จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Final mission 4 โลกใบใหม่...(อวสาน)

ชื่อตอน : Final mission 4 โลกใบใหม่...(อวสาน)

คำค้น : บู๊,แอ๊คชั่น,ซูเปอร์ฮีโร่,พลังเหนือมนุษย์,ท่าไม้ตาย,องค์การลับ

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 579

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2559 01:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Final mission 4 โลกใบใหม่...(อวสาน)
แบบอักษร

 

....พริบตาที่ป้อนหรือเจ้าหน้าที่ไซเรนล้มลง...เหล่าหน่วยเหนือมนุษย์ของรีเวิร์สก็กรูเข้ามาอีกครั้ง...

สองสูดลมหายใจ..การปะทะเมื่อสักครู่..ทำให้พื้นที่โล่งกว้างกว่าเดิม..การตะลุมบอนระหว่างเดอะโค้ดกับหน่วยเหนือมนุษย์คงเลี่ยงไม่ได้..

ไม่ใช่แค่สู้กันห้าต่อห้าอีกต่อไป..

เดอะโค้ดที่เหลือปราดเข้ามาเคียงบ่าเคียงไหล่..ต่อสู้พร้อมกับสอง...

คำนวณเข้ามาเคียงข้าง...เตะรีเวิร์สคนหนึ่งกระเด็น..

และเขาก็ตั้งท่าหนุมาณผลาญอสูร..ป้องกันสองไว้..

สองพูดอย่างขุ่นเคือง..

“..ไม่ต้องมาคุ้มกันฉัน..”

“...ฉันรู้..เธอคงเกลียดฉันจนไม่รับความปราถนาดีทุกอย่างที่ฉันมอบให้..”

เท้าอันทรงพลังเตะกราดไปรอบ ๆ ...คำนวณพูดเสียงแจ่มใส..

“..แต่ถึงแม้เธอจะไม่ต้องการฉันก็จะปกป้องเธอ..ทำในสิ่งที่ฉันอยากจะทำ..สถานการณ์ที่เราจะตายพร้อมกันอย่างนี้..จะให้ฉันเก็บความรู้สึกที่มีต่อเธอไว้..คงไม่ได้หรอกนะสอง..”

คำนวณถูกกระแทกจนเลือดไหลจากปาก...

“..ฉันจะตายก่อนเธอ..ปกป้องเธอ..เพราะเธอ..คือคนเดียวที่ฉันรัก..”

สองเม้มปาก..กำหมัด..กระทืบเท้า..ต่อยโนวาพันช์อีก...

แม้จะรู้สึกอะไรบางอย่างกับคำพูดของคำนวณ..แต่เวลานี้..เธอมีแต่จะต้องสู้..ต่อสู้..ต่อยหมัดโนวาพันช์ไปเรื่อย ๆ ..จนกว่าจะหมดแรงล้มลงนั่นแหละ...

อีกด้านหนึ่ง..กัมปนาท..นักฆ่าหมัดปีศาจก็เคียงบ่าเคียงไหล่กับเรน..ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน..ว่าสองคู่ปรับ..จะต้องมาช่วยกันต่อสู้ศัตรู

ทั้งสองนับเป็นสุดยอดฝีมือในทางการต่อสู้สมัยใหม่..การฝึกฝนพลังเร้นลับพิเศษเพื่อเป็นพื้นฐานในการต่อสู้..สร้างปาฏิหารย์อย่างไม่น่าเชื่อให้กับฝีมือของทั้งคู่มาหลายต่อหลายครั้ง...

หมัดของนักฆ่าหมัดปีศาจกระทบถูกรีเวิร์สร่างยักษ์คนหนึ่ง..พร้อม ๆ กับกำปั้นที่เปี่ยมพลังหมัดโนวาพันช์ของเรน..พลังที่เหมือนปฏิกริยาลูกโซ่ระเบิดนิวเคลียร์..รวมกับพลังที่คล้ายการระเบิดของดวงดาวในเอกภพ..ทำให้ร่างใหญ่โตแทบจะแหลกเหลวไปคามือ...

ความตายที่น่ากลัวทำให้หน่วยเหนือมนุษย์ของรีเวิร์สชะงักงันได้ชั่วครู่..แต่ก็ยังโหมกระหน่ำจัดการสองคนที่มีฝีมือสูงสุดในกลุ่ม...

เรนและกัมปนาทถอยไปปะทะผนัง..ริมฝีปากมีเลือดไหลซึม..

แม้จะเก่งกาจขนาดไหน..แต่หากถูกกลุ้มรุมโดยกลุ่มเหนือมนุษย์ยอดนักฆ่าของรีเวิร์ส..แม้แต่เครซี่อธีน่า..ก็คงไม่รอด..อย่าว่าแต่นักฆ่าหมัดปีศาจเลย...

เสียงกัมปนาทแค่นเสียง...

“..ไม่นึกเลย..ว่าต้องมาตายกับเธอ..เครซี่อธีน่า..”

เรนเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก...แต่ก็ฝืนยิ้ม...

“..เรื่องที่แกจะขอแก้มือกับฉัน..เราไปสะสางกันในนรกเถอะนะ..”

“..ได้..ขอฉันไปรอเธอก่อนก็แล้วกันนะ..”

พูดจบก็ขวางหน้าเรน..ประสานสองมือ..สูดลมหายใจ..

เรนอุทานเบา ๆ ..

“..อะไรของแกน่ะ..กัมปนาท..”

“..น่าจะลากพวกรีเวิร์สลงนรกได้สักสิบคน..”กัมปนาทหัวเราะ..

นักฆ่าหน่วยเหนือมนุษย์ของรีเวิร์สชะงักกับสิ่งที่พวกเขาได้พบเห็น..

ร่างผิวสีเขียวทีค่อย ๆ เรืองแสงขึ้น...

“..เครซี่อธีน่า..ฉันอยากไปรอเธอในนรกนาน ๆ ..ไม่ต้องรีบตามฉันไปนะ..”

กัมปนาทพูดจบก็ตวาดลั่น..

“..นี่คือพลังสุดท้ายของอะตอมมิคบลาสท์พันช์..”

เรนอุทานเบา ๆ ..สิ่งที่กัมปนาท..นักฆ่าหมัดปีศาจทำตอนนี้..คือเหมือนเดินพลังอะตอมมิคบลาสท์พันช์ในอีกรูปแบบหนึ่ง..

นี่เหมือนกับการระเบิดตัวเอง...

“..อยากได้โนวาพันช์ช่วยอีกสักครั้ง..”เสียงกัมปนาทพูด..

เรนเม้มปาก..รู้ดีว่าถ้าไม่ใช้โนวาพันช์..จะเกิดอะไรขึ้น..

เครซี่อธีน่า..ตั้งท่า..กระทืบเท้า..และต่อยหมัดออก..

