จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 ทุกอย่างคือดีที่สุดแล้ว..(จบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 ทุกอย่างคือดีที่สุดแล้ว..(จบ)

คำค้น : ยูริ,รักฟิน ๆ ,ฮา,yuri

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2559 08:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 ทุกอย่างคือดีที่สุดแล้ว..(จบ)
แบบอักษร

 

สามวันมานี้..ยูมิรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก..ความวุ่นวายใจผ่อนคลายลงหลังจากได้อยู่กับตัวเอง..สวดมนต์..นั่งสมาธิตามคำสอนของอาจารย์แม่ชีในวัดท่ากล้วย 

ความอิ่มใจอันเนื่องจากสมาธิและความสงบ..ทำให้ยูมิหน้าตาสดใสขึ้น..ไม่นึกเลยว่าความสุขของชีวิต..มันไม่ต้องไปหาที่ไหนเลย..หาได้ง่าย ๆ ก็แค่ทำใจให้สงบนิ่งเท่านั้น... 

ยูมิสมกับเป็นจีเนียสคนหนึ่ง..เมื่อได้ศึกษา..ปฏิบัติ..ก็เข้าถึงความเป็นไปของธรรมชาติ..เข้าใจโลกและชีวิตเพิ่มมากขึ้นทั้งที่เพียงแค่นั่งสมาธิกับสวดมนต์แค่นั้น.. 

แบทกับนาน่าก็พยายามจะทำในสิ่งที่อาจารย์แม่ชีสอน..นาน่าดูจะทำได้ดีกว่าแบท..ซึ่งออกแนวกระโดกกระเดก..กระสับกระส่าย..และบางทีก็ทำให้กลุ่มแม่ชีต้องหลุดขำอย่างตบะแตกออกมาบ่อย ๆ .. 

เพลินตาคอยอยู่ข้าง ๆยูมิ..ไม่ว่าจะทำอะไรก็เฝ้ามอง..เฝ้าดู..และรู้สึกดีกับภาพที่เห็นเป็นที่สุด..ตัวเองอาจจะทำได้ไม่ดีเท่ายูมิ..แต่ก็ชื่นชมที่ยูมิดูจะได้รับผลจากการบวชมากกว่าทุกคน.. 

สำหรับกวาง..รู้สึกฟุ้งซ่านจนทนไม่ได้..อาจารย์แม่ชีต้องให้สวดมนต์ดัง ๆ ..สวดมาก ๆ ..ดีกว่านั่งสมาธิที่คอยจะหลุดฟุ้งอยู่เรื่อย ๆ ... 

แต่ไม่มีใครรู้หรอก..ว่าโลกภายนอกกำลังวุ่นวายจนแทบจะบ้าคลั่ง 

....... 

สามวันที่แล้ว... 

ประตูห้องในคอนโดที่ออยและเจเปคอยู่..ถูกเคาะ..และเปิดออก.. 

แคทเป็นคนที่มีกุญแจคอนโดของออยอีกคนหนึ่ง..เพราะออยให้ไว้.. 

ห้องมืดสนิท..แคทขมวดคิ้ว..เดินไปเปิดไฟ.. 

พบว่า..ร่างของเจเปคสั่นสะท้านอยู่ที่โซฟานั่งเล่น.. 

ฟินกับนิ่มตามมา..พร้อมด้วยจิ๊ดกับมิ้ม... 

ฟินรีบผละไปจับร่างของเจเปค..ในขณะที่แคทหยิบมือถือบนโต๊ะหน้าโซฟา.. 

เจเปคหันมาหาฟิน..เอาแต่ร้องไห้..และซบหน้ากับอกเพื่อน... 

นิ่มถอนหายใจเมื่อแคทยื่นมือถือของเจเปคให้ดู..จิ๊ดกับมิ้มถึงกับอุทานออกมา.. 

“..นี่จริงหรือนี่..”จิ๊ดแทบจะร้องออกมา.."..นี่ใครส่งภาพกับคลิปมาให้เธอนี่.." 

"..เพื่อนฉัน..พวกเขาไม่รู้หรือไงว่าคนรู้จักฉันเยอะแค่ไหน..จะทำอะไรอย่านึกว่าไม่มีใครเห็นสิ.."..เจเปคสะอื้น 

มิ้มไม่พูดอะไร..ยื่นมือถือคืนให้แคท..และแคทก็วางมันลงบนโต๊ะ.. 

สีหน้าแคทรู้สึกไม่สบายใจเลย.. 

นิ่มจับมือแคท..พูดขึ้นว่า.. 

“..ทำยังไงดีแคท..” 

“..แคทเคยรู้สึกแย่กับเจเปค..ที่ทำให้ออยเสียใจมาสองครั้ง..แต่คราวนี้..แคทรู้สึกแย่กับออยมาก ๆ ..”แคทพูด.. 

เสียงเจเปคคร่ำครวญ.. 

“..ฟิน..ทำไมเค้าทำแบบนี้..ฉันผิดอะไร..ทำไมเค้าถึงทำแบบนี้..” 

ฟินกอดเพื่อนไว้..สีหน้าของฟินคนแมนไม่พอใจมาก.. 

“..แกโพสต์ลงไอจีเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม..” 

“..ฉันไม่รู้..แต่..แต่ฉันเกลียดมัน..คนที่แย่งออยไปจากฉัน..ทำไม..ทำไมล่ะ..ทำไมพวกเค้าถึงทำกับฉันแบบนี้..” 

จิ๊ดอดถามไม่ได้.. 

“..เจเปค..รูปที่เธอโพสต์..คือรูปกวางใช่ไหม..รูปที่เขาถ่ายคู่กับเซฟ..ฉันจำได้..” 

“..ฉันไม่อยากพูดถึงมัน..อิกระหรี่..มันมาแย่งออยไปจากฉัน..”เจเปคทั้งโกรธทั้งเศร้า..ทั้งทำอะไรไม่ถูก.. 

ฟินหันมาทางแคท.. 

“..น้องแกนะแคท.แกจะเอายังไง..” 

แคทถอนหายใจ.. 

“..ฉันอยากจะรู้ว่าอะไรมันเป็นอะไร..อย่างน้อยจะได้แก้ปัญหาได้ถูก..” 

ฟินกอดเจเปคแน่นขึ้น.. 

สีหน้าของเจเปคทั้งเจ็บปวด..ทั้งโกรธ..ทั้งเสียใจ..ทุกอย่างที่เป็นผลด้านลบ..เวลานี้..อยู่กับตัวเจเปค.. 

แคทเข้ามาหาเจเปค..กอดเจเปคไว้.. 

“..แคทจะช่วยเจเปคเองนะ..” 

“..ขอบคุณ..แคท..ฟิน..”เจเปคพยักหน้าอย่างเจ็บปวด.. 

