Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 31 : เชื่อใจชั้นนะ....

ชื่อตอน : Chapter 31 : เชื่อใจชั้นนะ....

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 71

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2559 06:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 31 : เชื่อใจชั้นนะ....
แบบอักษร

 

 

เรือง...............................

 

พอลุงผู้ใหญ่มาบอกพ่อกับแม่ว่าผมทำน้ำหวานท้อง  มันเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางหัว ผมทำอะไรไม่ถูก ผมคบกับกานต์ผมก็ไม่เคยไปมีอะไรกับใครอีกเลย ยิ่งเป็นน้ำหวานผมไม่คุยด้วยมานานแล้ว ผมรู้ตัวเองดีพักหลัง ๆ มานี้ผมไม่ได้ดื่มเหล้าทำไมผมจะไม่รู้ว่าผมทำหรือไม่ได้ทำ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือความรู้สึกของกานต์ ถ้ากานต์รู้จะทำยังไง จะโกรธหรือเกลียดผมหรือเปล่า ผมนอนไม่หลับทั้งคืนอยากให้ถึงเช้าเร็ว ๆ 

 

พอเช้ามืดผมรีบเดินลงบันไดเพื่อจะไปบ้านกานต์ ผมอยากคุยกับเค้า ป่านนี้เค้าจะรู้เรื่องแล้วหรือยังก็ไม่รู้

 

“เรืองนั่นเองจะไปบ้านครูใช่มั้ย...?”   แม่ตะโกนถามผมขึ้น

 

“ครับแม่”

 

“ไปคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่ได้ทำก็บอกไม่ได้ทำ เอาความจริงใจไปบอกกับครูเค้า”   แม่สอนผมก่อนที่ผมจะเดินลงบันไดไป

 

“ครับ”   ผมหันไปตอบกับแม่  แล้วก็รีบสตาร์ทเครื่องขี่ออกไปทันที 

 

พอมาถึงบ้านกานต์ 

 

 

“กานต์ นายอยู่หรือเปล่า...?”  ผมตะโกนเข้าไปในบ้าน

 

“เอ็งมาทำไมวะไอ้เรือง...? ออกจากบ้านข้าไปเดี๋ยวนี้”   แล้วเสียงลุงสมก็ดังขึ้น  ผมรู้ได้ทันทีว่าเรื่องทั้งหมดคงเข้าหูพ่อกับแม่รวมถึงกานต์แล้ว

 

“ผมมีเรื่องจะคุยกับกานต์หน่อยลุงสม”  ผมบอกไป

 

“ข้าไม่ให้คุย เอ็งรีบกลับไปจัดงานแต่งของเอ็งเลยไอ้เรือง”  ลุงสมยกไม้ตะพดชี้หน้าบอกกับผม

 

“แต่ผมไม่ได้ทำหวานท้อง ผมรักกานต์มาตั้งแต่เด็กแล้ว จะให้ผมไปสาบานที่ไหนก็ได้”  ผมบอกไป

 

“นายเชื่อใจชั้นนะ”  ผมหันไปมองหน้ากานต์ ผมปวดใจขึ้นมาทันทีใบหน้ากานต์หม่นหมองปนเศร้าบ่งบอกว่าผิดหวังในตัวผมที่สุด

 

“เอ็งทำนังหวานมันท้อง เอ็งเป็นลูกผู้ชายก็ต้องผิดชอบสิไอ้เรือง”   แล้วลุงสมก็บอกกับผม  กานต์มองมาที่ผมด้วยสายตาที่เจ็ดปวดแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

 

“กานต์ นายฟังชั้นก่อน....!!!”  ผมตะโกนบอกกับกานต์ จะรีบขึ้นไปหา แต่ลุงสมง้างไม้ตะพดใส่ผม 

 

“เอ็งออกจากบ้านข้าไปได้แล้วไอ้เรือง  ขืนเข้ามาอีกจะหาว่าข้าไม่เตือน....!!!”  ลุงสมโกรธไม่พอใจชี้หน้าบอกกับผม

 

“เรืองป้าว่ากลับไปก่อนเถอะ  ทำแบบนี้จะเป็นขี้ปากชาวบ้านเขาได้ เอาไว้พอใจเย็นแล้วค่อยมาคุยกัน”  ป้าบุญมีบอกกับผม  ผมเลยจำใจขี่มอไซค์ออกจากบ้านกานต์มา

 

พอกลับมาถึงบ้าน  ผมเอารถไปเก็บใต้ถุนแล้วเดินขึ้นไปนั่งที่บันไดอย่างหมดอาลัยตายอยาก

