MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 9

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2559 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 9
แบบอักษร

              ผมได้แต่หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเดินเข้าห้องน้ำเลยครับ ผมก็บ้าไปหอมแก้มมันจนได้ อ้าวเวรแล้วไงผมไม่ได้เอาทั้งชุดมาเปลี่ยนขนาดผ้าเช็ดตัวยังลืมเลยผมเดินออกมาทั้งบ็อกเซอร์

 

"ยั่วกันป๊ะเนี่ย"มันวางแฟ้มเอกสารกับถุงอะไรซักอย่างข้างน้องปิกาจูของผม

 

"เหี้ย ไอ้หมอเถื่อนมึงหันไปก่อนเลย"ผมวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วแง้มประตูโพล่หน้าออกมาอย่างเดียว

 

"จะให้หยิบอะไรให้ไหมว่าที่เมีย"

 

"เอาผ้าเช็ดตัวให้หน่อยแค่นั้นพอ"ไอ้หมอเถื่อนมันก็เปิดตู้เสื้อผ้าหาผ้าเช็ดตัวให้ผม

 

"เอาอะไรอีกไหม"มันส่งผ้าเช็ดตัวให้ผม ผมส่ายหัว

 

"อย่าอาบนานดึกแล้ว เดี๋ยวไม่สบาย"

 

              ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ผมก็เห็นนั่งอ่านแฟ้มอะไรอยู่ไม่รู้มันไม่ได้หันมามองผมเลยก็ดี ผมจะได้ไม่ต้องระวังตัว ผมแต่งตัวแล้วเดินมานั่งข้างๆมัน

 

"เช็ดหัวให้แห้ง"มันหันมามองผมนิดๆแล้วกลับไปอ่านแฟ้มต่อ

 

"อ่านอะไรอยู่"ผมเช็ดหัวให้แห้ง

 

"ประวัติคนไข้ที่จะเข้าผ่าตัดอีกสองวัน"

 

"แล้วทำไมทำหน้าเครียดแบบนี้ละ ยากหรอ"

 

"ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก"มันหันมามองผมแล้วเอาผ้าเช็ดหัวให้ผม

 

"แน่ใจ อื้อ เบาๆเดี๋ยวหัวกูหลุด"มันเล่นซะหัวผมโยกเลย

 

"ปกติเวลาอยู่บ้านคนเดียว เวลากลางคืนอยู่ยังไง"

 

"ก็กอดลูกชายแล้วนอน"

 

"ลูกชาย อย่าบอกไอ้ตัวนี้อะนะ" 

 

"ย๊า อย่ามาถึงหูลูกชายกูแบบนั่นนะ"ผมรีบแย่งปิกาจูมาจากมันแล้วกอดแน่นๆ

 

"รักมันมากกว่ากูหรอ"

 

"แน่นอน ตอนนี้กูยังไม่รักมึงเลย"ผมฟัดปิกาจู

 

"พอเลยไม่งั้นกูจะเอามันไปเผา"

 

"ไอ้หมอเถื่อนอย่านะมึง มึงเผาลูกกู อย่าหวังว่ากูจะญาติดีกับมึงเลย"

 

"เฮ้อ กูไปอาบน้ำและ มึงนอนได้แล้ว"

       

             มันลุกไปอาบน้ำ ผมมองไปที่แฟ้ม มีรูปติดอยู่ที่แฟ้ม อะน้องแยมส้มนิ ผมกำลังจะแอบเปอดแฟ้มมาอ่าน แต่ไอ้หมอเถื่อนก็ออกมาซะก่อน มึงอาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำห๊ะ

 

"นิมึงวิ่งผ่านน้ำรึไง"

 

"เปล่านิกูก็อาบปกติ"

 

"ปกติบ้านมึงดิ อาบน้ำยังไม่ถึงห้านาทีเลย"

 

"เออ บ้านกูเรียกปกติ แล้วมึงกำลังทำอะไร"

 

"วันนี้กูเจอน้องคนนี้"

 

"แยมส้มอะหรอ น่ารักไหม"

 

"น่ารักมากเลย แล้วน้องเค้าเป็นอะไรล่ะ"

 

