Nunnoii

เปิดเรื่องที่สามแล้วนะ.. ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ อิอิ

ชื่อตอน : Chapter 15 : Sorry

คำค้น : เจ็บ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2559 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 15 : Sorry
แบบอักษร

Sorry

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/1567850322-member.jpg

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/164486628-member.jpg

 

 

@ โรงพยาบาล ICU.  17.45 น.

          ชายหนุ่มกุมหัวตัวเองก่อนจะเดินวนไปวนมาที่หน้าห้องฉุกเฉิก ตอนนี้เขานั่งแทบจะไม่ติดเก้าอี้ เพราะห่วงว่าเธอจะเป็นอะไรไปที่มันมากกว่านั้น และสิ่งหนึ่งที่เขาคิดไว้อยู่ภายในใจก็อย่าให้เกิดอะไรขึ้นเลย 

 

          " หมอ! แฟนผมเป็นไงบ้างครับ "  ซิสเทสรีบวิ่งไปหาหมอที่เปิดประตูออกมาด้วยหน้าตาเครียดๆ

 

          " คุณผู้หญิงปลอดภัยดีครับ  แต่.. "  ซิสเทสดีใจกับประโยคแรก ก่อนจะงุนงงกับประโยคต่อมาดูหน้าหมอแล้วเศร้าๆ

 

          " แต่อะไรครับหมอ "  ชายหนุ่มเอยถามขึ้นเมื่อหมอไม่มีท่าทีที่จะพูดออกมา

 

          " หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ... หมอพยายามยื้อเด็กไว้ แต่ก็ยื้อเอาไว้ไม่ได้ หมอต้องขอโทษด้วยนะครับ" ซิสเทสอ้าปากค้างและทรุดนั่งลงพื้นโดยไม่อายใคร น้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลลงมา  เขาโกรธตัวเองที่ทำร้ายเธอ เขาหน้าจะรับฟังเธอบ้าง เขามันโง่ ซิสเทสชกลงที่พื้น เขาไม่รู้สึกเจ็บที่มือเสียเลยด้วยซ้ำ แต่เขาเจ็บใจ เจ็บเกินจะให้อภัยตัวเอง เขาทำร้ายจิตใจเธอไม่พอ แถมเขายังทำลายลูกตัวเองด้วยน้ำมือของเขา ความผิดครั่งนี้มันหนักมหัน

 

          " คุณครับ หมอว่าคุณใจเย็นๆก่อนนะครับ ถึงเด็กจะจากไป แต่แฟนคุณยังอยู่นะครับ "  ซิสเทสพยักหน้าให้หมอก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินตรงไปหน้าประตูห้องฉุกเฉิก ในระหว่างที่ยืนอยู่ประตูก็เปิดออกมา ซิสเทสรีบวิ่งไปหาพาสต้าที่นั่งตรงรถเข็น หน้าตาเธอบ่งบอกว่าเธอผิดหวังมากขนาดไหน เธอเย็นชา และเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย 

 

          " อาการไม่หน้าเป็นห่วงมาก อีกสองสามวันคงให้กลับได้...  งั้นหมอต้องขอตัวนะครับ "

 

          " ครับหมอ "   ซิสเทสก้มหัวให้หมอ ก่อนจะหันมามองร่างบางที่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย ทำให้ใจที่เข้มแข็ง หล่นลงไปกองที่พื้นโดยปริยาย

 

          ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ในห้อง VIP. ในห้องเงียบมากไม่ได้ยินเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด ร่างสูงเดินตรงมาที่น้องสาวที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ที่เตียง ซิสเทสนั่งลงที่เก้าอี้ก่อนจะจ้องมองหน้าหญิงสาว เขารู้สึกไม่ดีเลยที่เธอทำเป็นเหมือนไม่สนใจเขา  มันเจ็บเสียกว่าอะไรทั้งสิ้น มันเหมือนตายทั้งเป็น  ขาดใจตายยังง่ายเสียกว่า น้ำตาตอนนี้ที่อดกลั้นได้หลั่งไหลลงมา เจ้าตัวไม่แสดงทีท่าจะเช็ดมันออกเลยสักนิด มือหนายื่นไปกุมมือหญิงสาวอย่างช้าๆ แต่ถูกเธอขยับมือให้ห่างออกไป 

 

          " พาส! พี่ขอโทษ.. ฮึก "  หยดน้ำตาไหลลงมาเป็นสาย มือสั่นเทาเลื่อนไปจับมือหญิงสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอยอมให้จับ แต่ตาไม่ได้หันมามองเขาเสียเลยด้วยซ้ำ

 

          " พี่มันเลว ฮึก "  ร่างสูงดึงมือของพาสต้ามากุมไว้ต่อหน้าก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  เขารู้ว่าเธอเจ็บมากขนาดไหน สมควรแล้วล่ะที่เธอทำแบบนี้กับเขา นี้สินะคือบทเรียนที่แสนเจ็บปวด