สีหน้าเจเปคทำให้นิ่มอดสงสารไม่ได้.. 

“..ไม่เป็นไรนะเจเปค..พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง..” 

“ขอบคุณนิ่ม..เธอไปพักผ่อนเถอะ..ห่วงเด็กในท้องบ้าง..”เจเปคยังอุตส่าห์นึกถึงหลาน.. 

นิ่มส่ายหน้า..ก่อนจะหาโซฟาว่าง..และนั่งลง..เพราะเธอไม่ควรจะหักโหมยืนนานเกินไป.. 

“..โทรหาออยหรือยัง..”ฟินถาม.. 

“..โทรไปก็ไม่ติด..คงปิดเครื่องอยู่เพราะทำแลบ..”เจเปคกุมหัว.. “..แคท..ฟิน..ออยไม่ใช่คนแบบนี้นี่..ทำไมเค้าถึงทำ..เค้าจะเอายังไงกับฉัน..เค้าจะเลิกกับฉันใช่ไหม..” 

จิ๊ดรู้สึกหดหู่..จะมากจะน้อย..เจเปคก็เป็นเพื่อนที่ดีของเด็กปีศาจ..สนิทกับยูมิ..และแต่งเพลงให้เด็กปีศาจได้ร้องเป็นเพลงชาติจนบัดนี้.. 

จิ๊ดถอนหายใจ.. 

“..ฉันจะไปถามกวางให้รู้แน่..ว่าอะไรเป็นอะไร..” 

แคทโบกมือ.. 

“..คิดว่า..เรื่องนี้..ยูมิคงรู้แล้วนะ..” 

“..หือ.คุณหนู..” 

“..พวกเธอบอกว่าเดิมจะบวชกันสี่คน..คือยูมิ..แบท..เพลินตา..นาน่า..แต่ยูมิก็ให้กวางบวชอีกคน..เพราะอะไรล่ะ..ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกนะ..” 

แคทยังคงมีระบบความคิดแบบจีเนียสอยู่เช่นเดิม.. 

นิ่มอดพูดไม่ได้.. 

“ถ้าเป็นแบบนี้..คงคิดจะให้กวางสงบสติอารมณ์.ทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นใช่ไหม..” 

เจเปคกรีดเสียงอย่างเจ็บปวด.. 

“..คิดว่ามันจะบวชแล้วจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นหรือไง..มันแย่งออยไป..ฉัน..ฉัน..”เจเปคร้องไห้.. “..ฉันเกลียดมัน..” 

เจเปคเช็ดน้ำตา.. 

“..ฉันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว..จะเป็นนักร้องไปเพื่ออะไร..ทำทุกอย่างไปทำไม..” 

นิ่มลุกขึ้นจากโซฟา..เดินมาหาเจเปค.และจับหน้าเจเปคขึ้น..จ้องมองอย่างลึกซึ้ง.. 

“..เธอเคยแอบชอบฉันไม่ใช่หรือเจเปค..มองหน้าฉันนะเจเปค..มอง..” 

แคทสงสัยว่านิ่มจะทำอะไร.. 

นิ่มป้ายน้ำตาให้เจเปค.. 

“..มองฉัน..นี่คือคนที่เธอเคยแอบชอบ..ฉันรู้สึกดีนะที่เธอเคยทำแบบนั้น..เห็นว่าฉันท้องใช่ไหม..เลยไม่ได้แอบชอบอีกแล้ว..” 

“..นิ่ม..”เจเปคน้ำตาคลอ... 

“..ลูกฉันก็หลานเธอ..”นิ่มเอามือลูบท้อง.. “..นี่คือหลานเธอ..” 

เจเปคลูบท้องนิ่มเหมือนไม่มีชีวิตจิตใจ.. 

“..และเธอต้องมีเพลงหนึ่งเพลงสำหรับหลานคนนี้..”นิ่มพูด.. “..ลุกขึ้น..ชีวิตมันต้องเดินหน้า..อย่าเอาทุกอย่างไปแขวนกับมันมากนัก..ฉันต้องการเพลงสำหรับเด็กคนนี้ที่เป็นลูกฉัน..เป็นหลานเธอ..ไม่เพียงแค่นั้น..อีกหลายคนอยากจะฟังเพลงเธอ..เจ็บใช่ไหม..เอามันมาเขียนเป็นเพลง..ให้คนที่เขาฟังเพลงเธอ..รู้สึกดีขึ้นหากพวกเขาเจ็บปวดเหมือนเธอในวันนี้..ต่อให้ออยไม่รักเธอแล้ว..แต่มีอีกหลายคนที่รักและหวังดีกับเธอ..เข้าใจไหม..” 

พูดจบก็ก้มจะหยิบแว่นตาที่หล่นพื้นของเจเปค..แต่ก้มไม่ไหว..แคทรีบหยิบให้.. 

นิ่มสวมแว่นให้เจเปค.. 

“..นี่คือเจเปคของพวกเรา..พอได้แล้ว..เลิกร้องไห้..แล้วมาค้นหาความจริง..และนั่งแก้ปัญหา..ฉันไม่ใช่แฟนเธอ..แต่เป็นแฟนคลับเธอนะเจเปค..” 

นิ่มพูดจบก็หอมแก้มเจเปคเบา ๆ .. 

เจเปคน้ำตาเริ่มแห้ง..รู้สึกดีขึ้นมากมาย... 

“..ขอบคุณนะนิ่ม..ฉันรับปาก..ฉันจะแต่งเพลงให้หลานฉัน..” 

“..ดี.”.นิ่มรู้สึกเหนื่อยจนต้องกลับไปนั่งบนโซฟาอีกครั้ง..แคทคอยประคองตลอด..และนิ่มก็อดหันมาทางแคทไม่ได้.. 

“..ไม่หึงเมียนะ..ที่เมียหอมแก้มคนที่เค้าเคยแอบชอบเมีย..” 

แคทหัวเราะ.. 

“ถ้ามันจะทำให้เจเปคดีขึ้น..แคทจะไปช่วยนิ่มหอมอีกคน..” 

“พอเหอะแคท..ฉันทำใจโดนเมะเหมือนกันหอมไม่ลงหรอก..”เจเปคยังคงหน้าตาไม่ดี..แต่สามารถเล่นมุกได้..แปลว่าเริ่มจะตั้งหลักให้ตัวเองได้แล้ว... 

แคทหัวเราะ.. 

“..นิ่มท้องอยู่นะ..ถ้าแกจะรีเควสรอยจูบจากคนท้องล่ะก็..แกอาจจะเป็นพวกโรคจิตก็ได้เจเปค..” 

เจเปคอดยิ้มไม่ได้..นิ่มมองดูเธออย่างให้กำลังใจ.. 

