ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

20 คุณบอดี้การ์ดจอมโหด🐳(Chalam - Plawan)

ชื่อตอน : 20 คุณบอดี้การ์ดจอมโหด🐳(Chalam - Plawan)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2565 08:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20 คุณบอดี้การ์ดจอมโหด🐳(Chalam - Plawan)
แบบอักษร

20

🐳..โมโห!..🐋

 

[Part.Plawan]

หลังทานข้าวเสร็จ ฉันเข้ามาอาบน้ำ พอสังเกตตัวเอง รอยแดงๆ! บนคอ บนนม มันมาจากไหนอ่า! กรี๊ดดดดด นี่ฉันไปโดนตัวอะไรกัดมา หรือแพ้แมลงอะไร ทำไมรอยมันถึงเหมือนกับที่ไอ้หมาฉลามบ้ากัด ดูด ฉันเลยอะ!

 

"หรือว่า?" ฉันรีบสวมใส่เสื้อผ้าลวกๆ แล้ววิ่งออกจากห้องนอน จนมาเจอร่างตัวโตที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

"เมื่อคืนนาย...ได้ทำอะไรฉันหรือเปล่า?" ฉันถามขึ้นด้วยใบหน้าตึงๆ

 

"แล้วคิดว่าทำหรือเปล่าล่ะ?" ใบหน้านิ่งๆเอ่ยถามฉัน คือหน้าก็ดูไร้อารมณ์อีกเช่นเคย

 

"ฉันถามนายอยู่ จะมาย้อนถามฉันทำไม?" ฉันกอดอกถามด้วยใบหน้าเสียอารมณ์สุดๆ กวนนักนะไอ้ฉลามบ้า

 

ฟรึ่บ!! ร่างตัวโตเปลือยท่อนบน ไม่เสื้อยืนขึ้นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

"..." คิดว่าฉันจะกลัว ต้องเดินถอยหลังหนีหรอ ฝันไปเถอะ

 

"ใช่ เมื่อคืนฉันเอาเธอ"

 

"...!!"ฉันกำมือแน่น มือฉันง้างโดนอัตโนมัติ ฟาดหน้าไอ้บ้าฉลามสุดแรง แสดงว่าเมื่อคืนที่ฉันมีความรู้สึกแปลกๆ คือไม่ได้ฝันไป

 

เพี้ยะ!!!

 

"ไอ้คนเลว!" ฉันด่าอย่างโกรธจัด ฉันไม่ได้อนุญาติ กับมาทำแบบนี้กับฉัน

 

"ทีหลังก็อย่าชวนนอนด้วย" ฉลามจ้องหน้าฉัน เหมือนไม่รู่สึกผิดเลยสัดนิด กับทำหน้าตายใส่ฉัน

 

เพี้ยะ!! ฉันตบหน้าฉลามแรงๆอีกครั้ง

 

"ฉันชวนนอนด้วย แต่ฉันไม่ได้ให้นายเอาไง นายมันไอ้คนสารเลว!" ฉันว่าด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

 

หมับ!! คางฉันถูกบีบแรงๆ นัยน์ตาดุดันจ้องตาฉันเหมือนกำลังระงับความโหดร้ายของตัวเอง

 

"ทีหลังก็อย่าไว้ใจชวนตัวผู้นอนด้วย เวลามันมีอารมณ์เธอขัดขืนไม่ได้หรอก จำใส่กระโหลกไว้" เสียงดุดันพูดจบ ก็ปล่อยมือที่บีบครางฉันออก เดินออกจากบ้านไป

 

"กรี๊ดดดดดดด" โคร่ม!! เพล้ง!! ฉันกรี๊ดปล่อยอารมณ์อย่างโมโห พร้อมกับปาแจกันดอกไม้ตามหลังร่างตัวโตไป

 

"...." ร่างตัวโตของฉลามหยุดเดิน ตวัดใบหน้านิ่งๆมามองฉัน

 

"ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุดเลย!" ฉันมองใบหน้านิ่งๆ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง

 

"...." ใบหน้านิ่งๆ ทำแววตาแปลกๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

 

"ไปให้พ้นหน้าก็ดี ไอ้คนชอบฉวยโอกาส" ฉันพูด ยังไม่หายโมโหเลยนะ

 

ครืดๆ เสียงสั่นโทรศัพท์

 

พอเดินเข้าห้องมา โทรศัพท์ฉันบนหัวเตียง มีสายคนโทรเข้ามาได้จังหวะพอดิบพอดีเลยล่ะ

 

"...." แต่เป็นเบอร์แปลกอะ ฉันไม่คุ้นเลยนะ

 

ครืดๆ

 

"จิ๊ แล้วใครกันนะ" ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ที่สั่น มากดรับทันที

 

"ฮัลโล" ฉันกดรับ พลางกรอกเสียงลงไป

 

("น้องปลาวาฬ..ใช่น้องปลาวาฬหรือเปล่าครับ?")

