SWeetSAImai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

DEVIL LOVE - Episode 1/2 [รีไรท์]

ชื่อตอน : DEVIL LOVE - Episode 1/2 [รีไรท์]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ต.ค. 2561 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DEVIL LOVE - Episode 1/2 [รีไรท์]
แบบอักษร

'นายจะพาฉันไปไหน' เค้าเดินออกมา ฉันเลยเอ่ยถามทันที

'เธอเลิกถามสักทีได้ไหมว่าจะพาไปไหน ฉันไม่พาเธอไปตายหรอ'

'นี้นาย ฉันก็แค่ถาม ตอบดีๆไม่เป็นไง ห๊ะ!!' ฉันมองผู้ชายตรงหน้าแล้วอยากจะฆ่าจริงๆ เค้ามองหน้าฉันพร้อมขมวดคิ้ว อะไรของเค้า

'ตอบดีๆ' แล้วอยู่ดีๆเค้าก็พูดขึ้นมา เดียวนะ ฉันบอกให้เค้าตอบดีๆ แล้วเค้าก็ตอบดีๆ แอะนี้มันกวนกันชัดๆนิ

'นี้นาย กวนฉันหรอ' ฉันหันไปถามเค้าทันที  เมินแถมยังไม่ตอบกันอีก ไอ้บ้าๆๆๆ 

Rerrrr Rerrrrrr Rerrrrr แล้วเสียงโทรศัพท์ของเค้าก็ดังขึ้น ทำให้เค้าหยุดเดินแล้วก็ว่างฉันลง ฉันมองรอบๆแล้วก็งง มันเป็นโถงทางเดินแต่มันไม่ใช่ที่แรกนะ ทำไมมันใหญ่จัง แล้วเค้าจะพาฉันไปไหน ก่อนอื่นคือ นี้มันคอนโดจริงๆหรอทำไมมันใหญ่กว่าบ้านปกตินะ เดินทางหนึ่งออกทางหนึ่ง ใหญ่เป็นบ้า ถ้าจะหนี จะหนียังไงเนี่ย 

'ไม่ต้องตามมัน ปล่อยมันไป น้องมันอยู่กับกุ' ฉันได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ของเค้า  ฉันเลยหันไปมอง ธันวากำลังหันหลังให้ฉัน มันเป็นจังหวะที่ดีนะ ถ้าฉันจะหนี คิดได้แล้วไปเลยดีกว่า 

ฉันวิ่งออกมาจากบริเวณนั้นแล้วก็มาอยู่ตรงโถงทางออกนั้นแระ ฉันตรงไปที่ประตูทันที ฉันมองประตูแล้วก็งง คือมันเป็นแบบเลื่อนเองไง ฉันควรทำไง ตอนนี้นายนั้นน่าจะคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว ถ้าเค้าออกมา ฉันก็หนีไม่ได้สิ

'หนู ทำอะไรลูก' ฉันหันไปตามเสียงที่พูดจากด้านหลัง พอหันมาก็เป็นผู้หญิงใส่ชุดฟอร์มเหมือนแม่บ้าน น่าจะเป็นแม่บ้านของที่นี้ เพราะฉะนั้น คุณป้าต้องช่วยเราได้นะสิ 

'คือ หนูจะออกจากที่นี้ ช่วยหนูด้วย' ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากป้าทันที

'หนูโดนจังตัวมาหรอ หรือว่า'

'ป้าเปิดให้หนูก่อนนะคะ' ป้าเค้าพยักหน้าแล้วก็กดให้ฉันทันที ฉันรอไม่นานประตูก็เลื่อนออกทันที

'ขอบคุณคะ' ฉันไหว้ป้าแล้วก็วิ่งออกทันที

'ป้า เปิดประตูให้เด็กเฮียออกทำไม!!' หลังจากเดินออกจากประตู ฉันก็ได้ยินของใครสักคนเนี่ยแระดังขึ้น ฉันไม่สนแระ ขอหนีก่อน

ฉันวิ่งออกมาก็เป็นลานจอดรถ คือฉันจะหนียังไงช่วยตอบที '

ตุบ ตุบ ตุบ ฉันหันไปตามเสียงก็เป็นเสียงวิ่งไง โอ๊ยยกว้างขนาดนี้ฉันจะหลบยังไงละ ช่วยตอบ 

'ไปไหนแล้วอะเฮีย'

'อยู่ในนี้แระ หนีออกไปไม่ได้หรอก ออกมา' ฉันมองเค้าผ่านประตูรถก็เป็นนายธันวากับน้องนั้นแระ ฉันหันไปมองข้างหลังตัวเองแล้วแบบ เสียวตกมากอะคือมันมองเห็นวิวด้านล่างแล้วคือมันสูง

'ชั้นเนี่ย ชั้น 79 ทั้งหมดมี 80ชั้น ถ้าอยากลงไปข้างล่างเธอวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ กว่าจะถึงชั้น1 ฉันว่าเธอคงตายก่อน' ฉันฟังนายนั้นพูดแล้วแบะปากทันที เหอะสำหรับฉันถ้าทำให้ตัวเองรอดน่ะฉันทำได้หมดแระ ต่อให้วิ่งจากชั้น79ถึงชั้น1ก็เหอะ

'ถ้าเธอออกมา ฉันจะไปส่งเธอ' ฉันมองการเดินของนายธันวา เค้ากำลังเดินมาที่รถคันนี้ ฉันเลยเดินย่องไปทางท้ายรถ ไม่นะอย่ามาเจอฉัน 

'จ๊ะเอ๋!!'

