กินนมก่อนนะ

*เรื่องนี้จบแล้ว อยู่ในช่วงรีไรท์+เพิ่มเนื้อหา (เพราะไรท์พิมตกเยอะมาก~ ก็เลยแก้ไข) •ฝากเรื่องใหม่กำลังอัพ• 'Hi bit*h ขอแค่มีเธออยู่ตรงนี้' ด้วยนะคะ😘😘😘 (อ่าฟรีตั้งแต่ต้นจนจบ) ขอบคุณไลค์กับทุกคอมเม้นมากๆเลยนะคะ😙😚😍😍

ชื่อตอน : G-sus & Melbee chapter 25 THE END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2559 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
G-sus & Melbee chapter 25 THE END
แบบอักษร

 

 

 

 

#

 

 

 

 

      "พี่จี... อืม... อา..." 

 

 

 

      พอผมผละออกจากปากเล็กๆนั้น มือทังสองข้างของตัวเองก็ถูกจับไปวางบนหน้าอกอึ๋มทังสองข้างของคนตัวเล็กเรียบร้อย เธอกุมมือผมบีบเบาๆที่หน้าอกเธอผ่านเสื้อเกาะอกสีฟ้ารัดรูปของคนตัวเล็กเป็นที่เรียบร้อย 

 

 

 

 

      ให้ตายสิว่ะ! ยังมีเพื่อนผมกับเพื่อนเมลบีอีก มีแต่ไอ้เวลกับชีฟองนั้นแหละที่ออกไปแล้ว ไม่อยากให้ไอ้เอกเอาไปฝันเปียกเลยว่ะ! เสียงครางที่เช็กชี่นี่ก็กระตุ้นตัวตนที่อยู่พายใต้กางเกงของผมตื่นตัวจนได้ เธอนั่งคร่อมตักผมอยู่ยิ่งทำให้อะไรหลายๆอย่างเสียดสีกันไปหมด

 

 

 

      "ห้ามร้องออกมานะ! ไม่งั้นโดนตรงนี้แน่!" ผมพยายามงัดมือที่จับหน้าอกเธอเมื่อกี้ออกก่อนจะอัดปากเล็กและสั่งเธอไว้ 

 

 

 

      ผมรีบอุ้มเมลบีขึ้นแนบอก ก่อนจะรีบเดินดุ่มๆออกจากห้อง V.I.P ประจำผับ แล้วรีบเดินออกจากผับมาที่รถตัวเองอย่างไว จัดการยัดเธอใส่รถของผม บอกเลยว่าดื้อ! ดื้อมากๆเลยด้วย!

 

 

 

      "พี่จี! อย่าทิ้งกันนะ!  ร้อน... ช่วยด้วย... ช่วยบีหน่อยนะๆๆ" เธอดึงแขนผมไว้แล้วใช้สายตาอ้อนๆ ตอนแรกก็ยังมองหน้าผมอยู่นะ! แต่กับเลื่อนหน้าลงไปมองเป้ากางเกงผมชะงั้น!

 

 

 

 

      "ไม่ช่วยตอนนี้และตรงนี้แน่ๆ! ปล่อยแขนพี่ก่อน พี่ไม่ได้จะไปไหนแค่จะขับรถไปบ้านพี่"

 

 

 

      "จะช่วยกันจริงๆนา... บีอยากได้... อยากได้พี่ อื้อ..."

 

 

 

      "จริง ขอพี่ขับรถแล้วหนูไม่กวนพี่จนถึงบ้าน ตอนนั้นพี่จะยอมหนูทุกอย่าง"

 

 

 

       ก็นะคนโดนยาอ่ะ มันจะทนได้แค่ไหน กว่าผมจะมาถึงบ้านผมก็โดนเมลบีลวนลามตลอดทางจนกับมาถึงบ้าน ไอ้เราน่ะก็อุตส่าบอกลูกน้องจัดแต่งสระน้ำหลังบ้านเอาใจเมียชะหน่อยแต่กับมาโดนยาที่ไอ้พี่ชายวางชะงั้น...

