สุดธิดา

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะคะ อย่าลืมติดตามเรื่องและตอนอื่นๆของสุดธิดาด้วยค่ะ

บทที่ 26 ทำให้อยากแล้วจากไป ยั่วให้เสียวแล้วเลี้ยวกลับ

ชื่อตอน : บทที่ 26 ทำให้อยากแล้วจากไป ยั่วให้เสียวแล้วเลี้ยวกลับ

คำค้น : นางร้าย Facety Girl เพราะฉันเป็นนางร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2559 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 ทำให้อยากแล้วจากไป ยั่วให้เสียวแล้วเลี้ยวกลับ
แบบอักษร

 

 

 

 

#

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าฝ่าไฟแดงนี่ค่าปรับเท่าไหร่ครับ? # หมอวินคนรักเด็ก

 

หมอจูบเมหน่อยได้มั้ยคะ # เมเม่ว่าที่แม่ของเด็กๆ

 

 

 

 

 

 

บทที่ 26 ทำให้อยากแล้วจากไป ยั่วให้เสียวแล้วเลี้ยวกลับ

 

            ..ปวดท้อง.. ฉันนอนบิดไปบิดมาอยู่ในห้องนอนตัวเอง หลังจากคุณหมอวินออกไปทำงาน ฉันก็แอบกลับมาเอาของใช้ เครื่องสำอาง และเสื้อผ้าอีกบางส่วนที่คอนโด แต่แล้วฉันกลับพบปัญหาหนักที่ทำให้ไม่อยากกลับไปหาคุณหมอวินวันนี้

            “เป็นไรแก ไปหาหมอมั้ย?” ยัยแพนด้าแวะมาดูอาการฉัน

            “ไม่เป็นไร อยากได้กระเป๋าน้ำร้อน”

            “แต่ฉันว่าแกปวดมากนะ ไปหาหมอเถอะ” ฉันก็เป็นอย่างนี้ทุกเดือน ไม่เห็นยัยแพนด้าจะกระตือรือร้นเท่านี้เลย

            “แกจะไปหาหมอคนนั้นใช่มั้ย?”

            “เกลียดแก รู้ทัน” ฉันว่าแล้วเชียว เพราะปกติยัยนี่แค่โยนยาแก้ปวดมาให้แล้วก็จากไปอย่างไม่ไยดี แต่พอเดือนนี้ทำเป็นห่วงอย่างกับฉันไส้ติ่งแตก เฮ้อ เป็นผู้หญิงนี่แสนลำบาก กระเทยก็สวยกว่ามาก แล้วพวกหล่อลากก็เป็นเกย์ เอ่อ ไม่เกี่ยวเนอะ

            “ทำนำร้อนมาให้หน่อย ขอยาด้วย” ฉันเป็นพวกเสพติดไปแล้ว มีรอบเดือนทุกครั้งต้องกินยาตลอด ถ้าไม่กินจะรู้สึกปวดจนทนไม่ได้ แต่ถ้ากินก็ลุกนั่งสบายทำงานได้ปกติ แค่เพียงจะหงุดหงิดและเหวี่ยงกว่าเดิมนิดหน่อย

            “เออๆ สั่งจังเลย แล้วนี่หมอวินจะมารับมั้ย?”

            “ฉันไม่อยากเหวี่ยงใส่เขาอ่ะแก คืนนี้นอนนี่ดีกว่า รอให้ฉันหายก่อนค่อยกลับไป”

            “เขาคงยอมหรอก พนันกันป่ะหล่ะ” การพนันเป็นสิ่งไม่ดี โดยเฉพาะการพนันที่รู้แน่แท้ว่าตัวเองต้องแพ้จะรับคำท้าทำไม

            “ไม่ วันนี้ฉันจะได้น้ำร้อนมั้ย ยานี่ต้องไปผลิตเองเลยหรือไง?” นั่นไง สลัดขนยังกับเม่นแล้วไง ถ้าคุณหมอวินมาเจอสภาพนี้เขาอาจจะเลิกรักฉันได้ ฮือๆ