 

"..?? เสียงขรึมไม่คุ้นหูเลยสักนิด

 

"ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่านั่นใครคะ?"

 

("พี่ตุลย์เองนะครับ พี่เอาเบอร์น้องปลาวาฬมาจากโทรศัพท์ไอ้ชนัต")

 

"ค่ะ แล้วพี่ตุลย์มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันเอ่ยเข้าเรื่อง

 

("พี่อยากให้น้องปลาวาฬมาเยี่ยมไอ้ชนัตมันหน่อย เมื่อคืนมันดื่มหนักจนรถคว่ำโชคดีมันไม่สาหัส อย่างน้อยน้องปลาวาฬก็น่าจะช่วยพูดอะไรให้มันได้ดีขึ้นบ้าง")

 

คนอย่างฉันจะช่วนพูดให้ใครดีขึี้นได้ ทุกวันนี้ฉันยังแหลกแหลวอยู่เลย

 

("น้องปลาวาฬช่วยมาดูมันหน่อยนะครับ")

 

"ค่ะ วันนี้ปลาวาฬจะเข้าไปตอนช่วงบ่ายๆนะคะ" ฉันตอบด้วยความจนใจ

 

("ครับ ขอบคุณน้องปลาวาฬมากๆนะครับ")

 

"ค่ะ" ฉันเอ่ยสั้นๆ แล้วกดวางทันที

 

กะจะพักผ่อนสักสองสามวันที่บ้านหลังนี้สักหน่อย ฉันคว้ากระเป๋ามาเปิดๆดู กุญแจรถน่าจะอยู่ที่ฉลาม อยู่ที่ไอ้คนที่ฉันเหม็นขี้หน้า!

 

"วุ้! หงุดหงิด" ฉันพูดพึมพำ ก้าวเท้าออกจากห้องมา เดินมายันหน้าบ้าน

 

ฟุดฟิด~ ได้กลิ่นควันบุหรี่ ฉันเลยหันมองไปทางโต๊ะหินอ่อน ที่มีร่างตัวโตของฉลามนั่งดูดบุหรี่อยู่อย่างสบายอารมณ์

 

"นี่!" ฉันก้าวเท้าเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าฉลาม พลางก้มมองบนพื้นที่มีเศษซากบุหรี่อยู่เต็มพื้นเลย นี่จะสูบให้ปอดพังวันนี้เลยใช่ไหม

 

"...."

 

"ฉันจะกลับ ตอนนี้ด่วนเลย ขับรถให้ด้วย" ฉันพูดด้วยหน้าตึงๆเดินนำมาทางรถที่จอดอยู่ตรงทางเข้าหน้าบ้าน

 

แกร็ก!! ฉันขึ้นมานั่งบนรถ พร้อมกับยื่นโลเคชั่นไปให้ฉลาม

 

"ไปทำไม?" ใบหน้านิ่งๆเลิกคิ้วถามฉันทางกระจก

 

"มีหน้าที่ขับ ก็ขับไป อย่ามาถามไม่อยากคุยด้วย" ฉันพูดด้วยหน้าตึงๆพร้อมกับตวัดใบหน้าหันหนีไปทางอื่น อย่างไม่อยากมองคนหน้าไร้อารมณ์สุดๆ

 

"..."

 

@โรงพยาบาล K

ใช้เวลาเกือบจะสองชั่วโมง กว่าจะถึงโรงพยาบาลที่พี่ชนัตอยู่ โรงพยาบาลนี้เป็นของว่าที่สามีเพื่อนฉันเองล่ะ เชื่อฉันเถอะยังไงสองคนนี้ก็ไม่แคล้วคลาดจากกันแน่นอน ยังไงก็ต้องได้กัน

 

หมับ!! แขนฉันถูกจับดึงไว้ คนที่ทำป่านเถือนแบบนี้ก็มีคนเดียวล่ะ

 

"เธอมาหาใคร?" เสียงนิ่งขรึมเอ่ยถามฉัน

 

"พี่ชนัต นายรู้จักไหมล่ะ?" ฉันตอบกวนๆ บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนถูกล่ำเส้น ลืมไปแล้วหรอว่าเป็นแค่บอดี้การ์ด

 

"กลับ" ฉลามตอบสั้นๆ แล้วลากฉันให้เดินตาม

 

"จิ๊ ฉลาม" ฉันว่าอย่างหงุดแล้วสะบัดมือหนาๆนี่ให้หลุดจากข้อมือ

 

หมับ!!

