star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 10♫พีเ&ภา➽คนในอดีต

ชื่อตอน : ✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 10♫พีเ&ภา➽คนในอดีต

คำค้น : พีเภา ตอนที่ 10

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2559 18:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
✧✦The Return of Love❤➽แฟนเก่า✦✧➴Chapter 10♫พีเ&ภา➽คนในอดีต
แบบอักษร

❥ Update on 16.08.2016

#

 

➴Chapter 10 คนในอดีต

 

 

ภาพที่ผมเห็นคืนไอ้เภากำลังถูกผู้ชายอีกคนโอบกอดจนร่างทั้งสองคนแนบชิดติดกัน  ผมยืนกำหมัดแน่น ภาพที่ทำให้ผมรู้สึกโกรธจนคลั่ง ภาพที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก ภาพที่ผมไม่อยากเห็นมันอีกก็วนเวียนกลับมาทำให้ผมเจ็บปวดอีกจนได้ ผมเดินตรงเข้าไปแล้วกระชากตัวไอ้เภาออกมาทันที




พรึ่บ!!




"โอ๊ย!! ไอ้พีอย่า!!"



พลั่ก!!


ผมไม่ฟังเสียงร้องห้ามใดๆ หมัดของผมพุ่งใส่ที่ใบหน้าไอ้ด้านหน้าคนนั้นทันที



"มึงทำเหี้ยอะไร ห๊ะ!!!"


"ไอ้พี หยุด!!" เภาเข้ามาดึงตัวผมแต่ผมไม่สนใจที่จะหยุดตามที่เภาต้องการ ผมยังคงเดินเข้าใส่ไอ้นั้นด้วยความโกรธ


"ไอ้พีหยุดก่อน!!"


"มึงยังกล้ามาให้กูเห็นหน้าอีก!"



พลั่ก!!!



"ไอ้พี!!"



พรึ่บ!!!





ร่างของผมถูกผลักด้วยมือของไอ้เภาคนที่ผมรักที่สุด ใจผมสั่น ร่างกายของผมสั่นไปด้วยความโกรธ ใบหน้า ท่าทางและการกระทำทุกอย่างของผมอยู่ในอารมณ์ที่เก็บอารมณ์นั่นเอาไว้ไม่ไหวจริงๆ ผมมองภาพที่ไอ้เภากำลังยืนปกป้องไอ้นั่นด้วยใจที่กำลังเจ็บปวด ภาพเก่าๆ ในอดีตกำลังกลับมาทำร้ายผมอีกครั้ง ผมหลับตาลงช้าๆ แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมอยากให้ภาพนั้นหายไป




"พี่โชนเป็นไรมากรึป่าวครับ?"


"พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ เภาล่ะเจ็บตรงไหนรึป่าว? ไหนขอพี่ดูแขนหน่อย" ไอ้นั่นลูบลงที่แขนของไอ้เภา ผมลุกขึ้นยืนได้ก็เดินเข้าไปหามันอีกครั้ง


"ไอ้โชนมึง!!"


"ไอ้พี!! ถอยออกไป!!" เภาตะโกนใส่ผมเสียงดัง ดังมากจนเสียงนี้ก้องอยู่ในโสตประสาทผม


"เภา... ทำไมมึง"


"มึงกลับไปได้แล้วพี ถ้ามึงจะมาทำนิสัยแย่ๆ แบบเดิมอีก กูว่ามึงกลับไปเถอะ กลับไปสงบสติอารมณ์ของมึงให้ได้"


"ทำไมกูต้องทำ!! แล้วไอ้เหี้ยนี่มันมาทำไม?! มึงบอกมันให้มาหาใช่ไหม? ห๊ะ!!"


"เออ!!! ใช่!! กูบอกพี่โชนเอง กูบอกเขาให้เขามาหากู มึงรู้แล้วมึงก็กลับไปซะ!!"


