กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : Special G-sus ❤ Melbee 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2559 19:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special G-sus ❤ Melbee 2
แบบอักษร

 

 

 

 

#

 

 

 

 

      เอาแล้วไงไอ้จี!!

 

 

 

      งานเข้าอีกแล้ว!!!

 

 

 

      เมียไข้ขึ้นอีกแล้ว!!!

 

 

 

      ผลก็มาจากเรื่องเข้าหอเมื่อคืนนี้แหละ! พอตื่นเช้ามาเมลบีก็ตัวร้อนมาก แถม...

 

 

 

      รู้ไหมไอ้จีเมียมึงยิ่งไม่ชอบโรงพยาบาลกับกินยาสุดๆ! แต่... เสือกผมทำให้เมลบีเป็นไข้ไง ยิ่งดื้อกินยายากอีกด้วย โรงพยาบาลก็ไม่อยากไป

 

 

 

      ผมได้แต่ลูบผมคนตัวเล็กที่นั่งคร่อมกอดชุกอกผมหลับ หลังจากที่ผมป้อนข้าวป้อนยาเส็รจ ถึงแม้เมลบีจะดื้อไม่ยอมกิน แต่ผมก็ใช้วิธีเดิมที่เคยทำเมลบีป่วยครั้งแรกแล้วก็ใช้ต่อๆมา...

 

 

 

      "รีบเข้ามาๆ เร็วเรามาเสือกเรื่องของข้าวใหม่ปลามันกัน" เสียงนั้น...

 

 

 

      ผมรีบหันหลังกลับไไปดูที่ประตูห้องของตัวเอง ก็เห็นพวกเพื่อนๆผมขนโขยงกันมาอีกแล้ว... จะมาอะไรกันนักหนาวะ เมียยิ่งไม่สบายอยู่ด้วยเนี่ย!

 

 

 

      "อ้าวไอ้จี เพื่อนเป็นไงบ้าง ยัยเด็กแสบของกูเป็นไงบ้าง" ไอ้เวลนี่! ชีฟองคงไปขอกุญแจห้องผมกับแม่ผมแน่ ถึงได้ยกทังแก๊งมาแบบนี้

 

 

 

      พวกเพื่อนๆผมนั่งลงที่โชฟาห้องนั่งเล่นผม ก่อนจะเป็นไอ้เวลเนี่ยแหละเป็นคนตั้งคำถาม

 

 

 

      "ก็เป็นแบบนี้ไง ไข้ขึ้น" ผมเปิดผ้าห่มที่ใช้หุ้มผมกับคนบนตักออก พอเปิดออกเท่านั้นแหละคนตัวเล็กยิ่งกอดผมแน่นเอาหน้าชุกอกผมหาความอบอุ่นอีก ผมเลยห่มผ้าให้กับเมลบีกับตัวเองเหมือนเดิม

 

 

 

      "เอาอีกแล้วทำน้องกูไข้ขึ้นอีกแล้ว ทำไมไม่ส่งโรงบาลอีก" ไอ้นี่! น้องมึงยอมไปโรงบาลง่ายๆที่ไหนฟ่ะ!

 

 

 

      "น้องมึงไม่ยอมไป เดียวงอนกู กูไม่อยากให้เธองอนกูโอเคไหม? เดียวก็หนีกูไปอีก แล้วกูก็จะลงแดงตาย"

 

 

 

      "โห่! ไอ้พ่อคนเย็นชา เดียวนี้เปลื่ยนไปเยอะแล้วนะเนี่ย อิอิ ยัยโพสต์อิตมึงล่ะ ไม่หาหรือหาไม่เจอ??" แล้วไอ้เอกที่นั่งอยู่เงียบๆก็พูดขึ้นมา

 

 

 

      ไอ้นี้มันตกข่าวหรือไงว่ะ??

 

 

 

      "ไอ้ตกข่าวเอ้ย! มันจนหาเจอแล้วน้องกูก็เมียมันไงไอ้ตกข่าว" เหลือแค่สองคนนี้สินะที่ยังไม่มีคู่ ไอ่วินกับไอ้เอก...

 

 

 

      "หราาา?? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ก็มึงมัวแต่หาหญิงมานอนด้วยไงก็เลยไม่รู้!

 

 

 

      มือผมได้แต่ลูบผมคนตัวเล็กที่ชุกอกผมอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้คนอื่นเถียงกันไปมาอย่างสนุก...

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...

 

 

 

      ชวยแล้ว!!!!

 

 

 

      ชวยอีกแล้วเมียหาย!!!!!!