“..ขอบคุณนะนิ่ม..เราดีขึ้นมากแล้ว..” 

“..เอาล่ะ..พอเริ่มดีขึ้น..ก็ค่อย ๆ แก้ปัญหา..”นิ่มพูดยิ้ม ๆ .. “..คืนนี้ไปนอนที่บ้านแคทนะ..นิ่มอยู่บ้านแคทแล้ว..จะได้นั่งเมาท์อยกัน..ห้ามอยู่คนเดียวเข้าใจไหมเจเปค..” 

“..จ้า..”เจเปคนึกถึงคนที่เคยแอบชอบคนนี้..ความน่ารักของนิ่ม..ยังไงก็ยังเป็นเหมือนเดิม..นึกอิจฉาแคทเหมือนกันที่ได้นิ่มเป็นแฟน.. 

“เจเปค..”นิ่มพูดอีก.. “..สมมตินะ..ถ้าออยไม่เหมือนเดิมกับเธอ..ให้ทำแบบที่ทำกับฉันได้ไหม..ให้คิดว่าออยเหมือนฉัน..เป็นแบบนี้อีกคนหนึ่ง..” 

เจเปคหน้าเปลี่ยนไป..ก้มหน้าเล็กน้อย.. 

“..มันไม่เหมือนกันนะนิ่ม..ฉัน..ฉันมีความฝันกับออยไว้มากมายทีเดียว..” 

“..ความฝันเหล่านั้นมันไม่เคยมีไว้เพื่อใครหรอก..มันมีไว้เพื่อคนที่ฝันมันขึ้นมาเพียงคนเดียว..ฉันก็มีความฝันของฉัน..อยากเป็นสัตวแพทย์..รักษาหมา..แมว..แคทไม่เคยจะมาฝันอะไรตรงนี้เหมือนฉันเลยนะ..” 

เจเปคอึ้ง..นิ่มพูดอีกว่า.. 

“..ทำเพื่อตัวเองเถอะนะเจเปค..ฉันและเพื่อน ๆ จะให้กำลังใจเธอ..มองดูเธอทำตามความฝัน..และหากมันแย่ขึ้นมาเมื่อไหร่..เพื่อน ๆ จะช่วยกันดูแลเธอเอง..” 

“..ทำยังกะออยต้องไปจากฉันแน่.” 

“..เราไม่รู้อนาคตหรอก..แต่อย่างน้อย..อย่างที่แย่ที่สุด..เธอต้องยืนให้ได้แม้ในวันที่ไม่มีใครเลย..” 

เจเปคถอนหายใจ.. 

“..นิ่ม..เลิกกับแคทเหอะนะ..โคตรอยากได้แกเป็นแฟนเลยว่ะ..” 

แคททำตาเขียว.. 

“..นี่ ๆ ..เดี๋ยวก็ไม่ช่วยเลย..ยัยบ้า..มีอย่างที่ไหน..ยุให้เมียเค้าเลิกกะผัว..” 

นิ่มหัวเราะ.. 

“..ถ้าแคทให้ควงเจเปคด้วยนะ..เจเปคมาเป็นผัวนิ่มอีกคนก็ได้..จะได้ช่วยดูแลลูก..” 

“..ไม่เอา..”แคททำเสียงดุ.. “..จะบ้าเรอะ..อยู่กันยังไง..หนึ่งเคะสองเมะ..” 

บรรยากาศเริ่มดีขึ้น..จิ๊ดกับมิ้มมองหน้ากัน..รู้สึกดีที่พวกสาวเกรียนดูแลกันได้ดีขนาดนี้... 

ฟินก็อดยิ้มไม่ได้..นิ่มเอ๊ย..แกนี่มันยังน่ารักไม่เปลี่ยนแปลง..แคท.แกโชคดีจริง ๆ ที่คบกับนิ่ม... 

 

....วันต่อมา.. 

บ้านอิทธิวงศ์ของแคท... 

บรรยากาศดูจะสงบไม่น้อย.. 

และในห้องออกกำลังกายที่มิกะขอให้พ่อสร้างไว้..แคทก็พานิ่มมาออกกำลังกายสำหรับคนท้อง..เพื่อที่จะทำให้แข็งแรง..โดยมีครูฟิตเนสผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้มาคอยเป็นเทรนเนอร์ให้ตลอด.. 

ส่วนอีกด้านหนึ่งที่เป็นเวทีมวย..ฟ้ามิกะกำลังซ้อมมวยกัน..โดยมีเบนโตะกับเซย่าร่วมด้วย.. 

แคทออกกำลังกายเป็นเพื่อนนิ่ม..ขณะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่..ก็เห็นประตูรั้วเปิด..และรถเบ๊นซ์เล็กสีน้ำเงินของออยก็แล่นเข้ามา... 

นิ่มเหลียวมอง..ก่อนจะหันมาทางแคท.. 

“..เค้าคงไม่รู้นะว่าเจเปคอยู่ที่นี่..” 

แคทพยักหน้า.. 

“..ขอตัวก่อนนะนิ่ม..” 

“..ยังไงก็..นิ่มอยากให้ทุกอย่างมันเคลียร์ได้สวย ๆ นะ..” 

“..ไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเป็นยังไง..แต่ก็ต้องคุยกันสักหน่อย..” 

แคทออกจากห้องออกกำลังกาย..และเดินมาที่จอดรถ..ซึ่งออยลงจากรถพอดี.. 

ออยเหมือนยังไม่รู้เรื่อง..อดแปลกใจไม่ได้.. 

“..แคท..มีอะไรหรือไง..จะชวนออยไปออกกำลังกายหรือ”..ออยมองดูเครื่องแต่งกายของแคท.. 

แคทถอนหายใจ.. 

“..เรารู้เรื่องเธอกับกวางแล้วนะออย..” 

ออยสะดุ้ง..แคทพูดอีกว่า.. 

“..คำว่าเรา..คือ..แก๊งค์สาวเกรียนทุกคน..นางฟ้าปีศาจ..แล้วก็อาจจะวงกว้าง..เธอคงไม่ได้อัพข่าวสารอะไรสักเท่าไหร่สินะ..” 

ออยนิ่ง..ทำท่าอมพะนำ..ก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ.. 

“..เธอไม่ได้คุยกับเจเปคเลยใช่ไหม..”แคทถาม 

“..แคท..ขอร้อง..นี่เป็นเรื่องส่วนตัวออยนะ..”ออยพูดทั้งที่ไม่มองหน้า.. 

“..ออย..แคทรู้..แต่พวกเราเป็นห่วงกันทุกคน..ห่วงออย..ห่วงเจเปค..ห่วงไปหมด..” 