"ต้องผ่าตัดหัวใจ มังกรเป็นเจ้าของคนไข้"

 

"อ่าแล้วทำไมทำหน้าเครียดอย่างงั้นละ"

 

"เด็กมีความเสี่ยงสูงมากกว่าผู้ใหญ่อีกอย่างไม่ค่อยอยากเข้าร่วมการผ่าตัดนี้เท่าไร"

 

"มีปัญหาหรอ"

 

"ปัญหาก็ตรงที่แยมส้มเป็นหลานกูเนี่ยแหละ"

 

"น้องต้องผ่านมันไปได้แน่นอน"

 

"มึงอะนอนได้แล้ว"มันไล่ผมให้ไปนอน ผมยังนั่งอยู่กับที่

 

"ทำไมไม่ไปนอน"

 

"ก็มึงยังไม่ยอมนอนนิน่า"

 

"โอเค กูยอมนอนแล้วครับดื้อ"

 

"ดีมากครับคุณหมอเถื่อน"ผมกอดเจ้าตุ๊กตาปิกาจูไปนอนบนเตียงด้วย ไอ้หมอเถื่อนมันก็ตามผมมา

 

"มีกูอยู่มึงยังจะกอดลูกชายมึงอีกหรอ"ผมเอาคางเกยปิกาจูมองหน้ามัน

 

"กอดลูกแหละดีแล้วให้กอดมึงเดี๋ยวมึงลนลามกูอีก"

 

"เฮ้อ เซ็งเลยกูว่าจะกอดว่าที่เมียซะหน่อย"

 

"นอนไปเลยพรุ่งนี้มึงต้องลุกขึ้นมาช่วยกูทำขนม"ผมส่งยิ้มให้มันแล้วกลับมาทิ้งหัวลงหมอนแล้วนอน

 

 

CUTTER TAKE

 

              ผมรอให้ไอ้ดื้อมันหลับก่อน แล้วลูบหัวมันเบาๆ มันน่ารักเวลาเอาแต่ใจ จริงๆผมชอบเวลามันเป็นตัวเองแหละดีที่สุดแล้ว ผมเครียดเรื่องแยมส้มมากกว่า ผมเลยออกมาสูบบุหรี่มี่ระเบียง

 

"ทำตัวเป็นพระเอกเอ็มวีเชี่ยวนะเฮีย"

 

"กลับมาตอนไหนว่ะทาร์ต"

 

"เพิ่งถึงเนี่ยแหละเฮีย พี่่ปังหลับแล้วอะดิ"

 

"กอดลูกชายหลับไปแล้ว"

 

"ฮ่าๆๆ พี่แพ้ไอ้หนูไฟฟ้านั่นอะนะ"

 

"เออดิ เดี๋ยวจะแอบเอาไปเผา"ผมพ้นควันออกมา ผมไม่ได้ติดบุหรี่แต่ก็สูบบ้าง บางครั้งบางคราว หื้มทำไมหลังผมมันหนักๆ

 

"อื้อกลับมาแล้วหรอทาร์ต"ผมรีบดับบุหรี่ก่อนเลย ไอดื้อมันยืนพิงหลังผมอยู่ผมหมุนตัวให้มันพิงดีดี

 

"ทำไมพี่ลุกขึ้นมาละครับ"

 

"หาววว ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นคัต คิดว่ามันกระโดดฆ่าตัวตายไปและ"มันหลับตาลงพิงผมซะงั้น

 

"นั่นปากหรอดื้อ"ผมหยี่หัวมัน

 

"เฮียพาพี่ปังไปนอนเถอะ ผมไปนอนและฝันดีพี่"

 

             ผมอุ้มไอ้ดื้อวางเบาๆลงบนเตียงมันหลับสนิทเลยครับ ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆมัน ผมเอาปิกาจูวางอีกฝั่งของดื้อ ผมนอนลูบผมไอ้ดื้อ มันพลิกตัวมาซุกอกผมแล้วกอดผมไว้

 

"ตอนมึงนอนเนี่ย ความดื้อหายไปไหนหมด"

 