เคว้กกกก!! 'ว้ายยยยย!!' ฉันตกใจจนล้มลงไปนั่งพับเพียบทันที พอเห็นกระโปรงตัวเองที่ขาดแล้วแบบโอมายก็อตตตต มันขาดยาวจนจะเห็นซับในฉันแล้ว พอฉันเงยหน้ามองว่าเป็นใครก็เป็นน้องชายเค้าไง ยืนยิ้มต่อหน้าฉันเนี่ย

'คิดว่าจะหลบฉันพ้นหรอ' ฉันหันไปตามเสียงก็เป็นนายธันวาที่ยืนกอดอกมองมาที่ฉันแล้วถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

'ปล่อยฉันไปเถอะ จับฉันมาทำไม' ฉันทั้งพูดทั้งปิดกระโปรงตัวเอง

'ตอนแรกก็กะจะไปส่งแล้วนะ แต่เธอดื้อหนีออกมา ก็นอนอยู่นี้เนี่ยแระ' เค้าพูดจบแล้วก็เดินหันหลังเดินกลับไป อะไรของเค้า

'ถ้าจะหนี มีสองทาง คือเข้าไปในบ้านแล้วลงลิฟท์ สองคือบันไดหนีไฟ' 

'ชั้น79 ชั้นนี้ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้ นอกจากลิฟท์แบบพิเศษที่เธอเห็นตอนมา ไม่ก็ทางหนีไฟเนี่ยแระที่สามารถออกได้'

'แล้วทางหนีไฟล่ะ'

'ถ้าบอก เฮียก็ฆ่าฉันสิ' เค้าพูดจบก็วิ่งตามนายธันวาไปทันที ฉันนี้ถึงกลับยืนงง

'ถ้าจะเข้ามา กดรหัส 45231 ประตูก็จะเลื่อนออก' นายธันวาตอบแค่นั้นแล้วก็เดินเข้าไปบ้านเค้าทันที

'ร้ายกันทั้งบ้าน' ฉันยืนกอดอกถอนหายใจ แล้วก็คิดว่า ถ้าฉันเข้าไปหาเค้า เค้าจะทำไรฉันไหม ถ้าฉันตัดสินใจออกจากคอนโด โดยการไปทางลงบันไดหนีไฟ ตั้ง79ชั้น ฉันคงตายก่อนอย่างที่นายนั้นว่าจริงๆ

'โอ๊ยยยยย ไอ้บ้าเอ้ยยยย!!' ฉันโวยวายอยู่คนเดียวแล้วก็แตะที่รถคันที่ฉันใช้หลบนั้นแระ พอฉันมองไปที่รถ เดียวนะ นี้มันรถนายธันวานิ

'เหอะ ทำกับเจ้าของรถไม่ได้ ทำกับรถก็ได้วะ ข้อหาหมั้นใส้' ฉันไม่รอช้านึกอะไรดีๆออก ก็มองหาสิ่งของที่จะทำลายรถเค้าได้ ฉันมองเห็นเศษปูน ก็เลยหยิบขึ้นมาแล้วก็ละเลงไปที่รถนายธันวาทันที เอาสิ ร้ายใส่ฉันก่อน เป็นไงละ จะทำให้รถมันเน่าไปเลย

'ฮาๆ เป็นไงละ ฉันช่วยแต่งรถนาย สมน้ำหน้า' 



ชั้น 75 นี้มัน 75 แล้วนะ ฉันจะตาย ตอนนี้ฉันนั่งหอบไม่ไหวแล้ว กระโปรงนี้ก็ขาดยาวขึ้นมาอีก ชาตินี้ฉันจะถึงชั้น1ไหม

'ถ้าไม่อดทน ชีวิตแกต้องไม่ปลอดภัย หือๆ!!' ฉันพูดกับตัวเองแล้วก็พยายามลุกแล้วก็วิ่งลงบันไดต่อ คิดว่าลดน้ำหนักไปในตัว

ฉันวิ่งไปได้จนถึงชั้น 73 ก็ทรุดลงทันที ฉันเหนื่อยแล้วนะ ฉันจะเป็นลมให้ได้

กึก! 

'เหนื่อยไหม' 

'เหนื่อย!!' เดียวนะเสียงคุ้นๆแหะ อย่าบอกนะว่า 

'เธอมันบ้าไง' เค้าไม่พูดเปล่าแล้วก็มากระชากแขนฉันลุกขึ้น ขามันสั่น มันไม่มีแรงยืนแล้ว 

'อยากกลับหนักใช่ปะ' เค้าพูดจบก็อุ้มฉันขึ้นทันที ฉันรีบคว้าหมับเข้าที่คอของธันวาเพราะกลัวตัวเองตก 

'คนเค้ามีสติ ไม่บ้า ตอนนี้คือคงอาบน้ำนอนแล้วแระ แต่เธอมันไม่มีสติแถบยังบ้าด้วย' 

'เหม็นเหงื่อ!!'