หมัดโนวาอันทรงพลัง..

พลังหมัดนั้น..ส่งร่างนักฆ่าหมัดปีศาจให้พุ่งไปเบื้องหน้า..

และก็มีเสียงระเบิด...

พลังปฏิกริยาลูกโซ่ของระเบิดนิวเคลียร์อันเป็นพื้นฐานของอะตอมมิคบลาสท์พันช์..ถูกเดินย้อนกลับ..ให้ระเบิดตัวเอง..ระเบิดที่มาจากพลังพิเศษของร่างมนุษย์...

ร่างของกัมปนาทหายไป...เรนยังคงยืนนิ่งในท่าต่อยโนวาพันช์ท่ามกลางกลุ่มควัน...

นักฆ่าหน่วยเหนือมนุษย์ของรีเวิร์สตายไปอีกสิบกว่าคน..เพราะการระเบิดตัวเองของกัมปนาท..

แต่ก็มีเสียงประทับปืน..เตรียมยิงของคนหมู่มาก..โดยมีเรนเป็นเป้าหมายหลัก..

หน่วยรีเวิร์สเหนือมนุษย์ด้านนี้ตายหมดเพราะนักฆ่าหมัดปีศาจ..แต่หน่วยรีเวิร์สคนอื่นยังคงอยู่..

เรนแค่นเสียง..รู้ตัวดี..อาการเหน็ดเหนื่อยบอบช้ำ..ทำให้ไม่สามารถต่อยหมัดโนวาพันช์ได้อีกในเวลาอันสั้น..

แต่ก่อนที่กระสุนจะลั่นออกมา..เจาะร่างเรนให้ปรุพรุน..

แรงลมประหลาดปรากฏขึ้นทางเบื้องหลังของหน่วยรีเวิร์สที่ล้อมตึกลูนาร์อยู่...

หน่วยรีเวิร์สที่ล้อมอยู่ภายนอกต่างก็ตกใจกับอะไรบางอย่าง..ที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเวลานี้..

ยานขนาดใหญ่..ใหญ่มาก..ใหญ่ราวกับตึกยักษ์..

แอลฟ่าแลบ..ยานของเอเลี่ยนที่ถูกดัดแปลงเป็นแลบพิเศษ..ปรากฏขึ้นแล้ว...

การปรากฏของแอลฟ่าแลบ..ทำให้หน่วยรีเวิร์สตื่นตะลึง..

แต่ไม่เพียงเท่านั้น..เหมือนมีอะไรกระโดดออกมาจากยานยักษ์...

คนกลุ่มหนึ่ง..

ใช่..กลุ่มคนที่แอลฟ่าแลบโคลนนิ่งไว้..

ทุกคนกระโดดลงมา..ทิ้งย่อที่กลางวงของหน่วยรีเวิร์ส..และเริ่มลงมือต่อสู้..

นี่คือกำลังหนุน...

กลุ่มคนที่มีความสำคัญในอดีต..แต่ต้องตายด้วยฝีมือของคอนโทรลเลอร์และรีเวิร์ส..

พนัส อิทธิวงศ์..หรือซุส..หนึ่ง..เอกลักษณ์ อิทธิวงศ์..หรืออพอลโล..หงส์..เดือนหรือจันทรคราส..ธนัทหรือโพไซดอน...และอีกหลายคนในอดีตที่เคยเป็นเดอะโค้ดมาก่อน...

แอลฟ่าแลบโคลนนิ่งคนกลุ่มนี้ไว้..และส่งออกมาเพื่อปฏิบัติหน้าที่สำคัญที่สุด...

การต่อสู้ตะลุมบอนภายนอกเกิดขึ้นแล้ว..

เรนทรุดลง..หอบหายใจ..เหลียวดูการต่อสู้ทางอื่น..แต่ละคนก็เหมือนจะอ่อนแรงเช่นกัน...

แล้วทางแคทกับออยล่ะ..จะเป็นอย่างไรบ้าง...

เสียงวิทยุดังขึ้น..

“..เดอะโค้ด..ล่าถอย..ไม่มีทางเลือก..”เสียงของแคทสั่งการ..

เรนหยิบวิทยุขึ้น..

“..เกิดอะไรขึ้น..แคท..”

“..โดรนของพัลลัสทำลายกองกำลังเลือดเขียวของดร.ซีต้าจนหมดแล้ว..และจะระดมกำลังมาช่วยรีเวิร์สในอีกไม่เกินสองนาที..แต่การรันพัลลัสเดรสทรอยเออร์..จะเสร็จสิ้นภายในห้านาที..ถ้าระเบิดทำลายลิฟต์ที่จะลงมาชั้นใต้ดินที่เก็บซูเปอร์คอมพิวเตอร์บิ๊กแบง..พวกมันต้องใช้เวลาสิบนาที..กว่าจะมาถึง..”

“..นี่หมายความว่า..”

“..ภาระกิจหลักขอให้สิ้นสุด..เรื่องอื่นก็ช่างมัน..คุณเรน..พาเดอะโค้ดขึ้นไปบนดาษฟ้า..แอลฟ่าแลบจะรับทุกคนไปจากที่นี่..ด้วยความสามารถของแอลฟ่าแลบ..จะพาทุกคนหนีไปได้โดยที่โดรนของพัลลัสตามไม่ทัน..”

“..แต่..เธอ.”

“..หลังจากรันพัลลัสเดรสทรอยเออร์..ฉันกับออยจะวางระเบิดบิ๊กแบง..คุณเรน..นี่คือหน้าที่ของอธีน่า..และคุณคืออธีน่าที่เหลืออยู่เป็นคนสุดท้าย..ฝากคุณดูแลเดอะโค้ดด้วย..”

“..แคท..”

“..ขอโทษ..ที่ฉันต้องติดต่อมาหาคุณ..เพราะถ้าฉันติดต่อเซย่า..เขาจะต้องไม่ทิ้งฉันไว้แน่..”

เรนเม้มปาก..ตัดสินใจเด็ดขาด..

“..ลาก่อนแคท..ออย..”

“..คุณเรน..”เสียงแคทเงียบไปชั่วครู่.. “..ที่ผ่านมา..ฉันสนุกมาก..ดีใจที่ทั้งได้สู้กับคุณ..และได้ร่วมงานกับคุณ.”

เรนน้ำตาไหล..แต่ก็ต้องตัดใจ..เพราะมันไม่มีทางเลือก..

เธอสะเปะสะปะ.เดินไปที่ลิฟต์ที่โดยสารลงชั้นใต้ดินที่เก็บซูเปอร์คอมพิวเตอร์บิ๊กแบง..

และประกบระเบิดกับประตูลิฟต์...

ก่อนจะหันไปทางกลุ่มการต่อสู้ที่ยังพัลวันชุลมุนอยู่..