 

 

 

      ผมก็ได้แต่เดินอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในบ้าน เพราะมือเธออยู่ไม่นิ่งอีกตามเคย ผมหันไปบอกลูกน้องที่เดินหน้าประตูว่า ให้ดูแลเพื่อนของผมดีๆและห้ามให้ใครเข้ามากวนผมกับเมลบีเด็ดขาด ส่วนใครอยากปาร์ตี้ก็ไปร่วมได้ แค่นั้น ส่วนผมจะไปปาร์ตี้ห้องนอนกับเมลบี 

 

 

 

 

      วันนี้ จะยอมให้ขย่มทังคืนเลย! ถ้าไม่หมดแรงห้ามนอนเว้ย!! เตรียมลงจากเตียงไม่ได้เลย! ยัยบีบีตัวแสบ!!! อย่าว่าแต่เธอเลยผมก็เตรียมปวดหลังกับรอยข่วนแล้วล่ะ หึๆ!

 

 

 

 

ตอนเที่ยง

 

 

 

      ผมนอนมองคนตัวเล็กในอ้อมกอดอย่างหวงแหน เธอคงจะเหนื่อยกับกิจกรรมเมื่อคืนมาก ผมปล่อยให้เมลบีนอนดีๆก็ตอนตี5 แต่ตอนนี้ก็เที่ยงกว่าๆแล้วแต่เมลบียังหลับเป็นตายอยู่เลย

 

 

 

      ผมใช้แขนดึงข้างที่กอดเอวบางออกมา (เพราะอีกข้างเธอนอนหลับทับอยู่) ก่อนจะใช้มือลูบแก้มขาวเนียนของเมลบีเล่น เวลาเธอหลับเนี่ยน่ารักมากๆ ต่างกับตอนตื่นมาอย่างลิบลับ ริมฝีปากบางสีแดงก็น่าจับจูบทุกครั้งที่อยู่ใกล้กัน ขนตายาวสวย(คงร้องไห้เก่งมากๆ) จมูกโด่งเชิดรั้นแบบชะบับลูกคุณหนู ผมรู้ตัวอีกที่ก็เผลอก้มหน้าลงจุ๊บปากเล็กๆนั้นอย่างลืมตัวแล้วรีบเอาใบหน้ากลับมานอนที่เดิม แล้วใช้มือที่ลูบแก้มใสๆนั้นลูบหัวคนตัวเล็กเล่น 

 

 

 

      "รักนะครับบีบีของพี่"

 

 

 

      แต่อยู่ดีๆแก้มใสๆนั้นกับแดงระเรื่อเหมือนลูกตำลึง ปากก็ยกยิ้มหน่อยๆ เหมือนจะ...

 

 

 

 

      "รักเหมือนกันค่ะพี่จีของบี" จุ๊บ! เธอจุ๊บผมเสร็จก็นอนลงหนุนแขนของผมตามเดิมแล้วก็หลับตาอมยิ้มอยู่อย่างนั้น จนห้องทังห้องเงียบกริบแต่กับได้ยินเสียง...

 

 

 

      ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก! 

 

 

 

      เสียงหัวใจของผมและเมลบีเต้นรัวอย่างกับมีคนมาตีกลองที่อกข้างช้ายของเราทังสองคน เพราะเรานอนแนบชิดกันขนาดนี้เสื้อผ้าก็ไม่ได้ใส่ทังคู่จึงทำให้รู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจ

 

 

 

      ไม่คยบอกรักใครนะเว้ยนอกจากผู้หญิงที่ใหญ่ที่สุดในบ้านอ่ะ! แต่กับผู้หญิงคนนี้ที่ผมรักมากรองจากแม่ของผม เธอคือผู้หญิงคนเดียวที่ครอบครองหัวใจของผมทังในเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ ผมขอสาบานเลยว่าผมจะรักเธอและดูแลเธอที่ดีที่สุดเท่าชีวิตของผม... ผมสัญญาเลย!