 

“พี่เรือง”  รินลงมานั่งข้าง ๆ ผม ผมหันไปมองน้อง

 

“พี่เรือง รินเชื่อพี่ พี่กับครูรักกันจะต้องได้อยู่ด้วยกันสิคะ”  รินหน้าเศร้าบอกกับผม

 

“ขอบใจนะ”   ผมลูบหัวน้องไปเบา ๆ

 

“พี่เรืองมีอะไรให้รินช่วยบอกรินได้นะคะ”   ผมรู้ความหมายของน้องดี ปกติแล้วรินจะช่วยกันไม่ให้น้ำหวานมาวุ่นวายกับผม แต่นี่มันเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่รินจะช่วยผมได้

 

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้ชอบน้ำหวานจะแต่งงานกับน้ำหวานได้ยังไง”  ผมบอกกับน้องไป

 

“รินก็ไม่ชอบพี่น้ำหวาน”   รินสีหน้าเคืองขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงน้ำหวาน

 

แม่ขี่มอไซค์เข้าบ้านมาพอดี คงไปตลาดเพิ่งจะกลับ

 

“เรืองแม่ได้ยินชาวบ้านคุยกันพ่อผู้ใหญ่จะให้เอ็งแต่งกับนังหวานอาทิตย์หน้านี้แล้วนะ”  แม่สีหน้าตกใจบอกกับผม

 

“ห๊ะ....!! อะไรนะแม่....? แต่งอาทิตย์หน้า ผมยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย”  ผมบอกกับแม่ไป

 

“นั่นสิ พ่อผู้ใหญ่นี่ก็กระไร เป็นถึงผู้หลักผู้ใหญ่ทำอย่างกับจะมาเล่นขายของ เหมือนกลัวว่าลูกตัวเองจะขายไม่ออกงั้นแหล่ะ”  แม่บ่นพร้อมกับเดินขึ้นบ้านไป

 

“จะทำยังไงดีหล่ะคะพี่เรือง...?  รินเอ่ยถามผมขึ้นเบา ๆ

 

“พี่ไม่ยอมแต่งกับหวานหรอก”  ผมบอกกับน้องไป รินเข้ามากอดแขนผมเอาไว้

 

"รินสงสารพี่เรืองกับครูกานต์"  รินน้ำตาคลอบอกกับผม

 

ผมไม่ได้รักหวานและก็ไม่ได้ทำหวานท้องด้วย จะมามัดมือชกแบบนี้มันไม่ได้ ผมรักกานต์คนเดียว ถ้าไม่ใช่กานต์ผมก็ไม่เอา

 

ช่วงนี้หมดหน้านาก็ค่อยยังชั่วหน่อย งานในนาก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว ผมคอยแต่ช่วยพ่อพาควายไปกินหญ้าเท่านั้น   ผมนั่งเหม่ออยู่ที่เถียงนาคนเดียว  ป่านนี้กานต์จะเป็นยังไงบ้าง..? ไม่ได้เจอกันมาสองวันแล้ว  ผมคิดถึงเค้า

 

“พี่เรือง... อยู่มั้ย...??”   เสียงไอ้ขมตะโกนดังขึ้น  ผมออกไปหามัน

 

“พี่เรืองมันเรื่องอะไรกัน..? นังหวานมันท้องกับพี่ได้ยังไง...?  พี่กับพี่กานต์รักกันจะตาย”   ไอ้ขมมันรีบถาม

 

“กูก็ไม่รู้ว่ะ อยู่ ๆ ลุงผู้ใหญ่ก็มาบอกว่าหวานท้องกับกู”  ผมบอกกับมัน

 

“เฮ้ย...!!  แบบนี้ใช้ได้ที่ไหนลูกตัวเองไปท้องกับใครก็ไม่รู้ แล้วว่าเหมาว่าเป็นพี่ได้ไง...?”  ไอ้ขมมันไม่พอใจ

 

“อืม กูก็ว่าอยู่”

 

“ใคร ๆเขาก็รู้ว่านังหวานมันแรดจะตาย แล้วนี่พี่จะยอมลุงผู้ใหญ่จริง ๆ เหรอ....?”  ไอ้ขมมันถามผมขึ้น

 

“กูไม่ยอมหรอกโว้ย เรื่องอะไร กูไม่ได้ทำหวานมันท้อง”  

 

“แต่ผมได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าอาทิตย์หน้าจะมีงานแต่งแล้วนา”  ไอ้ขมมันเป็นห่วงผมขึ้นมา

 

“ก็นั่นดิ กูไม่เห็นรู้เรื่องอะไรซักอย่าง”   ผมบอกมันไป

 