            ผมจัดท่านอนให้ดีดี ห่มผ้าให้ปังแล้วนอนกอดไว้ ถึงผมจะเป็นพวกนิสัยเสียหาดีไม่ได้ตามที่ไอ้ดื้อมันคิดแต่ผมก็อยากจะบอกมันไปจริงๆว่าตอนนี้ผมหลงรักมันไปเต็มๆ

 

"ปังตื่นได้แล้ว"ผมเขย่าตัวปังเบาๆ

 

"อื้อคัต ขอนอนก่อนได้ไหม"น่านอย่ามาอ้อนกันแต่เช้าแบบนี้ดิ

 

"ตื่นเร็วปังต้องทำขนมให้เตาอบไม่ใช่หรอ"ตอนแรกเมื่อวานเตาอบจะแวะเข้ามาที่ร้านแต่ติดธุระซะก่อน

 

"คัต ปังจะนอน คัตไปอาบน้ำก่อนเลย"ที่งี้ละเรียกชื่อได้ซะงั้นละ

 

"ถ้ากูอาบน้ำเสร็จมึงต้องลุกนะ"

 

"รู้แล้วน่า"ผมก้มลงหอมแก้มมันแล้วพละตัวออกไปเข้าห้องน้ำดีนะผมมีเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ใส่อยู่ ตอนดื้องัวเงียเนี่ยแหละที่ผมจะได้กำไร 

 

"คัต เสร็จยัง จะเข้าห้องน้ำ"ผมเอาผ้าคาดเอวเปิดประตูห้องน้ำเห็นไอ้ดื้อมันยืนกอดไอ้หนูไฟฟ้านั่นยืนรออยู่หน้าประตู

 

"ส่งลูกมึงมาให้กู"มันส่ายหัวดุกดิกเลย

 

"ไม่ต้องเอาเข้าไป เดี๋ยวไปนอนหลับในห้องน้ำ"ตอนแรกมันก็ไม่ยอมส่งให้ผม ผมเลยแย่งมันซะเลย แล้วดันให้มันเข้าไปในห้องน้ำ 

 

 

 

 

             ตอนนี้ผมตื่นแล้วครับตื่นตั้งแต่ไอ้หมอเถื่อนมันแย่งลูกชายผมไป ผมละเซ็ง เมื่อคืนผมกลิ้งไปฝั่งมันแล้วไม่ชนมันไงเลยเห็นมันออกไปยืนที่ระเบียง มันก็คงเป็นห่วงเรื่องการผ่่าตัดของแย้มส้ม

 

"ดื้อ กูเอาผ้าเช็ดตัวแขวนไว้ให้หน้าประตู อยากกินอะไร"

 

"ข้าวต้ม"

 

"งั้นกูไปรอข้างล่างอย่าหลับในห้องน้ำนะมึง"

 

"รู้แล้วน่า"สรุปมันเป็นพ่อผมรึเปล่าเนี่ย แต่ก็ดี

 

อย่างน้อยมันก็ปลุกผมตอนเช้าเนี่ยแหละ ผมอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่าง กลิ่นข้าวต้มลอยมาแต่ไกล ทำผมหิวเลยเนี่ย

 

"ฝันดีหรอพี่ นอนหลับยาวจนต้องให้เฮียคัตปลุก"

 

"เหอะๆ วันนี้ไม่มีเรียนรึไง"มันวางถ้วยข้าวต้มตรงหน้าผม ควันลอยขึ้นมาเชียว ดูก็รู้ว่าร้อนแค่ไหนแต่มันก็น่ากินมาก

 

"ไม่มีอะ แล้วโรลกลับตอนไหน"

 

"เห็นบอกสายๆหน่อย"

 

            ผมนั่งกินข้าวต้มไม่สนใจ ไอ้สองพี่น้องจอมปลอมคุยกัน เฮฮ่ากันมากสองคนเหมือนผมเป็นส่วนเกินเลย ผมกินเสร็จก็รีบลุกไปทำขนม ผมเน้นทำคุกกี้ของเตาอบก่อนเลย ตอนเที่ยงผมจะได้ออกไปให้เด็กๆ

 

"ให้ช่วยอะไรไหม"ผมส่งแป้นพิมพ์ให้ไอ้หมอเถื่อนเข้ามาช่วย ส่วนทาร์ตก็เตรียมอุกปกรณ์ทำขนมมี่ที่จะขาย