“..เดอะโค้ดทุกคน..ไปที่ชั้นดาษฟ้า.เราจะถอยตามแผน..อธีน่าปฏิบัติงานเสร็จแล้ว.และกำลังขึ้นไปรอเราที่แอลฟ่าแลบ..”

เสียงเรนดังกังวาน..

โกกิกับจอห์น พงษ์..ที่คอยคุมเชิง..รีบโยนระเบิดควัน..

เดอะโค้ดที่กำลังต่อสู้ติดพัน..รีบใช้ไม้ตายอึดสุดท้าย..ก่อนจะผละจากการต่อสู้..ใช้ม่านควันอำพราง..ไปยังประตูทางหนีไฟ..

และไม่ช้า..ควันก็คละคลุ้ง...

จนควันจางลง..เดอะโค้ดหายไปหมดทุกคนแล้ว...

หน่วยรีเวิร์สรีบกรูกันมาที่ลิฟต์..แต่แล้วทุกคนก็เห็นอะไรบางอย่างติดอยู่กับประตูลิฟต์พิเศษที่ลงใต้ดิน..

“..ระเบิด..รีบถอย..”

หน่วยรีเวิร์สวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน..

พร้อมกับระเบิดดังขึ้น..ทำให้ลิฟต์พังพินาศ...ตึกสั่นสะเทือนไปทั้งตึก...

 

.....เดอะโค้ดทุกคนขึ้นมาถึงดาษฟ้าทางบรรไดหนีไฟ..พบยานรูปทรงสี่เหลี่ยมจอดรออยู่..

เนื่องจากเป็นตึกสูง..การวิ่งขึ้นมาด้วยตัวเองไม่ใช้ลิฟต์..จึงเสียเวลาค่อนข้างมาก..และเหนื่อยอ่อนมากเช่นกัน..

ทุกคนไม่ใส่ใจมากความ..รีบเข้าไปในยานสี่เหลี่ยม.

และมันก็ลอยขึ้นไปบนยานยักษ์ที่เป็นแอลฟ่าแลบ...

ก่อนยานจะลอยขึ้น..ทุกคนได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง..

และในที่สุด..ยานสี่เหลี่ยมลูกบาศก์..ก็มาถึงยานใหญ่..

เธิร์สกับทอร์ค..สองนักวิทยาศาตร์ชาวเลือดเขียวเห็นทุกคนพร้อม..ก็ออกยาน..และพายานบินขึ้นเหนือบรรยากาศโลก...

เดอะโค้ดทุกคนเหมือนตายแล้วเกิดใหม่...

เพลินตากับบีและกี้..สามสาวเลือดเขียวธาตุดินน้ำและไฟ..ที่กอดกันอย่างยินดี..เวลานี้ผละออกจากกัน..

เพลินตาเหลียวมองไปรอบ ๆ ..

“..คุณเรน..คุณบอกว่า.อธีน่าขึ้นมารอบนแอลฟ่าแลบแล้ว.ไหนล่ะคะ..”

เซย่าเองก็เหลียวไปรอบ ๆ เช่นกัน..

ก่อนจะฉุกคิดเมื่อเห็นเรนน้ำตาไหล...

“..คุณเรน..นี่หมายความว่ายังไง..”

สองกับคำนวณที่รอดมาพร้อมกัน..ต่างก็ดูงุนงง..

เพลินตาร่ำร้อง..

“..แคท.แคทล่ะ.แคท..”

“..ขอโทษ..ถ้าฉันไม่พูดไปอย่างนั้น..พวกเราก็คงไม่รีบล่าถอย..และอาจจะมีบางคน..ที่จะยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องอธีน่า..”

เรนกำหมัดแน่น..

“..แต่นี่คือความต้องการของแคทกับออย..ระเบิดที่พวกเราได้ยินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะขึ้นมาบนแอลฟ่าแลบ.คือระเบิดที่แคทกับออยใช้ระเบิดซูเปอร์คอมพิวเตอร์บิ๊กแบง..”

เพลินตาร้องไห้โฮ...

“..ไม่จริงใช่ไหม..ไม่จริงใช่ไหมคุณเรน..แคทกับออย...”

มีเสียงระบายลมหายใจ..

ดร.ซีต้าออกมาจากมุมมืดในห้องโถงยาน...

“...ขอให้ภาระกิจหลักเสร็จสิ้น..ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว..ตามที่ผมคำนวณ..มันเป็นวิธีเดียวที่จะช่วยคนได้มากที่สุด..”

“..คุณซีต้า.”เรนอุทาน..

“.แอลฟ่าแลบรับผมขึ้นมาเมื่อรู้ว่ากองกำลังเลือดเขียวของผมพินาศหมด..ผมเห็นร่างโคลนของบุคคลสำคัญในอดีตของเดอะโค้ด..ลงไปช่วยพวกคุณ..คุณเธิร์สและคุณทอร์คบอกผมว่า..พวกเขาลงไป..ก็คงไม่ได้กลับมาอีก...ทั้งหมดคือสิ่งที่เราต้องสูญเสียในปฏิบัติการณ์ครั้งนี้..”

เซย่าหลั่งน้ำตา..

“.คุณหนูแคท.คุณหนูออย..”

เขาแทบจะทรงกายไม่อยู่..เมื่อรู้ว่า..คนที่ตัวเองรักและภักดีตลอดมา..ต้องเสียสละในปฏิบัติการณ์ในครั้งนี้..

โกกิก็แทบหมดแรง..เพลินตาร้องไห้อย่างไม่คิดว่าในโลกนี้จะร้องไห้ได้แบบนี้อีก...จนบีกับกี้ต้องปลอบประคองไว้

แคท..ออย..สองอธีน่า..

จอห์น พงษ์..นิ่งซึมไป..สำหรับแคท..เด็กสาวอัจฉริยะ..ที่เขาอยู่คอยปกป้องในระยะเวลาหนึ่ง..ก่อให้เกิดความรู้สึกผูกพันอย่างบอกไม่ถูก..

สองรู้สึกท้อแท้..การต่อสู้ที่ผ่านมา..ทำร้ายความรู้สึกมากมายเหลือเกิน..

แต่เธอก็อดเดินไปหาเธิร์สกับทอร์คไม่ได้..

“...สามารถตรวจสอบได้ไหม..ว่าพัลลัสถูกทำลายตามเป้าหมายแล้วหรือยัง..”

“..เรากำลังตรวจสอบอยู่ครับ..”เธิร์สพูด..

ทอร์คอุทานเบา ๆ ..

“.เอ๋..นี่มัน..”

“..อะไร..”

“..ร่องรอยของพัลลัสครับ..”

สองใจหายวาบ...ทุกคนที่กำลังเศร้าเสียใจ..ต่างก็หันขวับ..

ปฏิบัติการณ์ครั้งนี้..หรือจะสูญเปล่าอย่างสิ้นเชิง...

