MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 8

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2559 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 8
แบบอักษร

          ผมตื่นเช้าตามปกติ แต่ผมกลับรู้สึกไม่ค่อยดีเลย ถึงแม้เมื่อวานไอ้หมอเถื่อนมันบอกว่ามันห่วงผมก็เถอะ ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยแต่มันก็กังวลอยู่ดี ผมทำขนมตลอดช่วงเช้า เอาคุกกี้ใช่ถุงที่ทำเยอะเป็นพิเศษ เตรียมตัวออกไปที่โรงพยาบาล

 

“พี่จะออกไปไหนอะ”

 

“ไปโรงพยาบาล เอาขนมไปให้เตาอบ”

 

“แล้วพี่มีเบอร์พี่เตาอบแล้วรึไง” เออใช่ ผมไม่มีเบอร์เตาอบนินาแล้วก็ไม่อยากโทรไปถามจากไอ้หมอเถื่อนด้วย

 

“ไม่มีอะ”

 

“เอานี่ เบอร์พี่เตาอบ ดูแลตัวเองด้วยอย่าไปเป็นลมที่โรงพยาบาลละ”

        ผมโทรหาเตาอบตามเบอร์ที่ทาร์ตให้ผมมา เตาอบบอกอยู่แผนกกุมารเวชกรรม ผมไม่อยากใช้เวลานานที่โรงพยาบาล ผมตรงเข้าไปถามตรงประชาสัมพันธ์แล้วตรงไปตามทางที่เขาบอก อ๊ะผมเดินชนเด็กน้อยซะแล้ว น่าจะอายุประมานสามสี่ขวบ

 

“เป็นอะไรรึเปล่าหื้มมม ไหนมาให้พี่ดูหน่อยครับ” ผมย่อตัวลงไปจับเด็ก

น้อยลุกขึ้นเบาๆมองสำรวจรอบตัวว่าได้แผลรึเปล่า

 

“พี่ฉาวฉวยจัง” ผมหัวเราะเบาๆ ผมอุ้มน้องขึ้นมา

 

“พี่ชายครับผม ไหนบอกพี่ซิ๊ว่าเราออกมาจากทางไหน”

 

ผมอุ้มเด็กน้อยเดินตามทางที่ตัวเล็กชี้ อ่าแผนกของเตาอบนี่เอง ผมมองไกลๆเห็นเตาอบกำลังก้มๆเงยๆหาอะอยู่ ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ

 

“เตาอบหาอะไรอยู่”

 

“หาเด็กอะ น้องหายตัวไปไหนไม่รู้”

 

“หมออบฮะ ผ๋มอยู่เนี่ยฮับ” เตาอบรีบเงยหน้ามามองผม แล้วเดินเข้ามาดึงแก้มเด็กน้อยที่ผมอุ้มอยู่เบาๆ

 

“ที่หลังห้ามออกไปไหนคนเดียวอีกนะ”

 

“ฮับ”

 

“เตาอบผมเอาคุกกี้มาให้ครับ”

 

เตาอบยิ้มให้ผม พร้อมกับพาผมไปนั่งรอในห้องที่เป็นห้องเด็กเล่น เด็กน้อยที่ผมอุ้มอยู่ น้องชื่อ แยมส้ม ตอนแรกผมส่งให้เตาอบอุ้มนะ แต่น้องไม่ยอมไปกอดคอผมแน่น ผมเลยบอกเตาอบว่าผมอุ้มน้องไปเอง อ่าเด็กๆเต็มไปหมดเลย

 

“แยมส้ม อายุเท่าไรครับ”ผมนั่งลงที่พื้นข้างเตาอบ วางแยมส้มให้นั่งตัก

 

“ฉามฉวบฮับ”ผมลูบหัวแยมส้มเบาๆ

 

“แยมส้มอยากกินคุกกี้ไหมหื้ม วันนี้หมออบมีคุกกี้ด้วยน้า พอเด็กๆได้ยินว่ามีขนมก็เข้ามาต่อแถวตรงหน้าเตาอบอย่างรวดเร็ว เรียงแถวเป็นระเบียบมาก ผมมองแยมส้มที่ก็ลุกไปต่อแถวด้วย น่ารักจริงๆ

 

“อบ พอดี ปังมาโรงพยาบาลทำไม เป็นไร”ผมหันไปตามเสีย อ่าไอ้หมอเถื่อนนี่เอง มนเดินตรงเข้ามาหาผมเลย

 