 

"ใช้เป็นป๊ะ"

 

"พอดีใช้เป็นว่ะ"ผมเลยส่งแป้งที่นวดเสร็จแล้วให้ ดูแล้วไอ้หมอเถื่อนมันก็ทำคุ้กกี้เป็นแน่ๆ

 

"รู้สึกดีที่มึงเลือกเรียนหมอ"

 

"ทำไมว่ะ"

 

"คู่แข่งทางการค้ากูจะได้หายไปร้านหนึ่งฮ่าๆ"

 

พวกผมต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองใช้เวลานานพอสมควร ผมกับคัตเริ่มที่จะเตรียมเอาคุกกี้มี่ผมเสร็จแล้วใส่กระปุก

 

"ห้ามทำหักนะเว้ย"

 

"ครับผมว่าที่เมีย"

 

"เฮ้อ เอามี่สบายใจละกัน"ผมเลิกสนใจไอ้หมอเถื่อน

 

"เป็นเมียหมอดีนะพี่ปัง"

 

"ทาร์ต พี่หรือมันที่เป็นพี่แท้ๆกันแน่เนี่ย"

 

"เฮียคัตดิ"

 

            อ้าวนี่กูพี่มึงนะไอ้น้องชาย ยังๆ ยังจะแท็คมือกันอีก ผมเลิกสนใจคนบ้าสองคนแล้วรีบเอาคุกกี้ใส่กระปุกให้เสร็จผูกริบบิ้นเล็กๆให้ดูน่ารักยิ่งขึ้น

 

"ครบยัง"

 

"ครบแล้ว  จับถุงดิ๊"

 

"เดี๋ยวกูขับรถไปส่ง กูจะไปหาเตาอบด้วย"

 

"อ่าหะ เอาเทปใสแปะตรงถุงด้วยกันไว้"ผมวางกระปุกคุกกี้ใส่ถุงอย่างเรียบร้อย

 

             โรงพยาบาลที่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งก็ยังไม่ชินกับมันซักที ผิดกับอีกคนที่เป็นคุณหมอทำงานประจำอยู่ที่นี่ดูก็รู้ว่าเป็นที่ชื่นชอบของพยาบาลขนาดไหนเพราะตั้งแต่เดินเช้ามาในโรงพยายาลมีแต่คนทักไม่ก็มองตามตลอด

 

"นายนิดูท่าจะฮอตมากเลยนะ"

 

"คนมันหล่อ อะไรก็ฉุดไม่อยู่"

 

"เหอะๆ หลงตัวเองได้อีก"

 

"มันเป็นเรื่องจริง"ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาซะก่อน

 

"แยมส้มกลับมานี่เลยนะ หัวใจยิ่งไม่แข็งแรงอยู่"

 

              ผมกับไอ้หมอเถื่อนรีบวิ่งไปทางที่ได้ยินเสียงตะโกน ผมเห็นแยมส้มกำลังวิ่งมาทางพวกเราพร้อมทั้งร้องไห้มาเลยพอแยมส้มเห็นไอ้หมอเถื่อนยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

 

"อื้อป๊าคัต แยมส้มกลัวแม่ แม่ฉุแยม แงแง"คัตอุ้มแยมส้มขึ้นมาแล้วปลอบเด็กน้อย 

 

"ไม่ร้องนะครับเด็กดี ป๊าอยู่นี่แล้วไม่ต้องร้องนะครับ"

 

"พี่คัตส่งแยมส้มให้ดาเลย ดาจะไม่ยอมให้ใครโอ๋อีกแล้ว นิสัยไม่ดี ดื้อที่สุดเลยเด็กคนนี้"

 

"พอแล้วดา เห็นไหมว่าแยมส้มร้องไห้ใหญ่แล้ว กลับบ้านไปเลย"

 

ด้วยความเสียงดังของคัตทำให้แยมส้มยิ่งตกใจไปใหญ่ร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม ผมทนไม่ไหวเลยเดินเข้าไปใกล้

 

"คัตส่งแยมส้มมาให้ปังก่อน หลานร้องใหญ่แล้ว"