"เภา!! มึงทำอย่างนี้ทำไม?!" ผมเดินเข้าไปกระชากแขนไอ้เภา


"พีหยุด!! ไม่เห็นรึไงว่าเภาไม่สบายอยู่ ปล่อยแขนเภาซะ!" ผมกำแขนเภาไว้แน่น


"ไอ้เภา!! กูเจ็บ"


"ปล่อยเภาก่อน! แล้วค่อยมาคุยกันดีๆ พีปล่อย!" แขนผมเหมือนคนไม่มีแรงทันที สายตาที่ไอ้เภามองผม สายตาที่ไอ้นั่นมองไอ้เภา ความรู้สึกบ้าๆ นี่กำลังกลับมาทำร้ายผมอีกครั้ง ผมปล่อยมือที่กำลังบีบแขนไอ้เภาไว้แน่นออก แขนไอ้เภาเป็นรอยแดงไปทั่วทั้งแขน



"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะเภา กูทำผิดอะไร?!" เสียงที่เปล่งออกมาด้วยความยากลำบาก ผมพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดทั้งที่ภายในใจกำลังปวดร้าวที่สุดเช่นเดียวกัน



"มึงกลับไปซะ กูไม่อยากเห็นหน้ามึง" ผมแทบจะไม่มีแรงยืนต่อ ทั้งขาทั้งแขนเหมือนกำลังหมดเรี่ยวแรงแทบจะยืนไม่ไหว
"เภากูอยากคุยกับมึงได้ไหม?" เภาเสหน้าไปทางอื่น มันไม่มองหน้าผมแม้แต่น้อย ใจผมกำลังถูกบีบรัดอย่างแรงจากการถูกมันเมินเฉย



"พี่โชนพาเภาไปส่งที่ห้องพักได้ไหมครับ"


"ได้ซิ เดี๋ยวพี่ไปส่งเภาเอง เภาเดินไหวไหมครับ?"


"ไหวครับพี่ เภาเดินไหว"


"งั้นเกาะแขนพี่ไปนะครับ ค่อยๆ เดินนะ"





ผมกำลังยืนมองภาพทั้งสองคนเดินพยุงกันผ่านหน้าผมออกไป ภาพที่ผมทนเห็นไม่ได้แต่ไม่สามารถทำอะไรได้อีก เภามันไม่มองแม้แต่หน้าผม ตอนนี้ผมโคตรเจ็บ ผมจะก้าวขาตามไปก็ก้าวไม่ออก ผมถูกมันปฏิเสธเป็นร้อยครั้งก็ไม่เจ็บเท่ากับครั้งนี้ ภาพของสองคนนั้นกำลังไกลออกไปๆ จนลับสายตาผม




"กูเจ็บมากนะเภา" ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง






Tru... Tru... Tru...


"ว่าไงตี๋เล็ก" เสียงเฮียของผมยังคงสดชื่นอยู่เสมอ


"เฮีย..." ผมพูดออกไปแค่นั้น


"เออ... กูนี่แหละเฮียมึง หึหึ ว่าไงไอ้ตี๋เล็กมึงมีอะไรก็พูดมาซิครับไอ้น้องชาย" น้ำตาผมพลานจะไหลออกมาให้ได้ น้ำเสียงของเฮียที่พูดกับผมตั้งแต่ผมยังเด็ก คอยให้กำลังใจ คอยให้ความรักกับผม คนที่เป็นทั้งป๊าและม๊าให้ผมจนผมโต


"เฮียอยู่บ้านไหม?"


"อ้าวเฮ้ย!! ไอ้ตี๋นี่ก็ถามแปลกๆ อยู่ซิวะ มึงเป็นอะไรไหนพูดให้เฮียฟังหน่อยซิ"


"ป่าวเฮีย... เดี๋ยวผมไปหาเฮียที่บ้านนะ"


"เออ... ถ้าเหนื่อยก็กลับบ้านเรา เดี๋ยวเฮียทำของอร่อยไว้รอนะ มาๆ เฮียอยู่บ้านนี่แหละ รอตี๋เล็กกลับบ้าน"


"ครับเฮีย" ผมปาดน้ำตาที่เริ่มปริ่มที่หางตาออก วางสายจากเฮียแล้วเก็บใส่ในกระเป๋ากางเกง เดินตรงไปที่รถแล้วขับออกไปทันที มองที่กระจกหลังได้เห็นแค่ตึกที่ไอ้เภาพักฝื้นอยู่ก็ทำให้น้ำตาผมไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้





ผมเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยสภาพเหมือนคนที่ไร้วิญญาณ ภาพที่เราเคยเลิกกันในอดีตกลับมาหลอกหลอนผม ภาพที่ผมกับมันแทบจะไม่มองหน้ากัน ภาพที่ผมเคยทำเลวๆ เพราะความลุ่มหลงในวันเด็ก ผมทำให้คนที่ผมรักเสียใจเพียงเพราะคำหวานหูที่ถูกปรุงแต่งเพื่อให้ผมลุ่มหลง การเอาใจใส่จากคนใหม่ที่ผมเปลี่ยนใจไปรักเขา จนมาวันหนึ่งความจริงมันก็ได้บอกผมว่าผมเป็นแค่คนโง่คนหนึ่งที่เชื่อคำพูดที่หลอกลวง ทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่เกมส์ที่คนพวกนั้นเล่นกันอย่างสนุกสนาน มีเพียงเราสองคนที่เจ็บปวดและผมเป็นคนที่เจ็บปวดน้อยกว่าอีกคน คนที่รักผมอย่างจริงใจ





ผมนั่งมองผู้คนผ่านกระจกรถที่ชุ่นมัวด้วยฝุ่นไร ภาพด้านนอกค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยน้ำฝนที่ตกลงจนทำให้กระจกนั้นใสสะอาดอีกครั้ง ผู้คนมากมายที่พากันยืนกางร่มหรือหลบฝนอยู่ข้างทาง บ้างก็ดิ้นรนขึ้นรถประจำทางเพื่อเดินทางกลับบ้าน ไฟที่ส่องสว่างตามถนนเริ่มส่องแสงตามความมืดของท้องฟ้า ผมนั่งมองมันอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีจุดหมาย หัวสมองว่างเปล่ามีแต่ภาพที่เรากอดกันแล้วร้องไห้จนหมดแรง ภาพที่เราเข้าใจกัน ภาพที่เภาให้อภัยในความผิดของผมครั้งนั้น





"น้องครับ ร้อยห้าสิบห้าบาทครับน้อง"


"น้อง! ถึงแล้วครับ บ้านหลังนี้ใช่ไหม?"




.....




"น้อง!!" ผมหันไปมองตามเสียงที่ผมได้ยิน


"ร้อยห้าสิบห้าบาทครับ"


"ห๊ะ ว่าไงนะ?"


"อ้าว ค่ารถไงน้อง!"


"อ่อ.... อ่ะนี่ไม่ต้องทอน" ผมหยิบเงินในกระเป๋ายื่นไปให้คนขับแท็กซี่แล้วลงจากรถทันที




ผมยืนมองบ้านที่เป็นที่พึ่งเดียวที่พอจะทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น ในนั้นมีพี่ชายที่รักของผมคอยผมอยู่ บ้านที่ผมรู้สึกเติมเต็มที่ครั้งที่ได้กลับมา ผมเดินเข้าไปในบ้าน หลังโซฟาสีขาวนวลผมมองเห็นแผ่นหลังพี่ชายของผม




"อ้าว! มาถึงแล้วเหรอ หิวยัง?"


"เฮีย กินข้าวกัน" ผมพูดออกมาด้วยความยากลำบาก ดวงตาที่สั่นเครือพยายามเก็บกลั้นอารมณ์ลึกๆ ของผมเอาไว้ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้พี่ชายผมต้องเป็นห่วง


"เออๆ ป่ะ กำลังหิวพอดี" เฮียลุกขึ้นเดินมากอดคอผมแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหารพร้อมกัน





ผมพยายามทำตัวให้เป็นปกติ กินข้าว พูดคุยและหัวเราะไปกับมุขตลกและเรื่องเล่าของเฮียผม กับข้าวที่เฮียทำยังคงอร่อยเหมือนเดิม ความสามารถที่ต้องพยายามเพียงเพื่อต้องการเลี้ยงน้องชายอย่างผมให้ดีที่สุด เฮียนั่งดูอินเตอร์เน็ตแล้วฝึกทำจนคล่อง ทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจและความรักที่มีต่อผม มันทำให้ผมยอมทำทุกอย่างได้เพื่อตอบแทนความดีที่เฮียมอบให้