 

....ก่อนหน้านั้น...

เสียงครืน ๆ ดังขึ้นจากด้านบน..แคทกับออยสบตากัน..

“..ลิฟต์พังแล้ว..”แคทพูด.. “..ออย..ฉันสั่งการให้ทุกคนหนีแล้ว..คุณเรนคงระเบิดลิฟต์เพื่อสกัดการบุกในสิบนาที”

ออยยิ้มเศร้า ๆ ..

“..นี่คือชะตาของเราใช่ไหม..”

“..ใช่..ออย..แต่มันก็ดีที่สุดแล้วล่ะนะ..”

“..เดอะเฟิร์ส..คุณทวด..”ออยถาม.. “..คุณยังอยู่ไหม..”

ไม่มีเสียงตอบ..

“..ทั้งเดอะเฟิร์ส..ไอริส..เมดูซ่า..คงไม่อยู่แล้วล่ะ..”แคทยิ้ม.. “..ดีใจนะออย..เราทำจนถึงที่สุดจนได้..”

“..หวังว่าแผนจะได้ผล..ขอให้พัลลัสเป็นพัลลัสของเราเท่านั้นแหละ..มันก็คุ้มค่าแล้ว..”

แคทเข้ามากอดออย..

“..ทำในสิ่งสุดท้ายที่ควรจะทำเถอะ..”

ออยพยักหน้า..

ทั้งสองหยิบกระเป๋าที่เตรียมมา..ล้วงไปหยิบเอาวัตถุระเบิดห้าชุด..

ออยกับแคทแยกย้ายไปติดระเบิดตามจุดต่าง ๆ ..

เสร็จแล้วก็กลับมาที่เดิม..

แคทกับออยจับมือกัน..

“..รู้ไหม..สิ่งไหนที่อยากจะทำที่สุดในตอนนี้..”แคทถาม..

ออยยิ้ม..

“..ไม่รู้สิ..”

“..อยากจูบอธีน่าคู่แฝด..มันคงฟินพิลึกนะ..”

“..นี่ ๆ ..เราเหมือนพี่น้องกันนะ..แคท..”

“..ก็ใช่..แต่เดี๋ยวเราก็ตายพร้อมกันแล้ว..ไม่ใช่หรือไง..”แคทโน้มหน้า..ออยก็เบนหน้าเข้าใกล้..

“..ฉันจูบเธอ..แต่ขอนึกถึงเพลินตาไปด้วยได้ไหม..”แคทพูด..

ออยสะทกสะท้อนหัวใจ.

“..เจเปค..เจเปคของฉัน..หวังว่า..พวกเราที่รอด..ก็คงจะหาวิธีดี ๆ ทำให้เจเปคไม่เศร้าเกินไปนะ..”

ทั้งสองจูบกัน..ก่อนจะผละออก..แคทหัวเราะ..

“..จูบฝาแฝดมันไม่ได้เรื่องแบบนี้นั่นเองใช่ไหมออย.”

ออยหัวเราะเช่นกัน..กอดแคทไว้..

“..แคท..ถ้าสมมตินะ..โลกหน้ามีจริง..ชีวิตหลังความตายมีจริง..เราอาจจะเจอกันอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้..แต่ฉันอยากจะรู้นะ..ว่าเธอจะทำอะไรในโลกนั้น..”

“..ชีวิตหลังความตายหรือออย..สำหรับเรา..มันจะมีอะไรมากไปกว่า..หาอะไรไร้สาระเล่นไปวัน ๆ ..”แคทคราง

“..แต่ก็แปลกนะ..ชีวิตในโลกหลังความตายจะมีจริงแค่ไหนก็ไม่รู้...เรามาจากเซลส์โคลนของต้นแบบยอดอัจฉริยะเหมือนกัน..ทำไม..เราที่มาจากแหล่งเดียวกัน..ถึงได้มีจิตวิญญาณที่แตกต่างกันได้นะ..เรื่องพวกนี้..ทำให้ฉันเชื่อเรื่องผีวิญญาณขึ้นมาจริง ๆ ..และ..ถ้ามันมีจริง..เราคงจะมีวิญญาณกันคนละดวง..แม้จะมาจากร่างกายที่มีต้นแบบเดียวกันก็ตาม..”

ออยพูดจบก็หันมาทางแคท..

และเม้มปาก..สะอื้นไห้..กอดแคทไว้..

“..แคท..ฉัน..ฉันกลัว..ฉันรู้.มันไม่มีทางเลือก..แต่ฉันกลัวตาย..ฉันไม่อยากตาย..”

แคทกอดปลอบ..ลูบหลัง..น้ำตาไหล..

“..แคทก็กลัว..ออย..เราเป็นจีเนียส..แต่เราก็เป็นคนใช่ไหม..”

ออยสะอื้น..แคทเองก็ร้องไห้..

“...แคทกลัว..แคทยอมรับ..การตัดสินใจจะตายมันอาจจะวูบเดียว..แต่การรอความตาย.มันน่ากลัวจริง ๆ นะออย..อีกไม่กี่นาที..แต่ทำไม..มันทรมาณใจขนาดนี้..”

“..แคท..ออยไม่อยากตาย..ไม่อยากเลย..”ออยร้องไห้..

แคทหยิบสวิทช์ระเบิดขึ้น..

“..ขอแค่เดอะเฟิร์สติดต่อกลับว่าทุกอย่างมันจบแล้ว..เราจะกดสวิทช์.”

“..แต่หากไม่ได้ผลล่ะ..”

“..เรารอได้ถึงช่วงที่พวกรีเวิร์สบุกลงมาถึงแค่นั้นแหละออย..ถึงเวลานั้น..ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..สำเร็จหรือล้มเหลว..เราก็ต้องกดระเบิด..”แคทก้มหน้า..

“แคท..สิ่งที่เราไม่สามารถล่วงรู้ได้..คือวินาทีที่เราตาย..ต่อให้เป็นยอดอัจฉริยะขนาดไหนก็ตาม..แคท.เธอว่า..มันจะทรมาณมากไหม..”

“...ฉันก็ไม่รู้นะออย..”

“..แคท..รสชาติการจูบฝาแฝดมันแย่มากใช่ไหม..แต่ขอร้องนะ..ฉันอยากจะให้เธอจูบฉันในตอนที่กดระเบิด..ได้ไหม..ฉันอยากจะตายอย่างแน่ใจว่า..อย่างน้อย..วินาทีที่ฉันสิ้นลม..ก็ยังมีใครคนหนึ่งที่รักฉัน..”

แคทพยักหน้า..

“..ได้สิออย..แคทรักออยแม้จะไม่เหมือนรักเพลินตา..แต่ใครจะรู้..เราผูกพันกันมากกว่าที่ใครจะคิด..”