            “ค่ะคุณนายหมอฟัน” ฉันเหวี่ยงหมอนตามยัยแพนด้าออกไป หงุดหงิดจริงๆ

 

            “กริ๊ง” ฉันกำลังหลับอยู่ และยังไม่อยากลืมตา เลยได้แต่กวาดมือไปมาเพื่อหาที่มาของเสียง

            “ฮาโหล” กดรับแบบงัวเงียและไม่ได้ดูชื่อคนโทรเข้าด้วย

            “เมเม่..กล้ามากนะที่ทำกับพี่แบบนี้” เสียงใครอ่ะ เดี๋ยวนะ

            “พี่พีท!!

            “ยังจำกันได้นี่ คิดจะจับพี่มันไม่ง่ายนักหรอกนะ”

            “แต่พี่พีททำเมก่อนนะ เมอุตส่าห์ไว้ใจแต่พี่กลับวางยาเม พี่ก็ต้องรับกรรมที่ตัวเองทำไว้” ฉันตื่นเต็มตาทันทีเมื่อคุยกับเขา

            “เธอนั่นแหละ ทำให้ฉันโดนแคลเซิลงานทั้งหมด เตรียมรับผลไว้เลย” พี่พีทขู่จบก็วางสายไป คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ฉันทำในสิ่งที่ถูกต้องนะ

            “กริ๊ง!” ฉันสะดุ้งกับเสียงโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นชื่อคนโทรมา ..MyWin..

            “ค่ะหมอ”

            “คุณเมอยู่ไหนครับ ผมกลับมาที่ห้องไม่เจอ แล้วนี่ไลน์หาก็ไม่ยอมตอบตั้งแต่กลางวันแล้ว” ง่า หลับยาวไงคะ การหลับทำให้ไม่ปวดท้อง

            “อยู่ห้องตัวเองค่ะ พอดีเมไม่สบายนิดหน่อย ยังไงวันนี้ขอนอนที่นี่นะคะ”

            “ไม่สบาย เป็นอะไรครับ หาหมอหรือยัง?” ความเป็นห่วงเป็นใยของเขาทำให้ฉันแอบยิ้มกับตัวเอง

            “ปวดท้องค่ะ แต่ว่ากินยาแล้ว นอนพักมาตั้งแต่สายๆก็ค่อยยังชั่วขึ้นบ้างค่ะ”

            “คุณแพนด้าอยู่ห้องหรือเปล่าครับ?”

            “ไม่รู้สิคะ คุยกันตอนสายๆแล้วเมก็หลับยาว เพิ่งตื่นนี่แหละค่ะ แต่เห็นบอกว่าจะออกไปข้างนอกไม่รู้ว่ากลับกี่โมง”

            “เดี๋ยวผมไปหาดีกว่า รอแป๊บนึงนะครับ” คุณหมอวินวางสายไปก่อนที่ฉันจะปฏิเสธ ฉันไม่อยากเหวี่ยงเขานะ แค่คุยโทรศัพท์มันไม่น่ารำคาญเท่าอยู่ใกล้กัน

            “โดนเหวี่ยงแล้วอย่างอนแล้วกัน” แล้วฉันก็เดินหงุดหงิดเข้าไปอาบน้ำรอเขา

 

            คุณหมอวินมาหาพร้อมกับถุงข้าวต้มร้อนๆ จากตอนแรกที่ไม่หิวกลายเป็นอยากกินขึ้นมาเลย กลิ่นหอมของข้าวต้มนี่ยั่วยวนน้ำย่อยในกระเพาะของฉันจริงๆ

            “คุณเมปวดท้องอะไรครับ?” คุณหมอวินนั่งดูฉันกินข้าวต้มอย่างเพลิดเพลิน

            “รอบเดือนมาค่ะ” มันเป็นเรื่องปกติของผู้หญิงนี่นา ไม่จำเป็นต้องอายหรือปิดบัง

            “หรอครับ?” ทำไมเขาต้องทำหน้าเสียใจด้วยหล่ะ

            “มีอะไรหรือเปล่าคะ? หรือหมออยากให้เมเป็นอะไร?” ฮอร์โมนทำพิษอีกแล้วไง ฉันต้องไม่เหวี่ยงเขาสิ อดทนๆๆ