“ไอ้ขม...!!! มึงอยู่นี่มั้ยวะ...?”   เสียงไอ้ภูมิตามมาอีกคน  ไอ้ขมรีบออกไปหา พอไอ้ภูมิมันเห็นผมมันไม่พูดพร่ำทำเพลง

 

ผั๊วะ….!!!  มันซัดหมัดเข้าที่หน้าผมจังๆ จนหน้าผมหัน

 

“ทำไมมึงทำอย่างนี้วะ...!! กานต์อุตส่าห์รักมึง ทำไมมึงทำกับเค้าได้...?”   ไอ้ภูมิมันชี้หน้าด่าผม แล้วจะปรี่เข้ามาซัดผมอีก ผมไม่ได้ตอบโต้อะไรมันไป ก็สมควรแล้วที่ไอ้ภูมิจะโกรธ

 

“ไอ้เหี้ย.... พอแล้ว”  ไอ้ขมรีบเข้ามาดึงไอ้ภูมิไว้

 

“มึงปล่อยกูไอ้ขม กูจะเอาเลือดหัวมันออกแทนกานต์เอง”  ไอ้ภูมิมันยังจะปรี่เข้ามาต่อยผมให้ได้

 

“ไอ้ภูมิ ขืนมึงยังพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ มึงไม่ต้องมาคุยกับกูอีก....!!!”  ไอ้ขมตะโกนใส่หน้ามัน  ไอ้ภูมิก็ค่อย ๆ คลายหมัดลง

 

“มึงใจเย็นก่อนดิวะ พี่เรืองไม่ได้ทำนังหวานท้องนะเว้ย”  ไอ้ขมมันบอกกับไอ้ภูมิไป

 

“กูรู้จักพี่เรืองมาตั้งแต่เด็ก กูรู้นิสัยเค้าดี”

 

“พี่เรืองบอกไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำดิ มึงนี่แม่งห้าวกว่ากูซะอีก”   ไอ้ภูมิโดนไอ้ขมเทศนาไปซะยกใหญ่

 

“ก็กูโกรธแทนกานต์นี่หว่า กานต์ไม่ได้กินข้าวกินปลามาสองวันแล้วนะโว้ย”  ไอ้ภูมิมันบอก ผมรีบเงยหน้ามองมัน

 

“กานต์เป็นไงมั่งวะ....?”  ผมรีบถาม

 

“หมดอาลัยตายอยากเหมือนมึงนี่แหล่ะไอ้เรือง”  ไอ้ภูมิมันบอกกับผม

 

“กูอยากเจอกานต์ว่ะ อยากอธิบายให้เค้าเข้าใจ”  ผมบอกไป

 

“คงจะยาก ลุงสมโกรธมึงซะขนาดนั้นคงจะให้มึงเจอกานต์หรอก”   ไอ้ภูมิมันบอกกับผม  ถึงมันไม่บอกผมก็พอจะรู้

 

“จะทำอะไรก็รีบทำซะพี่เรือง อาทิตย์หน้านี้แล้วลุงผู้ใหญ่จะให้พี่ไปขอนังหวานแล้วนะ”  ไอ้ขมย้ำเตือนบอกกับผมอีกครั้ง

 

ใจผมอยากพากานต์หนีไปให้ไกล ๆ ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำไม่ได้ ผมจะหนีปัญหาที่ผมไม่ได้ก่อขึ้นได้ยังไง ทั้ง ๆที่ความจริงยังไม่ได้ปรากฏ ผมจะทิ้งปัญหาปล่อยให้พ่อกับแม่ต้องรับชะตากรรมแทนผมไม่ได้  ผมอุตส่าห์ฝันเอาไว้อยากให้พ่อกับแม่ไปสู่ขอกานต์ให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมจะได้อยู่กับกานต์อย่างเปิดเผย พ่อกับแม่ก็อนุญาตแล้วด้วย แต่ทำไมผมต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้อีก อาจเป็นเพราะสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยากจะทดสอบผม อยากเห็นความจริงใจของผมที่มีต่อกานต์ก็เป็นได้  ยังไงผมก็ไม่มีวันยอมแต่งงานกับน้ำหวานเด็ดขาด....!!

 

 

..........................................................................

To be continue..................

..........................................................................

 

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอด

ช่วยเป็นกำลังใจให้เรืองกับครูกานต์ด้วยนะคะว่าจะผ่านพ้นเรื่องราวนี้ไปได้ยังไง

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อโปรดคอยติดตาม

1 เม้น= 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่ะ

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}