'นาย!! อุบ!!' เดียวนะไอ้บ้าธันวาจูบฉัน!! 

'อื้อออออ อ่อยยยย' ฉันอยากจะบ้า กล้าดียังไงมาจูบฉัน นี้มันจูบแรกฉันนะ  

ติ้ง!!

'เฮียยยยยยย เสร็จยังงงงงง!!' ฉันสะดุ้งกับเสียงที่ทำให้ฉันกับเค้าผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ฉันสูดลมหายใจอย่างรวดเร็ว แล้วก็เสร็จน้ำลายที่มันเปื้อนไปหมด ก่อนจะมองไปตามต้นเสียง 

'มาทำไม' 



'บอกบ้านมาจะไปส่ง' พอเค้าเข้ามาในรถก็พูดแค่นั้นแล้วก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

'คุณธันครับ คุณเดชเรียกพบครับ' พอขับรถมาถึงทางออก ก็มียามผู้ชายที่ค่อนข้างแก้วิ่งมาเคาะกระจกรถ

'ตอนนี้หรอ'

'ครับ' พอลุงเค้าตอบ นายธันวาก็มองมาทางฉัน ทำหน้าเบื่อโลกทันที อะไรของเค้า

'ไอ้สองตัวนั้นด้วยป่าว' แล้วเค้าก็มองกระจกหลัง ฉันเลยมองตามคือ รถคันของพี่น้องเค้านั้นแระ กำลังขับรถตามมาอยู่

'ด้วยครับ' เค้าไม่ตอบลุงแต่ปิดกระจกรถแล้วก็ขับรถวนกลับไปทางคอนโด แล้วไหนบอกจะพาไปส่งบ้านไง

'จะไปไหน' ฉันถามออกไปทันที 

'รอฉันในรถ หรือจะเข้าไปด้วย' 

'ตอบฉันมา' ไม่ตอบฉันอีก แล้วยังเงียบ นายธันวาจอดรถข้างสวนพักผ่อนของคอนโดซึ่งมันก็เปลียวแระเพราะมันดึกแล้ว

'พูดมาก รอในรถละกัน'

'นี้นาย ฉันไม่อยู่ที่ไหนทั้งนั้นฉันจะกลับ ไม่ต้องส่งฉันก็ได้ ฉันกลับเอง' ฉันดึงแขนนายธันวาไว้ เพราะเค้ากำลังจะลง เค้าหันมาถอนหายใจแรงใส่ฉันจนรู้สึกว่าปอยผมมันพัดไปตามแรงหายใจของนายธันวา

'รอในนี้ เดียวฉันไปส่ง จะเปิดแอร์ จะเปิดเพลง ตามสบาย เดียวฉันมา' เค้าพูดจบก็ผลักหน้าผากฉัน จนหน้าหงายไปดันหลังทันที 

'ถ้าไม่เชื่อฟังฉัน เธอจะโดน' นายธันวาชี้หน้าฉันแล้วก็ขู่ทันที เกลียดดดด ฉันเกลียดไอ้บ้าธันวา 

'ป๊าคุยไม่นานหรอก อย่าเป็นเด็กขี้งอแง' ปึง!! กึก!! เค้าทิ้งท้ายประโยคแค่นั้นพร้อมเสียงปิดประตูแล้วก็เสียงล็อก นี้เค้าขังฉันไว่ในรถหรอ ฉันถึงกลับมองบนทันที ฉันมองรอบๆตัวเองก็เจอกระเป๋าตัวเองว่างอยู่เบาะหลัง ก็เลยหยิบมันมาเปิดดูก็เป็นเบอร์เพื่อนฉันที่โทรมา100สายมิสคอล โอโห้ ฉันกำลังจะโทรออก โทรศัพท์ก็ดับทันที....แบตหมด

'มาหมดอะไรตอนนี้' ฉันว่างโทรศัพท์ลงก็มองหาสิ่งของที่จะช่วยฉันได้ พอมองไปที่ปุ้มตรงหน้า แล้วก็งง มันเต็มไปหมด ฉันเลยเปิดไฟรถแล้วก็ดูแต่ละปุ้ม จนเจอปุ้มปลดล็อก

'เห้ยยยย!! เย้' ฉันไม่รอช้ากดปุ้มทันที กึก! ฉันเลยลองเปิดประตู ซึ่งมันก็เปิดออก

'อย่าได้เจอกันอีกเลย' ฉันพูดจบก็ปิดประตูแล้วก็วิ่งออกจากคอนโดนายบ้านั้นทันที ฉันวิ่งออกมาก็ไกลจากคอนโดอยู่พอสมควร มองตัวเองแล้วแบบ สภาพแย่มาก ตัวก็เหม็น ฉันเลยโปกแท็กซี่กลับคอนโด เพราะให้กลับบ้านสภาพนี้ พี่ชายฉันไม่สบายใจ พ่ออีก คงได้สอบสวนกันทั้งบ้าน ฉันคิดว่าพี่ชายฉันก็ไม่กลับบ้านนะ คงอยู่คอนโดตัวเอง กลับบ้านสภาพนั้น บ้านแตกแน่ๆ