            “เปล่าครับ ผมไม่อยากให้คุณเมเป็นอะไรทั้งนั้น”

            “แต่หมอทำหน้าเสียใจ” ฉันเริ่มพาลอีกแล้ว เกลียดตัวเองจังเลยแต่ก็ห้ามไม่ได้

            “คุณเมเหวี่ยงเก่งขึ้นนะครับ” คุณหมอยิ้มน้อยๆ เขาคงพยายามใจเย็นและให้อภัยฉันอยู่

            “ใช่ค่ะ เมเลยไม่อยากให้หมอมาอยู่ใกล้ไงคะ เมไม่ได้อยากเหวี่ยงใส่หมอเลยนะ แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้” เขาพยักหน้าให้เหมือนว่าจะเข้าใจ

            “เป็นทุกเดือนเลยมั้ยครับ?” ฉันพยักหน้าให้เขาบ้าง

            “แล้วหายปวดท้องหรือยัง?”

            “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็ต้องกินยาค่ะ จะเป็นแค่วันแรกแค่นั้นแหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็จะดีขึ้น” ฉันก้มหน้าก้มตากินข้าวต้มต่อโดยไม่สนใจเขา

            “นี่ครับยา กินหลังข้าวทันทีจะได้ไม่กัดกระเพาะ แล้วก็แผ่นแปะแก้ปวดสูตรร้อน แปะไว้ที่ท้องน้อยนะครับจะได้สบายขึ้น” โอ้ คุณหมอวินเสกของเหล่านี้มาจากไหน หรือว่าฉันไม่ได้สนใจเขาเลยไม่รู้ว่าเขาไปหยิบมาตอนไหน

            “ขอบคุณค่ะ” ฉันรับยามากิน แต่พอจะหยิบแผ่นแปะแก้ปวดกลับโดนคุณหมอวินดึงไปก่อน

            “ผมแปะให้นะครับ” คุณหมอวินแกะซองออกและเลิกเสื้อยืดฉันขึ้น ก่อนจะบรรจงแปะแผ่นยาให้อย่างนิ่มนวล

            “หายไวๆนะครับ” แล้วเขาก็จูบเบาๆที่หน้าท้องของฉันอีกที โอ้ ทำไมความร้อนจากท้องมันแผ่ซ่านไปทั่วตัวขนาดนี้นะ ฮอร์โมนที่พลุ่งพล่านอยู่พลันสงบลงอย่างประหลาด

            “ถ้าผมจูบคุณตอนนี้จะโดนเหวี่ยงออกมามั้ย?”

            “ไม่หรอกค่ะ” ฉันตอบรับเขาทันทีที่ปากของเราสัมผัสกัน ต่อให้จะเหวี่ยงหรืออารมณ์ไม่ดีเพียงใดก็ต้องยอมสยบให้จุมพิตพิฆาตใจของเขา

            “อยากรู้ใช่มั้ยครับว่าผมเสียใจเรื่องอะไร?”

            “ถ้าบอกได้ก็อยากรู้ค่ะ” ฉันตอบแบบไว้เชิง ทั้งที่ความจริงอยากรู้ใจแทบขาด

            “ผมไม่ชอบการจราจรติดขัดนี้เลย ต้องอดกินคุณเมไปตั้งกี่วันหล่ะเนี่ย” เอ่อ ที่เสียใจนี่เพราะทำอะไรฉันไม่ได้แบบนี้หรอ

            “เรื่องแค่นี้เอง..”