“..ออยเพิ่งจะทำแลบเสร็จ..เฝ้าดูแต่ผลการทดลองจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน..ยังจะต้องมาเครียดกับเรื่องพวกนี้อีกใช่ไหม..ขอพักผ่อนก่อนเถอะนะ..ใจคอจะไม่ให้ออยพักเลยหรือไง..แคท..”ออยทำเสียงไม่พอใจ.. 

“.นี่ออย..รู้นะว่าออยทำแลบอะไรอยู่..คลื่นความโน้มถ่วงน่ะ..มันคงไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ออยทำลงไปตอนนี้หรอกนะ..”..แคททำเสียงไม่พอใจเหมือนกัน.. 

“..เอาล่ะ ๆ ..เอาไว้ออยตื่นก่อน..แคทจะคุยอะไรไว้ค่อยคุยตอนนั้น..ขอนอนก่อนได้ไหม..”ออยอ้าปากหาว.. 

“..เธอทำไมไม่ไปคอนโดล่ะ..” 

“..อ้าว..แคทจะมาห้ามไม่ไห้ออยมาค้างที่นี่ไม่ได้นะ..ออยก็ลูกพ่อเหมือนกัน..” 

“..ออย..แคทรู้นะ..ออยไม่อยากจะเจอเจเปค..แต่เจเปคตอนนี้อยู่ที่นี่..” 

ออยชะงัก.. 

“..แคทล้อเล่นใช่ไหม..” 

“..ไม่ได้ล้อเล่น..แคทให้เขามาค้างที่นี่..ไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว..เขาเครียดเรื่องออยมากเลยนะ..แทบจะเป็นบ้าเอา..ถามจริง ๆ เถอะออย..ตกลงมันยังไงกันแน่..” 

ออยนิ่ง..แคทถอนหายใจ..มุกอมพะนำของออย..ยังไงก็ใช้ได้ผลเสมอ.. 

แคทเริ่มโมโห..ปั้นหน้าไม่พอใจ..ก่อนจะหันไปอีกทาง.. 

“.เอาล่ะ ๆ ..แคทรู้ว่าออยเป็นคนแบบไหน..ยังไงล่ะก็..เคลียร์กันซะ..แคทไม่อยากให้มันมีปัญหา..” 

ออยมองตามหลังแคทที่เดินไปทางห้องออกกำลังกายเพื่อไปดูแลนิ่ม..แววตารู้สึกเสียใจเหมือนกัน.. 

แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว..ก็ต้องเผชิญหน้ากับมันล่ะ.. 

ออยเดินขึ้นตึก..ไปยังห้องส่วนตัวของเธอในบ้านหลังนี้.. 

และเมื่อเปิดประตูเข้าไป..ก็เห็นเจเปคนั่งเกากีตาร์..ท่าทางซึม ๆ ..เบื้องหน้ามีสมุดปากกา..เหมือนกำลังแต่งเพลง.. 

ออยเดินเข้าไป..ถามว่า.. 

“.เจเปคทำอะไรอยู่ล่ะ..” 

เจเปคมองออย..แม้จะสีหน้าไม่ดี..แต่ก็พยายามทำให้เป็นปรกติ.. 

“..แต่งเพลงให้หลานน่ะ..” 

“..หลาน..”ออยทวนคำ.. 

“..อือ..ลูกของนิ่มไง..” 

ออยเข้ามานั่งข้าง ๆ .. 

“..เป็นไงบ้าง..” 

“..ก็ยากหน่อย..นึกไม่ออกว่าจะเอาประเด็นไหนมาแต่ง..”เจเปคหันมามองออย..เห็นคนรักยังคงนิ่งอมพะนำเช่นเดิม..นี่คือบุคลิกของออยที่เจเปคคุ้นชินมานาน.. 

ออยกอดเจเปคไว้..และนิ่ง... 

เจเปคก็นิ่งเหมือนกัน... 

“..เธอไม่ได้นอนทั้งคืน..เดี๋ยวฉันจะไปนั่งแต่งเพลงข้างนอก..เธอนอนเถอะนะออย..”เจเปคพูดพร้อมทั้งเก็บสมุด.. 

“..เจเปค..”ออยพูด.. “..ขอนอนกอดเธอได้ไหม..” 

เจเปคชะงัก.. 

นี่จะทำอะไรอีก..จะทำให้เจ็บปวดอีกใช่ไหม.. 

สีหน้าออยทำให้เจเปคไม่รู้จริง ๆ ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่.. 

สีหน้าที่เรียบเฉย..นิ่ง..อมพะนำ..ไม่มีอะไรให้จับทางได้เลย... 

เจเปควางกีตาร์..และเก็บสมุดโยนไปบนโต๊ะเขียนหนังสือของออย.. 

และนอนลงบนเตียง.. 

ออยก็นอนลงเช่นกัน.. 

“..เธอจะนอนทั้งชุดนักศึกษาเนี่ยนะ..”เจเปคถาม.. 

ออยลุกขึ้นยืนข้างเตียง..สลัดชุดนักศึกษาออก.. 

เจเปคมองตาม..เห็นคนรักในชุดชั้นใน..ค่อย ๆ เอนกายลงกับเตียงอีกครั้ง... 

และดึงผ้าห่มมาปิดกายไว้..คลุมร่างเจเปคด้วย.. 

เจเปคซึมเซา..เมื่อออยกอดเธอไว้.. 

และดึงแว่นตาออก..วางไว้ที่หัวเตียง.. 

ออยจ้องมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ..เจเปคก็มองออย.. 

“..อย่าเครียดเลยนะ..”ออยพูด.. 

เจเปคน้ำตาไหล.. 

“..ออย..อย่าทิ้งเราไปไหนนะ..” 

“..อนาคตมีแต่ความไม่แน่นอนนะเจเปค..”ออยหลบตา.. “..ไม่ว่ายังไง..มันก็ไม่มีความแน่นอน..” 

เจเปคน้ำตาไหล.. 

“..มันจบแล้วใช่ไหม..” 

ออยถอนหายใจ.. 

“.เธอ..เธอลืมทุกอย่างระหว่างเราหมดแล้วใช่ไหม..”เจเปคถาม.. 

“..เจเปค..”ออยได้แต่พูดเท่านั้น.. 

สาวแว่นหน้าโง่ง ๆ ..ถอนหายใจ.. 

ก่อนจะบรรจงจูบหญิงที่ตัวเองรัก.. 

รักที่สุด.. 

ออยเบือนหน้า..แต่เจเปคไม่ยอมแพ้..พยายามจูบ.. 

ฝ่ายหนึ่งดูจะไม่ยินยอม..อีกฝ่ายก็รุกไล่.. 

เจเปคจูบปากไม่ได้..ก็รุกไล่ที่ร่างกาย...ออยเหมือนจะหนี..แต่ท้ายที่สุดก็น้ำตาไหล..และนอนนิ่ง..ปล่อยให้เจเปคทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ... 