"เออใช่ น้องสะใภ้เฮียเป็นไงบ้างวะ?" ผมถึงกับชะงักมือที่ถือช้อนแล้ววางมันลง


"ก็ดีนิ มันหายแล้วแหละ"


"อ้าว!! หายแล้วเหรอวะ เออๆ ดีแล้วแหละ มึงก็ดูแลมันดีๆ แล้วกัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันอย่าใช้แต่อารมณ์ล่ะ" เฮียตักผัดผักใส่จานให้ผม


"อิ่มแล้วเฮีย อยากแดกเหล้ามากกว่า" เฮียขมวดคิ้วมองหน้าผม


"มีไร มองหน้าทำไม แค่คนอยากแดกเหล้าแค่นี้ต้องมองหน้า"


"แดกข้าวให้หมดก่อน เหล้าอ่ะแดกเมื่อไหร่ก็ได้!"





หลังจากนั่งกินข้าวกันจนอิ่มผมกับเฮียก็มานั่งดวลแก้วกันที่ห้องรับแขก ผมกระดกเหล้าเข้าปากแบบไม่ยั้ง เฮียก็ได้แต่รินเหล้าให้ผมเงียบๆ เราแทบไม่คุยอะไรกิน เฮียผมแค่จิบๆ แต่ผมนี่ดิ บ้านแม่งหมุนได้ล่ะ




"พอๆ วันนี้แดกแค่นี้พอ เมาเหมือนหมาแล้วเนี่ยะ"


"โหห... อึ่ก! อารายยย... ตี๋ยังไม่มาววว... เหอะๆ เอิ้ก เฮียรินเหล้าต่อเด่!" ผมคว้าแก้วเหล้ามาแล้วดื่มจนหมดแก้ว


"อ่าาา.... เหล้าแม่งโคตรหวานเลย... อึ่ก! เฮียๆ เอาอีกกก.... เอ้าชน!"


"เฮ้ย!! พอๆ เมามากแล้ว ป่ะๆ เดี๋ยวเฮียขึ้นไปส่ง เฮ้อ... ไอ้เด็กนี่มันไม่รู้จักโตสักทีเว้ย!"


"ม้ายย... เฮียอย่ายุ่ง!! คนจะกินเหล้า เอามาๆ เหล้าอยู่ไหน!!"


"หยุด!! วันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้อยากแดกค่อยแดกใหม่ ป่ะๆ ไปนอน"


"เฮียม่ายอาวว.... อึ่ก!"





ผมถูกเฮียลากขึ้นมาทิ้งไว้บนที่นอนในห้อง เฮียจัดการถอดเสือถอดกางเกงให้ผมแล้วเอาผ้ามาเช็ดตัวให้ น้ำตาผมค่อยๆ ไหลออกมา เฮียไม่คาดคั้นอะไรจากผมตอนนี้แน่ เพราะเฮียคือคนที่เข้าใจผมที่สุด





"นอนได้แล้วไอ้เด็กดื้อ เดี๋ยวเฮียจะได้ไปอาบน้ำนอนบ้าง" เฮียลูบหัวผมเหมือนที่ป๊าเคยทำ


"เฮีย" ผมเรียกเฮียด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา


"อืม ถ้ายังไม่พร้อมจะเล่าก็ไม่ต้องเล่า พักผ่อนซะก่อน มีอะไรไม่สบายใจเฮียอยากให้รู้ไว้ว่ายังมีเฮียคนนี้อยู่ข้างๆ เสมอ"



"อืม... ขอบคุณครับ"





คืนนั้นผมนอนหลับตาไปพร้อมกับคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม รู้สึกเจ็บปวดมากกับภาพที่ได้เห็นไอ้โชนอยู่กับไอ้เภา มันไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าใกล้ไอ้เภาอีก ในเมื่อ... ในเมื่อไอ้เภามันเป็นของผม มันเป็นเมียผม มันเป็นคนของผม!! ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก ผมจะทำทุกทางเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม เภา... มึงจะไม่ทำแบบนั้นกับกูใช่ไหม




กูรักมึง.....

 



TBC......


 

 

 

ความคิดเห็น