            “เนี่ยเรื่องใหญ่ในชีวิตผู้ชายเลยนะครับ” จริงหรอ ผู้ชายเป็นแบบนี้ทุกคนจริงๆหรอ

            “เอาน่า ฝึกความอดทน สามสี่วันเอง” ฉันยิ้มสดใสให้เขา แกล้งคุณหมอวินดีกว่า เอาให้คลั่งตายไปเลย โฮะๆ

            “ผมลงแดงตายแน่เลย”

            “หมอขา เมปวดท้องอีกแล้ว อุ้มไปนั่งที่โซฟาหน่อย อยากดูทีวี” ฉันอ้าแขนรอคุณหมอวินมาอุ้มไป ระหว่างทางก็พยายามบดเบียดฟาร์มโคนมสองข้างกับแผงอกล่ำๆของเขา จมูกและปากก็วนเวียนอยู่กับซอกคอหอมฟุ้ง กลิ่นสะอาดและหวานละมุนเหลือเกิน

            “อย่าแกล้งผมสิครับ” ฉันแอบเห็นว่าเขาขนลุก สนุกจังเลย

            “แค่อุ้มนิดหน่อย หมอไม่อยากอุ้มเมหรอคะหรือว่าเมตัวหนัก ใช่สิ เมจะลดความอ้วน หมอไม่ต้องทำของอร่อยๆมาให้เมกินแล้วนะคะ” ฉันแกล้งกระเง้ากระงอดใส่

            “เปล่าครับ คุณเมตัวเล็กนิดเดียว แต่หน้าอกที่ถูผมอยู่เนี่ยมันไม่ได้เล็กด้วยสักหน่อย”

            “หมอไม่ชอบหรอคะ” ว่าแล้วก็เบียดเข้าไปอีก จนคุณหมอต้องรีบหย่อนฉันลงที่โซฟา

            “ชอบสิครับ ไม่ใช่แค่ชอบด้วยสิ ผมหลงจะตายอยู่แล้ว”

            “ชอบแล้วทำไมต้องว่าเมด้วยหล่ะคะ?” แอ๊บใส ไม่รู้เรื่อง

            “นี่แกล้งยั่วผมอยู่หรือเปล่า รู้ว่าผมทำอะไรไม่ได้เลยคิดจะแกล้งกันใช่มั้ยครับ?” โอ๊ย แฟนฉันฉลาดจังเลย หัวดีเชาว์ปัญญาเป็นเลิศ ลูกออกมาขอให้ฉลาดได้พ่อนะลูกนะ

            “เปล่าสักหน่อย” ฉันปล่อยให้คุณหมอวินกลับไปจัดการในครัว ให้เวลาเขาสงบจิตสงบใจและสงบหมอใหญ่บ้าง เพราะเมื่อกี้ฉันแอบเห็นหมอใหญ่ผงกหัวออกมาด้วย หึหึ

 

            “หมอขา มาหาเมหน่อย” พอคุณหมอเดินผ่านมาฉันก็รีบส่งเสียงหวานหาทันที

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

            “มากอดหน่อย” ฉันตบที่ว่างข้างตัวเป็นการบอกว่าให้เขามานั่งตรงนี้

            “แค่กอดนะครับ” วิญญาณสุภาพบุรุษเข้าสิงเขาอีกครั้ง เหมือนย้อนกลับไปวันแรกๆที่รู้จักกันเลย ฉันซุกเข้าไปในอ้อมอกที่แสนจะอบอุ่นของเขา คุณหมอวินลูบหัวฉันเบาๆเหมือนกล่อมเด็ก

            “หมอจูบเมหน่อยได้มั้ยคะ?” ได้คืบจะเอาศอก

            “อย่าดีกว่าครับ” แง คุณหมอวินปฏิเสธฉัน

            “หมอรังเกียจเมแล้วใช่มั้ยคะ”

            “เปล่าครับ ผมกำลังหักห้ามใจตัวเองต่างหากหล่ะ”

            “แค่จูบเอง”

            “จูบคุณเมทีไร หัวสมองผมมันพาขึ้นเตียงทุกทีเลย เพราะฉะนั้นอย่าแกล้งผมเลยนะครับ” เขาเล่นสารภาพกันโต้งๆแบบนี้ฉันควรเลิกแกล้งดีมั้ย