 

 

 

      แต่งงานกันได้อาทิตย์เดียวก็หายไปอีแล้ว!! ทังๆที่เมื่อคืนยังปั๊มลูกแล้วยังนอนกอดกันอยู่เลย! พึ่งหายไข้ได้ไม่นานเจอผมฟัดหน่อยก็หายไปอีกแล้ว!! ห้องน้ำ... ห้องครัว... ห้องนั้งเล่น... ห้องเก็บของ... ตู้เสื้อผ้า... ใต้โตะ... ใต้เตียง ที่ระเบียงก็ไปหาแล้ว แต่...

 

 

 

      ไม่เจอ!!! โน้ตก็ไม่มี!!!

 

 

 

      แถมเสื้อผ้ายังหายไปครึ่งตู้อีก! ไปเล่นชนที่ไหนอีกแล้ว??

 

 

 

      ผมจัดการไปหาที่ร้านเสื้อผ้าของเมลบี พนักงานก็บอกว่าไม่เห็น! ไปหาที่บ้านพ่อตาแม่ยายก็ไม่เห็นอีก!! ไปหาไอ้เวลไอ้วินเพื่อนๆของเมลบีอีกก็ไม่เห็น!!! สงสัยคงไปกับเมียไอ้ฟีนิกช์แน่เพราะมันก็ตามหาเมียมันอยู่เหมือนกัน!!! อย่าให้รู้นะว่าหนีไปไหนผมตามไปลงโทษแน่! ผมก็อุตสาวางแผนจะถามคนตัวเล็กว่าจะไปเที่ยวฮันนีมูนที่ไหน?

 

 

 

      แต่... หนีผมไปก่อนเนี่ยนะ? คืออะไร??

 

 

 

      ผมอาจจะติดเมลบีแจเลยก็ได้ เมื่อก่อนนะตอนอยู่ที่อิตาลีอ่ะ พาไปเที่ยว ดูหนัง พาไปดูแฟชั่นโช คอยดูแลอยู่ด้วยช้ำ พอมาเห็นกันที่ไทยแต่ต่างคนต่างจำกันไม่ได้ ผมก็เลยชอบไล่ให้อยู่ห่างๆด้วยช้ำ 

 

 

 

      แต่ตอนนี้... ไม่อยากให้ห่างให้พลาดสายตาเลยด้วยช้ำ ผมเป็นคนหนึ่งแหละ ที่ติดเมียอาจจะดูมุ้งมิ้ง แต่ก็มุ้งมิ้งจริงๆนั้นแหละ...

 

 

 

      ผมเข้าใจเลยตอนที่ผมเคยไล่เมลบีแบบจริงจัง ก็ไม่รู้เหมือนกัน สองสามวันมันก็ดีอยู่หรอก แต่พอวันที่สี่มาจนถึงวันที่เจ็ด มันก็เริ่มแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งตอนเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวผมยิ่งหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ผมรู้ว่าเมลบีพยายามเขี่ยผมออก ผมยิ่งยอมไม่ได้ ยิ่งตอนที่เรามีอะไรกันครั้งแรกและเป็นคนแรกของกันและกันผมยิ่งหวงเมลบีเข้าไปใหย่!

 

 

 

      ไม่น่าเลยผม... ตอนไล่เมลบีออกไปจากชีวิตอ่ะ มันก็เหมือนกับตอนนี้... เหอะ! คิดถึงเมียจัง!!

 

 

 

      "พวกมึงยังหาเมียกูไม่เจอเหรอว่ะ? ไอ้เต้ไอ้ชิน!!" 

 

 

 

      นี่ก็เข้าวันที่สองแล้ว ผมได้แต่โวยวายไอ้ลูกน้องของผม ที่ยังหาเมลบีไม่เจอ โทรหาก็ไม่ติดผมว่าคงหนีผมออกนอกประเทศไทยแล้วล่ะ! ไอ้ฟีนิกช์ก็ยังหาเมียไม่เจอ แถมลูกมันก็ไม่ยอมบอกมันอีก ถึงแม้ลูกฝาแฝดชายหญิงของมันจะอายุเพียง 3 ขวบ แต่กับรู้ทุกเรื่อง... แม้แต่เรื่องที่มันกับเมียมัน... หึ!

 

 

 

      "ก็รู้ตั้งนานแล้วเฮีย แต่แค่ไม่อยากบอก อยากเห็นเวลาเมียเฮียหนีบ้าง คนหน้าอย่างเฮียไม่คิดว่าจะมีเมียสวยขนาดเนี่ย คนอะไรโหดก็โหด ตาก็ดุ นิสัยยิ่งแล้วใหย่..."