นี่ฉันยังรู้สึกอยู่..รู้สึกกับเธออยู่.. 

เจเปคเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปาก..ครั้งนี้..ออยกลับไม่เบือนหน้าหนีอีก.. 

แรก ๆ ก็ดูนิ่ง..แต่สักระยะ..ก็ทานทนไม่ได้..ต้องจูบตอบ... 

มือของออยประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้..และจูบ.. 

ในที่สุด..ออยก็พ่ายแพ้.. 

และทั้งสองก็สานต่อความรู้สึกต่อเนื่องไปตามครรลองของมัน... 

 

....ออยเจเปคนอนกอดกัน..ออยซุกหน้ากับอกเจเปค.. 

น้ำตาออยไหลออกมา.. 

เจเปคลูบผมของออย.. 

“..ออย..ร้องไห้ทำไม..”เจเปคถาม.. 

“..ไม่มีอะไรหรอกนะ..ออยแค่..”ออยถอนหายใจ.. “..ช่างเถอะ..” 

“..คิดถึงออยมากนะ.”เจเปคหอมที่ศีรษะอีกฝ่าย.. “..อยากกอดออยแบบนี้ทุกวันเลย..แต่เจเปครู้นะ..ออยเหนื่อย..ทำวิจัยหนัก..ออยเป็นจีเนียสนี่..เรียนแค่ปีสอง..แต่ก็ทำงานยิ่งกว่าจบดร.แล้วซะอีก..” 

สีหน้าของออยเหมือนละอาย..เจเปคพูดอีกว่า.. 

“..เจเปคคุยอะไรเป็นสมการแบบออยไม่ได้หรอก..เรามันเก่งกันคนละอย่าง..แต่ถ้าตัวโน้ต..เพลง..คอร์ดกีตาร์..พวกนี้มันภาษาของเจเปค..”สาวหน้าโง่ง ๆ หัวเราะ.. 

แววตาแม้จะมีอะไรเศร้า ๆ บ้าง..แต่เจเปคก็เลือกที่จะไม่แสดงมันออกมา.. 

ออยถอนหายใจ..จะมากจะน้อยออยก็ฉลาดเสมอ.. 

“..มีความสุขไหมออย..ตอนที่เจเปคกอดออยน่ะ..”สาวแว่นถาม.. 

“..เจเปค..ถามจริง ๆ นะ..”ออยพูดเสียงแผ่ว.. “..ทำไมล่ะเจเปค..ทำไมเจเปคถึงรักออย..เราอยู่กันมาตั้งหลายปี..เจเปคไม่เบื่อคนที่หน้าตาเหมือนอมพะนำอะไรได้ตลอดแบบนี้หรอกหรือ..เจเปคก็เคยแอบชอบนิ่มนี่..ออยนึกว่าเจเปคเจ้าชู้เสียอีกนะ..” 

เจเปคหอมศีรษะออยอีก.. 

“..แอบชอบมันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอาไว้ร่วมชีวิตนี่..นิ่มน่ารัก..ขนาดท้องยังน่ารักเลย..นิ่มดีมาก ๆ ..ดีจนเจเปคอิจฉาแคท..พี่สาวออยเลือกคนไม่ผิดหรอกนะ..แต่มันคนละอย่างรู้ไหม..สำหรับออย..ไม่ใช่แค่ชอบ..ไม่ใช่แค่รัก..เจเปคได้ยินพวกเด็กปีศาจเขาแอบเมาท์อยแบท..ที่รักนาน่าเหมือนหัวใจ..แต่รักยูมิเหมือนชีวิต..สำหรับออยของเจเปค..ออยคือทั้งหมด..ทั้งหัวใจและชีวิต..” 

ออยรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามองหน้า... 

“ทุกวันนี้..บางทีอยู่คนเดียว..เจเปคก็ยังอดจินตนาการถึงนิ่มไม่ได้นะ..ถ้านิ่มไม่มีแคท..และเจเปคไม่มีออย..เรื่องราวก็คงเป็นไปอีกแบบหนึ่ง..แต่พอเจเปคเจอออย..แม้แต่นิ่ม..เจเปคก็ไม่เคยคิดถึง..มันไม่เคยทนความรู้สึกที่อยากกอด..อยากอยู่ใกล้ออยได้เลยแม้แต่น้อย..ไม่ว่าจะเกลียดโกรธอะไรมา..”เจเปคนึกถึงความรู้สึกที่ตัวเองเครียดก่อนหน้านี้.. “..แต่พอได้ใกล้ออย..ทุกอย่างเท่ากับศูนย์..เจเปคไม่รู้หรอกว่ามันเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอะไร..แต่ถ้าได้อยู่กับออย..เหมือนกับโลกทั้งโลก..เจเปคก็ไม่ต้องการ..” 

ออยฟังแล้วก็รู้สึกเคลิ้ม.. 

“..ความรู้สึกต้องการ..กับความรู้สึกที่มีคน ๆ หนึ่งคนเดียวจนเป็นทุกอย่าง..มันต่างกันมากนะออย..ต่างกันมากจริง ๆ ..”เจเปคก้มมองออย.. “..รู้ไหม..เจเปคอยากจะขย้ำออย..กัดออย..ทำอะไรสักอย่างให้มันมันเขี้ยว..แล้วก็มองออยแบบนี้” 

“..แล้วถ้า..มันมีอะไรสักอย่างเข้ามาแทรกล่ะ..”ออยถามด้วยน้ำเสียงแผ่ว 

“..มันคงจะเป็นความรู้สึกต้องการอะไรสักอย่าง..เจเปคเข้าใจนะ..เพราะเจเปคก็เคยแอบชอบนิ่ม..แต่ขอแค่ว่า..อย่าลืมคนที่เป็นทุกอย่างคนนี้..เจเปคก็โอเคแล้ว..” 

“..คิดว่า..เธอจะเป็นทุกอย่างของฉันจริง ๆ น่ะหรือ..” 

“..เจเปครู้..ออยคิดเหมือนเจเปค..ใช่ไหมล่ะ..” 

ออยยิ้ม..มองหน้าหญิงสาวแว่น..ที่เวลานี้ถอดแว่น..แต่ก็น่ารักไปอีกอย่าง... 

อดเปรียบเทียบกับกวางไม่ได้..ใช่..ออยยอมรับ..ตัวเองทำไม่ถูก..เลวมากด้วย.. 

เพียงแต่เวลานี้..ออยรู้แล้วว่าสำหรับกวาง..มันต่างกับเจเปคอย่างไร.. 

กวางคือความต้องการ..แต่เจเปคคือคนหนึ่งคนเดียวคนนั้น..คนที่ไม่มีทางจะตัดความรู้สึกได้เลย... 