 

 

 

      แต่ยังมีอีกเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอกเธอเลย บอกรักก็บอกแล้ว รักบนเตียงก็บอกแล้ว อ่า... เหลือแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวสินะ...

 

 

 

      "บี พี่ขอโทษ..."

 

 

 

      "ขอโทษเรื่องอะไรเหรอค่ะ??"

 

 

 

      "ฟังพี่จบก่อนสิแล้วค่อยพูด... พี่ขอโทษเรื่องที่พี่ตวาดหนูแรงที่ห้องน้ำ แถมยังพลั่กอีกต่างหาก พี่ขอโทษ... ขอโทษน่ะที่ทำให้เจ็บตัว พี่รู้ว่าพี่..." ทำให้มือสวยๆของเธอต้องมีแผล

 

 

 

      "ร้องไห้อีกแล้วอ่ะ ตัวก็โตแต่ขี้แยจังเนี่ย ไม่เป็นไรน่ะแค่เย็บ20เข็มเองจริบๆ" 20เข็ม?? 20เข็มจริงดิ??

 

 

 

      "20เข็มเลยเหรอ??"

 

 

 

      "คิกๆๆ 55555"

 

 

 

      "ไม่ตลกน่ะเมลบี แค่เนี้ยรู้สึกเสียใจจะแย่ ไหนจะเรื่องที่เราตื้อพี่มา3ปีอีก ขอโทษ ที่ว่าเรา ที่พูดจาไม่ดีให้ต้องร้องไห้ และ..."

 

 

 

      "ไม่ยกโทษให้หรอก แบ่รๆ" ยิ่งพูดแบบนี้น้ำตายิ่งไหลว่ะ ถึงมันจะแค่... เล่นๆ หรือ จริงจัง??

 

 

 

      "..........." เจ็บจนพูดไม่ออกเลยว่ะ ผมปล่อยน้ำตาให้ไหลอยู่แบบนั้น จน...

 

 

 

      "ม่าม๊ะ! พี่จะทำให้เรายกโทษให้พี่เอง หนูเมลบีงอนพี่เหรอ?? เดี๋ยวพี่ง้อเอง จุ๊บๆ" ผมรีบพลิกคร่อมเหนือร่างเล็กของเมลบีไว้กอนจะก้มลงจุ๊บปากเล็กๆสองที

 

 

 

      "หะ... หายแล้ว อื้อ! พี่จี... ไม่! อื้อ!!" ผมรีบจูบปิดปากเล็กๆอย่างดูดดื่ม โคตรหวานเลยหว่ะ! จูบกี่ทีก็หอมหวานนุ่มนิ่มที่สุด

 

 

 

      "ไอ้พี่จี!! กรี๊ดดดดด!! ทุเรศ!!!" ไม่ต้องสงสัย คือ...

 

 

 

      "อุ้ย! อยากอีกแล้วอ่ะ ยั่วตั่งแต่ตื่นเลยนะ จ๊วบ... อืม... จ๊วบจ๊าบ... "

 

 

 

ปังๆๆๆๆ!!

 

 

 

      "ไอ้จี!! พอแล้วปล่อยน้องกูออกมมากินข้าวเดียวนี้!!" ไอ้เวล! ไอ้เลว!! กูจะได้กินน้องมึงแทนข้าวอยู่แล้วเนี่ย!!! มาไมตอนนี้!?

 

 

 

      "อ๊ะ!... พี่จีพอก่อน อืม... พี่เวลมา อา..." เมลบีพยายามดันหน้าผมขึ้นจากหน้าอกอวบๆของตัวเอง ไม่ๆ! นี่มันสวรณ์ของพี่จีชัสของหนูเลยน่ะ!!

 

 

 

      "ช่างมัน จ๊วบ... อา... อืม..." ผมไม่สนก้มดูดนมของเมลบีต่อไป ทังขาว ทังอวบอัด มันหน้าฟัดไปหมดทังร่างกายเลยไอ้คนใต้ร่างเนี่ย!

 

 

 

ปังๆๆๆๆๆ!