กลับสู้ปัจจุบัน

พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ฉันคงมีบุญมากมั่งถึงรอดออกมาได้ แท็กซี่ที่โบกกลับคอนโด ยังดีที่เป็นผู้หญิงถ้าเป็นผู้ชายที่หื่นกามฉันได้โดนข่มขื่นหมกป่าแน่ๆ

'ถึงแล้วครับ' แต่ตอนนี้ฉันกำลังทำให้ตัวเองไม่ปลอดภัย เพราะฉันอยู่หน้าคอนโด นายธันวาไง ฉันเดินเข้ามาในล็อบบี้แล้วก็ต้องงงๆไปอีก เพราะมันใหญ่มาก คนก็ไม่ค่อยพลุพลานเท่าไร

'ขอโทษนะคะ คุณนามิหรือป่าวคะ' ฉันหันไปมองตามเสียงก็เจอผู้หญิงแต่งตัวคล้ายพนักงานโรงแรมเดินเข้ามาถามอย่างสุภาพ

'ใช่ค่ะ'

'คุณธันวาให้มารับค่ะ' ฉันยิ้มให้เค้าแล้วก็พยักหน้าตอบ แล้วก็เดินตามผู้หญิงคนนั้นไป

'เอ่อ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ' หลังจากขึ้นลิฟท์ฉันก็เกิดข้อสงสัยอยากจะถามทันที เพราะอะไรนะหรอ ก็เพราะเพื่อฉันอยากจะหนี จะได้หนีได้ไง ไม่ต้องไปลงบันไดหนีไฟอีก เหนื่อยเป็นบ้า 

'ได้ค่ะ'

'ลิฟท์นี้ทำไมห้ามบุคคลทั่วไปใช้คะ แล้วมีทางหนี เอ่อ ทางออกอีกไหม' พอให้ฉันถาม ฉันก็ยิงคำถามรั่วๆไปทันที

'ไม่มีทางออกคะ มีทางนี้ทางเดียวเป็นลิฟท์ส่วนตัวของลูกชายเจ้าของโครงการนี้ค่ะ'

'งั้นนายธัน เอ่อ...คุณธันวาก็'

'คุณธันวาเป็นลูกชายคนกลางของเจ้าของโครงการค่ะส่วนคนโตคือคุณธาม คนเล็กคุณธีร์ คุณเดชเจ้าของโรงแรมก็เลยสร้างช่องทางพิเศษให้ เพื่อความสะดวกสะบายให้ลูกชาย จะมีคนเข้าได้ก็เลขาแล้วก็พนักงานที่ไว้ใจได้' ฉันฟังพี่เค้าพูดแล้วแบบ เป็นคุณชายกันหรือไง จำเป็นต้องสบายขนาดนั้นไหม

'อ่อค่ะ' ฉันพยักหน้าแล้วก็มองบนรั่วๆ รวยมากสินะ แต่นิสัยนี้ โครตเสียเลย

ตึ้ง!! 

'เชิญคะ' พอลิฟท์มาถึงชั้นที่ต้องการ พี่ผู้หญิงก็เชิญฉันอย่างสุภาพ พอลิฟท์เปิดออก ฉันถึงกลับตกใจ เพราะนายธันวา ยืนลวงกระเป๋ากางเกงมองมาที่ฉัน แล้วก็ยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆ

'ขอบคุณครับที่มาส่งเมียผมนะครับ' เดียวนะไอ้บ้าธันวานี้กะจะแกล้งตั้งแต่เจอหน้าเลยหรือไง ฉันหันไปมองพี่ผู้หญิงแล้วก็ส่ายหน้ารั่วๆ

'ไม่ใช่คะ ฉันไม่ได้..'

'เลิกงอนผมได้แล้วที่รัก มานี้' ฉันกำลังจะพูดนายธันวาก็มาดึงแขนฉันแล้วก็กอดเข้าที่เอวลากฉันเดินไปทันที ให้ตายนี้เค้าพูดบ้าอะไร แกล้งกันแรงเกินไปแล้วนะ

'ทำไมนายพูดแบบนั้น ฉันไม่ได้เป็นเมียนายนะ'

'ทำไม กลัวหวั่นไหวหรอ' นายธันวาเลิกคิ้วอย่างกวนประสาท ใส่ฉัน

'หวั่นไหวบ้านนายสิ'

'ก็นี้ไงบ้านฉัน โดนดีแน่ยัยตัวแสบ' นายธันวาพูดจบก็อุ้มฉันพาดบ่าทันที นี้เค้ากะจะทำไรฉันเนี่ย ถ้าจะลงโทษฉันที่ฉันทำรถเค้า แต่มันก็ผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วนะ ทำไมพึ่งมารู้ตัว อยากจะบ้า


และเราก็มาอยู่ที่ห้องนักเล่น ห้องเดิม เพิ่มเติมคือ ห้องนี้เงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ นอกจากเราสองคน

'ไม่ร้อนหรือไง ใส่ยาวไปทั้งตัว' ฉันเหล่ตามองเค้าแล้วก็ไม่ตอบ ไม่อยากพูดด้วย

'ไอ้นายมันเป็นยังไงบ้าง ใกล้ตายหรือยัง' ฉันหันไปมองเค้าอย่างโมโห ทำพี่ชายฉันเกือบตายแล้วยังจะมาแช่งอีก

'นี่นาย!!'