 

 

 

      "หยุด! หรือมึงอยากโดนโบก ตอบมาเมียกูอยู่ไหน? สองวันเลยนะเนี่ย!!" แทบลงแดงตายคิดถึงเมียโว้ย!!!

 

 

 

      "อ้าวร้องทำไมเฮีย? เมียเฮียผมก็หาเจอแล้วไง จะเอาอะไรอีก"

 

 

 

      "กูคิดถึงเมีย... ฮือ อยากดูดนมเมียใจจะขาด"

 

 

 

      "โอเค ผมเข้าใจ เมียเฮียก็หาเจอแล้วไงก็ไปหาดิ ดูดนมแล้วเอาหลานมาฝากพวกผมด้วยนะ หึๆ" ไอ้ชินพูดถูก!! จะตามไปปั๊มลูกถึงที่เลย~

 

 

 

      ที่จริงไอ้สองตัวเนี่ยไม่ใช่ลูกน้องผมหรอก แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องผม แต่มาติดผมได้ยังไงก็ไม่รู้ รู้แต่เดี๋ยวนี้มันเป็นมือช้ายมือขวาที่สนามแข่งรถแล้ว...

 

 

 

      หนีงานแม่งเลย! จะไปหาเมีย!! ให้ไอ้น้องชายผมดูแลให้ก็ได้!!! อาทิตย์เดียวเอง!!

 

 

 

      แต่ก่อนไปโทรบอกไอ้ฟีนิกช์ดีกว่า...

 

 

@ปารีส... ประเทศฝรั่งเศส...

 

 

 

      ติ๊งต๊อง~ ติ๊งต๊อง~ ติ๊งต่อง~

 

 

 

      "มึง! มึงใจเย็นไอ้จี เมียมึงอยู่ที่นี่ เดี๋ยวก็มีคนมาเปิดประตู"

 

 

 

      จะให้ผมใจเย็นได้ยังไง!! เมียหนีมาถึงฝรั่งเศสเลยนะ รู้ไหม? สองคนนั้นมาทำอะไรกันที่นี่?? คำตอบคือ...

 

 

 

      มาดูแฟชั่นโชว์!!

 

 

 

     ฟังดูไม่เห็นโหดร้ายด้วยช้ำ ทำไมไม่ชวนผม? เมื่อก่อนก็พาไปดูออกจะบ่อย แต่ครั้งนี้ทำไมไม่ชวนผม!!!

 

 

 

      ผมละอยากจะบ้าตาย!! เมื่อไหร่ประตูห้องจะเปิดเนี่ย!

 

 

 

 

      "มาหาคะ... พี่จีชัส! พะ... พี่ฟีนิกช์! ยัยบีไนช์!! ผัวมา!!!"

 

 

 

      พอประตูห้องเปิดออกด้วยเมลบี ยัยตัวเล็กก็เรียกชื่อผมกับไอ้ฟีนิกช์ ก่อนจะเรียกเพื่อนตัวเองลั่นห้องและทำท่าวิ่งเข้าไปในห้อง แต่ผมไวกว่า...

 

 

 

      หมับ!

 

 

 

      "จะหนีไปไหนยัยตัวแสบ!" ผมรีบตะครุบเอาคนตัวเล็ก ก่อนจะหนีเข้าห้อง จัดการอุ้มพาดบ่าก่อนจะเดินดุ่มๆมาที่ห้องข้างๆที่ผมเป็นคนเปิดห้องนี้ไว้ คนตัวเล็กก็ดิ้นไปมาอยู่บนบ่าผม จนผมเดินเปิดประตูเข้าห้องมาทิ้งคนบนบ่าลงบนเตียงของโรงแรม

 

 

 

      ตุบ!

 

 

 

      "มาทำไมไม่บอกพี่ห๊ะ! โน้ตบอกก็ไม่มี เป็นห่วงแทบแย่! คิดถึงก็คิดถึง!"

 

 

 

      "ก็วันนี้กำลังจะกลับแล้วไง แค่สองวันเอง ทีเมื่อก่อนเป็นอาทิตย์เป็นเดือนยังไม่เห็นคิดถึงจะเย็นชาไปไหน ไม่คิดถึงหัวอกคนที่ตื้อบ้างเลยมีแต่ไล่กับไล่อย่างกับหมา! ฮึก... ฮือๆ ไอ้คนใจร้าย!"

