sanitarybag

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

secret : ความลับ (100%) | #16

ชื่อตอน : secret : ความลับ (100%) | #16

คำค้น : yaoi conan

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2559 23:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
secret : ความลับ (100%) | #16
แบบอักษร

กาแฟนี่มันทำให้ผมง่วงนอนมากกว่าที่จะทำให้ตื่น

ผมควรจะบอกคุณยายให้เปลี่ยนยี่ห้อซะ -_-;
 
 
ผมสะลึมสะลืมตื่นขึ้นมามองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา ให้ตายสิ นี่ผมหลับไปได้เกือบจะชั่วโมงแล้วหรอเนี่ย ผมสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมานั่งแล้วขยี้ตาลูบหน้าเรียกสติตัวเองก่อนจะสังเกตุเห็นบางอย่าง.. 
 
 
 
ไม่สิ ต้องพูดว่าบางคน
 
 
 
"คิด.." 
ผมขมวดคิ้วมองชายตรงหน้าด้วยสีหน้าแววตาสับสน หมอนี่มานั่งจ้องผมนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
คิดไม่ได้ตอบอะไรผม หมอนั่นแค่มองกลับมาที่ผมแล้วลุกหนีออกไปเฉยๆ
 
 
วอท
 
 
"นี่ เจ้าบ้า!" ผมรีบลุกไปคว้าแขนคิดก่อนที่หมอนั่นจะเดินหนีไปไหน คิดหันมามองผมด้วยแววตาที่อธิบายไม่ถูก
 
 
"ฮัตโตริ เฮย์จิคือใคร"
 
 
...........
 
 
ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไร 
หมอนั่นรู้หรอ?
ได้ยังไงกัน...
 
 
คิดเลิกคิ้วใส่ผมแล้วพูดต่อ
"ปกตินายจนปัญญาแล้วเที่ยวไปขอความช่วยเหลือคนอื่นเป็นลูกหมาแบบนั้นสินะ โอ้ ความรู้ใหม่เลย"
 
 
 
ผมกำหมัดแน่นแต่ยังคงเงียบอยู่
คิดเหลือบสายตาไปมองมือผมแล้วเลื่อนสายตามายกยิ้มมุมปากใส่ผมอย่างกวนประสาทก่อนจะเดินขึ้นห้องไป 
 
 
ผมไม่ได้มองตามหมอนั่น สายตามองตรงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
 
 
นี่ผมกำลังตามหลังหมอนั่นอยู่กี่ก้าวกัน?
มีอะไรที่ผมพลาดไป... 
 
 
 
"คุณคุโด้ ชินอิจิ" 
 
 
ผมหันขวับไปตามเสียงเรียกทันที
ดอร์เชียน? 
 
 
ผมกลับขึ้นมาบนห้องแล้วพรวดเข้าไปค้นข้าวของในห้องจนทั่ว ใต้โต๊ะ ตามกระเป๋า ทุกซอกทุกมุมในห้อง ก่อนจะเดินมาที่สุดท้าย
 
 
ใต้เตียง...
 
 
ผมคลานเข้าไปใต้เตียงแล้วใช้ไฟฉายส่องไปจนทั่ว
และได้เห็นสิ่งๆนี้ที่ทำให้ผมถึงบางอ้อทันที
 
 
เครื่องดักฟังของผม...
 
 
 
 
ก่อนหน้านี้
 
"มีอะไรหรอดอร์เชียน?" ผมนั่งลงบนโซฟาที่นั่งตรงข้ามกับดอร์เชียน หมอนั่นตีหน้านิ่งแบบเคยไม่ได้แสดงออกอะไรแบบปกติที่ทำจนทำให้ผมต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมา
"ผมเห็นจอมโจรคิดเข้าไปในห้องของคุณเมื่อเช้านี้ครับ"
"............."
"ผมคิดว่าเขาน่าจะเข้าไปหาคุณแต่คุณไม่อยู่ เพราะเป็นเวลาเดียวกับที่คุณคุโด้ชินอิจิลงมาทานอาหารเช้าพอดีครับ"
ผมเงียบไปนานจนดอร์เชียนเรียกผมอีกรอบ
"คุณคุโด้ ชินอิจิ?"
"อ.. โอเค ขอบคุณนะที่มาบอก ฉ.. ฉันจะไปหาหมอนั่นทีหลังนะ ขอบใจมาก"
พูดจบผมก็ลุกพรวดรีบวิ่งขึ้นมาทันที ไม่ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของดอร์เชียนที่ยกยิ้มอยู่ลับหลังผม...
 