ออยหอมแก้มเจเปค..กระซิบที่ข้างหู.. 

“..เจเปค.ขอโทษนะ..ฉันเกือบจะทำผิดไปแล้ว..” 

“..หือ..”หัวใจเจเปคพองโต..และแทบไม่เชื่อหู.. 

“..ช่างมันเถอะนะ..แต่ขอให้รู้นะเจเปค..เจเปคคือคนหนึ่งคนเดียวที่เป็นทุกอย่างของออย..” 

“..ออย..”เจเปคลูบหน้าหญิงสาวที่ตัวเองรักที่สุด.. 

และจูบที่ริมฝีปาก... 

หวานชื่น..ไม่มีอะไรจะหวานไปกว่านี้.. 

ออยอดนึกถึงกวางไม่ได้.. 

ขอโทษนะ..แต่ฉันไม่สามารถทิ้งคน ๆ นี้ได้จริง ๆ ..ไม่มีทางเลย.. 

ไม่ว่าฉันจะรักและต้องการเธอแค่ไหน..แต่สำหรับคน ๆ นี้..เหมือนมีอะไรสักอย่างที่บอกกับใจฉันว่า..คือทุกอย่างของฉันที่ไม่อาจจะเสียไปได้.. 

ไม่มีทางเสียไปได้เลย... 

“ออย..”เจเปคเรียก.. “..ถ้าเธอจะทำอะไรเผลอใจไปบ้าง..ฉัน..ฉันขอแค่เธอยังมีฉันแค่นั้นเอง..ก็พอแล้วนะ..” 

“..ไม่หรอกเจเปค..”ออยจับแก้มคนตรงหน้า.. “..ไม่มีเผลอไปหาใครอีกแล้ว..” 

“.ฉันก็ไม่ใช่คนดีนัก..มีเธอแท้ ๆ ..แต่ก็ยังแอบชอบนิ่ม..ตอนนี้นะ..ขนาดเขาท้อง..ฉันยังแอบชอบเขาอยู่เลย..” 

“..นิ่มน่ารักขนาดนั้น.ใครจะอดใจไหวล่ะ..”ออยหัวเราะ.. “..แต่นิ่มก็เหมาะกับแคทเท่านั้นนะ..” 

“..ถ้าคน ๆ นั้น..”เจเปคนิ่ง..  

“..ฉันแย่กว่าเธออีกนะเจเปค..นิสัยไม่ดี..ไม่เหมือนพี่ ๆ เลย..มิกะมีฟ้าคนเดียว.แคทก็รักนิ่มคนเดียว.ใช่..ฉันยอมรับ.ฉันรู้สึกกับคน ๆ นั้น..รู้สึกมาก..มากจนอดใจไม่ได้..จนทำผิด..แต่วันนี้..เจเปคทำให้ฉันรู้ว่า..ใครคือคนที่เป็นทุกอย่างในชีวิตที่แท้จริง..สำหรับคน ๆ นั้น..มันคืออารมณ์ที่ห้ามยาก..แต่สำหรับเธอ..มันคือสิ่งอะไรที่ไม่ควรจะสูญเสีย..ฉันดีใจที่ยังไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ตัวเองเสียใจที่สุด..” 

เจเปคหอมแก้มออยอย่างไม่คิดชีวิต.. 

“..ขอบคุณนะออย.ขอบคุณ..”เจเปคน้ำตาไหล.. 

“..ยกโทษให้ฉันนะเจเปค..”ออยพูดเสียงเครือ.. 

“..ลืมมันไปซะนะออย..เราไปของเราต่อ..ช่างมันเถอะนะ..” 

ทั้งสองกอดกัน..ทั้งเจเปคและออย..ต่างก็น้ำตาไหลออกมา..ซึ่งยากจะบอกถึงความรู้สึกได้ว่ามันคืออะไรกันแน่.. 

แต่ที่ทั้งสองรู้..วินาทีต่อไปนี้..ทั้งสองยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงต่อกัน..และพร้อมจะเดินไปด้วยกัน..ลืมเลือนสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไว้เบื้องหลัง.. 

 

...ในที่สุด.. 

ยูมิผลัดเปลี่ยนชุดจากชุดขาวเป็นชุดลำลองปรกติแล้ว.. 

ก่อนจะก้มกราบพระ..ก้มกราบอาจารย์แม่ชี.. 

แบท..นาน่า..เพลินตา..และกวางก็ก้มกราบ... 

สีหน้ายูมิดูเป็นสุข..อาจารย์แม่ชีมองอย่างเมตตา.. 

“..ยูมิ..เธอเข้าใจอะไรมากขึ้นนะ..” 

“..ค่ะ.อาจารย์..ไม่นึกเลย..เคล็ดลับของชีวิต..มันจะง่ายขนาดนี้..” 

“..เธอฉลาด..เก่งระดับจีเนียส..ไอคิวสูงมากกว่าคนธรรมดา..อย่าลืมนะ..ไม่ว่าจะฉลาดขนาดไหน..เก่งขนาดไหน..เมื่อไหร่ที่สามารถวางทุกสิ่ง..อยู่กับความว่าง..ความสงบ..และปัจจุบันขณะ..อะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว..” 

ยูมิยิ้มเยือกเย็น.. 

“..ค่ะ..” 

อาจารย์หันมาทางแบท..ที่ดูจะผ่อนคลายจากการสำรวมไปได้มาก.. 

“..เรานี่มันลิงชะมัด..แต่ก็นะ..ยูมิเรียนรู้ความว่างเปล่าและอยู่กับความเป็นจริง..แต่ต่อให้เธอเข้าไม่ถึงสิ่งที่ยูมิรู้..แต่อาจารย์ก็ดีใจที่เธอมีสิ่งที่สำคัญรองลงมา..ก็ไม่เสียเที่ยวที่มาบวชเหมือนกัน..นั่นคือ.ความดีงามในจิตใจของเธอเอง..” 

ก่อนจะยิ้มให้นาน่า.. 

“..ส่วนเธอ..ฉันคุ้นกับเธออยู่แล้ว..สามวันนี้..เยือกเย็นขึ้นนะ..ความหนักแน่นที่มากขึ้น..ยังไงก็ปราบยัยกระโดกกระเดกคนนี้ได้แน่..รักกันนาน ๆ นะ..” 

นาน่ายิ้ม..แบทดูงง ๆ ..ไม่คิดว่าอาจารย์แม่ชีจะรู้ด้วยว่าทั้งสองคือคนรักกัน.. 

อาจารย์หันไปทางเพลินตา.. 

