สาววายผู้ลึกลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 13 จูบปาก จูบมือ จูบ... [100%]

ชื่อตอน : Chapter 13 จูบปาก จูบมือ จูบ... [100%]

คำค้น : ธาม , แทน , วิศวะขาโหด VS เกษตรฯ ตัวร้าย ♥

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 91.4k

ความคิดเห็น : 91

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2559 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 13 จูบปาก จูบมือ จูบ... [100%]
แบบอักษร

Chapter 13

จูบปาก จูบมือ จูบ...

 

 

 

            “น่าเบื่อ...ผมบ่นออกมาขณะที่กำลังนั่งถอนหญ้าที่ขึ้นอยู่มากพอสมควรในแปลงผัก หลังจากที่ตัวเองหยุดไปหลายวัน โชคดีที่ยังมีไอ้ทิมคอยรดน้ำให้เลยทำให้ผักไม่ตายเหมือนคราวก่อน แต่ใครจะรู้ว่าแม่งพอรดน้ำแล้ว ตอนนี้หญ้าดันโตกว่าผักในแปลงซะอีก

            ไง

            ผมสะดุ้งกับเสียงทักทายนั่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังยืนคล้ำหัวอยู่ด้วยสายตาที่หวั่นนิดๆ ก่อนจะก้มหน้าลงถอนหญ้าเหมือนเดิม แล้วทักไอ้ทิมด้วยน้ำเสียงปกติ ไง

            “หญ้าขึ้นไวดีแฮะ

            “เออดิ ถ้าผักโตไว โตง่ายเหมือนหญ้าก็คงจะดี

            “ฮ่าๆ

            “...

            “...

            ...

            ละ...แล้วมันจะเงียบทำไมวะ !

            “ช่วยหน่อยดิ !”

            “อะ...อื้อไอ้ทิมมันขานรับแค่นั้นก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ ผม มือก็เริ่มทำหน้าที่ที่ผมขอให้ช่วยทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังทำลายความประหม่าที่เกิดขึ้น หายแล้ว ?

            “อืม ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก

            “แล้วเป็นอะไร ?

            “ก็...ไข้...ผมพูดแค่นั้น ก่อนจะเงียบลงแล้วก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าเหมือนเดิม ซึ่งเวลาตอนนี้ถือว่าเช้าพอสมควร มีเพียงผมกับไอ้ทิมเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ เลยทำให้มีความอึดอัดเข้าไปอีก ทั้งๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนที่จะรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อรู้ถึงสายตาของคนข้างๆ ที่จ้องมาตลอด ผมจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดเสียงดัง ปวดฉี่ !”

            หมับ !

            มือของไอ้ทิมคว้าเข้าที่ข้อแขนของผม ทำให้ตัวเองที่กำลังเดินออกจากตรงนั้นต้องชะงัก ก่อนที่มันจะลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าผมนิ่งๆ ตามด้วยคำถามของคนตรงหน้าที่ทำเอาผมถึงกับตัวชา ไอ้ธามมันทำอะไรมึง ?

            “ทะ...ทำอะไรวะเสียงของผมตะกุกตะกักทันที พลางหลบสายตาจากคนตรงหน้า

            มันข่มขู่มึง ?

            “เปล่า...

            “งั้นแสดงว่ามึงเต็มใจ

            “...ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ และมั่นใจได้ว่าไอ้ทิมมันได้ยินเรื่องวันนั้นไม่น้อยเลยทีเดียว โชคดีที่ว่าวันนี้มีเพียงผมกับมันที่นี่เท่านั้น ที่กำลังยืนคุยเรื่องไร้สาระกันอยู่ ก่อนที่ตัวเองจะแกะมือของคนตรงหน้าออก ช่วยแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินที

            “แกล้ง ?

            “กูกับไอ้ธามไม่ได้มีอะไรกันทั้งนั้นแหละ

            “กูแค่อยากช่วยมึง

            “ช่วยอะไร มันไม่มีอะไรที่ต้องช่วยเลย

            “ไอ้แทน...