 

 

 

      ร้องไห้เฉยเลยว่ะ เมื่อก่อนผมใจร้ายก็จริง ไม่เข้าใจหรือไง? เพื่อผู้หญิงตังเล็กๆคนนั้นอ่ะ แต่คือตอนแรกที่หลงรักยัยเมลบีตัวร้ายโดยไม่รู้ตัว แล้วว่าจะไม่ตามหาผู้หญิงคนนั้นอีก แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับเป็นเมลบียิ่ง... แม่ง! โชคดีชิบหาย แล้วยังมาเป็นคู่หมั้นผมอีก 

 

 

 

      โอ้ยยย! ใจร้ายไม่ลงเลยว่ะ ว่าจะเล่นบทโหดอยู่เห็นร้องไห้แล้วอ่อนยวบเลย

 

 

 

      "งุงิ~ งุงิ~ ไม่เอาไม่งอนนะค่ะ คนดีของพี่ไม่ร้องเดียวไปสวยนาาา~" เอาเป็นว่าผมจะง้อยัยตัวเล็กนี้แล้วกัน ผมนั่งลงที่เตียงข้างๆร่างเล็กที่นอนฟุบหน้าร้องไห้อยู่อย่างนั้น...

 

 

 

      "ฮือๆๆๆ ฮึก ฮือ ไอ้ผู้ชายใจร้าย! นิสัยไม่ดี!"

 

 

 

      "แต่เดี๋ยวนี้พี่ก็นิสัยดีแล้วไง พี่รักแค่บีนะ รักแค่บีคนเดียว หัวใจดวงนี้พี่ให้บีไปหมดแล้วนะ แถมพี่ยังไม่เจ้าชู้อีกด้วยรู้ป่ะ?" ทังรัก ทังหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย! รักมากๆคนเนี่ยบอกเลย!!

 

 

 

      "พี่มันใจร้ายให้เบอร์โทรผู้หญิงคนนั้นอีก! ฮึก... แถม3ปีที่มีแต่ไล่นั้นอีก ฮือๆๆๆ" ยัยตัวเล็กลุกขึ้นจากแล้วทำท่าจะวิ่ง แต่ผมไวกว่า... กอดเอวเล็กไว้แล้วจับนั่งลงบนตักผม

 

 

 

      หมับ!

 

 

 

      "อย่าไป พี่ขอโทษนะบี พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ" ขอโทษจริงๆ ถ้าผมปล่อยเมลบีไปให้คนอื่นผมไม่ยอมแน่ แม้แต่ไอ้เอกผมก็ยังหวงเลยยย

 

 

 

      "ขอโทษแล้วปล่อยด้วยจะไปหาบีไนช์"

 

 

 

      "ไม่อ่ะ พี่ไม่ให้บีไปขัดจังหวะของสองคนนั้นแน่" หึ! ก็ผมจะกินยัยตัวเล็กบนตักนี่ไง...

 

 

 

      "เราจะกลับวันนี้แล้ว เดี๋ยวก็ตกเคื่องหรอก!"

 

 

 

      "มาพึ่งมาถึงเองจะให้กลับได้ไง อุตสาตามมาปล้ำลูกถึงที่เลยนะเนี่ย เปลี่ยนที่บ้างไง" 

 

 

 

      "นี่! คนหื่นปล่อยเลย ถ้าคิดจะทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นอ่ะ"

 

 

 

      "แต่เราออกจะทำแบบนั้นด้วยกันบ่อยนะ"

 

 

 

      "ปล่อย! จะไปหาบีไนช์แล้ว ไม่คุยด้วยแล้ว!" หน้าแดงแล้วชอบเปลี่ยนเรื่องอีกแล้วยัยตัวแสบ!

 

 

 

      "อยู่อีกอาทิตย์นึงค่อยกลับนาา อย่าไปขัดขวางสองคนนั้นเลย คงจะกินกันเมามันละ... โอ้ยยย! พี่เจ็บนะหยิกทำไม ใจร้ายชะมัด!"

 

 

 

 

      "ยุ่ง! รู้หรือไงว่าสองคนนั้นทำอะไรกัน..."

 

 

 

      "รู้สิ ก็จะทำแบบพี่ทำกับบีตอนนี้แหละ หึๆ มาให้จับกินชะดีๆ" เมลบียังพูดไม่จบด้วยช้ำ ผมก็วกเข้าเรื่องนี้จนได้... จะเอาหลานไปฝากม๋ากี่คนหนอ??....

 

 

 

@ตอนเที่ยง

 

 

 

      "นั่งหน้าบูดทำไมอ่ะบี?"