 

"อ่ะ อย่ามาอุ้มฉันกลางโรงพยาบาลแบบนี้นะ!" ฉันโวยวายแล้วถอยหนี ไอ้คนสติเสียที่ตั้งท่าจะมาช้อนอุ้มตัวฉัน

 

"ไม่ให้อุ้ม..ก็เดินกลับดีๆ"

 

"...?? นี่ ฉันไม่เข้าใจไอ้คนหน้านิ่งเดียว ตรงหน้าจริงๆนะ

 

"ไม่ ฉันจะเยี่ยมพี่ชนัตก่อน!" ฉันแว้ดใส่ไอ้คนบ้านี่ และประตูลิฟท์ก็เปิดมาได้จังหวะพอดี

 

ติ้ง!!

 

ฉันรีบก้าวเข้ามาในลิฟท์ด้วยความเร็ว ไม่นั้นฉันโดนไอ้บ้าฉลามอุ้มลากออกจากโรงบาลแน่ และไอ้คนบ้านี่ก็ก้าวตามฉันมาด้วย แววตาหงุดหงิด

 

-*~ เหอะ หงุดหงิดให้อกแตกตายไปเลย

 

ติ้ง!! ลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้น VIP ที่พี่ชนัตพักอยู่ ฉันเลยเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นของพี่ชนัต

 

ก๊อกๆ ฉันเคาะประตูก่อนจะผลักเปิดเข้ามา เห็นพี่ชนัตนั่งเหม่อลอย อย่างกับร่างไร้วิญญาน

 

"น้องปลาวาฬ" พี่ตุลย์ที่เดินออกมาจากห้องน้ำ เอ่ยเรียกฉันด้วยรอยยิ้มสุภาพ

 

"พี่ชนัตได้ทานข้าวบางยังคะ?" ฉันถามพี่ตุลย์

 

"เอ่อ.." พี่ตุลย์กำลังเอ่ยตอบแต่ก็ต้องชะงัก หันไปตามเสียง

 

ปรึบ! เสียงนั่งบนโซฟาแรงๆ ของร่างตัวโตที่ติดตามฉันมาด้วย

 

"อย่าไปให้ความสนใจเลยค่ะ ก็แค่คนไร้มารยาท" ฉันเอ่ยขึ้น เหลือบตามองฉลามที่นั่งจ้องมาทางฉันเต็มๆ

 

"เอ่อ ครับ" พี่ตุลย์ตอบฉัน พลางมองไปที่ฉลามยิ้มๆ

 

"เดี๋ยวปลาวาฬไปคุยกับพี่ชนัตก่อนนะคะ" ฉันว่ากับพี่ตุลย์ พลางเดินเข้ามาตรงเตียงใหญ่ที่มีร่างเหม่อรอยนั่งมองแต่ไปทางหน้าต่าง

 

"พี่ชนัตคะ?"

 

"ปลาดาว!" พี่ชนัตหันมามอง เรียกฉันเป็นพี่ปลาดาวนี่พี่ชนัตคงคิดถึงพี่ปลาดาวมากแน่ๆ

 

"ปลาวาฬเองค่ะ อ่ะ!"

 

หมับ!! ร่างฉันถูกพี่ชนัตดึงไปกอดไว้แน่น

 

"ปลาดาว พี่คิดถึงเธอที่สุดเลย" พี่ชนัตพูดออกมาด้วยเสียงสะอื้นๆ

 

"ไอ้ชนัต นี่น้องปลาวาฬ" พี่ตุลย์พยามเข้ามาดึงร่างพี่ชนัตที่กอดรัดตัวฉันไว้แน่น ด้วยใบหน้าตกใจ

 

"พี่ชนัต ปลาวาฬหายใจไม่ออกค่ะ" ฉันพูดด้วยความอึดอัด อึดอัดสุดๆเลยล่ะ

 

ฟรั่บ!! หมับ!! ร่างฉันถูกร่างตัวโต ที่ลุกมาจากทางโซฟากระชากจนตัวฉันหลุดออกมา แรงควายมหาศาลขนาดนี้จะเป็นใครได้ล่ะ