เสียงครืน ๆ ดังขึ้น..

แคทยิ้ม..

“..พวกมันหาทางลงมาได้แล้ว..ออย..”

“..เดอะเฟิร์สยังไม่รายงานผลเลย..ว่าทุกอย่างเป็นยังไงบ้าง..”

“..ถ้าอย่างนั้น..มันก็คงดีที่สุดแล้วใช่ไหม..”แคทมองดูสวิทช์ระเบิด... “..แคทจะไม่ตกไปในเงื้อมือพวกรีเวิร์สอีกแล้ว..ไม่แล้ว..ออย..เรากลัวตายใช่ไหม..แต่ถ้าเราคิดว่า..มันยังมีสิ่งที่ยิ่งกว่าตายรออยู่..ความตายอาจจะแค่นิดเดียวเท่านั้น..เฮ้อ..”แคทคราง “..นึกว่าจะได้ผล..นี่เราแพ้มันจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย..”

ประตูลิฟต์เหมือนถูกกระทุ้งโครม ๆ ..

แคทมองหน้าออย..

“..พร้อมแล้วนะออย..”

“..ฉันพร้อมแล้ว..”ออยสูดลมหายใจ..

แคทกุมสวิทช์..และโน้มหน้า..

ออยเองก็โน้มหน้าหาแคท..

ริมฝีปากสัมผัสกัน...

และนิ้วมือก็เลื่อนไปที่ปุ่มแดงของสวิทช์ระเบิด..

เสียงโครม..ประตูลิฟต์ถูกกระทุ้งออก..หน่วยรีเวิร์สกรูกันเข้ามา..

แคทตัดสินใจกดระเบิด..

แต่ก็อุทานเบา ๆ เพราะระเบิดไม่ระเบิด...

ทั้งสองผละออก..เสียงดังจากสปีคเกอร์ของโน้ตบุ๊ค..

“..ฉันกวนคลื่นไว้ไม่ให้มันระเบิด..แคท..มันทันเวลาไหม..”

“..เดอะเฟิร์ส..”แคทอุทาน..

“..ขอโทษที..กระบวนการแทนที่เสร็จสิ้น..เวลานี้..ฉันเป็นพัลลัสไปแล้ว..”

“..แต่เราสองคน..”

“...คงสั่งการรีเวิร์สให้ยกเลิกคำสั่งทำลายเดอะโค้ดไม่ทัน..”เดอะเฟิร์สในสภาพพัลลัสพูด..

หน่วยรีเวิร์สรายล้อม..ยกปืนขึ้นจ่อมาที่สองคู่แฝดอธีน่า..

“..แต่เราสบตากันได้นะแคท..ออย”เสียงดังจากโน้ตบุ๊ค..

แคทกับออยฉุกคิด..ก่อนจะรีบถลาเข้าไปที่โน้ตบุ๊คของตัวเอง..

เจ้าหน้าที่รีเวิร์สเห็นสองอธีน่าถลาไปที่โน้ตบุ๊ค..ก็รีบเหนี่ยวไก...

กระสุนดังสนั่น..ร่างของสองอธีน่าถลาไปฟุบที่หน้าโน้ตบุ๊ค..

สายตาของทั้งสองมองไปที่อะไรบางอย่าง..

เสียงดังจากสปีคเกอร์..

“..ได้เวลาจุดพลุแล้วสินะ..”

การแทรกแซงคลื่นวิทยุเพื่อกดระเบิดทำให้แคทไม่สามารถระเบิดบิ๊กแบงได้ตามที่ต้องการไว้แต่แรก..

แต่ครั้งนี้..เหมือนมันถูกจุดชนวนจนได้..

เสียงระเบิดดังสนั่น...แลบที่เป็นที่ตั้งของเซิร์ฟเวอร์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์บิ๊กแบง..ถึงกับระเบิดเป็นผุยผง..ร่างทุกร่าง..ชีวิตทุกชีวิต..ต้องดับสลายไปในบัดดล...

แม้แต่แคทกับออย..สองอธีน่าแห่งเดอะโค้ด...

 

....สองแทบจะหมดแรงไปตรงนั้น..

ทุกอย่างสูญเปล่าหรือนี่...เสียสละคนไปตั้งกี่คน..รวมทั้ง..อธีน่าทั้งสอง...

ไม่มีอะไรจะท้อแท้ได้เท่านี้อีกแล้ว...

ในห้องโถงควบคุมยานแอลฟ่าแลบ..มีแต่เสียงสะอื้นของเพลินตา..

สำหรับคนอื่น..แม้จะเสียใจ..แต่ก็ยังสามารถควบคุมตัวเองได้..

เรนเดินมาที่ตำแหน่งควบคุมที่เธิร์สกับทอร์คนั่งอยู่...

“...พัลลัสยังอยู่ใช่ไหม...”เรนถาม..

“...ครับ..”..เสียงเธิร์สตอบ...

“..สวัสดี..เดอะโค้ด..”มีเสียงดังจากระบบคอมพิวเตอร์ควบคุมยาน..เธิร์สกับทอร์คหน้าซีดเผือด..กดโน่นกดนี่ไม่หยุด..ถ้าหากพัลลัสแทรกเข้ามาถึงระบบคอมพิวเตอร์ของแอลฟ่าแลบ..ทุกอย่างจะเป็นเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี..

“..ขอแนะนำตัว..ฉันคือ..พัลลัส..แต่เรียกชื่อเต็ม ๆ ให้มันน่ารัก..คือ..พัลลัส อธีน่า..”

พัลลัสอธีน่า..

ชื่ออธีน่า..เทวีแห่งปัญญาของกรีก..ก็มีชื่อเต็ม ๆ อีกชื่อคือ..พัลลัสอธีน่า..โดยเอาชื่อยักษ์พัลลัสที่อธีน่าปราบ..มาใส่เป็นชื่อนำหน้าเพื่อแสดงถึงเกียรติยศของพระองค์ที่สามารถปราบยักษ์ตัวนี้ได้..

นี่แปลว่า..อธีน่าปราบพัลลัสได้แล้ว...

เรนอุทานออกมาเบา ๆ ...

“..เดอะเฟิร์ส..”

“..ตอนนี้..ฉันเหมือนเป็นพัลลัสไปแล้ว..แต่คนละพัลลัสกับที่เป็นศัตรูกับพวกเธอ...การรันโปรแกรมพัลลัสเดรสทรอยเออร์ได้ผลดี..ทำลายพัลลัสได้หมดสิ้น..แต่ระบบฟื้นตัวจากการทำลายของพัลลัสยอดเยี่ยมมาก..เพื่อไม่ให้มันฟื้นตัวกลับมาอีก..ฉันเลยต้องเข้าไปแทนที่..เป็นพัลลัสใหม่เพื่อไม่ให้พัลลัสเดิมทำงานได้อีก..”