“เปล่า แค่เอาคุกกี้มาให้เตาอบ กำลังจะกลับแล้ว” ผมพูดโดยไม่มองหน้ามัน

 

“พูดกับผมก็มองหน้าผมสิครับ”

 

“ฮะแฮ่ม ออกไปเคลียร์กันข้างนอกเลยนะ เดี๋ยวเด็กๆกลัว”

 

ผมบะบายเด็กๆแล้วเดินออกจากห้อง ไอ้หมอเถื่อนก็เดินตามผมมา ผมรีบเดินให้เร็วขึ้น ง่าแล้วทางออกมันตรงไหนเนี่ย ไอ้หมอเถื่อนก็เดินตามทำไมเนี่ย

 

“ปังหยุดก่อน”

 

“ทำไมต้องหยุด ไม่มีอะไรจะคุย”

 

“ปังทางนั้นมันไปห้องผ่าตัด”ผมหยุดชะงัก หันหลังกลับ

 

“ถอยไป จะกลับร้าน”

 

 

“เป็นไรเนี่ย มาคุยกันก่อน”มันลากผมครับ ลากจริงๆ แม่งไปเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะ ลากมาถึงรถมันเลยเนี่ย

 

“ไหนเอาแขนมาดูดิ๊ ช้ำหมดแล้วเนี่ย”

 

“แล้วทำไมมึงไม่ช่วยกูละเมื่อคืน”

 

“กูขอโทษ ไหนมาดูดิ”

 

“มันช้ำแค่นั้นแหละ แล้วเมื่อวานมึงดุกูทำไม”

 

“อ่า กูขอโทษครับดื้อที่ไม่ช่วยมึงเมื่อคืน แถมดุมึงอีก”ไม่ต้องมาทำหน้าหงอย มึงดุกูไอ้หมอเถื่อน ผมสะบัดหน้าหนี มันสำรวจตัวผมมีรอยช้ำเป็นที่ๆแต่มันก็ไม่ได้ช้ำจนน่ากลัว

 

“หึ ทีงี้ละมาขอโทษ”

 

“อย่าบอกมึงน้อยใจกูตั้งแต่เมื่อวาน”

 

“ใครจะไปน้อยใจมึง แล้วนี่มึงไม่มีงานจะทำรึไง”

 

“มีแต่ขออยู่กับมึงก่อนไม่ได้รึไง”

 

“มีงานก็ไปทำงานดิ นิสัยไม่ดี”

 

“กูไม่เคยบอกมึงนะว่ากูนิสัยดี” ดูมัน ผมไม่รู้จะเถียงกับมันยังไง 

 

                สุดท้ายก็ปล่อยไป ตอนแรกไอ้หมอเถื่อนเป็นคนขับรถมาส่งผมที่บ้าน แต่มันโดนเรียกตัวด่วน ดีและผมจะได้กลับเอง ผมเดินเรื่อยๆ ร้านค้าตามท้องถนนต่างเปิดร้านกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมมองไปตามร้านต่างๆ มีทั้งร้านขนม ร้านคาเฟ่ ร้านขายของชำ เครื่องมืออุปกรณ์กีฬา หรือแม้กระทั้งเครื่องมือแพทย์  ผมยังสงสัยอยู่เลยว่าร้านผมเนี่ยอยู่รอดมาได้ยังไงกัน มือถือผมสั่นสงสัยจะมีคนโทรเข้าซะแล้ว

 

"กลับถึงร้านรึยัง ปัง"

 

"ยังอะเตาอบมีอะไรรึเปล่า"

 

"เตาอบของสั่งคุกกี้หน่อย พอดีว่าเตาอยากเอามาแจกเด็กๆอะ"

 

"งั้นปังทำใส่กระปุกเล็กๆให้เอาไหม"

 

"โอเคเลย แล้วปังก็ไม่ได้เอาค่าคุกกี้วันนี้ไปเลย ไว้ตอนเย็นเตาอบเอาเข้าไปให้"

 

"555ได้เลย"

 

"ขอประมาณซักประมานสิบกระปุก"

 

"รับทราบรายการครับผม"

 

                ผมอมยิ้มนึกถึงเตาอบคุณหมอตัวเล็กท่ี่โดนเด็กรุมล้อมเพื่อรอเอาขนม ผมหันความสนใจไปลงกับขนมดีกว่า

 