            “สงสัยกูก็เต็มใจอย่างที่มึงว่าล่ะมั้ง

            “...!”

            สีหน้าตกใจของไอ้ทิมแสดงออกมาอย่างชัดเจนเมื่อผมพูดแบบนั้น ก่อนที่ตัวเองจะรีบเดินออกจากตรงนั้นให้ไวที่สุด ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ผมพูดแบบนั้นออกไป ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าผมเลือกที่จะไว้ใจไอ้ทิมด้วยล่ะมั้ง เมื่อเดินออกมาไม่ไกลนัก สายตาก็ไปสะดุดกับร่างที่คุ้นเคย ที่ตอนนี้กำลังมองผมและเดินตรงปี่เข้ามาหา จนผมต้องหยุดชะงักตัวเองแล้วกลับหลังหันเดินหนีร่างนั้นทันทีด้วยหัวใจที่ตุ้มๆ ต่อมๆ ก่อนที่เสียงทุ้มจะตะโกนขึ้นเสียงดัง

            เฮ้ย !”

            จะไม่ให้เดินหนีได้ไงล่ะ ก็เมื่อคืนผมดันมีอะไรกับมันอีกครั้ง และยังเป็นครั้งที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ที่เคยมีมาด้วย

            คงเป็นเพราะอยู่ในสภาวะที่เต็มใจทั้งสองฝ่าย...

            เหี้ย !” แรงกระชากที่แขนทำเอาผมเผลอสบถออกมา ขณะที่กำลังคิดเรื่องบ้าๆ อยู่ ตามด้วยสีหน้าหาเรื่องของไอ้ธามที่ดูก็รู้ว่ามันกำลังเตรียมโวยวายผมเต็มที่ มึงหุบปากเดี๋ยวนี้ !”

            “หุบปากอะไร กูยังไม่ทันพูดอะไรเลย !”

            “มึงพูดแล้วนี่ไง หุบปากซะ !”

            “มึงนั่นแหละที่ต้องหุบปาก !”

            “อะ...!”

            “มากับกูเดี๋ยวนี้ !”

            ในที่สุดไอ้ธามมันก็ออกแรงฉุดกระฉากลากถูผมให้เดินตามมัน โชคดีที่ตอนนี้เช้ามากๆ คนใน ม. เลยยังไม่ค่อยมีเดินเพ่นพ่าน ไม่งั้นเขาคงคิดว่าผมกับมันกำลังมีเรื่องกันอยู่แน่ๆ

            “ปล่อย !”

            “...

            “ไอ้เหี้นธาม ปล่อยดิวะ !”

            “...

            “ไอ้...!” ผมที่กำลังอ้าปากโวยวายอีกรอบ ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อคนตรงหน้าหยุดเดินกะทันหัน พร้อมกลับหันมายกนิ้วชี้หน้าผมอย่างเอาเรื่อง

            ถ้ามึงยังไม่เลิกโวยวาย กูจะจับมึงแก้ผ้าแล้วข่มขืนแม่งกลางแจ้งตรงนี้แหละ

            “ยะ...อย่ามาขู่ !”

            “กูเอาจริงไม่ว่าเปล่า เจ้าตัวเอื้อมมือมาที่คอเสื้อของผมแล้วจัดการปลดกระดุมทันที ผมที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ จึงรีบดันมือนั่นออก แล้วทำหน้าไม่พอใจ

            มึงมันบ้า !”

            “เออ กูมันบ้า เพราะงั้นเงียบแล้วเดินตามมาดีๆ

            แม่ง !” ผมได้แต่สบถออกมา และเดินตามไอ้ธามแต่โดยดี จนกระทั่งเจ้าตัวพาผมเดินเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์ต่างๆ ของพวกเด็กวิศวะ ก่อนที่ผมจะสะบัดมือของไอ้ธามออกจากแขนตัวเอง ในขณะที่เจ้าตัวกำลังปิดประตูห้อง มีอะไร !?