 

 

 

      "ไม่ใช่มีแค่มึงกับน้องกูน่ะ! ยังมีเพื่อนอีกหลายชีวิตรอมึงอยู่!! ให้เวลา5นาทีรีบลงมา! อย่าให้รอ!"

 

 

 

      "พี่จี! หยุดน่ะ! อา... อย่าบีบ เจ็บ... อื้อ..."

 

 

 

      "งั้นก็ช่วยพี่ อา... ล้นมือเลยว่ะ" ผมจับมือเล็กๆนุ่มนิ่มของเมลบีจับไปกุมที่กลางกายตัวเองทังที พอมือนุ่มนิ่มนั้นแตะที่ท่อนลำใหญ่ของผมมือเล็กก็รีบดึงกลับทันที แต่มีหรือผมจะยอม หึๆ!

 

 

 

      "ไม่! ไม่แน่ๆบีไม่ทำ!"

 

 

 

      "หรือว่า... จะให้พี่เสียบดี คิดดีๆนะเสียบเส็รจ 1ชั่วโมง ถ้าชักให้... ยิ่งมือนุ่มๆแบบนี้เนี่ย 15นาทีก็เส็รจ หรือจะใช้ปาก??" ผมยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่าคนตัวเล็กที่เขินอายหน้าแดงไปหมด เพราะทางเลือกที่ผมพูดไปมีแต่ผมเท่านั้นที่ได้กับได้

 

 

 

      "2! ก็ได้" สุดท้ายก็ต้องเลือก เพราะทางที่หนึ่งเมลบีก็ระบมจากเมื่อคืนเยอะแล้ว ทางที่สองก็โอเค ส่วนทางที่สาม หึๆ เมลบีไม่ชอบมันทิ่มคอ?? 

 

 

 

      "ก็แค่นั้น อืม... เอาเลยชักขึ้นชักลงอย่างนั้น อา... ชิ๊ดดด... ฟินว่ะ" มือของผมก็ทำหน้าที่ของผมไปปากก็ทำหน้าที่ไปอยู่หน้าอกเมลบีเหมือนเดิม...

 

 

 

30นาทีต่อมา

 

 

 

      "กว่าจะลงมานะมึง อุ้มกันลงมาอีก หึ! จัดหนักตามเคย?" 

 

 

 

      "มันใช่เวลามาเล่นไหม?? น้องมึงไข้อ่อนๆด้วยเนี่ย ถ้างานแต่งกูเลื่อนนะ กูไม่ยกน้องสาวกูให้มึงแน่ไอ้เวล!" ผมพูดจริงเพราะเมลบีมีไข้อ่อนๆแล้วเนี่ยตัวร้อนแล้วด้วย อีกสองวันก็จะถึงงานแต่งของผมกับเมลบีด้วยเนี่ย

 

 

 

      "ถ้าไม่ยกให้ กูก็จะเอาน้องสาวกูคืนเหมือนกัน ไม่สบายอีกแล้วเหรอยัยตัวแสบ" ผมจัดการวางเมลบีลงบนโชฟาในห้องนั่งเล่นที่บ้านผม แล้วผมก็นั่งลงข้างๆเธอ ส่วนไอ้เวลรีบเอามือมาวัดไข้ที่หน้าผากเมลบี

 

 

 

       "ค่ะ" เมลบีแค่ตอบคำเดียวโดยไม่มองหน้าพี่ชาย แบบนี่เนี่ยคือโกรธพี่ชายสินะ

 

 

 

      "ไม่เอาน่าไม่โกธรเฮียนะ เฮียขอโทษที่เล่นแรงไปหน่อยนะ"

 

 

 

      "ไม่ค่ะ เฮียจะไปไหนก็ไปเถอะ"

 

 

 

      "ใจร้ายจัง ไม่โกธรเฮียได้ไหม เฮียช่วยเรามาหลายอย่างเลยนะ ทังเรื่องหลอกไอ้จีนั้น เรื่อง!*^#^#€+฿×₩$*&','?@:^×฿$(/!/+£฿÷&$&#" 