 
-------------------------------------- 40%--------------------------------------------------------
 
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรของพวกนายวะเนี่ย......."
"-_-;" 
 
 
หลังจากที่ผมดึงเครื่องดักฟังนั่นออกแล้วจัดการทำลายมันทิ้งซะผมก็รีบติดต่อหาเจ้าฮัตโตริทันที 
 
 
"หมอนั่นนี่ก็โรคจิตเหมือนกันนะเนี่ย.. ว่าแต่นายจะเอายังไงต่อไปล่ะ ฝ่ายนั้นเขารู้เรื่องฉันแล้วนะ"
ฮัตโตริเปล่งสำเนียงคันไซพูดผ่านโทรศัพท์บอกกับผม ผมได้แต่เงียบไม่ได้ตอบอะไรหมอนั่น 
"เฮ้ คุโด้.. นี่ึคุโด้!" 
"อ.. เอ้อ ฉันฟังอยู่น่า"
"ถ้าฟังอยู่ก็ช่วยตอบโต้อะไรฉันบ้างสิเจ้าบ้า -_-;;"
"ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่...."
".. หมายความว่า นายมีแผนแล้วหรอ?"
"ไม่เชิง" 
"ไหน บอกแผนในหัวนายให้ฉันฟังซิ"
"ฉันอยากให้นายช่วยอะไรฉันซักหน่อยด้วย ได้มั้ยฮัตโตริ?"
หมอนั่นเงียบไปซักพัก
"ชัวร์อยู่แล้ว ว่ามาเลย!"
ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลย..
 
 
KAITO'S PART 
 
 
 
ผมนอนหนุนแขนตัวเองเงียบๆอยู่บนห้อง คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า 
แววตาเย็นชาที่ทำผมชาอยู่ถึงตอนนี้
ดีแล้วล่ะที่หมอนั่นโกรธผมขนาดนี้ รีบๆเกลียดผมซะเลยก็ดี..
จะได้ทำให้เรากลับไปเป็นศัตรูกันอีกครั้ง
ไม่ใช่ทั้งเพื่อน..
ไม่ใช่ทั้ง..
 
 
ผมอยากกลับบ้าน อยากจบภารกิจบ้าๆนี่ 
เอาตรงๆเลยมั้ย
ผมอยากรีบหนีไปจากหมอนั่น
 
 
ผมตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงกลับไปเปิดโน้ตบุ๊คของตัวเองเพื่อติดต่อหาคนที่ผมคิดจะติดต่อไปหาเป็นคนสุดท้ายถ้าเลือกได้
 
 
คุณปู่จิอิ โคโนะสึเกะ
 
 
ปู่อิจิคือผู้ช่วยของพ่อผม และตอนนี้ท่านก็ได้มาเป็นผู้ช่วยของผมแทน (ในบทบาทของจอมโจรคิด) ปู่อิจิพยายามห้ามผมตลอดว่าไม่ให้มาร่วมภารกิจ (ตั้งแต่วันแรกที่ได้บัตรเชิญจนถึงวันที่กำลังจะขึ้นเครื่องมาที่นี่ -_-;) แต่ก็นะ ผมมองว่าเรื่องทุกอย่างมันน่าสนุกและน่าท้าทายเสมอ และยิ่งโดยเฉพาะต้องมาเจอกับคนๆนั้น..
 