            “มีเรียนกี่โมง ?

            “เก้าโมงครึ่ง

            “...ไอ้ธามมันเงียบ พลางก้มมองนาฬิกาของตัวเอง ซึ่งตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงกว่าๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้าหาเรื่องอีกครั้ง ทำไมถึงหนีออกมาก่อน ทำไมไม่ปลุกกู !”

            “ก็มึงมีเรียนสาย...

            “มึงก็สาย แล้วทำไมต้องรีบมาขนาดนี้ห๊ะ !?

            “กูรีบมาดูแปลง เพราะหยุดไปหลายวัน

            “แม่ง !” ไอ้ธามมันสบถเสียงแข็ง หลังจากที่เจ้าตัวหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่หยุด เพราะผมดันทิ้งมันไว้ที่หอคนเดียวในตอนเช้า ส่วนตัวเองก็หนีมา ม. ก่อน ซึ่งก็ต้องแปลกใจไม่น้อย ที่ไอ้ธามเองมันก็ตามมาที่ ม. ติดๆ ทั้งๆ ที่มันก็มีเรียนตั้งบ่ายกว่าๆ แถมยังเป็นชุดเดิมอีกต่างหาก

            ซกมกจริงๆ

            คือมึงอารมณ์เสียอะไร ?

            “กูกะจะทำอีกรอบตอนเช้า...โอ๊ย !”

            พลั๊ก !

            “มึงมันบ้า !” ผมด่าไอ้ธามอีกครั้ง หลังจากที่ตัวเองทุบเข้าที่หัวไหล่นั่นแรงๆ จนมันร้องเสียงหลง ก่อนจะผลักร่างนั้นออกให้พ้นทางเพื่อไปที่ประตู แต่เจ้าตัวก็รีบทรงตัวแล้วกลับมาขวางไว้ ถอย !”

            ฟรุ่บ !

            ไอ้ธามมันโน้มเข้ามาสวมกอดผมไว้หลวมๆ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ทำเอาใบหน้าของตัวเองรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อคืนมึงน่ารักมากเลยนะ...

            ฉ่า ~

            อะ...อะ...

            “เขินอ่ะดิ๊ J

            “คะ...ใครเขินกัน !”

            “ถ้าไม่เขิน งั้นขอจูบ...

            หมับ !

            ผมใช้มือปิดปากของไอ้ธามไว้ ในตอนที่มันพยายามโน้มหน้าเข้ามา พลางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมกับส่งสายตาคมกริบไปให้ แปรงฟันมาหรือยัง ?

          ...

          “...

          “...<< เบือนหน้าหนี

            ไอ้ธาม !”

            “ก็กูตกใจนี่หว่า อยู่ๆ มึงแม่งก็หายไป ใครจะไปเตรียมตัวทัน แค่ใส่เสื้อผ้ามาครบก็บุญหัวแล้ว !”

            “มึงนี่มันซกมก !”

            “อย่ามาเล่นตัวน่า สมยอมซะดีๆ

            “ออกไปเดี๋ยวนี้ ไอ้คนสกปรก ซกมก !” ผมพยายามถอยตัวออกห่างจากไอ้ธามที่ยังคงกอดผมไว้แน่น แถมยังพยายามลวนลามโดยการโน้มหน้าเข้ามาจูบอีกด้วย อี๊ ~ เหม็นปาก !”

            กึก !

            ในที่สุดร่างตรงหน้าก็หยุดชะงักลงทันทีที่ผมพูดแบบนั้น ก่อนที่ใบหน้าเสียศูนย์นั่นจะยอมถอยออกไป มือที่เคยเคยกอดผมไว้ ก็ปล่อยออกแต่โดยดี ตามด้วยท่าทีเช็คกลิ่นปากที่ทำเอาผมเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา มีกลิ่นจริงๆ เหรอวะ

            “หึ ~

            “กลับบ้านไปอาบน้ำก่อนก็ได้ !” มันว่าด้วยความหัวเสีย ก่อนจะมองหน้าผมด้วยสีหน้างอนอย่างเห็นได้ชัด ผมจึงอมยิ้มแล้วยักไหล่ พร้อมกับทำท่าอุดจมูกเพื่อแกล้งมัน ไอ้ธามมันจึงทำเสียงจิ๊ในลำคอเบาๆ พลางยื่นมือมาทางผม ซึ่งผมเองก็มองการกระทำนั้นแบบงงๆ งั้นจูบมือหน่อย

            “...