 

 

 

      สุดท้ายเมลบีก็หายโกธรไอ้เวลจนได้ พอทานเข้ากับยาเส็รจผมก็อุ้มเมลบีมาที่ข้างหลังตัวคฤหาสน์ ที่เป็นที่จัดปาร์ตี้เมื่อคืนนี้ ถึงแม้ว่าผมและเมลบีจะจัดปาร์ตี้เองที่ห้องนอนก็เถอะ

 

 

 

      "เมื่อคืนนี้ พี่อุตส่าว่าจะให้มาดูชักหน่อย ว่าพี่จัดสวยไหม เรากับไม่ได้มาดูชะงั้น เป็นไงชอบไหม??" หลังจากที่ทานยาเส็รจนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย ทำหน้าบูดอยู่นี่ไง

 

 

 

      "พี่จีช่วยเดินเข้าไปใกล้ๆรูปหน่อยค่ะ อยากดูรูปอ่ะ" เมลบีเธอบอกผมให้เดินไปใกล้รูปที่ถูกห้อยกับต้นไม้เต็มไปหมดแถมบางส่วนยังห้อยลงมาจากชุ้มถ่ายรูปด้วยช้ำ  แบบว่ารูปมันเยอะมากๆ ผมก็เลยเอามาลวมๆกันเลย

 

 

 

      "น่ารักจัง" เมลบีพึมพำเบาๆแต่ผมกับได้ยินมันชัดเลย เพราะเราอยู่ที่หลังคฤหาสน์ แค่สองคนมันเลยเงียบจนได้ยินเสียงพึมพำเบาๆของเมลบี

 

 

 

      "แล้วชอบไหมล่ะ??" ผมถามคนตัวเล็กที่ถูกผมอุ้มอยู่ ยิ้มแล้ว... 

 

 

 

      "ชอบที่สุดค่ะ ฟอด~" 

 

 

 

      "แล้วอีกข้างหนึ่งล่ะ??"

 

 

 

      "ฟอด~ ปล่อยบีลงเลยจะเดินดูเอง"

 

 

 

      "แล้วหายเจ็บยัง?? จะเดินไหวเหรอ?? เดียวพี่อุ้มเดินดูเอง"

 

 

 

      "ไหวสิ ทานยาแล้วนะ ไอ้คนบ้า" ผมปล่อยเมลบีลงเดินตามที่เธอบอก แม้จะยังเดินไม่ปกติ แต่เธอก็ยังดื้อจะเดินเอง

 

 

 

      "อุ้ย! พี่จีกอดทำไมเนี่ย??" ผมเดินตามร่างเล็กของเมลบี ที่จริงก็เดินมากอดเนี่ยแหละ

 

 

 

      "อยากกอดเมียบ้างอ่ะ ไม่ได้หรือไงค่ะ??"

 

 

 

      "ปล่อยเลย! มันอึดอัด"

 

 

 

      "ไม่เห็มมีใครอึดอัดชะหน่อย หรือว่าเจ้าตัวเล็กจะอึดอัด?" 

 

 

 

      "เจ้าตัวเล็กอะไรอ่ะ มั่วแล้ว"

 

 

 

      "ก็ทำการบานทุกวัน บางที่อาจจะมีเจ้าตัวเล็กมาอยู่ในท้องของบีบีแล้วก็ได้ อ้วนขึ้นป่ะเนี่ย?" ผมใช้มีทังสองข้างลูบหน้าทองแบนของคนตัวเล็กไปมา บางทีอาจจะมีเจ้าตัวเล็กที่ผมพูดแล้วก็ได้ใครจะไปรู้ เนอะ... เรื่องอ้วนน่ะไม่ได้อ้วนหรอก แค่พูดเล่นเอง หน้าท้องยังแบนอยู่เลย

 

 

 

      "ไม่อ้วนชะหน่อยไอ้พี่จี!" เมลบีหันรีบพลิกกลับหันหน้ามาหาผม เลยทำให้เมลบีเงยหน้าพูดกับผมแทน

 

 

 

      "ครับ ไม่อ้วนไม่อ้วนชักหน่อยเนอะ ใครอ้วน?? ไม่ใช่ไหม?? หึๆ!"