CUTTER TALK

ทำไมงานมันต้องมาขัดจังหวะผมตลอดเลย ผมไม่คิดว่าจะมาเจอไอ้ดื้อที่่โรงพยาบาล เมื่อคืนผมยอมรับนะว่าผมเลวที่นั่งดูไอ้ดื้อโดนแกล้ง แล้วผมก็ไม่เคยบอกนิว่าผมเป็นคนดี แต่พอกลับถึงบ้านพอนึกถึงหน้ามัน ผมนิรู้สึกผิดเลยที่ไปดุมันไว้ แล้วดูเมื่อกี้มันแถบไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ ไอ้คัตมึงงานเข้าแล้ว ทำไงละทีนี่ พอจะง้อมันก็ดันมาโดนเรียกตัวอีก สงสัยต้องหาตัวช่วย

 

"มีไรเฮีย"

 

"ปังมันกลัวอะไรบ้าง"

 

"กลัวเข็มพาลกลัวหมอไปด้วย"

 

"อย่างอื่นละ"

 

"ก็ไม่ค่อยมีนะ นิเฮียทะเลาะกันรึไง"

 

"เปล่า จะได้ระวังไว้ไง"ไอ้นี่เซ้นแรง

 

"เออเฮีย วันนี้แวะไปที่ร้านไหม"

 

"ไป มีไรละ"

 

"ถ้าเฮียว่างอยู่จนปิดร้านทีดิ ผมเลิกดึก โรลไปนอนบ้านเพื่อน พี่ปังอยู่คนเดียว"

 

"เค เดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนพี่มึงเอง"

 

ผมวางสาย ผมนิรีบตอบรับคำทาร์ตมันเลย พรุ่งนี้ผมไม่ต้องไปโรงบาลด้วย ผมรีบกลับไปทำงานให้เสร็จเก็บของแล้วตรงดิ่งไปหาปังทันที ร้านยังมีคนเบาบางเพราะเพิ่งเปิดร้านได้ไม่ผมเดินเข้าไปหาไอดื้อแต่สิ่งที่ผมได้กลับมาคือ มันมองหน้าผมแล้วหันไปทำงานต่อเฉยเลย

 

"คือมึงไม่คิดจะทักกูเลยหรอ"

 

"จำเป็น"

 

"เอ้ามึงนิ กูยอมมึงแล้ว มีไรให้กูช่วยบ้าง"

 

"ชิ ช่วยเอาหน้าหล่อๆของมึงมายืนรับออเดอร์แทนกูที กูจะไปเสริฟ"

 

ผมเอามือจิ้มแก้มมันเบาๆ มันก็ตีลงมือผมเลย ค่อยดูผมจะเอาคืน วันนี้ผมว่าลูกค้าผู้ชายมันเยอะแปลกๆหรือเพราะทาร์ตมันไม่อยู่ เหี้ย ผมหันหน้าไปหาไอ้ดื้อที่ตอนนี้กำลังโดนดึงมือไว้และดูถ้าไอ้ดื้อมันจะไม่ค่อยสบอารมณ์ซะแล้วด้วย มันยิ้มให้ลูกแล้วบอกให้ลูกค้าปล่อยมือ ตอนแรกก็ทำทีไม่ยอมปล่อยสุดท้ายดื้อมันเลยสะบัดมืออกเบาๆ

 

"เดี๋ยวออเดอร์โต๊ะนั้นกูไปเสริฟเอง"

 

"ไม่เป็นไร กูไปเอง"แต่หน้ามันหงิกเลย

 

"กูไปเองมึงพักได้แล้ว"ผมลูบหัวมันเบาๆ มันก็ส่ายหัวไปมา

 

"พรุ่งนี้มึงทำงานป๊ะ"โหยยยยย คำถามแรกของวันนี้ ที่มันไม่ประชดผมอะน่ะ

 

"ไม่อะ กูว่างจะอยู่กับว่าที่ี่เมีย"

 

"เหอะๆ จะไปเสริฟเองใช่ไหม เอาไปเลย"ดูครับ ดูดื้อมัน เปลี่ยนเรื่องเร็วดีเน๊อ

 

"ครับๆ"

 

"ห้ามมีเรื่องกับลูกค้า"

 

"รับทราบครับว่าที่เมีย"ผมยอมทำตามที่มันบอกโดยดี ผมยกขนมไปเสริฟ พวกนั้นมันมองหน้าผม ผมวางถ้วยขนมลงบนโต๊ะอย่างเบามือ 

 

"น้องคนที่มารับออเดอร์ไปไหนแล้วละ"

 

