากสวยเหมือนคุณมายูกันทั้งนั้นแหละค่ะ สวยราวกับเจ้าหญิงขนาดนั่น" พยาบาลสาวยังไม่เลิกเพ้อฝัน

                  "ไปตามเธอเข้ามาได้แล้ว ผมจะรับคนไข้แค่คนนี้คนสุดท้ายแล้วนะ คิวถัดไปส่งต่อให้หมอคนอื่นเลย" หมอหนุ่มยิ้มอย่างสุขใจก็จะค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้

                  "คุณมายูคะ คุณหมอให้เข้าตรวจได้แล้วค่ะ" พยาบาลสาวออกมาตามมายูให้เข้าห้องตรวจได้

                  "ไปค่ะ คุณน้อง" พี่ดีดี้พยุงหญิงสาวกำลังจะให้เดินไปที่ห้องตรวจ จู่ๆเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าหล่อนก็ดังขึ้น "เดี๋ยวแป๊บนึงนะคะคุณน้อง ฮัลโหลลล ห๊ะ!! ว่าไงนะ!! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ดีดี้รับโทรศัพท์แล้วก็ทำเสียงตกใจใหญ่โต

                 "มีอะไรรึป่าวคะพี่ดีดี้ เสียงดังเชียว" มายูรีบถามดีดี้หลังจากที่เห็นว่าหล่อนวางสายแล้ว

                 "คุณแม่พี่ท่านลื่นล้มในห้องน้ำน่ะค่ะคุณน้อง" ดี้ดี้พูดอย่างกระวนกระวายใจ

                 "งั้นพี่ดีดี้รีบไปดูคุณแม่พี่เถอะค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงมายู เดี๋ยวมายูโทรตามม่านฟ้าก็ได้" มายูบอกให้ดีดี้รีบไปหาแม่ของหล่อน เพราะแม่สำคัญกว่าอาการของเธอ เธอแค่ขาเจ็บเท่านั้นเอง

                 "เอางั้นหรอคะ พี่ขอโทษทีนะคะคุณน้อง ฝากด้วยนะคะคุณพยาบาล" พยาบาลสาวยิ้มตอบรับอย่างเป็นมิตร แต่ถึงอย่างไรการดูแลคนป่วยก็เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว

                 "เชิญทางนี้เลยค่ะคุณมายู เดี๋ยวนั่งรอที่เตียงตรวจคนไข้เลยนะคะ" พยาบาลสาวพยุงให้มายูขึ้นไปนั่งบนเตียงเหยียดขาพิงพนักเตียงที่ยกระดับขึ้นมานิดนึงให้พอนั่งพิงได้สบายตัว

                 "วันนี้คนไข้เยอะไหมคะคุณลุงหมอ มายูมารบกวนคุณลุงหมออีกแล้ว" มายูทักหมอเจ้าของไข้เธอที่เธอมารักษาด้วยประจำก่อนหน้านี้

                 "ความจริงผมก็กะจะกลับแล้วล่ะครับ แต่พอรู้ว่ามีคนไข้VIPมา ก็เลยต้องต้อนรับสักหน่อย" เก้าอี้นวมหมุนหันกลับมา ทำไมคนสองคนมองเห็นหน้ากันได้ชัดๆ

                 "คุณ!!!" มายูแทบจะทำสีหน้าไม่ถูก เธอไม่คิดว่าจะมาเจอผู้ชายคนนี้อีก

                 "คุณออกไปก่อนเลย เดี๋ยวผมดูแลคนไข้เอง ไม่ต้องรบกวนแล้วนะ" หมอหนุ่มหันไปสั่งพยาบาลสาว

                 "ค่ะ หมอครูส"

                 "อะไรครับไม่เจอกันยังไม่ทันข้ามวันก็คิดถึงผมจนป่วยเลยหรือไง" หมอหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้มายูมองเห็นรูปร่างเขาได้ชัดเจนขึ้น หมอผิวเข้ม คิ้วตา ตาสวย แถมหุ่นยังน่าฟัดอีก ลีลาก็ดีซึ่งเธอก็ได้สัมผัสมาแล้ว มายูสะบัดความคิดที่ไม่น่ามีในหัวออกไป