ทุกคนเหมือนหันมามองหน้ากัน.และผวาเข้ากอดกัน...น้ำตาไหลอย่างปลาบปลื้ม...

ที่ทำมาทั้งหมดไม่เหนื่อยเปล่าแล้ว..

“..ฉันจะจัดการเรื่องราวทั้งหมดต่อไปเอง..ในฐานะคอนโทรลเลอร์...แต่เป็นคอนโทรลเลอร์ใหม่..ทุกอย่างจะเป็นไปตามอุดมการณ์ของพวกเรา..และนี่คือโลกใหม่แต่ต้องเป็นไปตามระบบของโลกใบเก่าไปก่อน..”

เรนเช็ดน้ำตา..ในชีวิตของอธีน่าและเดอะโค้ด..สิ่งนี้คือสิ่งที่ฝันมานานนักหนาแล้ว..

แม้แต่ดร.ซีต้า..ก็อดจะเช็ดน้ำตาไม่ได้เลย..

ความฝันของเขา..อุดมการณ์ของเขา..แม้จะต้องแลกกับกองกำลังเลือดเขียวทั้งหมด..มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม...

แต่ทุกคนก็ยังได้ยินเสียงร่ำไห้ของเพลินตา..

เพลินตาที่มีชีวิตอยู่เพื่อแคท...เพื่ออธีน่าของเธอ..ไม่ว่าโลกนี้จะเปลี่ยนแปลงไปสักแค่ไหน..แต่มันก็ไม่มีความหมายอะไรสำหรับสาวเลือดเขียวธาตุดินคนนี้เลย...

แม้จะได้รับชัยชนะ..แต่เมื่อนึกถึงแคทและออย..ทุกคนก็อดหดหู่ไม่ได้...

“..เรน..”เสียงเดอะเฟิร์สในฐานะพัลลัสพูด.. “...จำสิ่งหนึ่งที่เธอเคยมีประสบการณ์มาแล้วได้ไหม.”

เรนนิ่ง..แต่ก็อดถามไม่ได้..

“...อะไรหรือคะ..”

“..การวาร์ป..”

เรนอุทานเบา ๆ ...

“..เดอะเฟิร์ส..นี่หมายความว่า..”

“..ชะตากรรมไม่เลวร้ายนักหรอกนะ..ใช่ไหม.เธิร์ส..ทอร์ค..”

ทั้งสองนักวิทยาศาสตร์ชาวเลือดเขียวต่างก็หันมายิ้มให้กัน..

“..ใช่ครับ..ท่านอาจารย์..”

“..เอาสองคนนั่นออกมาได้แล้ว..”

สองนักวิทยาศาสตร์เลือดเขียวหัวเราะ..กดสวิทช์ที่แท่นควบคุม..

ไม่ช้า..ร่างสองร่างที่ได้รับการปล่อยออกมาจากแคบซูลที่เก็บร่างโคลนก็ปรากฏขึ้น..

ทุกคนหันไปเห็นร่างที่คุ้นตา..แต่สวมชุดดำรัดรูป..เดินเข้ามา..ร่างที่มีใบหน้าเหมือนเรน..เหมือนแคท..เหมือนออย..เหมือนอธีน่าทุกคน...

และเสียงที่ร่าเริงก็ดังขึ้น..แม้จะแปร่งปร่าไปบ้าง..แต่ท่วงทำนองการพูด..ทุกคนจำได้ดี..

“..ทุกอย่างจบแล้ว..เพลินตา..ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ..ฉันสัญญาว่าจะอยู่กับเธอ..ฉันก็ต้องทำให้ได้สิ..”

เพลินตาไม่ฟังอะไรอีก..ถลาเข้าไปกอดรัดร่างในชุดดำ..และจูบอย่างไม่คิดชีวิต..

“แคท..แคท..แคทยังไม่ตาย...”

อีกร่างหนึ่งก็อดยิ้มไม่ได้..

“...เสียดายนะ..ช็อตนี้..ถ้าฉันมีเจเปคอยู่ใกล้ ๆ ละก้อ..คงหวานไม่แพ้เธอแน่แคท..”

เรนยิ้มทั้งน้ำตา..

“..แคท..ออย...พวกเธอยังไม่ตายจริง ๆ ..นี่แปลว่า..ที่ฉันหลอกพวกเราว่าเธอทั้งสองขึ้นมารอบนนี้..ก็คงไม่ผิดใช่ไหม..”แล้วเรนก็หัวเราะเสียงดัง...

“..จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกนะ..”แคทผละจากร่างเพลินตาที่กอดจูบจนหนำใจ.. “..วิธีวาร์ปของทวดเฟิร์สมันเกิดขึ้นในชั่วพริบตาของความตาย..จิตทั้งหมดของฉันกับออย..เข้าสู่ระบบเครือข่ายด้วยความเร็วเท่าแสง...และย้ายมาอยู่ในร่างโคลนอธีน่าที่แอลฟ่าแลบเก็บไว้..แบบเดียวกับที่ออยกับคุณเรนเคยมีประสบการณ์มาแล้ว..แต่ก็นะ..ต้องเสียร่างกายเดิมไปหมด..โดนยิงเละเลย..แถมยังโดนระเบิดอีกด้วย...ไม่เหลือซาก..ดีเหมือนกัน..ร่างเก่าของฉันมันเยินไปหมด.แผลเป็นเพียบ..ร่างใหม่นี่สะอาดเกลี้ยงเกลากว่าเดิมเยอะ..”

ออยหัวเราะเช่นกัน..

“..ร่างใหม่ร่างเก่าก็ยังเป็นร่างของอธีน่าแหละ..ใช่ไหมล่ะ..”

ออยนึกถึงสาวใส่แว่น..อีกไม่นานก็คงจะได้พบกันแล้วสินะ..เจเปค...

บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข..เซย่าเข้ามากอดคุณหนูของเขา..โกกิก็เช่นกัน..แคทจับมือทั้งสองไว้..ให้เกาะกุมมือกันและกัน..

“เซย่า..ขอบคุณที่รักฉัน..แต่คนที่เหมาะจะอยู่ข้างกายนายไปชั่วชีวิต..คือพี่โกกิคนนี้..แคทไม่ว่าจะอยู่ร่างไหน..ก็ยังคงเป็นเบี้ยนนั่นแหละ..รักได้แต่เพลินตาเท่านั้น..ฮ่าฮ่าฮ่า..”

เซย่ากับโกกิหันมามองหน้ากัน...ก่อนจะผวาเข้ากอด..

จอห์น พงษ์เข้ามาหาแคท..เช็ดน้ำตาที่รื้นปริ่ม...แคทตบบ่าอดีตเจ้าหน้าที่รีเวิร์สที่กลายมาเป็นเพื่อนร่วมตาย..