'พี่ธัน' ฉันโมโหจนลุกขึ้นยืนมองหน้าเค้า พี่ธันอะไร เป็นประสาทหรือไง

'พี่ธันอะไรของนาย!!' เค้าไม่ตอบแต่ยืนขึ้นเต็มความสูงแถมยังยืนล่วงกระเป๋ากางเกงอีก คิดว่าเท่มากมั่ง แล้วทำไมต้องมามองฉันหน้านิ่งขนาดนี้จะดุไปถึงไหนไอ้บ้า แต่หน้าเค้านิ่งแล้วก็หล่อจังนะ ไม่ๆ นามิแกจะไปชมทำไมเนี่ย

'ฉันอายุมากกว่าเธอ เธอต้องเรียกฉันว่าพี่' 

'ห๊ะ' ฉันหูฟาดหรอ 

'พี่' เค้าพูดพร้อมยักคิ้วใส่ฉันอย่างกวนๆ

'ไม่!! ฉันมีพี่คนเดียวก็คือพี่นาย อีกอย่างอ่ะนะ ต่อให้นายอายุมากกว่าฉัน1ปี2ปี10ปี 100ปี ฉันก็ไม่เรียก!!' ฉันยื่นกอดอกเถียงคอเป็นเอ็น ให้ตายยังไงฉันก็ไม่เรียก ไม่มีทาง 

'จะเรียกไม่เรียก'

'ไม่' นายธันวาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจอีกแล้วแถมยังเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ จนฉันต้องถอยหลังอัตโนมัติทันที

'ไม่เรียกฉันจะจูบเธอ' ไม่นะฉันมองเข้าอย่างหวาดๆแล้วรีบหันหลังเตรียมจะวิ่งหนีแต่กลับโดนเค้าดึงแขนอย่างเต็มแรง

'อย่ามาบ้าหน่อยเลย นะ จุ๊ฟ!!' นามิกำลังจะด่าแต่กลับโดนเค้าจุ๊ฟที่ปากอย่างรวดเร็ว ฉันได้แต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก 

'นาย!! อื้อออออออ' ฉันชี้หน้ากำลังจะด่า นายธันวาก็เข้ามาประกบปากฉันทันที ทุกอย่างรวดเร็วไปหมด เค้าพยายามสอดลิ้นเค้ามาฉันพยายามปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้เค้าเข้ามา แต่นายธันวากลับมีวิธีโดยการบีบคางฉัน ฉันทำไรไม่ได้นอกจากทุบไปอกเค้า

ธันวาดันร่างของนามิแล้วดันให้อีกคนนั่งไปที่โซฟาโดยที่ปากเรายังเชื่อมกันอยู่ ทำไมฉันต้องเคลิ้มไปกับเค้าด้วยนะ ไม่นะนามิ แกต้องผลักเค้าออก ผลักออกสิ 

'อึก!'

'จะเรียกพี่ไหม' ธันวาผละออกให้อีกคนได้หายใจแต่ใบหน้าของธันวายังคงอยู่ใกล้ไม่ยอมขยับไปไหน นามิได้แต่หลบตาอีกคนเพราะกลัวจะเคลิ้มเหมือนแบบเมื่อกี้อีก 

'ไม่'

จุ๊ฟ 

'นี้!!'

'ถ้าไม่เรียกพี่ ฉันก็จะจุ๊ฟเธอ ถ้าด่าฉัน ฉันก็จะจุ๊ฟเธอ ถ้าดื้อฉันก็จะปล้ำเธอ' ธันวาว่าอย่างเหนือกว่า แน่นอนคนอย่างธันวาไม่มีคนที่จะมาเอาชนะได้หรอก แม้แต่ยัยตรงนี้ก็เถอะ 

'ฉันนับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่เรียก ฉันจะปล้ำเธอกลางห้องนั่งเล่นแน่' 

'พี่ธันวา พอใจยัง?' พอได้ยินอีกคนเรียกตามที่ตัวเองต้องการ ธันวาก็ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ต่อให้น้ำเสียงจะดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่พอเห็นหน้ากระฟัดกระเฟียดของนามิแล้ว ธันวาก็อารมณ์ดีแล้วล่ะ  

'โห้วววววว อดดูต่อเลยอ่ะ!!' นามิกับธันวาหันไปมองที่ต้นเสียงก็เจอธามและธีร์ยืนกอดอกมองมาที่ตัวเอง มากันตอนไหนเนี่ยนี่สองคนนั้นคงไม่ได้เห็นเค้ากับนายธันวา........ น่าอายชะมัด นามิรีบผลักอกอีกคนให้ออกห่างทันที 

'มาทำเหี้-ยอะไรกันครับ'