                 "ฉันแค่ข้อเท้าแพลงไม่ได้ป่วยอะไรแบบที่คุณหมอว่าเลย สักนิดก็ไม่มีค่ะ" มายูกระแทกเสียงอย่างขัดใจ

                 "ไหนขอผมดูหน่อย" หมอเธมส์เดินเข้ามาใกล้มายูเพื่อจะดูข้อเท้าให้เธอ

                 "ฉันไม่รักษากับหมอคนอื่น ฉันจะรักษากับคุณลุงหมอครูสคนเดียวเท่านั้น" มายูพูดอย่างเอาแต่ใจ

                 "ผมก็หมอครูสนะ แต่เรียกหมอเธมส์เฉยๆก็ได้ แต่ถ้าคุณหมายถึงคุณพ่อของผมละก็ คุณคงต้องตามไปรักษาที่อิตาลีแล้วแหละ เพราะพ่อผมย้ายไปประจำการที่นั่นอีกสักปีสองปีเห็นจะได้" เธมส์พูดอย่างไม่แคร์

                 "งั้นฉันก็ไม่รักษาแล้ว ฉันจะกลับ" มายูยังไม่ลดความเอาแต่ใจ ปกติเธอก็ไม่รักษากับหมอคนอื่นอยู่แล้ว ละนี่ยิ่งมาเจออีตาหมอนี่ยิ่งไม่อยากรักษาด้วยเลย

                 "ผมไม่ให้คุณกลับ!" เธมส์พูดเสียงเข้ม

                 "คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" มายูเองก็เสียงแข็งไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

                 "ผมเป็นหมอ แล้วคุณเองก็เป็นคนป่วย ผมไม่ยอมให้คุณกลับหรอก ถ้าผมยังไม่ได้รักษาคุณ" เธมส์เริ่มอ่อนเสียงลง เมื่อเห็นว่ามายูเองก็แข็งพอที่จะไม่ยอมแพ้เขาง่ายๆ

                 "งั้นก็รีบรักษาสิ ฉันจะได้รีบกลับสักที" มายูเริ่มมีทีท่าว่ายอมอ่อนข้อลงแล้วบ้าง

                 "ไปทำอะไรมาถึงได้เจ็บแบบนี้" หมอเธมส์หยิบน้ำแข็งมาประกบสักพักก่อนจะพันผ้าก็อตไว้เพื่อลดอาการเคล็ดของข้อเท้า

                 "หมอไม่ต้องรู้หรอกค่ะ" มายูบอกปัดๆไป

                 "ดูแลตัวเองบ้างสิ" เธมส์เดินไปถอดเสื้อคลุมแขวนไว้ที่แขวนเสื้อ แล้วปลดกระดุมเสื้อเชิร์ทออกจนถึงกลางอก

                 "นั่นหมอจะทำอะไร" มายูรีบถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหมอเธมส์เริ่มปลดกระดุมเสื้อเรื่อยๆ

                 "ตอนแรกผมว่าจะไปหยิบยามาให้คุณกิน แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจละ ฉีดยาให้คนไข้VIPก่อนแล้วกันเนาะ ละค่อยกินยาทีเดียว" หมอเธมส์เดินเข้ามาใกล้มายูขึ้นเรื่อยๆ

                 "ซี๊ดดดส์" มายูที่กำลังจะลุกหนีจากเตียงแต่ก็ฝืนความเจ็บที่ขาไม่ได้

                 "อย่าพึ่งซี๊ดดส์สิครับ เดี๋ยวผมก็ทนไม่ไหว เอามันซะที่นี่หรอก" เธมส์อุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดแน่น