“..อย่าลืมพาลูกนายมาให้อาแคทพากินขนมนะจอห์น..”

“..คุณหนู..”จอห์นพูดไม่ออก...ตื้นตันจนจุกที่ลำคอ...

ดร.ซีต้าหัวเราะเบา ๆ ..

“..ทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้วใช่ไหมครับ..เดอะเฟิร์ส..”

“..ก็อาจจะมีบางอย่างที่ยังต้องทำให้มันจบสมบูรณ์มากขึ้น..ครั้งนี้..อาจจะต้องขออนุญาตใช้เครดิตของนายเพื่อทำให้เดอะโค้ดไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไป..”เดอะเฟิร์สพูด..

ดร.ซีต้าหัวเราะ..

“..ยังไงกันครับ..”

“..นายก็ต้องเป็นผู้ก่อการร้ายต่อไปตามที่นายเคยเป็นน่ะสิ..”

“..เรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหาหรอกครับ..ผมอยู่ของผมแบบนี้มาตั้งนานแล้ว...”ดร.ซีต้าพูด.. “..ขอให้คอนโทรลเลอร์จบสิ้น..มันก็ดีที่สุดแล้ว..”

สองกับคำนวณมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด..ยิ้มอย่างเต็มตื้นที่ทุกอย่างจบด้วยดี..

เว้นแต่..

คำนวณจับมือสองไว้..

“..ขอโอกาสได้ไหม..”อดีตรหัสโอไรออนของเดอะโค้ด..และเจ้าหน้าที่ของรีเวิร์สถาม..

สองหันมายิ้มให้เขา..

“..ขอโทษนะ..คำนวณ..เราเป็นเพื่อนกันดีกว่า..”

คำนวณดึงมือกลับ..ถอนหายใจ..

“..ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้วล่ะ..คำนวณ..”สองพูดแต่น้ำเสียงเป็นมิตร..

“..สำหรับเธอ..คงมีแต่ป้อนใช่ไหม..”

“..ก็อาจจะใช่..แต่ก็ไม่เป็นแบบที่นายคิดหรอกนะคำนวณ..ในชีวิตฉันคงไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว..”

“..ฉันรู้..”คำนวณถอนหายใจอีก.. “..และรู้ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ..หมัดที่ต่อยเจ้าหน้าที่ไซเรน..มันยังไม่ถึงที่สุด..”

“..ช่างสังเกตเหมือนกัน..”

“..งั้น..ก็ไปทำในสิ่งที่เธอเห็นว่าสมควรเถอะสอง...”

สองหันมาหาคำนวณ..ตบบ่าเบา ๆ ..

“..ถ้านายยังคงเหมือนเดิม..สักวันหนึ่ง..สักวันหนึ่งนะ..”

“..หือ..”คำนวณอดทำเสียงฉงนไม่ได้.. “..อะไร..”

“..หวังว่า.นายคงทำได้..”สองยิ้มให้..

“..ทำได้แน่..สอง..ทำได้แน่..โอไรออนไม่ว่าอย่างไร..ก็ต้องอยู่กับอาร์เทมีสชั่วฟ้าดินสลาย..”

 

...ข่าวออกมาจากทางการ..ว่ากองกำลังเลือดเขียวของดร.ซีต้า..ถูกถล่มราบคาบ..เป็นเพราะส่วนหนึ่ง..ได้รับความช่วยเหลือจากเดอะโค้ด..ซึ่งเป็นผู้ก่อการร้ายอีกพวกหนึ่ง...

และทางการตกลงกับเดอะโค้ด..ให้สลายองค์กร..บุคคลในองค์กร..ก็ถือว่ากลับใจมาเป็นฝ่ายรัฐบาล..

ไม่มีกลุ่มนอกกฎหมายอย่างเดอะโค้ดอีก...

นี่คือความตั้งใจของเดอะโค้ดทุกคนที่จะวางมือจากการทำงานแบบนี้สักที..

ทุกคนแยกย้ายกันไปตามวิถีชีวิตที่ตัวเองต้องการ...

แคทกับออยไม่ว่าอย่างไรก็ยังเสียดายความเป็นจีเนียสของตัวเอง..การใช้ชีวิตอยู่กับแอลฟ่าแลบ..ร่วมกับคนที่รัก..ค้นคว้าอะไรไปตามประสา..จึงลงตัวสำหรับแคทออยที่สุดแล้ว..

รวมทั้งชาวเลือดเขียวทั้งหมด..ที่ไม่พร้อมจะออกไปสู่โลกกว้างแต่อย่างใด..ทุกคนยึดถือว่าแอลฟ่าแลบคือบ้าน..

เรนออกตระเวนไปตามโลกกว้าง..สนุกกับการผจญภัย..ท้าประลองฝีมือ..

เซย่ากับโกกิ...ตั้งครอบครัวเล็ก ๆ .สุขสงบไปตามความประสงค์ที่จะไม่ยุ่งวุ่นวายกับอะไรอีก..

ดร.ซีต้าหลบออกนอกประเทศ..และไม่ก่อตั้งองค์กรซีต้า..ตลอดจนกองกำลังเลือดเขียวอีก...เขายินดีที่จะเป็นแพะ..เพื่อให้เดอะโค้ดทุกคนอยู่รอด...เหตุการณ์ทั้งหลาย..ถือเป็นความรับผิดชอบของเขาแต่เพียงผู้เดียว..ซึ่งสำหรับดร.ซีต้า..ถือว่าวัตถุประสงค์ที่แท้จริงบรรลุแล้ว..จะอยู่แบบไหน..ฐานะไหน.ก็ไม่มีผลต่อเขา..

เดอะเฟิร์สซึ่งทำหน้าที่เป็นคอนโทรลเลอร์..ก็มีคำสั่งปรับปรุงองค์กรรีเวิร์สเสียใหม่...ล้มล้างหน่วยงานที่ดูจะผิดศีลธรรม..ปรับระบบโครงสร้างทางสังคม..การเมือง..การปกครองให้อยู่ในจุดที่เป็นอิสระกว่าเดิม..และให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติที่มันควรจะเป็น..อาจจะมีความวุ่นวายบ้างอะไรบ้าง..แต่ก็ถือว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว..

เดอะโค้ดไม่มีแล้ว..รีเวิร์สคือหน่วยงานที่มาแทนเดอะโค้ด..มีความเป็นเดอะโค้ดในอุดมคติ..ซึ่งความจริง..ถ้าไม่คิดอะไรมาก..มันก็คือเดอะโค้ดที่เปลี่ยนชื่อไปเท่านั้นแหละ...

และจอห์น พงษ์..ก็ได้รับการบรรจุเข้าไปเป็นเจ้าหน้าที่รีเวิร์สอีกครั้ง..ทำงานที่เขารักต่อไป...