'ก็จะมาดูหนัง แต่หนังต่อหน้ามัน HD กว่าไง ฮ่า' ธีร์ตอบอย่ากวนๆ ก่อนจะมองธันวาสลับกับนามิ 

'พวกมึงนี้แม้ง จังไรว่ะ'

'นี้มันที่่ส่วนร่วมนะครับคุณธันวา พวกกุเข้ามาก็แค่อยากดูทีวี ไม่คิดว่ามึงจะมาเล่นอะไรสดๆกันตรงนี้' นามิควรทนฟังสิ่งที่พี่น้องเค้าคุยกันต่อไปไหม

'เหอะ!!' ธันวาพูดแค่นั้นก็หันกลับมา แล้วหันมาสะกิดแขนนามิให้ลุกขึ้นแทน เพราะรำคาณไอ้สองตัวนี้ 

'ไปต่อที่ห้องปะ' คำพูดชวนสะกิดเท้าจังเลยนะไอ้พี่ธันวา ฉันเลิกคิ้วประหนึ่งจะถามว่าอะไร แต่จริงๆคือกวนกลับนั้นแระ 

'นะ...' เหมือนธันวากำลังจะรู้ว่านามิจะเรียกตัวเองว่าอะไร ก็ชี้หน้าอีกคนทันที พร้อมใบหน้าดุๆที่นามิเห็นแล้วก็ต้องหวาดๆทุกที 

'พี่ธัน' กัดฟันพูดสุดฤทธิ์ 

'กุให้คนเอารถไปเคลือสีใหม่ให้แล้วนะ ทั้งหมดก็ 9แสนกว่าบาท' ฉันกลืนน้ำลายทันที เก้าแสนเลยหรอ

'ไง จะรับผิดชอบยังไงครับน้องนามิ' ธันหันมามองนามิแล้วเลิกคิ้วเชิงถามอย่างกวนๆ 

'รถบ้านไหนเคลือแค่สีหมดไปเกือบล้านเลยหรือไง นั้นมันรถหรืออะไร!!' นามิโวยวายใส่ธันวาทันที

'รถฉันราคาร้อยกว่าล้าน เธอมาทำสะมันหมดราคา ฉันควรจะฆ่าเธอ ปล้ำเธอ หรืออะไรดีช่วยคิดหน่อยได้ไหม' ธันวายืนกอดอกมองหน้านามิอย่างหาเรื่อง

นามิได้แต่คิดว่า นี่ฉันเป็นหนี้นายธันวาเกือบล้านเลยหรอเนี่ย เป็นแบบนี้ไปได้ไง 

'9แสนกว่าบาท ให้ฉันรับผิดชอบใช่ไหม' แต่ก็เอาเถอะ เก้าแสนต้องหามาให้ได้ 

'อืม แต่ถ้าเธอไม่มีเงิน...' ธันวาเว้นวรรคแล้วค่อยๆก้มมาหานามิ จนตอนนี้ร่างหนาของธันวาคล่อมร่างนามิ อีกแล้ว สถานการณ์แบบนี้อีกหรอ พี่น้องเค้ามองอยู่นะ

'นอนกับฉันจนกว่าจะเบื่อแทนก็ได้นะ'

'ไม่!!' ฉันตะโกนใส่หน้าเค้าแล้วก็หันไปทางอื่นทันที

'หึๆ' ธันวาหัวเราะในลำคอแล้วลุกออกจากตัวนามิแล้วเดินอ้อมไปหาพี่น้องของเค้า ฉันเลยกลับมานั่งตามปกติ อยากจะบ้าตายเงินตั้งเก้าแสนฉันจะหามายังไง ไม่น่าไปทำรถนายบ้าธันวาเลย



ธันวาเดินมาเรียกสองพี่น้องไปคุยกันที่ระเบียง เพราะมันสองตัวชอบมาคัดจังหวะตลอดเวลา 

'คิดจะทำไรน้องไอ้นาย ช่วยบอกกุที' ธามเอ่ยถามน้องชายทันทีหลังจากเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นแล้ว แล้วจุดบุหรี่สูบ ส่วนไอ้ธีร์น้องเล็กของบ้านมันก็ชะโงกหน้ามามองต้องการคำตอบเช่นกัน

'ทำไร กุทำไร' ธันวาไม่ตอบแถมยังงบ่ายเบี่ยงด้วยการแย่งซองบุหรี่ของธามมาอีกด้วย  

'อย่ามาลีลา จะเอาจริงๆใช่ปะ' ไม่มีคำตอบเป็นคำพูดแต่ยักไหล่ใส่พวกมันแทน

'ทำกับมันยังไม่สะใจเท่ากับทำกับน้องมันเลย' ธันวาตอบกลับแล้วมองไปที่นามิที่กำลังนั่งหน้าบูดอยู่ด้านใน 

'หลงรักน้องเค้าขึ้นมา มึงจะเดือดร้อนหัวใจตัวเอง' ธันวามองธามตาขวางทันที 

อย่างผมเนี่ยนะ จะชอบนามิ ไม่มีทาง ไม่มีวันนั้นหรอก จำเอาไว้ 

'ผมน้องเฮีย รู้นะว่าสเป็กเฮียแบบเนี่ยเลย สูงๆ ขาวๆ หุ่นเซ็กซี่ หน้าเซ็กซี่ นามิเนี่ยแระสเป็คเฮีย' 