“..เธออาจจะยังขาดความสงบอยู่บ้าง..แต่ในใจเธอ..เวลานี้..ขอเพียงแค่มีศรัทธา..ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว..ยูมิเป็นคนที่ควรที่เธอจะศรัทธามากที่สุด..รักษาความเชื่อมั่นตรงนี้ไว้นะ..ถ้ายังคิดไม่ออก..ปลงไม่ตก..ก็ควรจะหาคนที่ดีเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวไว้ก่อน..สักวันหนึ่ง..ก็คงก้าวไปถึงจุดที่ดีกว่านี้ได้แน่..” 

เพลินตาก้มลงกราบอีก..สามวันมานี้..เหมือนอาจารย์จะรู้จิตใจของทุกคนดี..สำหรับเพลินตา..จะทำอะไรก็ไม่ปริปากบ่น..ขอเพียงตามติดและมียูมิข้าง ๆ ..เธอก็ยินดีเสมอ.. 

อาจารย์แม่ชีมองมาที่กวางเป็นคนสุดท้าย.. 

“..เป็นไงบ้างล่ะ..เริ่มจะสงบได้หรือยัง..” 

“..ค่ะ..”กวางตอบ..ก้มหน้า.. 

“..พอจะได้คิดอะไรไหม..” 

“..หนูนั่งสมาธิไม่ได้ตามที่อาจารย์สอน..แต่ก็สวดมนต์ดัง ๆ ..ให้บทสวดก้องในหัวตามที่อาจารย์สอนตลอดเวลา..หลับตาไม่ได้..มันมีแต่ภาพที่เป็นโทษต่อความถูกต้อง..ต้องลืมตา..และเดินมองฝีเท้าตัวเองตลอด..ทรมาณเหลือเกิน..” 

กวางถอนหายใจ.. 

“.เมื่อคืน..ระหว่างสวดมนต์..และทดลองหลับตา..ภาพมันก็ขึ้นมาอีก..เหมือนอาจารย์จะทราบว่าหนูคิดอะไร..บอกให้หนูปล่อยให้ภาพมันขึ้น..และมองดูมันไปเรื่อย ๆ ..” 

แล้วกวางก็ก้มหน้า.. 

“..ในที่สุด..หนูก็รู้ว่า..ภาพที่เป็นอกุศลนั้น..มันไปจบตรงไหน..” 

“..ตรงไหนล่ะ..” 

“..จบตรงที่..แสงสว่างที่ว่างเปล่า..ไม่มีอะไรเลย..” 

“..ดีแล้วล่ะ..”อาจารย์แม่ชียิ้มอีก... “..ไม่มีอะไรเลยนั่นแหละถูกแล้ว..” 

กวางนิ่ง.. 

อาจารย์ยิ้มอย่างเมตตา.. 

“..ไม่มีอะไรนั่นแหละ..ถูกต้องที่สุด..ความรู้สึกต่าง ๆ ของเธอ..ท้ายสุดมันก็ไปจบที่ตรงนั้น..ถ้าใครสักคนที่เธอควรจะนึกถึง..สำหรับสิ่งเหล่านี้..ต้องยกให้ยูมิ..คุณหนูของเธอเอง..ที่เป็นผู้นำ..พยายามทำทุกอย่างจนเธอไม่กล้าที่จะเกียจคร้าน..จนทำให้เธอเห็นอะไรที่เป็นสัจจธรรมได้..สัจจธรรมที่ว่า..ไม่ว่าทุกข์สุขทั้งหลาย..กุศลกรรมอกุศลกรรมทั้งหลาย..ท้ายสุดมันไปจบที่ความว่างเปล่า..” 

แบททำปากเบะ.. 

“..อาจารย์พูดอะไรงง ๆ อีกแล้วนะ..แบทไม่เข้าใจนะคะอาจารย์..” 

นาน่าตีแบท.. 

“..นี่ ๆ ..อย่าเพิ่งขัดสิ..อาจารย์กำลังสอนกวางอยู่..” 

“..ก็ไม่เข้าใจนี่นา..ฉันไม่ได้ฉลาดแบบคุณหนูสักหน่อย..” 

อาจารย์แม่ชีอมยิ้ม.. 

“..บางทีความที่ไม่เข้าใจอะไรเลย..อาจจะดีที่สุดสำหรับเธอก็ได้นะ..ว่าแต่กวาง..เธอรู้แล้วใช่ไหม..ว่าสำหรับตัวเธอ..ควรจะเป็นอย่างไรต่อ..” 

“..ค่ะ..”กวางก้มหน้า.. 

“..ถ้าไม่สบายใจ..หรือมีอะไรเกิดขึ้นในชีวิต..ให้จำในสิ่งที่ทำในวัดสามวันนี้..ไม่ต้องมาบวชอีกก็ได้..ทำเองที่บ้านนั่นแหละ..แต่มันจะช่วยให้เธอดีขึ้น..” 

กวางก้มลงกราบ..ก่อนจะเงยหน้า..น้ำตาคลอเล็กน้อย.. 

ยูมิรู้สึกว่า..ที่กวางน้ำตาคลอ..มันไม่ได้มาจากความโศกเศร้า..แต่เหมือนกับมีอะไรบางอย่างที่จุดความรู้สึก..จนน้ำตาไหลออกมาเอง.. 

ทั้งห้าคนสนทนากับอาจารย์แม่ชีระยะหนึ่ง..เห็นว่าได้เวลา..ก็กราบลาท่าน..เดินออกจากอารามที่ใช้เป็นที่พักสำหรับคนที่มาบวชชีพราหมณ์.. 

ด้านล่าง..เด็กปีศาจรอคุณหนูกันพร้อมหน้า..ยูมิยิ้มให้ทุกคน.. 

แต่ก็เห็นใครบางคนอยู่ไม่ห่าง... 

แบทอ้ปากค้าง..จนนาน่าอดกระตุกแขนไม่ได้.. 

“..นี่ ๆ ..ห้ามโวยวายอะไรนะแบท..” 

“..ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นล่ะนาน่า..” 

“..เธอน่ะ..ชอบทำอะไรตลก ๆ ..ดูสิ..ขนาดบวชสามวัน..แม่ชีแทบจะตบะแตกเพราะเธอตั้งหลายคน..ทำตัวเรียบร้อยหน่อยได้ไหม..” 

แบทอุปาก..นาน่าหัวเราะ.. 

ยูมิหันมาทางกวาง.. 

“..ไปสิกวาง..” 

กวางซึมเซา..ก่อนจะเลี่ยงกลุ่มเด็กปีศาจไปหาคนที่ยืนรออยู่.. 

ออย.. 

สาวอมพะนำยืนนิ่ง...ยากจะรู้ว่าคิดอะไรอยู่.. 

เมื่อเดินมาถึงตรงหน้า..ออยก็ถามว่า.. 

“..บวชสามวัน.เป็นยังไงบ้าง..” 