            “เร็วดิ จะกลับละเนี่ย

            “แล้วทำไมกูต้องจูบ ?

            “ก็มึงไม่ยอมจูบปาก ก็เลยให้จูบมือไง

            “จำเป็น ?

            “จำเป็นดิ เพื่อกูจะเอามือกลับไปชักว่าวต่อ J

            “ไอ้โรคจิต !”

            J

            ผมทำท่าคิดหนักในขณะที่ไอ้ธามกำลังยืนยิ้มแบบไม่สะทกสะท้าน ซึ่งดูแล้วเจ้าตัวคงไม่ยอมถอยง่ายๆ แน่ ถ้ายังไม่ได้ดั่งใจ ถ้าจูบแล้วจะยอมกลับไปดีๆ ใช่มั้ย ?

            “อาหะ J

            “...

            “เร็วดิ เมื่อยแขนละเนี่ย”  

            “ชิส์ผมจิ๊ปากออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะปัดมือที่ถูกยื่นมาออก แล้วจัดการเข้าตะครุบหัวของคนตรงหน้าให้โน้มลงมาเล็กน้อยให้พอกับที่ริมฝีปากผมแตะเข้ากับปลายจมูกของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบถอยออกมา อย่างรวดเร็ว มีเพียงสีหน้าของไอ้ธามที่แสดงความตกใจออกมา ผมจึงมองมันด้วยสีหน้าหาเรื่อง มึงคงไม่คิดจะใช้จมูกชักว่าวหรอกมั้ง !”        

            “อ่า...

            “กลับไปได้แล้วไป !”

            “ครับ J

            “งั้นกูไปก่อนนะ

            “เดี๋ยว !”

            ห๊ะ ?ผมหันกลับไปหาไอ้ธามขณะที่กำลังเดินออกจากห้อง ไอ้คนที่ถ้วงไว้มันก็มองมานิ่งๆ แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรซักที อะไร ?

            เปล่าๆ ตอนเย็นเจอกัน

            “ไอ้บ้า...

            ผมด่ามันก่อนจะเดินแยกจากไอ้ธามออกจากห้องนั่น เมื่อเดินออกมาไกลพอสมควรจึงควักบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหลังตึกดินที่ประจำของผม และดูเหมือนว่าผมจะเจอเหตุการณ์ซ้ำๆ อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าไอ้แว่นที่เป็นต้นเหตุปัญหาทั้งหมดกำลังยืนด้อมๆ มองๆ ราวกับเด็กส่งยาเหมือนเดิม ผมจึงแกล้งเดินเข้าไปหามันเพื่อจะกวนประสาทเล่น

            ไง

            “เฮือก...และร่างเล็กตรงหน้าก็สะดุ้งเฮือกราวกับลูกแกะน้อยที่เจอหมาป่าเลยทีเดียว พะ...พี่แทน...

            “เออ กูเองนี่แหละผมว่าก่อนจะหันหลังพึงผนังกำแพงตึกโดยเว้นระยะห่างจากไอ้แว่นเล็กน้อย พลางอัดควันบุหรี่เข้าปอดยกใหญ่ส่งยาอีกแล้วงั้ย ?

            “ปะ...เปล่าครับ มันว่าเสียงสั่นพลางทำตัวเลิ่กลั่กไปมา ก่อนที่สายตานั่นจะมาหยุดที่นิ้วของผมที่กำลังหนีบบุหรี่อยู่ จนผมต้องทำหน้าสงสัยส่งกลับไป สะ...สูบบุหรี่มากไม่ดีนะครับ

            “เออ รู้แล้วน่า !”