 

          " พี่มันชั่วฆ่าลูกตัวเอง ฮึก ฮือๆ "  หญิงสาวยังแน่นิ่งไม่ยอมพูดอะไรออกมา เขารู้สึกใจหายไม่น้อยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ถ้าให้เทียบกับเธอแล้วเขายังไม่ได้เสี้ยวความเจ็บของเธอเลยด้วยซ้ำ 

 

          " ถึงพาสไม่ให้อภัยพี่ แต่ขออย่างเดียว ช่วยคุยกับพี่ได้ไหม ฮึก "  ซิสเทสปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา เขาอ่อนแอเหลือเกิน มันเจ็บแทบจะขาดใจตาย ก้อนเนื้อที่อยู่ข้างในนี้มันไม่มีเรียวแรงที่จะเต้นอีกต่อไป มันเต้นแผ้วเบา เหมือนกำลังจะตาย มันเจ็บ ทรมาร ยิ่งเสียกว่าอะไรทั้งสิ้น ผลของการทรมารมันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

          " ฮึก งั้นพาสพักผ่อนเถอะนะ "  ซิสเทสประคองให้หญิงสาวนอนลงก่อนจะบรรจงห่มผ้าให้เธอ ร่างสูงลูบหัวของหญิงสาวเบาๆก่อนจะลุกขึ้นและจูบลงที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ซิสเทสยิ้มให้พาสต้าแห้งๆ ถึงแม้หญิงสาวจะไม่หันมาเลยก็ตาม 

 

          " ราตรีสวัสดิ์นะเด็กดีของพี่ พรุ่งนี้พี่มาหานะครับ "   ซิสเทสยิ้มให้น้องสาวก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะมีธุระที่ต้องไปทำ แต่ก็ยังห่วงน้องสาวไม่น้อย แต่ก็ยังดีที่ให้พยาบาลดูแลแทนแล้ว ถึงยังไงก็ห่วงอยู่ดี

 

  วันรุ่งขึ้น โรงพยาบาล 08.30 น.

 

      ร่างสูงเดินเข้ามาภายในโรงบาลอย่างอารมณ์ดี ทั้งๆที่มือถือตลับสีแดงที่มีแหวนเพชรเม็ดงามอยู่ข้างใน ซิสเทสกำตลับไว้แน่น และรอยยิ้มก็ผุดยิ้มออกจากใบหน้าของเขา เขาจะขอพาสต้าแต่งงาน เพื่อชดใช้สิ่งที่เสียไปและความรักที่มันท่วมถน ร่างสูงเก็บตลับแหวนไว้กระเป๋าเกงกางอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงห้องของน้องสาว เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ซิสเทสถึงกับตกใจเมื่อไม่เห็นแม้แต่ร่างของเธอที่นอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มรีบหาเธอ ดูทุกมุมแต่ก็ไม่เจอเธอเลย เขาจึงตัดสินใจวิ่งออกไปจากห้องอย่างเร็ว

 

          " ขอโทษครับ ผู้หญิงห้อง 220 หายไปไหนครับ " ซิสเทสถามฝ่ายประชาสัมพันธ์อย่างรีบร้อน ตอนนี้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว กลัวเขากลัวจริงๆ

 

          " รอสักครู่นะค่ะ "  พยาบาลคนหนึ่งเว้นวรรคก่อนจะกดที่แป้นพิมพ์ 

 

          " มีญาติมารับกลับบ้านแล้วค่ะ "  พยาบาลตอบให้ซิสเทสและยิ้มให้อย่างสุภาพ

 

          " ญาติ ชื่ออะไรครับ พอดีผมเป็นพี่ของผู้ป่วยนะครับ "  ซิสเทสถามอย่างร้อนใจ เพราะพาสต้าไม่มีญาติที่ไหนนอกจากเขาคนเดียว

 

          " คุณ เฟย์ญ่า  รัตนวงศ์ ค่ะ "  ชายหนุ่มทวนคำพูดซ้ำกับพยาบาล ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงอย่างหมดหวัง เขาจะหาเธอได้ที่ไหน เธอจากไปแล้ว ความเจ็บปวดครั้งนี้จะทำยังไงไม่ให้มันรู้สึก เธอจากเขาไปอีกเลย แค่ครั้งเดียวมันช่างทรมาร แต่ครั้งนี้เขาจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเธอ

 

          " ฮือๆ อย่าทิ้งพี่ไป ฮึก พี่ขอโทษ " 

 

 

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/230629/1645435582-member.jpg

  *จบไปอีกแล้วเนาะ คงผิดหวังกันอยูสิท่า อิอิ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วเน้อ

 

 

   

          

ความคิดเห็น