'มึงจะรู้เยอะเกินไปแล้วนะตี๋เล็ก' 

'น่ะๆ ผมพูดความจริงใช่ไหมล่ะ'

'เงียบ เดียวกุโบกให้หรอก' ธันวายกมือจะทำจริงๆ แต่ก็ไม่ทำมันหรอก มันพูดก็ถูกของมัน 

'พอๆ เลิกทะเลาะกัน รถมึงอะก็ไม่มีอะไรมากหรอ แค่ขาดทุนเกือบๆล้านเพราะเคลือบสีใหม่ทั้งคัน' ธันวาไม่อยากต่อปากต่อคำกับน้องเลยหันไปสนใจพี่แทน เพราะมันจะเป็นคนค่อยห้ามธันวากับธีร์ตลอด เพราะน้องแม้งชอบกวนตีนผมไง

'ป๊าจะด่ากุไหมวะ ไอ้ธาม' ธันหันไปถามมันอย่างจริงจัง เพราะมันเอารถธันวาเข้าอู๋ของป๊าไม่ใช่ของพวกผมสามคน

'ไม่ด่าธรรมดา แต่หักค่าขนมมึงด้วย'

'เชี้-ยยยยแล้วไง!!' หักค่าขนม ให้ตายเหอะ ผมจะอยู่ยังไง ผมไม่ค่อยเข้าไปดูบริษัทเหมือนไอ้ธามด้วยดิ

'เงินอู๋เราไง แล้วก็ผับเรา เฮียกลัวไร เงินตั้งมากมาย' ธีร์ปลอบใจพี่หลังจากเห็นใบหน้ากระต่ายตื่นตูม 

'เหอะ เฮียธามมมมมม' พอน้องมันพูดจบธันวาก็ปรับสีหน้าไปอ้อนธามทันทีเพราะมันเป็นคนดูแลเงินทั้งหมด

'หึๆ ไม่ต้องมาเรียกกุว่าเฮีย มึงจะเอาเท่าไรก็ไปกดเอา คนละส่วนกันอยู่แล้ว' ธันวาเข้าไปจับมือมันซึ่งมันก็ผลักหัวธันวาอย่างแรง แล้วยังขยับหนีอีก แหมมมม น้องพูดดีหน่อยทำเป็นรับไม่ได้ 

'แล้วถ้ากุใช้เงินหมดละ'

'ค่อยมาขอกุ'

'มึงนี้ควรได้พี่ดีเด่นนะธาม ฮ่าๆ'

'มึงเข้าไปดูเด็กมึงเหอะ' 

'ถ้ากุเอายัยนี้มาอยู่ด้วย พวกมึงว่าไง' ธันวาหันไปขอความคิดเห็นแล้วมองไปที่นามิ ทำเอาธามที่กำลังเขี่ยขี้ก้นบุหรี่ึงกับชะงัก พอๆกับธีร์ มองหน้าพี่ชายตัวเองสลับกับผู้หญิงด้านใน 

'เดียวๆ เฮียใจเย็นๆนะ เฮียไม่เคยพาสาวที่ไหนมาที่นี้สักคน ขนาดเจ๊เอย เอ่อ.... เฮียพูดต่อดิ ผมไม่พูดแล้ว' ธีร์สะกิดแขนให้พี่ชายคนโตพูดต่อ

'อะไรของมึงตี๋เล็ก พูดก็พูดให้จบดิ' แล้วมันสองคนก็เกียงกันพูด

'พอไม่ต้องพูด กุไม่อยากได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้น!!' ธันวาพูดอย่างใจเย็น แล้วก็เดิน กลับเข้าไปข้างในทันที ถามว่าโมโหให้พี่น้องตัวเองหรอ ธันวาไม่ได้โกรธมันสองตัว แต่แค่ไม่อยากได้ยินชื่อผู้หญิงที่ทำให้ตัวเองเจ็บจนถึงทุกวันนี้ก็เท่านั้นเอง 

'เหอะ งอนมึงเลยเห็นมะตี๋เล็ก' 

'เก้าแสนจะได้วันไหน' ธันวายืนกอดอกมองหน้านามิอย่างต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้

'ฉันของเวลา 5เดือน' นามินั่งเงียบสักพัก ก็เงยหน้าขึ้นมาตอบธันวา

'2 เดือน'

'จะบ้าหรือไง 2เดือนฉันหามาให้นายไม่ได้หรอกนะ' นามืโวยวายใส่ธันวาทันที เหอะผู้หญิงอะไรน่าแกล้งตลอดเวลา

'ห้าเดือนพี่คิดดอกเบี้ยแพงนะครับน้องนามิ' นามิอยากจะเบะปากให้กับสรรพนามของอีกคนจริงๆ 

'พี่ต้องการเงินก้อน เศษเงินไม่เอา แต่พี่มีอีกทาง น้องแค่ต้องมาดูแลพี่เป็นพิเศษสน มะ'