 

 

 

      "อย่าล้อกันเล่นแบบนี้สิ..."

 

 

 

      "รักนะค่ะหนูบีบีของพี่ อันนี้ไม่ได้ล้อเล่นน่ะ" หน้าแดงใหญ่เลย ผมว่าหน้าผมมันก็ต้องแดงเหมือนกันแน่

 

 

 

      "รู้แล้ว บีก็รักพี่จีของบีเหมือนกัน... อุ๊บ!" ผมรีบก้มลงจูบริมฝีปากบางเล็กของเมลบีทันที่ ก่อนที่มือทังสองข้างของผมจะจับแขนทังสองข้างของเมลบีมากอดรอบคอผมไว้ มือของผมกอดเอวบางไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างใช้ล็อกท้ายทอยของเมลบีให้รับจูบผม เมลบีก็จูบตอบผมอย่างไม่เป็นการ ก็นะผมประสบการเรื่องอย่างว่าเยอะกว่าเมลบีอีก ถึงจะจำมาจากในหนังอย่างว่ายังไงผมก็ต้องเยอะกว่าอยูแล้ว หึๆ!

 

 

 

 

      "กรี๊ดดดดด น่ารัก!!!! ทำไมพี่ชายของชีฟองถึงน่ารักขนาดนี้!!! งืออ พี่เวลชีฟองอยากให้พี่น่ารักแบบนี้จัง ดีแต่กวนประสาท ชิ!" 

 

 

 

      ทันทีที่เสียงกริ๊ดของชีฟองดังขึ้น จึงทำให้ผมกับเมลบีผละหน้าออกจากกันทันที แต่เราสองคนก็ยังกอดกันกมอยู่ท่าเดิมไม่ขยับไปไหน น้องผมก็ติ๊งต๊องเหมือนเมลบีไม่มีผิด...

 

 

 

      "ชีฟองอย่าพูดแบบนี้สิ พี่น่ารักจะตายตอนอยู่บนเตียงกับชีฟองแค่สองคน"

 

 

 

      และยังมีเพื่อนผมกับเมียๆของพวกมันอีกมากมาย เดินมาที่สระน้ำหลังบ้าน มีแค่ไอ้วินกับไอ้เอกเท่านั้นที่... พวกมันสองคนยังไม่ตื่นมั้ง 

 

 

 

      "ไม่เอาปล่อยเลย! ไม่ให้จูบ" ผมก้มหน้าลงกำลังจะได้จูบอีกครั้งแต่...

 

 

 

      "ไม่ต้องอาย เสียเวลามาจูบกันดีกว่า หึๆ!" ผมไม่ฟังเสียงห้ามของเมลบี ผมก็ก้มหน้าลงจูบทันทีเลย...

 

 

 

      "ไอ้เอก! ไอ้วิน! จัดการ"

 

 

 

      ตูมมมม!

 

 

 

       ถึงแม้ว่าเราสองจะถูกพลั่กตกน้ำ แต่ผมกับเมลบีว่ายมาหากัน กอดกันและจูบกันเหมือนเดิม แต่ยังไม่วายมีเสียงโมโหดังมา แต่ผมไม่สนถ้าผมจะรักเมียใครก็ห้ามไม่ได้ หึๆ!

 

 

 

      รักมากมายยัยเมลบีเด็กดื้อของผม!!

 

 

 

THE END

________________

จบแล้วจริงๆนาาเรื่องนี้

ขอบคุณทุกเม้นที่ให้กำลังใจไรท์

ขอบคุณคนที่กดติดตามไรท์ด้วยนะค่ะ

ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนิยายไรท์ด้วย

จบจริงๆแล้วนะหลังจากที่เปิดมาหลายเดือน

สุดท้ายก็จบจริงๆ อิอิ

จบจริงๆแล้ว

บาย

20/8/2016

ความคิดเห็น