"พอดีได้เวลาพักของเขาแล้วละครับ"

 

"น่ารักซะขนาดนั้น มือก็นุ่มมาก ฝากบอกน้องเขาด้วยละ ถ้ายังไม่มีแฟนพี่จีบนะ"

 

"กูว่าตอนแรกกูจะไม่พูดและ คนที่มึงจับมืออะเมียกู ถ้ามึงยังไม่อยากหลับแล้วไม่ตื่น อย่ามายุ่งกับเมียกูอีก"ผมยกยิ้มให้พวกมันนิ่งๆแล้วเดินกลับไปหาปัง ดูถ้าไอ้ดื้อมันกลัวผมมีเรื่องกับลูกค้าจริงๆ

 

"มึงไม่ได้มีเรื่องกับลูกค้าใช่ไหม"

 

"ก็บอกแล้วไงว่าจะไม่มี"ผมวางถาดรอไอ้ดื้อเอาขนมออเดอร์โต๊ะต่อไป

 

"แน่นะ"ผมหยักหน้า 

ผมกับดื้อผลัดกันไปเสริฟตอนนี้ร้านใกล้ปิดแล้ว ดื้อไล่ให้ผมเข้าครัวสงสัยคงจะหิวแล้วละมั้ง

 

"ดื้อ กินไร"ผมชะโงกหน้าออกมาถามดื้อที่กำลังจะยกขนมไปเสริฟ

 

"มาม่า"มันหันมามองผมนิ่งๆแล้วตอบ เอิ่มเอาจริงดิ มาม่าเนี่ยนะ

 

"เอาจริง"

 

"จะกินมาม่า ชัดเจน" สงสัยผมต้องทำมาม่าผัดให้ดื้อมันแล้วกัน ผมเลือกของในตู้เย็น กุ้ง หมู ผัก อ่าไข่ สุดท้ายก็มาม่าแล้วมันอยู่ไหนเนี่ย

 

"อยู่ในตู้ที่มีซีเรียล"

 

"กินมาม่าผัดแล้วกัน"

 

"ก็ได้"

ผมละเลยทิ้งให้หมูกับกุ้งละลายจากการเป็ยน้ำแข็ง แล้วออกมาช่วยดื้อเก็บร้าน วันนี้ขนมหมดเลย เฮ้อผมยังไม่ได้กินซักชิ้น เศร้าแปป 

 

"ยืนทำไรไอ้หมอเถื่อน หิวข้าวไปทำเลย"

 

"อยากกินขนมว่ะ"

 

"หมด กูจะไปล้างถ้วยจาน มึงรีบไปทำมาม่าผัดเลย"

 

"เออๆ มึงนิ เมนมารึไงอารมณ์ขึ้นๆลงๆนะมึง"

 

"ปากมึงเนี่ย น่าเอาหมาออกเน๊อะ"

 

"พอดีกูไม่เลี้ยงหมาไว้ในปากแต่กูมีปากไว้จูบมึง"ผมรีบชิ่งเข้าครัวก่อน เมื่อกี้ดื้อมันจะขว้างถ้วยกาแฟใส่ผมเลย ในห้องครัวตอนนี้เงียบดื้อมันก็ล้างถ้วยล้างจานไปไม่คุยกับผมสักคำ 

 

"กูว่ากูทำมาม่าผัดให้มึงกินเสร็จกูกับเลยดีดว่า"

 

"ไม่อยู่กับกูก่อนหรอ"

 

"ก็ดูเหมือนมึงจะอึดอัดเวลากูอยู่ด้วย"ผมกำลังจะตักมาม่าผัดใส่จาน มันคงเยอะไปถ้ากินคนเดียว

 

"เปล่า กินข้าวกับกูก่อนก็ได้แล้วค่อยกลับ"

 

"มึงไม่อึดอัดจริงใช่ไหมเนี่ย"

 

"..."อ้าวทำไมดื้อมันเงียบละเนี่ย ผมหันมองมันเห้ย น้ำตาคลอเชียว

 

"ร้องไห้ทำไมเนี่ยดื้อ"

 

"กูยังไม่ได้ร้อง"

 

"อะอะไม่ร้องก็ไม่ร้อง กูไม่กลับบ้านแล้ว นอนนี่ได้ป๊ะละ"

 

"ได้ เห้ยไม่ไม่ กลับไปนอนบ้านตัวเองเลย"

 

"ไม่กลับ มึงบอกว่าได้แล้ว ล้างเสร็จยังถ้ายังมึงก็เอามาม่าผัดไปกิน เดี๋ยวกูล้างต่อเอง"