            “ถ้าอย่างนั้นหมอก็กลับไปเลยค่ะ ทิ้งเมไว้ที่นี่แหละ” เสียใจด้วยค่ะฉันไม่เลิกแกล้งหรอก

            “คุณเม..” คุณหมอวินทอดถอนหายใจก่อนจะยินยอมทรมานตัวเองเพื่อฉัน อร๊าย เขาจูบฉันแล้ว ริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาทำเอาฉันหายใจแทบไม่ทัน ทั้งอ่อนหวานและดุเดือดราวกับต้องการลงโทษฉันไปพร้อมกัน มือของเขาก็เริ่มขยับไปตามร่างกายฉันอย่างช่ำชองและเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเอง

            “อื๊อ” นิ้วของเขาสะกิดปลายยอดอกของฉันราวกับจะแกล้งให้ทรมาน จะเอาคืนกันใช่มั้ยคะ

            “ผมจูบคุณเมแล้ว คุณเมต้องยอมให้ผมกินนมนะครับ” อันนี้ไม่อยู่ในแผน ฉันไม่ได้จะยั่วเขาแบบนี้เสียหน่อย

            “อ๊า” เสื้อยืดฉันถูกดึงให้พ้นทางพร้อมกับบราเซียสีหวาน คุณหมอมองอาหารอันโอชะของตัวเองอย่างหิวโหย และก้มลงมาดูดเลียอย่างมัวเมา

            “อ๊ะ หมอ พอค่ะ” ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัวเลยมั้ยหล่ะฉัน

            “ถ้าฝ่าไฟแดงนี่ค่าปรับเท่าไหร่ครับ?” ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวันกับคำขอของเขา

            “ไม่ยั่วผมต่อแล้วหรอ?” ฉันส่ายหน้าอีก ไม่กล้าแล้วแหละค่ะ

            “ผมคิดวิธีที่จะทำให้คุณเมไม่เหวี่ยง ไม่ปวดท้อง แล้วผมก็ไม่ต้องทรมานตัวเองได้แล้ว” คุณหมอพูดขณะที่ช่วยฉันใส่เสื้อกลับไปเหมือนเดิม

            “ยังไงคะ?” แววตาและสีหน้าของเขาไม่น่าไว้ใจตามเคย

            “ก็ทำให้คุณเมท้องไงครับ หมดปัญหานี้ไปตั้งเก้าเดือน แล้วพอลูกคนแรกคลอดออกมา เราก็ทำให้ท้องคนต่อไปแบบนี้ไปเรื่อยๆ” เอิ่ม ฉันควรพูดอะไรดีกับความคิดของเขา

            “เดือนหน้าเริ่มโปรเจคกันเลยมั้ยครับ?” โอ๊ย โปรเจคแบบนี้ใครเขาจะทำกัน

            “หมอบ้า” ใครจะอยากท้องโย้ทั้งปีทั้งชาติกันเล่า

            “คุณเมไม่รักเด็กหรอครับ ผมรักเด็กนะ ยิ่งถ้าเป็นเด็กที่เกิดจากฝีมือหมอใหญ่ด้วยแล้ว..”

            “เมไม่คุยกับหมอแล้ว ไปนอนดีกว่า” ฉันเดินหนีเข้าห้องนอน แต่คุณหมอวินก็ยังตามมานอนข้างๆ

            “ว่าไงครับ ไม่ตอบแบบนี้ ฝ่าไฟแดงดีมั้ยน๊า?” ฉันรีบเอาผ้าห่มมาพันตัวและส่ายหน้าให้เขา

 

            “หลับกันดีกว่าเนอะ ง๊วงง่วง” คุณหมอวินขาอย่าแกล้งฉันด้วยวิธีนี้เลย หัวใจจะวายเอานะคะ

 

 

 

 

 

 

 

ใครสนใจวิธีของหมอวินบ้างคะ? น่าลองเนอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น