หรือแม้แต่คำนวณเอง..ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่ากลับไปเป็นเจ้าหน้าที่รีเวิร์สอีก..

เดอะเฟิร์สในฐานะคอนโทรลเลอร์..พูดกับเขาว่า..

“..ถ้านายมีความมุ่งมั่นเพียงพอ..ฉันรับปาก..คนอย่างนาย..ภายหน้า..จะต้องไต่เต้าไปเป็นหัวหน้าหน่วยรีเวิร์สอย่างแน่นอน..ฉันสัญญา..”

คำนวณนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา..ก็อดยิ้มน้อย ๆ ไม่ได้..นี่ดีที่สุดแล้ว..

แต่จะดีกว่านี้..ถ้าคนที่เขารัก..จะกลับมาเหมือนเดิม..

จะเป็นไปได้มากน้อยขนาดไหนนะ...

 

....โรงพยาบาลของหน่วยรีเวิร์ส...

ในห้องพักพิเศษ...หญิงสาวคนหนึ่งนอนพักผ่อน..และพักมาสองสามเดือนแล้ว..จากอาการบาดเจ็บที่ตัวเองได้รับจากการปฏิบัติการณ์ครั้งล่าสุด..

เธอคือป้อน..เจ้าหน้าที่พิเศษลับสุดยอดของรีเวิร์ส..หรือรู้จักกันในนามเจ้าหน้าที่ไซเรน...

ป้อนนอนลืมตานิ่ง..ร่างกายที่บาดเจ็บแทบจะแหลกสลายจากหมัดทรงพลังอย่างโนวาพันช์..ทำให้เธอต้องพักนานขนาดนี้...แต่ก็ยังดีกว่าตาย..

ป้อนอดนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นไม่ได้...

หมัดโนวาพันช์ของสองต่อยเข้าที่ร่างเธอ..แต่เหมือนกับสองจะไม่ต่อยเต็มแรงที่สุด..และพยายามเบี่ยงจุดสำคัญที่จะทำให้เสียชีวิต..

สอง..ทำไมเธอไม่ฆ่าฉัน..ทั้งที่ฉันทำร้ายเธอ..ครอบครัวเธอถึงขนาดนั้น...

“..วัดไข้..วัดความดันนะคะ..”

เสียงพยาบาลดังขึ้น..ป้อนครางเบา ๆ ..

“..แล้วจะเช็ดตัวให้ด้วยนะคะ..”

“..นี่..ฉันหายดีแล้วนะ..”ป้อนพูดเสียงเซ็ง ๆ .. “..เมื่อไหร่หมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลได้นี่..”

“..คงอีกไม่นานนะคะ..”พยาบาลเลื่อนม่านรอบเตียง...

พยาบาลคนนี้สวมหน้ากากกันเชื้อโรค..แววตาคมวาว..

ป้อนอดถามไม่ได้..

“..คุณพยาบาล..คุณเพิ่งมาทำงานหรือไง..ไม่เคยเห็นหน้าเลย..”

“..วัดไข้ก่อนนะคะ..”พยาบาลเสียบปรอทวัดไข้ที่รักแร้...และดึงแขนอีกข้างของป้อนมาเพื่อวัดความดัน...

“..บอกหมอได้ไหม..ฉันไม่เป็นไรแล้ว..ฉันอยากออกจากที่นี่เต็มที..”

“..ถูกหมัดโนวาพันช์ไปขนาดนั้น..คงหายยากหน่อยล่ะค่ะ..”

พยาบาลพูดเหมือนไม่ใส่ใจ..แต่ป้อนชะงักไปแล้ว..

พยาบาลพูดอีก..

“..จะว่าไปตามตรงนะ..หมัดนั้นก็เปิดช่องว่างให้ใช้พลังเสียงไซเรนสวนกลับแบบตายตกตามกัน..แต่ทำไมคุณถึงไม่ยอมทำล่ะคะ..คุณก็น่าจะรู้..”

ป้อนมองหน้าพยาบาลอีกครั้ง..ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก..

“..ฉันละอาย..ฉันอยากจะไถ่บาปกับเธอ..”

“...หมัดนั้นก็ถือว่าไถ่บาปจบสิ้นแล้วล่ะค่ะ..ไม่มีอะไรต้องตกค้างกันอีกแล้ว...”

ป้อนน้ำตาซึม..

“..จริงหรือ..”

“..ค่ะ..มันเจ็บปวดไม่น้อยนะคะ..ที่ต้องต่อยคนที่รักที่สุดคนหนึ่ง...แต่ก็ต้องต่อยเพราะความจำเป็น..คุณคงไม่รู้หรอก..ว่าวินาทีที่ต่อยหมัดนั้น..เธอก็พร้อมจะยอมตายไปกับคุณแล้ว...”

“..แต่เธอก็ไม่ต่อยฉันให้ตาย..”

“..บางครั้ง..ความแค้นใด ๆ ..มันไม่สามารถลบล้างด้วยความตายเสมอไปหรอกค่ะ..คุณเองก็ต้องทำตามหน้าที่..และก็เจ็บปวดกับหน้าที่เช่นกัน..มันไม่มีทางเลือก..หมัด ๆ นั้นที่ทำให้คุณต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเดือน..ก็ถือว่าเพียงพอแล้วล่ะค่ะ..สำหรับคุณ..”

ป้อนเอื้อมมือ..ดึงหน้ากากกันเชื้อที่พยาบาลสวมออกมา..

ใบหน้าของคนที่เธอรักที่สุดคนนั้น..ปรากฏขึ้น...

ป้อนร้องไห้..จับแก้มของเธอ..

“..สอง..”

“..เธอคนนั้น..ไม่โกรธคุณ..ไม่เกลียดคุณอีกต่อไป..”สองในสภาพนางพยาบาลพูด.. “...เธอคนนั้น..ก็ยังรักคุณ..เป็นเพื่อนที่ดีของคุณ..พร้อมจะมาหาคุณเสมอทุกเมื่อ..ทุกเวลาที่คุณต้องการ..”

ป้อนยิ้มทั้งน้ำตา..

“..สอง...”

นางพยาบาลยิ้ม....

“..ขอให้หายดีไว ๆ นะป้อน..เราจะได้เจอกันอีก..”

เสียงกระซิก ๆ ดังขึ้น..สองก้มลง..กอดป้อนไว้...ไม่เหลือความรู้สึกที่ค้างคากันอีกต่อไป....

โลกใบใหม่เกิดขึ้นแล้ว..ไม่ว่าจะความทุกข์ระทม..ขมขื่น..เคียดแค้น..มันก็จบไปพร้อมกับโลกใบเก่า..

มีแต่จะจับมือเดินกันไปเบื้องหน้าเท่านั้น..ถึงจะใช้ชีวิตที่เหลือให้มีความสุขได้ตลอดไป..

.....จบบริบูรณ์....

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น