 

"เป็นคนดีขึ้นมาเชียว"

 

"ก็แค่อยากทำ"

 

"รอห้องนั่งเล่นนะ" ผมส่งเสียงตอบเบาๆ แล้วมาล้างท่ี่เหลือให้เสร็จรวมถึงอุปกรณ์ที่ผมทำผัดมาม่าด้วย ผมมองเวลา อ่าสี่ทุ่มแล้วหรอเนี่ยกว่าผมจะเคลียร์ของเสร็จ

 

"ทำไมยังไม่กิน"

 

"รอมึง"เอิ่มมันไม่มองผมซักนิด

 

"กินก่อนก็ได้" ผมนั่งลงข้างๆก็เห็นมันกำลังดูรายการโชว์อะไรซักอย่างผมหยิบจานผัดมาม่าแล้วตักป้อนดื้อ มันไม่ว่าอะไรที่ถูกคือดื้อไม่ได้สนใจอย่างอื่นเลยสมาธิมันอยู่แต่กับทีวี

 

"เคี้ยวด้วย อมไว้ทำไม"ทำตัวเหมือนเด็กเชี่ยว

 

"เคี้ยวอยู่ เอากุ้ง"มีหันหน้ามาสั่งผมอีก เอากับมันดิ 

 

"เคี้ยวอยู่เอากุ้งด้วย"ผมล้อดื้อมัน มันหันมาทำหน้ามุ่ยใส่ผมเลย ผมอมยิ้มแล้วเอาซ้อมจิ้มกุ้งป้อน

 

"ส่งจานผัดมาม่าให้กูเลย"

 

"ไม่ให้ได้ป๊ะ กูอยากป้อน"แกล้งมันได้แปปเดี๋ยวผมก็ใจอ่อนส่งจานให้มัน

 

"อ้าปาก" หื้ม ผมมองหน้ามันงงๆ

 

"กูบอกให้มึงอ้าปาก"ผมอ้าปากตามที่มันสั่ง โอ้มันตักป้อนผม อยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ดู555

 

"ทำมาซะเยอะกูกินคนเดียวหมดที่ไหนละ"

 

"เอ้าก็มึงส่งมาม่าให้กูเองนะ กูก็ทำตามที่มึงสั่งไง"

 

"ช่วยกูกินเลย"

 

"เออ หายน้อยใจกูยัง"

 

"หายแล้ว"

 

"แล้วใครบอกไม่ได้น้อยใจกู"

 

"ก็กูอีกเนี่ยแหละพูดมาก กินเข้าไปเลยมึง"

 

"ที่หลังบอกกูตรงๆดิ"ผมงับที่มันตักป้อนผม

 

"บอกไปแล้วไง เดี๋ยวมึงก็บอกไร้สาระ" ก็จริงถ้ามันบอกผม ผมก็คงว่ามันไร้สาระ ไม่แน่ผมอาจจะดุมันอีกก็ได้ ผมลูบหัวมันเบาๆ

 

"มึง ทำไมถึงเลือกเรียนหมอ" 

 

"กูชอบ เออมึงอยากเรียนต่อม่ะ"

 

"ก็อยากอะนะ"

 

"เป็นเมียกูดิ กูส่งเรียนต่อจนจบพร้อมเลี้ยงตลอดชีวิต"ผมก้มหน้าหอมแก้มมันแต่ยังไม่ทันได้หอมมันเลยมันพลักหน้าผมออกเต็มๆ

 

"เป็นเมียมึงกูคงเหนื่อยใจตาย คนบ้าอะไรไม่มีความดีแถมแม่งเจ้าชู้อีก"

 

"นิกูไม่มีด้านดีเลยใช่ไหม"

 

"ไม่มี"ยังจะมาหัวเราะอีก 

 

"มึงจะตามจีบกูไปถึงเมื่อไร"

 

"มึงจะเป็นเมียกูจบนะ อ่อเป็นเมียกูไม่มีทิ้งนะครับไม่ต้องกลัว"

 

"ให้มันจริง" 

 

"0.0" ช็อคแปปไอ้ดื้อหอมแก้มผม 

 

"กูไปอาบน้ำและ มึงกินให้หมดด้วย"

 

"อื้อ"ผมสะบัดหัวไปมา พยายามดึงสติกลับมา เฮ้อ ไอ้ดื้อมันเล่นผมอีกแล้ว

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}