 

เหมือนหมอเถื่อนจะรู้สึกตัวเลยส่งแยมส้มให้ผมอุ้มแล้วบอกให้ผมพาแยมส้มไปหาเตาอบก่อน

 

"แยมส้มไม่ร้องน้า โอ๋ๆ วันนี้พี่มีคุกกี้มาฝากแยมส้มด้วยน้า"

 

"พี่ฉาว แม่น่ากลัว แยมส้มไม่ฉอบ"ผมได้ต่อคอตกที่แยมส้มก็ยังคงเรียกผมว่าพี่สาวเนี่ยแหละ

 

"ไม่ต้องร้องเนอะ ไปหาหมออบกันเถอะ"

 

พอพูดถึงคุณหมอตัวเล็กเด็กน้อยที่อุ้มอยู่ก็ร่าเริงขึ้นมาตาเห็น ผมเห็นเตาอบกำลังตรวจเด็กๆอยู่ก็เลยยังไม่อยากรบกวน

 

"มาแล้วหรอ โทษทีนะรอแปปนึงนะปัง"

 

"ได้ซิ ปังจะพาแยมส้มไปที่ห้องที่เตาอบเคยพาไปไหน" ผมเดินเข้าไปในห้องดูท่าเด็กๆจะจำผมได้ว่่าเมื่อวานผมเป็นคนเอาขนมมาให้เตาอบเด็กๆเลยดีใจกันใหญ่่

 

"ปังมากับใครรึเปล่า หรือมาคนเดียว"

 

"มากับคัต แต่ดูเหมือนคัตต้องการคุยกับแม่ของแยมส้ม ส่วนคุกกี้ที้เหลืออยู่กับคัตอ่า เตาอบเอาไปแจกเด็กๆก่อนแล้วกัน"

 

"หมออบ แยมส้มขอต้วยยยย"

 

"ไม่ได้ครับวันนี้แยมส้มต้องคุมอาหารนะครับ"

 

"แยมส้มอยากกินนน พี่ฉาวหมออบไม่ให้ผ๋มกิน"

 

"ไว้แยมส้มหายดีก่อนนะเดี๋ยวพี่ทำขนมให้กินครับ"

 

"ห้ามโกหกนะ"

 

"สัญญาครับ"

 

             ผมยื้นนิ้วก้อยไปเกี่ยวก้อยสัญญากับเด็กน้อย บอกครั้งคำที่น้องพูดไม่ชัด มันยิ่งทำให้น้องดูน่ารักยิ่งขึ้น ผมนั่งคุยกับเตาอบเล่นกับเด็กๆนานอยู่พอสมควร คัตก็เดินหน้านิ่งเข้ามาเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีซะด้วย ส่งขนมมห้เตาอบแล้วนั่งลงข้างผม

 

"ป๊าคัต พรุ่งนี้แม่จะไม่มาหาผ๋มใช่มะ"แยมส้มปีนไปนั่งบนตักไอ้หมอเถื่อนเรียบร้อย

 

"แม่เขาบอกจะมาครับ"

 

"ผ๋มไม่อยากให้แม่มา แม่น่ากลัว"

 

"เดี๋ยวป๊าบอกแม่เขาให้ครับ วันนี้เป็นเด็กดีห้ามดื้อนะครับ อยู่กับอาเตาอบนะ ป๊าจะพาพี่คนนี้กลับบ้านครับ พี่เขาน่ารักไหม"

 

"น่ารักฮับป๊า"

 

"จะกลับกันแล้วใช่ไหม อะปังนี้ค่าขนม เด็กๆชอบมากเลย"

 

"ดีแล้วละที่เด็กๆชอบ"

 

"ป๊าไปแล้วน้าแยมส้ม เป็นเด็กดีละพรุ่งนี้ป๊ามาหานะ"

 

"แยมส้มตะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อด้วย"

 

"น่ารักที่สุดเลย ลูกป๊า"

 

ตอนนี้ผมอยู่ในรถแล้วครับ บรรยายการเงียบมาก มันไม่ก่อกวนผมเลย  ขับรถเงียบๆ มีสายโทรเข้ามา มันกดรับที่คอลโทรหน้ารถ