อ่า.. เอาเถอะนะ
 
 
ผมคิดไว้ว่าผมจะไม่หันไปขอความช่วยเหลือจากคุณปู่ตลอดภารกิจนี้ถึงแม้ว่ามันจะหนักหนาแค่ไหน
แต่นี่ผมไม่ไหวแล้วล่ะ
 
 
ผมเปิดโน้ตบุ๊คทักโปรแกรมลับๆที่เอาไว้ใช้ติดต่อเรื่องลับและสำคัญตลอดช่วงเวลาที่เป็นจอมโจรคิดกับคุณปู่ เราทำทุกอย่างผ่านหน้าจอโน้ตบุคมากกว่าที่จะติดต่อทางโทรศัพท์มือถือ แรกๆคุณปู่ก็ไม่ชินกับมันเท่าไหร่หรอกเพราะอยู่กับพ่อไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้เลย แต่พ่อกับผมไม่เหมือนกันนี่ ผมมีทางที่ผมถนัดและมันคือผม.. 
เขาว่ากันว่ามายากลก็คือส่วนหนึ่งของวิทยาศาสตร์..
แล้วทำไมเราจะนำเทคโนโลยีมาประยุกต์ร่วมกับมายากลไม่ได้ล่ะ?
 
 
มีข้อความแจ้งเตือนแปลกๆเด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอ แต่ผมไม่ได้สนใจอะไรมันมากนักเพราะต้องการจะติดต่อกับคุณปู่ให้เร็วที่สุดจึงกดปิดไปหมดโดยที่ไม่ทันได้อ่านอะไร
 
 
' YOU : ผมต้องการความช่วยเหลือ ขอโทษนะครับ ถ้าเห็นแล้วติดต่อกลับมาที. '
 
 
ผมพิมพ์ข้อความส่งไปพลางนั่งกัดเล็บแบบคนกำลังร้อนใจอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊ค
และทันใดไม่นาน..
 
YOU : ผมต้องการความช่วยเหลือ ขอโทษนะครับ ถ้าเห็นแล้วติดต่อกลับมาที. '
KOUNOSUKE : ครับ นายน้อย' 
 
 
ผมรีบเปิดโปรแกรมคุยแบบเห็นหน้าทันทีอย่างรีบร้อน รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก ผมรออยู่แบบนั้นอยู่ซักพักเพราะปู่จิอิไม่กดรับซักที 
 
 
และทันใดนั้นหน้าจอก็ดำมืด หน้าจอปรากฏกรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆที่เป็นจอฝั่งของผมอยู่ฝั่งซ้ายล่าง ผมเห็นหน้าตัวเองผ่านกล้องแต่ไม่ยักเห็นหน้าคุณปู่จากอีกฝากนึง.. ทำไมไม่เปิดกล้องกันนะ? 
 
"คุณปู่ครับ ได้ยินผมมั้ย" ผมขมวดคิ้วมองหน้าจอ ได้ยินเสียงกุกกักจากอีกฝากนึง
"ครับนายน้อย! ข.. ขอโทษทีครับผมคิดว่ากล้องนี่มันมีปัญหา ให้ตายซี่.."
ผมยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ "ผมว่าปู่น่าจะลืมวิธีเปิดมันอีกแล้วมากกว่า แต่ช่างมันเถอะครับ" 
"นายน้อยมีอะไรให้ผมรับใช้รึเปล่าครับถึงได้ติดต่อมา"
ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจกับประโยคที่คุณปู่ใช้พูดกับผมแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย
"ผมอยากรู้ข้อมูลเชิงลึกของฮัตโตริ เฮย์จิ"
"ครับนายน้อย"
"และผมอยากรู้ประวัติของครอบครัวลินคอร์น ..ขอแบบละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้นะครับ"
ปู่จิอิเงียบไปซักพักก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา "นายน้อยคิดจะทำอะไรหรอครับ"
"ผมสงสัยอะไรบางอย่าง และผมมั่นใจว่ามันต้องใช่... " 
ผมหยุดพูดไปซักพักก่อนจะพูดต่อขึ้นมา "ผมต้องการชนะคุโด้ชินอิจิ หมอนั่นต้องรู้ซักทีว่าตัวเองไม่ถูกไปซะตลอดหรอก"
 
 
"งั้นหรอ คิด"
 
 
เดี๋ยว..
เสียงนั่น
 
หน้าจอที่มืดดำจากฝั่งของคุณปู่จิอิเริ่มค่อยๆปรากฏภาพพื้นหลังทีละนิด 
ปู่จิอิไม่ได้เปิดกล้องไม่ได้
และ
 
ปู่จิอิไม่ได้คุยอยู่กับผมตั้งแต่แรก..
 