 

 

 

      ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วพวกเราทังสี่คนก็มาหาอาหารทานกัน แล้วสองสาวที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ทำหน้าบูดตั้งแต่ออกมาจากห้องแล้ว จนมาหาอะไรทานเนี่ยแหละ...

 

 

 

      ยังทำหน้าบูดไม่หายเลย...

 

 

 

      "ไม่ต้องมาพูดเลย! งอนแล้ว!!" 

 

 

 

      "ยัยเมลบีผู้ชายคนนั้นหล่อจังเลย" อ้าว! เมียไอ้ฟีนิกช์ชวนหาเรื่องอีกแล้ว!

 

 

 

      "โห่... หล่ออ่ะแก" อ้าว... ยัยเมียดื้อก็ไปกับยัยบีไนช์ด้วย!

 

 

 

      "ปัง! อยากคลานลงเตียงป่ะ!?" ทังผมกับไอ้ฟีนิกช์พากันทุบโตะอย่างโมโห พร้อมกับพูดเหมือนกันและพร้อมกันอีก... อะไรจะเป๊ะขนาดนี้!!

 

 

 

      "ไป! ยัยเมลบีเราไปหาผู้ชายกินกัน!" เหอะ! โคตรจะดื้อเลยเมียไอ้ฟีนิช์ 

 

 

 

      จะเอาแบบนี้ใช่ไหมยัยเด็กดื้อ?? จะขังไว้แต่ในห้องเลยคอยดู!! อยากแรดนัก!!!

 

 

 

      "เมลบี!!! / บีไนช์!!!"

 

 

 

@สองเดือนต่อมา...

 

 

 

      เอาเป็นว่าผมง้อเมลบีสำเร็จแล้วกัน...

 

 

 

      หลังจากผมกับเมลบีกลับมาจากฝรั่งเศสผมก็เร่งปั๊มลูกกับเมลบีทุกวันเลย...  แล้วช่วงอาทิตย์ที่แล้วผมเป็นอะไรก็ไม่รู้มึนหัวเหนื่อยได้กลิ่นอาหารก็อ๊วกตลอดเลย....

 

 

 

      ให้ตายสิ! เป็นแบบนี้มาอาทิตย์หนึ่งแล้ว! ลูกก็ไม่ได้ปั๊มเพราะเหนื่อยกับอ๊วกมาก

 

 

 

      เหอะ! คิดแล้วเสร้า...

 

 

 

      "ไปโรงพยาบาลเถอะพี่จี ถ้ายังดื้ออย่างนี้ก็ไม่หายนะ"

 

 

 

      ผมไม่ได้ดื้อชักหน่อย! เมลบีก็พูดกับผมแบบนี้มาเป็นล้านๆครั้งได้  แต่เพราะผมแค่(ดื้อ)ไม่อยากไปก็เลยได้แต่นอนอยู่ที่คอนโดตลอดเลย  สนามแข่งกับโชว์รูมรถก็ไม่ได้เข้าไปทำงานมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆแล้วเนี่ย!

 

 

 

      "เดี๋ยวมันก็หายเองแหละบี พี่ไม่เป็นไรมากหรอก" ผมพูดทังที่ยังหลับตานอนอยู่บนเตียง... คือมันมึนหัวอ่ะ

 

 

 

      "พี่จี! จะเอาแบบนี้ใช่ไหม?? ถ้ายังดื้ออยู่แบบนี้ ฮึก... ทำไมชอบให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย! ฮือๆๆๆ"

 

 

 

      "เมลบี! เมลบี... จะไปไหน?" คนตัวเล็กลุกไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ผมได้แต่นอนอยู่ที่เดิม ถ้าผมลุกขึ้นได้มีหวังหน้าทิ่มแน่!

 

 

 

      "งั้นก็ตายในนี้ไปเลย! ฮือๆ"

 

 

 

      "เมลบี เมลบี บี! อย่าไปพี่ปวดหัวอีกแล้ว!" 

 

 

 

      เอาดิ! ถ้าผมอ้อนแล้วยังไม่สนใจ งั้นผมต้องใช้โหมดตอแหลชะแล้ว...

 

 

 

      "แค่จะไปโทรหาแม่ อย่ามาตอแหล!"

___________________

เรียนหนักมากกก

ไม่มีเวลาปั่นนิยายเลย~ 

เดี๋ยวว่างๆไรท์จะมาลงให้ใหม่นะ

 

นิยายของไรท์แต่งให้อ่านฟรีนะ

ไม่ติดเหรียญ ไม่ติดกุณแจ

อ่านฟรีนะจ๊ะ

ความคิดเห็น