 

"...." ฉันหันมองหน้านิ่ง ที่ทำแววตาไม่สบอารมณ์

 

"ปลาดาวอย่าทิ้งพี่ไป!" พี่ชนัตหันมาเรียกแล้วตั้งท่าจะพุ่งลงจากเตียงมาหาฉัน แต่พี่ตุลย์จับตัวพี่ชนัตไว้อยู่

 

"เฮ้ย มึงตั้งสตินี่น้องปลาวาฬ ไม่ใช่ปลาดาว!" พี่ตุลย์ตวาดพี่ชนัตเพื่อเรียกสติ

 

ฉันว่าพี่ชนัตเหมือนคนเสียสติไปแล้วนะ ตอนนี้

 

หมับ!! ตัวฉันถูกอุ้มในท่ายืนตัวตรง

 

"ฉลามจะมาอุ้มทำไมเนี่ย" ฉันว่าอย่างหัวเสีย

 

"ปลาดาว อย่าทิ้งพี่!" พี่ชนัตตะโกนเสียงสั่นเครือออกมาดังมากๆ

 

"ฉลามปล่อยฉันลงก่อน" ฉันพูดกับร่างตัวโตที่อุ้มฉัน ไม่ยอมปล่อย

 

...? ไม่ตอบอะไรสักนิด กับอุ้มฉันเดินออกจากห้องพี่ชนัตมาเลยอะ

 

ไอ้ฉลามบ้าเอ้ย!

 

ต่อมา..บนรถที่ขับด้วยความเร็วสูง ฉันหงุดหงิดมาก มากสุดๆ ไอ้บ้าฉลามขับรถเร็วอย่างกับจะพาฉันเหาะอะ ไม่รู้โมโหบ้าอะไร ครั้งก่อนก็ทำแบบนี้!

 

"ฉลาม จะขับเร็วไปลงนรกหรอไงฮะ!" ฉันแว้ดออกมา จากที่หงุดหงิกตอนนี้คืออารมณ์โมโหแล้วนะ

 

"ก็ไปลงนรกไง" เสียงนิ่งขรึมตอบออกมา

 

"อยากลงนรกก็ไปคนเดียวสิ!" ฉันข้ามมานั่งข้ามฝั่งข้ามคนขับ พลางพูดด้วยสีหน้าโมโห

 

"...!" ซึ่งไอ้คนบ้า ก็เหลือบมองฉันด้วยหางตานิดๆ

 

"จะไม่หยุดขับรถแบบนี้ใช่ไหม!"

 

. . . ไม่ได้รับคำตอบ แต่รถก็ยังถูกขับไปด้วยความเร็วสูง

 

ฟรับ!! ฉันคว้าไปที่พวงมาลัยของฉลาม ก่อนจะ..!

 

เอี๊ยด!! รถถูกเบรกข้างทาง จนหน้าฉันถลาทิ่มลงบนตักแข็งๆ

 

"ทำอะไรของเธอว่ะ!" เสียงตวาดดุดันดังลั่น

 

"ก็นายไม่ยอมหยุดขับรถเร็วๆอะ นายเป็นบ้าอะไรของนายฮะ!" ฉันเงยหน้าจากตักแข็งมาตวาดกลับ เจ็บหัวชะมัดเลย ตักไอ้บ้านี่แข็งชะมัด

 

"...." เหมือนเดิม ไม่ได้รับคำตอบเหมือนเดิม!

 

"จิ๊ ไอ้บ้า ถ้าหัวฉันโนขึ้นมานะ" ฉันส่องกระจกมองหัวตัวเองบนกระจก เมื่อกี้ไม่รู้เผลอไปกระแทกอะไรแข็งด้วยหรือเปล่า

 

"..."

 

"คอยดูเถอะ ฉันจะกระแทกหัวนายให้แตกบ้าง!" ฉันแว้ดออกมา

 

ฟรับ!! หน้าฉันถูกดึงให้หันไปมองหน้าคมๆ แววตานิ่งๆมองสำรวจหน้าฉัน

 

"โอ๊ย ฉันเจ็บนะฉลาม!" เสียงแว้ดของฉันดังลั่นรถ

 

"..." แล้วฉันทำไมต้องไม่กล้าสบตาคู่นี้ด้วยล่ะ

 

***********************


ฉลามพี่โมโหอะไรก่อน เดี๋ยวมาตรวจคำผิดนะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว