3SixtH

ถึงรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนนน ดูชื่อตอนเอาเนาะ ความผิดพลาดทุกอย่างไรท์ขอน้อมรับไว้เอง บางทีมันครั้งมันก็เกินการควบคุมของไรท์จริงๆ อย่าพึ่งโกรธ พึ่งงอนกันเลยนร้าา งื้อๆๆ~

หมอเธมส์♥มายู : 2 ไปหาหมอ

ชื่อตอน : หมอเธมส์♥มายู : 2 ไปหาหมอ

คำค้น : หมอเธมส์, มายู

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2559 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมอเธมส์♥มายู : 2 ไปหาหมอ
แบบอักษร

                  "พี่ดีดี้คะ เมื่อคืนทำไมไม่ไปรับมายูล่ะคะ เรานัดกันไว้แล้วไม่ใช่รึไง มายูโทรหาพี่ก็ไม่รับ มันคืออะไรคะ!!" เสียงหวานแหวใส่ปลายสายด้วยความอารมณ์เสีย

                    "พี่ขอโทษจริงๆค่ะคุณน้อง คุณพี่รีบไปรับคุณน้อง เลยลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน พอไปถึงก็ไม่เห็นคุณน้องแล้ว คุณพี่ก็เลยคิดว่าคุณน้องน่าจะกลับกับคุณน้องม่านฟ้าไปแล้ว พอโทรกลับหาคุณน้องก็ไม่รับสายแล้ว" ผู้จัดการส่วนตัวนางแบบสาวร่ายยาวเป็นพรวน จะให้บอกนางแบบสาวไปตามตรงได้ยังไงล่ะว่าหล่อนแอ๊วเด็กหนุ่มจนลืมไปรับเธอน่ะ

                    "ไม่ต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้นเลยค่ะ วันนี้มายูปวดหัวขอแคนเซิลงานวันนี้ ให้เลื่อนไปเป็นวันอื่นนะคะ แทรกวันไหนได้ก็แทรกค่ะ แค่นี้นะคะ มายูจะนอน" นางแบบสาวกดวางอย่างไม่แคร์คู่สนทนาปลายสายว่าตกลงหรือไม่

   

                      กริ๊งงงงง!!

                      "ฮัลโหลววว" เสียงหวานงัวเงียรับโทรศัพท์

                      "คุณน้องมายู เปิดประตูให้คุณพี่หน่อยค่าา"

                      "เปิดประตูอะไรคะพี่ดีดี้" มายูทำเสียงขัดใจนิดหน่อย

                      "ประตูห้องคุณน้องนี่แหละค่าา คุณพี่อยู่หน้าห้องคุณน้องแล้ว กดออดตั้งนานคุณน้องก็ไม่ยอมมาเปิดสักที" ใช่แล้ว ดีดี้กดออดหน้าห้องของมายูตั้งนานสองนานแล้ว แต่สาวเจ้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะมาเปิดประตูเลย จนคนมาเยี่ยมอดเป็นห่วงไม่ได้

                       "ค่ะๆๆ รอแป๊บนึงนะคะ" มายูเดินไปหยิบเสื้อยืดตัวที่ใส่สบายๆมาปกปิดร่องรอยบนเนื้อตัวที่ตอนนี้เริ่มจางลงบ้างแล้ว ก่อนจะไปเปิดประตูให้ดีดี้

                       "ต๊ายย เป็นยังไงบ้างตะคุนน้อง คุณพี่เป็นห่วงแทบแย่ นี่คิดว่าถ้าโทรหาแล้วคุณน้องไม่รับสาย คุณพี่จะให้เจ้าหน้าที่เขามาเปิดห้องให้แล้วนะคะ" พอเข้ามาในห้องได้ผู้จัดการของนางแบบสาวก็รีบถามไถ่ถึงอาการของเธอด้วยความเป็นห่วง

                       "มายูแค่ปวดหัวน่ะค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก กินยานอนพักผ่อนเดี๋ยวก็หายค่ะ" มายูเดินกลับไปที่เตียงนอนของเธอ

                       "ไปหาหมอตรวจให้แน่ใจสักหน่อยดีกว่าไหมคะคุณน้อง คุณพี่เป็นห่วง ปกติคุณน้องไม่ค่อยจะป่วยง่ายๆแบบนี้เลยนะคะ" ดีดี้ยังอดเป็นห่วงนางแบบสาวของเธอไม่ได้

                       "อย่าเลยค่ะ มายูไม่ชอบไปหาหมอ อีกอย่างมายูก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว" หลังจากที่เธอได้นอนพักมาเกือบครึ่งวัน ความปวดระบมตรงกลางกายหายไปแล้ว รอยแดงก็เริ่มจางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้ว

                        "คุณน้องแน่ใจนะคะ" ผู้จัดการสาวภามย้ำเพื่อความแน่ใจว่านางแบบสาวของเธอไม่ได้เป็นไรจริงๆ

                        "แน่ใจสิคะ พี่ดีดี้คะ พี่แคนเซิลงานของเย็นวันนี้ไปรึยัง" มายูตอบเสียงหนักแน่นยืนยันว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ

                        "ว๊ายยตาเถน จริงด้วยค่ะ คุณพี่ลืมแคนเซิลงาน ต๊ายยๆๆ ขอคุณพี่ไปโทรแคนเซิลเขาก่อนนะคะ" ผู้จัดการสาวกระวีกระวาดหาโทรศัพท์จะโทรไปแคนเซิลงาน หล่อนลืมเสียสนิทเลย มัวแต่เป็นห่วงมายูจนต้องรีบมาหา

                       "ไม่ต้องแคนเซิลแล้วล่ะค่ะพี่ดีดี้ มายูจะไปทำงาน" มายูพูดขึ้น "คุณน้อง! แต่คุณน้องไม่สบายไม่ใช่หรอคะ คุณพี่ว่าพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ" ผู้จัดการสาวปราม หล่อนอยากให้นางแบบสาวได้พักผ่อนจริงๆ

                       "อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะได้เวลางาน มายูพักอีกนิดเดียวก็หายดีแล้วค่ะ พี่ดีดี้ไม่ต้องห่วง" มายูยืนยันที่จะไปทำงานจนดีดี้ต้องยอมใจอ่อนให้เธอไป ก็เธอไม่ได้ป่วยจริงๆเสียหน่อย เธอแค่รอให้รอยที่เขาฝากไว้บนตัวเธอมันจางไปก็เท่านั้นเอง แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่ามันจางเร็วแบบนี้ โชคดีที่วันนี้เธอมีคิวงานถ่ายแบบชุดว่ายน้ำตอนเย็น ถึงเวลานั้นรอยแดงก็คงจะจางลงจนหายไป อาจจะมีหลงเหลือบ้างบางรอย แต่แสงและเงาคงช่วยกลบไปได้อยู่

                        "งั้นคุณพี่ไม่กลับแล้วนะคะ ขออยู่กับคุณน้องที่นี่จนกว่าจะถึงเวลางานเลยละกัน คุณน้องจะได้พักผ่อนไม่ต้องขับรถไปเองให้ลำบาก" ดีดี้เสนอความเห็น

                        "ค่ะพี่ดีดี้ งั้นตามสบายเลยนะคะ มายูขอนอนพักอีกสักแป๊บละกัน" พูดจบหญิงสาวก็เอนตัวลงนอนหลับตาพริ้ม

 

 

                        "ไหวแน่นะคะคุณน้อง" ดีดี้ถามย้ำอีกครั้งเมื่อมาถึงสถานที่ถ่ายแบบของวันนี้ "ไหวค่ะ พี่ดีดี้ถามมายูครั้งที่หนึ่งร้อยแล้วมั้งคะเนี่ย ไม่ต้องห่วงค่ะ มายูหายแล้วจริงๆ" มายูรู้ว่าดีดี้เป็นห่วงเธอแต่ก็อดเหน็บไม่ได้ 

                         "คุณมายู เชิญทางนี้เลยค่ะ" สตาร์ฟของกองถ่ายเข้ามาต้อนรับเธอ "ห้องแต่งตัวอยู่ทางด้านนี้ค่ะ เชิญคุณมายูเตรียมตัวก่อนได้เลยนะคะ เดี๋ยวถ้าหน้าเซตพร้อมแล้วจะให้คนมาตามค่ะ"

                         "ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" มายูเป็นนางแบบสาวที่สตาร์ฟหลายๆคนอยากทำงานด้วย เพราะเธอไม่ถือตัวไม่ขี้เหวี่ยงขี้วีนเหมือนนางแบบคนอื่นๆ หรืออย่างเช่น นางแบบที่พึ่งถ่ายแบบเสร็จหมาดๆอย่างซินดี้ กรกช นางแบบจากสังกัดเดียวกับเธอที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะขึ้นมาเป็นนางแบบเบอร์หนึ่งแทนมายูให้ได้

                         "อ้าว มายูวันนี้มีคิวถ่ายเหมือนกันหรอ เดี๋ยวนี้เธอมีคิวถ่ายทีหลังฉันด้วยหรอ สงสัยอีกไม่นสนจะได้ลดอันดับแล้วละมั้ง ฮิฮิ" ซินดี้ที่พึ่งถ่ายแบบเสร็จเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวเอ่ยทักมายู

                         "ก็อย่างที่เห็น" มายูเลือกตอบเพียงสั้นๆขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดให้มากความ

                         "เข้าใจผิดแล้วย่ะ ที่เขาให้คุณน้องมายูมาถ่ายทีหลังเธอก็เพราะว่าโปรดิวเซอร์เขาอยากได้บรรยากาศตอนเย็นที่วิวสวยๆ ไม่ใช่ธรรมดาๆอย่างเธอต่างหาก" ดีดี้ช้วยแก้ต่างให้มายู

                         "กรี๊ดดด นางตุ๊ดปากเสีย แกหาว่าฉันธรรมดาหรอ มันจะมากไปแล้วนะ!" ซินดี้โวยวายกระทืบเท้าขัดใจ