                 "ปล่อยฉันนะ หมอทำบ้าอะไรเนี่ย" มายูพยายามดิ้นโวยวาย

                 "ก็แค่จะพาคนไข้มาที่เตียง...นอน" เธมส์เว้นวรรคคำนิดนึงให้ดูเจ้าเล่ห์ และเขาก็ไม่ลืมที่จะล็อคประตูห้องนอนที่ถูกจัดไว้อยู่อีกโซนหนึ่งของห้องทำงาน

                 "ฉันจะกลับไปนอนที่เตียงของฉัน ฉันไม่ชอบโรงพยาบาล!" มายูโวยวายลั่น

                 "คุณก็คิดซะว่าที่นี้เป็นบ้านอีกหลังของผมสิ" หมอเธมส์นั่งลงบนเตียงข้างมายู

                 "บ้านของหมอ มันก็ไม่ใช่บ้านของฉันสักหน่อย!" มายูพยายามจะลุกขึ้น 

                 "แต่บ้านผมก็เหมือนบ้านคุณ เพราะไงคุณก็เป็นเมียผมแล้ว" เธมส์พูดแล้วยักคิ้วข้างนึงแบบกวนๆ ถ้าไม่นับว่าหมั่นไส้นี่ เห็นแบบนี้แล้วผู้ชายบ้าอะไรน่าหลงรักเป็นที่สุดอ่ะ

                 "หยุดพูดแบบนี้นะ!! ฉันไม่ได้เป็นมะ..." เสียงหวานถูกกลืนหายไปกับปากหนาได้รูปที่ประกบลงมาแล้วจูบเธออย่างดูดดื่ม

                 "อื้อออ ไอ้อ๊า" มายูโวยวายแต่ก็ฟังแทบไม่ได้ศัพท์

                 "สงสัยฉีดยาแค่รอบเดียวคงไม่พออีกแล้ว แบบนี้ต้องฉีดหลายๆรอบจะได้ช่วยกระตุ้นความจำกันหน่อย" หมอเธมส์ถอดเสื้อเชิร์ทออก มายูถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก

                 "มะ หมอจะทำอะไร" มายูถามเสียงสั่น อย่าให้สิ่งที่เธอคิดเกิดขึ้นจริงเล๊ยย

                "ฉีดยาให้เมียครับ" หมอเธมส์โน้มตัวลงประกบจูบปากหวานอย่างดูดดื่ม ความเร่าร้อนเพิ่มขึ้นตามอารมณ์ที่มากขึ้นมาเรื่อยๆ

                "อื้อออออ" มายูครางออกมาอย่างเผลอตัว เขาจูบเธอนานแค่ไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ตอนนี้คือร่างกายเธอเหลือแค่แพนตี้ตัวน้อยตัวเดียวที่ปิดร่างกายไว้

                "อืมมมม" เธมส์ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะมองหน้าหวานแต่แอบเซ็กซี่ของมายูก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาที่...

                "หึหึ ปิดทำไม ผมเห็นหมดแล้วทุกซอกทุกมุมของคุณ" เธมส์หัวเราะอย่างเอ็นดูที่เห็นมายูพยายามใช้แขนปิดหน้าอกของตัวเองทั้งๆที่ก็รู้ว่าปิดยังไงก็ไม่มิดหรอก เขาดึงมือเธอออกแล้วใช้ปากครอบครองมันแทน

                "หมอบ้า อ๊าาาส์" มายูอายหน้าแดง จนต้องรีบเบนหน้าหลบสายตาหวานเยิ้มที่มองมาที่เธอ

 

*****************************************

วันนี้ออเดิฟกันแค่นี้ก่อนนะจ๊ะ ค่อยตามไปอยู่ใต้เตียงของหมอเธมส์กับมายูกันต่อพรุ่งนี้เนาะ อิอิ

ชอบก็เม้น ชอบก็กดถูกใจ ชอบก็ให้ดาว

เป็นกำลังใจเล็กๆน้อยให้กันโน๊ะๆๆ รักกกนะ

 

ความคิดเห็น