'นะ.. พี่ธัน มันมากไปหรือป่าว' นามิเหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังจะโดนอะไรก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที ก็แค่ยื่นหน้าทำเหมือนจะจูบเอง

'ถ้าน้องไม่ พี่ขอสองเดือนเก้าแสนแป๊ะๆ ไม่ขาดไม่เกิน' 

'โอ๊ยยย มิ โครตอยากจะฆ่าพี่เลย!!' นามินี้เด็กจริงๆนะ ฟึดฟัดยังกะเด็กโดนขัดใจ ธันวามองแล้วก็แอบขำนิดๆ

'แล้วถ้า มิ ดูแลพี่ละ'

'หาได้เมื่อไรค่อยเอามาคืน'

'ขอคิดดูก่อน'

'พี่ต้องการคำตอบตอนนี้ครับน้อง' ทำไมจะต้องกดดันกันขนาดนี้ด้วยนะ นามิแกมีทางเลือกไหนดีบ้างเนี่ย 

'ก็ได้'

'อะไรนะ' ธันวาแกล้งไม่ได้ยินแล้วยื่นหน้าไปใกล้ๆกับใบหน้าของหน้า ก่อนจะเอียงหูให้ตรงกับปากของนามิ 

'ก็ได้ไง!! จุ๊ฟ!!' ธันวาเลยใช้จังหวะที่เอาหูเข้าไปใกล้ๆอีกคน แต่เหมือนธันวาจะรู้ทันว่านามิจะทำอะไรเลย แกล้งจุ๊ฟอย่างรวดเร็ว แล้วกลับมายืนกอดอกมองนามิเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนที่โดนจุ๊ฟนี้สิ หน้าตื่นเป็นแมวโดนแย่งปลาทูเลยแหะ 

'ไอ้พี่ธัน!!' 

ธันวามีแผนที่จะแก้แค้นนาย ต่อให้กระทืบมันให้ตายก็ไม่สะใจเท่าทำร้ายคนที่มันรักหรอก ถ้านามิหลงรักธันวาขึ้นมา จิ้มแล้วเขี้ยทิ้ง นามิเสียใจ มันคงเสียใจเหมือนกัน ใครๆก็พูดว่ามันหวงน้องสาวมันแค่ไหน 

19:00

'พี่ธัน กลับไปได้แล้ว!!'

'ก็มาส่งไงมันมืดแล้วเห็นไหม'

'เดียวพี่มิ ก็มา พี่ธันเข้าไปได้แล้ว'

'ทำไม ไอ้นายเห็นแล้วทำไม!!' 

'ก็ถ้าพี่มิเห็็นเดียวก็เป็นเรืื่องอ่ีก แล้วทำไมจะต้องเป็นพวกยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุด้วยเนี่ย โครตรำคาณเลย 

'หว่าาา!! แย่จังนามิ ยิ่งน้องห้ามพี่ยิ่งอยากอยู่' ธันวาไม่ทำตามแถมยังแกล้งไปยืนซ้อนหลังนามิอีกแล้วกอดเอวนามิแน่น จนคนโดนกอดสะดุ้ง 

'นี้ปล่อยนะ พี่ทำไร ขอร้องล่ะไหว้เลยก็ได้ ไปเหอะนะ'

'ก็ได้ เดียวพี่ไปยืนอยู่กับลุงยาม ไอ้นายมันมองไม่เห็นหรอก' ก่อนไปก็ขอแกล้งหน่อยเหอะ

'เห้ย ไอ้นาย!!' ธันวาแกล้งชี้ไปที่ถนน พอนามิหันไปมองธันวาก็จัดหอมแก้มไปหนึ่งฟอดใหญ่ๆ

ฟอดดดดดดด!!

'พี่ธันนนนน!!' ธันวาวิ่งหนีนามิอย่างรวดเร็ว เพราะเดียวได้โดนฟามือเธอแน่ๆ เหอะได้จูบนิดจูบหน่อย หอมนิดหอมหน่อย ถ้ามันรู้ คงเคืองเค้าน่าดู ธันวามายืนดูที่หน้าคอนโดกับลุงยามอย่างที่บอกนั้นแระ เพราะตรงที่นามิยืนรอมันมืดไง พอเห็นรถของไอ้นายมารับ นามิขึ้นรถเรียบร้อย  ตอนรถผ่านคอนโด ธันวาก็โบกมือบายๆนามิเพราะอยากจะแกล้ง แต่กลับโดนนามิแกล้งกลับด้วยการแลบลิ้นใส่ เดียวจะโดนไม่ใช่น้อยยัยตัวแสบ ธันวาหลุดหัวเราะเบาๆ จนลุงยามมอง แต่ก็ไม่กล้าถาม เดียวจะโดนคุณชายดุ

ขณะที่กำลังเดินกลับไปห้องตัวเอง ธันวาก็คิดเหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งตัวเค้าเองกลับตกหลุมรักนามิขึ้นมา จะทำไง แต่คงไม่มีวันนั้นหรอก 

_____________________________

ฝากติดตามด้วยน่าาาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น