 

"มีอะไร พี่ขับรถอยู่"

 

"พี่คัต ดาจะไม่สนไอ้เด็กบ้านั่นแล้วนะ ดาจะแต่งงานใหม่ ดาจะไม่เอาเด็กนั่นไปด้วย"

 

"หึ เดี๋ยวพี่เลี้ยงแยมส้มเอง แล้วอย่ามายุ่งกับแยมส้มอีก เพราะทุกวันนี้เธอก็ไม่ได้เลี้ยงเขา"แรงมาก แล้วไอ้หมอเถื่อนมันก็ตัดสายทิ้งเลย แล้วกดโทรหาใครซักคน

 

"พ่อครับ ลุงอยู่กับพ่อไหมครับ"

 

"อยู่ มีอะไร อย่าบอกว่าแกไปมีเรื่องกับยัยดาอีกแล้ว"

 

"ผมจะรับแยมส้มเป็นลูกบุญธรรม และผมจะไม่ให้ยัยดามายุ่งเกี่ยวอีก ฝากพ่อบอกลุงด้วยแล้วกัน" ผมได้แต่นั่งเงียบ 

 

"ตามใจแกละกัน เดี๋ยวพ่อคุยกับลุงและแม่แกให้"แล้วสายก็ถูกตัดไป

 

"กูไม่ค่อยมีเวลาดูแลแยมส้มมึงช่วยกูดูแลได้ไหม"

 

"ได้อยู่แล้ว ถ้ามึงไม่ว่าง เอามาฝากกูก็ได้ แล้วปกติน้องอยู่กับใคร"

 

"ก็บ้านกูแหละ ที่บ้านใหญ่ เขาอยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ กูเลยออกมาอยู่คนเดียว"

 

"อ้า แล้วอย่างงี้จะเอาไงละ"

 

"ถ้ายัยดาจะแต่งงานใหม่ผู้ชายที่มาก็ต้องเข้าไปอยู่บ้านใหญ่ กูเลยจะเอาแยมส้มออกมาเลี้ยงเอง"

 

"งั้นเวลามึงไม่ว่างก็เอาพาแยมส้มมาอยู่กับกู เลิกงานก็มาพาไป"

 

"มึงนิเหมาะเป็นเมียกูจังเลย เลี้ยงลูกให้กูด้วย"

 

"กูกลัวแยมส้มได้นิสัยชั่วๆมาจากมึงมากกว่า กูสงสารเด็ก"

 

"แหม่กูออกจะเพอร์เฟคขนาดนี้"

 

"หลงตัวเอง เจ้าชู้ ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ หว่านเสน่ไปทั่ว แล้วยังมี..."

 

"พอก่อน มึงนิมองกูในแง่ดีบ้าง กูไม่จับมึงทำเมียตั้งแต่วันแรกก็ดีแค่ไหนแล้ว"

 

"เหี้ย มึงคิดใช่ไหมเนี่ย"

 

"คิดดิ รู้งี้กูน่าจะเอามึงเป็นเมียตั้งแต่เมื่อคืน"

 

"ตั้งใจขับรถไปเลย"

 

"ถึงแล้วครับว่าที่เมีย"ผมหันไปมอง เอ้านิถึงบ้านผมแล้วหรอเนี่ยไม่ได้สังเกตุเลย ผมลงจากรถแล้วปิดประตูเสียงดังเลย

 

"แค่นี้ต้องทำร้ายรถกู"

 

"กูหมั่นไส้เจ้าของ"

 

"กูชอบมึงนะปัง"

 

"กูยังไม่ชอบมึง"

 

"แต่เริ่มรู้สึกดีกับกูแล้วใช่ป๊ะ"

 

"ไม่รู้เว้ย"

 

"ชอบกูเมื่อไร อย่าลืมบอกกูนะ กูรออยู่"

 

"รอไปทั้งชาติเถอะ" คนบ้าอะไรแม่งเปลี่ยนอารมณ์เร็วเกิ๊น ตอนอยู่ในรถอารมณ์ขึ้นจนแอร์ในรถร้อนไปเลย ทีงี้ละร่าเริงขึ้นมาเชี่ยว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}