ภาพจากฝ่ายตรงข้ามปรากฏให้เห็นพื้นหลังที่เป็นห้องแบบเดียวกับห้องที่ผมอยู่ตอนนี้
เฟอร์นิเจอร์ที่คุ้นตา สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย
และบุคคลที่รู้กันดี
 
 
"เซอร์ไพรส์มั้ย" คุโด้ ชินอิจิโบกมือให้ผมผ่านกล้องพลางส่งยิ้มเย้ยมาให้ผมที่นิ่งค้างไปด้วยความตกใจ
 
 
ผู้ชายคนนั้นทำให้ผมพูดไม่ออกครั้งแล้วครั้งเล่า 
ทำร้ายผมครั้งแล้วครั้งเล่า
 
 
หนุ่มนักสืบกระแอมเบาๆในลำคอก่อนจะวางโบว์ที่ใช้ปลอมเสียงของตัวเองลงหน้าโน้ตบุ๊คแล้วพูดขึ้นมา ผมยอมรับว่าผมเบลอจนฟังไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าไหร่แล้ว
 
"อย่าว่าแต่ฉันเป็นลูกหมาเลยนะคิด นายนี่มันก็หมาพอๆกับฉันนั่นล่ะ"
".........................."
"ฮัตโตริคือเพื่อนฉัน หมอนั่นเป็นเพื่อนฉัน เป็นนักสืบม.ปลายจากตะวันตก โอเค นายคงไม่เก่งเรื่องชีวประวัตินักสืบในญี่ปุ่นเท่าไหร่สินะ ว่าแต่นายมีเพื่อนบ้างรึเปล่าล่ะ"
ผมเงยหน้าแล้วยิ้มให้กล้อง แววตาแข็งกร้าวอย่างควบคุมไม่อยู่
"ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกั--" 
"ฉันไม่มีวันเป็นเพื่อนกับนาย คิด!!!!!" 
ปึ้ง!!! 
เสียงตบโต๊ะเสียงดังดังขึ้นมาจากฝั่งตรงข้าม ถ้าผมไม่ได้กำลังชาเพราะการกระทำของอีกฝ่ายผมคงสะดุ้งไปแล้ว
 
คุโด้ ชินอิจิยืนขึ้นแล้วจ้องกลับมาที่ผมผ่านกล้อง 
แววตาของหมอนั่นดูเจ็บปวดและแข็งกร้าวในเวลาเดียวกัน
 
ผมแค่นหัวเราะ
"ฉันก็รู้แล้วล่ะว่าฉันไม่ควรเป็นเพื่อนกับนายเหมือนกัน"
"..............."
ผมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย
"นายมันก็สกปรกไม่ต่างจากคนอื่นเท่าไหร่เลย" 
หมอนั่นทำท่าจะอ้าปากด่าผม แต่ผมสวนขึ้นมากลบไว้ก่อน
"ฉันให้เวลานายหนี" 
 
เสียงกึกดึงขึ้นมาจากห้องของอีกฝ่าย ชินอิจิหันขวับไปมองอย่างตกใจก่อนจะหันมามองผม หมอนั่นรับรู้แล้วว่าตัวเองกำลังจะเสียท่าให้กับผม.. อีกครั้ง
 
"นายทำอะไร.. คิด.. " 
หมอนั่นมองหน้าจอแบบหวาดๆและเดินถอยหลังออกไปก้าวนึงพร้อมกับผมที่กำลังลุกขึ้นยืนและทำท่าจะเดินออกจากห้องไป 
 
ไปสะสางความคับแค้นที่อีกฝ่ายเป็นคนก่อ.. 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
THE END : SECRET : ความลับ | #16
 

?STAR

 
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ 
ตอนนี้ไรท์ได้โน้คบุ๊คเครื่องใหม่แล้ว เย่! 
สัญญาว่าจะกลับมาอัพบ่อยๆแล้วค่ะ :)
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}