            อึก...

            อยู่ๆ คนตรงหน้าก็เงียบไปแล้วเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ผมจึงได้แต่ทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้มันด้วยปลายรองเท้าอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นท่าทีหวาดกลัวจากร่างเล็ก มึงจะกลัวทำไมห๊ะ กูยังไม่ได้ทำอะไรมึงเลย !”

            “ดะ...เดี๋ยวพี่แทนต้องทำแน่ๆ

            “เอ๊ะ นี่มึงเห็นกูนิสัยแย่ขนาดนั้นเลยงั้ย !” ผมตรงปี่เข้าไปเตรียมจะกระชากคอเสื้อไอ้ร่างเล็กๆ ตรงหน้าด้วยความเหลืออด จนเจ้าตัวผงะถอยหลังไป ก่อนที่ผมจะต้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงหวานๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นไม่ห่างนัก

            “อยู่นี่เอง หาตัวตั้งนาน ~

            ผมหันไปตามเสียงเรียกนั่น ก่อนจะเห็นร่างเรียวเอวบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรู้จักดี แถมยังแอบสะกดสายตาของผมพอสมควร พลางนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังจะหาเรื่องไอ้แว่นอยู่ ผมจึงหันกลับไปทางเดิมก็ไม่เห็นร่างเล็กที่เคยอยู่ตรงนี้เมื่อซักครู่แล้ว บ้าเอ๊ย !”

            ไวนักนะ !

            “อารมณ์เสียอะไรอยู่เหรอคะ

            “เปล่าครับผมพูดแค่นั้น ก่อนที่จะหันมาสนใจร่างของผู้หญิงสวยๆ ตรงหน้าแทน

            และผู้หญิงสวยๆ ที่ว่า ก็คือผู้หญิงที่ทำให้ผมกับไอ้ธามถึงกับดวลเหล้าแย่งกันเลยทีเดียว และแทนที่จะได้ผู้หญิง ผมกลับได้ห่าอะไรมาแทนก็ไม่รู้

            ให้ตายสิ

            คืนนี้พี่แทนว่างหรือเปล่า

            “อ่า...

            คำถามนั้นทำเอาผมถึงกลับเงียบไป พลางมองร่างขาวๆ ของน้องเมย์ คณะนิเทศศาสตร์ปีสอง และเป็นถึงดาวมหาลัย ที่ตอนนี้กำลังยืนทำหน้าตาน่ารักน่าขย้ำอยู่ตรงหน้าผม และก็ไม่รู้อยู่ๆ อะไรดลใจให้ผมคิดว่าร่างนี้ต้องโดนไอ้ธามฟันไปแล้วแน่นอน...

            ...

            ว่าไงคะ ว่างหรือเปล่า ?

            คำถามนั้นทำให้ผมหลุดออกจากความคิดของตัวเอง พลางตอบออกมาเสียงเบา ไม่รู้สิ...”       

            “ถ้าพี่แทนไม่ว่างก็ไม่เป็นไรค่ะ...เสียงนั่นอ่อนลงตามด้วยสีหน้าเศร้าๆ จนผมที่เป็นคนมองถึงกับสะอึก ก่อนที่สีหน้าเมื่อซักครู่จะหายไปและเปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่มเหมือนเดิม แต่ถ้า ว่างเมื่อไหร่ก็มาเจอเมย์ที่ผับ XX คืนนี้ตอนสี่ทุ่มนะ...

            “...

            “แล้วเมย์จะคอยนะคะ J

            อ่า...

            มัดมือชกแบบนี้แล้วจะให้ปฏิเสธยังไงล่ะเนี่ย...

 

 

http://image.dek-d.com/25/2997026/

- แทน

สงสัยกูก็เต็มใจอย่างที่มึงว่าล่ะมั้ง

 

ThankYou !

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}