                         "โอ๊ยยย รำคาญเสียงนกเสียงกาจริงๆเล๊ยยย" ดีดี้ทำมือปัดๆใกล้หูประหนึ่งว่าปัดไล่เสียงน่ารำคาญให้ออกไป

                         "คุณมายูแต่งตัวพร้อมแล้วรึยังคะ ตอนนี้ที่หน้าเซตทุกอย่างโอเคหมดแล้วค่ะ" สตาร์ฟเข้ามาขัดจังหวะการจิกกัดกันของซินดี้กับผู้จัดการของมายูได้ทันเวลาพอดี "พร้อมค่ะ ไปกันเลยไหมคะ" มายูลุกเดินตามสตาร์ฟสาวออกไป เป็นจังหวะที่เดินสวนกับซินดี้ที่พึ่งเดินออกมาจากห้องเสื้อผ้าพอดี

                         "โอ๊ย!" มายูล้มลงบนพื้นเพราะซินดี้จงใจเดินมาชนไหล่เธอแรงๆ "ว้าย ขอโทษนะ ไม่ได้ ตั้ง ใจ" ซินดี้ทำเป็นตกใจแต่ก็ย้ำคำว่าตั้งใจเป็นพิเศษ

                         "คุณมายูเจ็บไหมคะ ลุกไหวไหม ทำไมคุณซินดี้ไม่ระวังเลยล่ะคะ นี่ถ้าคุณมายูเจ็บขึ้นมางานก็ต้องยกเลิกนะคะ" สตาร์ฟสาวรีบเข้าไปประคองมายู พร้อมๆกับดีดี้ที่รีบเข้ามาช่วยประคองมายูเหมือนกัน

                         "เอ๊ะ!! นังนี่! ก็ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจไง" ซินดี้แหวใส่สตาร์ฟสาวเสียงสูง "มายูไม่เป็นไรค่ะ เราไปทำงานกันเถอะค่ะ" แม้ว่าเธอจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆที่ข้อเท้าซ้ายแต่มายูก็ยอมทนเพื่อไม่ให้ซินดี้ได้ใจแล้วเธอเองก็ไม่เสียงานด้วย

                         "แต่มันจงใจเดินชนคุณน้องชัดๆเลยนะคะคุณน้องงง" ดีดี้ยังไม่ยอมจบ หล่อนไม่อยากเห็นซินดี้ทำหน้าเหมือนได้ชัยแบบนี้

                         "ถ้ามัวมาเสียเวลาแต่กับเรื่องไม่เป็นเรื่องกับคนไร้แก่นสารแบบนี้ก็เสียเวลาไปซะเปล่าๆนะคะพี่ดีดี้" มายูตัดสินใจเดินออกไปจากห้องแต่งตัว ทิ้งให้ซินดี้ที่พอทบทวนคำพูดของมายูได้แล้วว่าถูกว่าอ้อมๆก็กรี๊ดแตกอีก จนสตาร์ฟสาวกับดีดี้ต้องหัวเราะคิกคักกันด้วยความสะใจ

 

                        "ตายแล้ว คุณน้องง! ข้อเท้าคุณน้องบวมรึป่าวคะนั่น" ดีดี้พึ่งสังเกตเห็นข้อเท้าของนางแบบสาวที่ตอนนี้เริ่มบวมขึ้นเรื่อยๆหลังจากที่มายูอดทนกับความเจ็บถ่ายแบบจนเสร็จงาน

                        "จริงด้วยค่ะ ไปหาหมอเถอะนะคะคุณมายู เผื่อข้อเท้าอักเสบจะได้รีบรักษาทัน" สตาร์ฟคนเดิมช่วยพูดเสริมอีกแรง

                        "ต๊ายยย วันนี้มันวันซวยอะไรของคุณน้องคะเนี่ย ป่ะ ไปหาคุณหมอค่ะ คุณพี่พาไปเอง" ดีดี้พยุงร่างบางของนางแบบสาวให้ค่อยลุกเดินไปขึ้นรถ

                        "มายูไม่ไปหาหมอคนอื่นนะคะ มายูจะไปหาลุงหมอครูสคนเดียวเท่านั้น" มายูมีสีหน้าลำบากใจนิดหน่อยที่ต้องไปหาหมอ ก็เธอไม่ชอบหมอเลย พวกหมอชอบบังคับให้เธอกินยาทำนู่นทำนี่นั่นสารพัด เพราะตอนเด็กมายูเป็นเด็กที่ค่อนข้างอ่อนแอป่วยง่าย แต่พอมาเจอลุงหมอครูสเขาไม่เหมือนหมอคนอื่นๆ เขาแนะนำให้เธอออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอซึ่งนั่นก็ทำให้เธอแข็งแรงจนแทบไม่ต้องกลับมาร.พ.บ่อยๆอีก

*****************************************

ไรท์จะพยายามอัพบ่อยๆนะคะรีดเดอร์ที่น่ารักทุ๊กค๊นนน

แต่วันจันทร์-ศุกร์คงอัพได้แค่วันละตอนเนาะ เพราะไรท์ต้องทำงาน

เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะ ร๊ากกกกก -3-♥

ความคิดเห็น