“..ก็ดี.”..กวางพูด.. “..ดีมาก ๆ เลยล่ะออย..” 

“..ต้องพูดว่ายังไงนะ..อย่างนี้ใช่ไหม..อนุโมทนาบุญด้วยนะกวาง..” 

“..ออย..”กวางถอนหายใจ.. “..ฉันตกลงใจแล้วนะ.เรื่องของเรา..” 

“..ทำไมหรือ..” 

“..เราเป็นเพื่อนกันน่าจะดีที่สุด..”กวางกลั้นใจพูด.. “..สามวันมานี้.ฉันได้คิดอะไรเยอะมาก..และสิ่งหนึ่งที่ฉันได้คิด..คือ..เราสามารถที่จะทำอะไรดี ๆ ให้กันได้..โดยที่เราไม่จำเป็นต้องคบกันเป็นแฟนนะ..” 

ออยยิ้มให้..จับมือกวาง.. 

“..กวางคิดแบบนี้จริง ๆ หรือ..” 

“..ใช่..ฉันไม่ปฏิเสธนะ..ว่าฉันรู้สึกกับเธอ..แต่ความรู้สึกของเราที่มีต่อกัน..มันสามารถจะเดินต่อไปได้โดยที่ไม่ทำร้ายใคร..โดยเฉพาะคนของเรา..สิ่งที่ฉันไม่ได้จากเธอ..คือความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง..และการอยู่ร่วมกัน..แต่เราจะเอาสิ่งเหล่านี้ไปแลกกับการทำร้ายให้คนอื่นเจ็บปวด..มันไม่คุ้มเลยนะออย..” 

กวางถอนหายใจ..พูดอีกว่า.. 

“..แต่เราก็ยังทำอะไรดี ๆ ให้กันได้..ในอีกฐานะหนึ่ง..ซึ่งฉันคงจะดีใจ..ถ้าเห็นเธอมีรอยยิ้ม..มีความสุข..แค่นี้ก็พอแล้วนะออย..” 

ออยยิ้มกว้าง.. 

“..ฉันก็เหมือนกันนะกวาง..ฉันก็ดีใจที่เห็นเธอมีความสุข..” 

กวางจับมือออย..บีบแน่น.. 

“..ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้วใช่ไหม..ออย..” 

ออยพยักหน้า..ต่างฝ่ายต่างก็มองกัน..และหัวเราะพร้อมกัน.. 

และผวาเข้ากอด...ก่อนจะผละออก.. 

“..เจเปคฝากขอโทษเธอ..”ออยพูด 

“..ขอโทษ..”กวางขมวดคิ้ว.. 

“..ช่างเถอะ..เดี๋ยวเธอก็คงจะรู้เองว่าขอโทษเรื่องอะไร...” 

กวางยิ้ม.. 

“..ฉันก็คงต้องขอโทษเจเปคด้วยเหมือนกันนะ..” 

ออยพยักหน้า..เห็นพวกเด็กปีศาจมองมาทางนี้..ก็ตบบ่ากวาง.. 

“..พวกเธอคงจะรออยู่..ฉันไม่รบกวนเธอแล้วนะ..แล้วเจอกันนะกวาง..” 

กวางพยักหน้า..ออยโบกมือ..และโบกมือไปให้ยูมิกับเด็กปีศาจคนอื่น ๆ ด้วย... 

แล้วก็หันหลังกลับ..ตรงไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก... 

สีหน้าของออยดูมีความสุข... 

และกวาง..หลังจากที่หันหลังเดินไปหาเพื่อน ๆ ..ก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาด้วย... 

นอกจากกวางแล้ว..คนที่มีรอยยิ้มอีกคนหนึ่ง..ก็คือยูมิ..ที่เฝ้ามองการสนทนาของออยกับกวางอยู่ห่าง ๆ ..และเหมือนเข้าใจดีว่าทั้งสองพูดอะไรกัน... 

มันดีที่สุดแล้ว..ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้.. 

 

....เวลาผ่านไป..ไวอย่างไม่น่าเชื่อ... 

วันนี้..แบทมาที่บ้านสวนของนาน่า..และนอนหนุนตักยัยกล้วย..ที่เรือนไม้ในสวนที่ยัยกล้วยชอบมาพักผ่อน.. 

นาน่าป้อนผลไม้ใส่ปากแบท..ให้ยัยค้างคาวเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างมีความสุข.. 

“..เนเน่..ที่เธอกับมุ้งมิ้งฮาร์ทบีทร่วมทีมกันประกวดทำแผนการตลาดชิงรางวัลในรายการทีวีน่ะ..ไปถึงไหนแล้ว..”แบทถาม.. 

“..ก็นะ..มีมุ้งมิ้งฮาร์ทบีท..อะไร ๆ ก็ง่ายเข้า..ทีมเราเป็นตัวเก็งเลยล่ะ..ใกล้ถึงรอบรองแล้ว..”นาน่ายิ้มไม่หยุด.. 

“..ทำไมเธอเก่งอย่างนี้วะเนี่ย.ฉันน่ะโง่จะตาย..”แบทกิส้ม.. “..เรียนเอาตัวรอดได้ก็เก่งแล้ว..” 

“..นี่ ๆ ..อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ..”นาน่าป้อนองุ่นยัดปากแบทจนแก้มตุ่ย.. “..คนเรามันเก่งกันคนละอย่างนะ..” 

“..เดี๋ยวเรียนจบ..ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปทำงานที่ไหน..คุณหนูก็บอกแล้วว่า..แก๊งค์นางฟ้าปีศาจถึงเวลาก็ต้องแยกย้าย..ไปตามทางของตัวเอง..ก็บอกพวกเราว่า..หากเรียนจบ..ช่วงนั้น..ค่อยมาคุยกันอีกที..ว่าแต่ละคนจะมีโครงการสำหรับชีวิตตัวเองอย่างไร..ฉันอยากจะอยู่กับคุณหนูไปเรื่อย ๆ นะ..แต่ก็อยากจะทำอะไรเกี่ยวกับมอร์เตอร์ไซด์มากกว่า..” 

“..แบท..ทุกคนต้องมีชีวิตที่เปลี่ยนไปทั้งนั้น..ในแต่ละช่วงของชีวิต..”นาน่าพูดอย่างคนเจนโลก.. 

“..แล้วเธอล่ะ..นาน่า..เธอมีเป้าหมายจะทำอะไรต่อ..” 

“..เรียนการตลาดมา..มันจะทำอะไรได้ล่ะ..ก็ต้องช่วยครอบครัวดูแลธุรกิจน่ะสิ..”นาน่าจับจมูกแบทบีบ.. “..แต่ยังไงก็ยังไม่ทิ้งค้างคาวหรอกน่า..” 

แบทหัวเราะ.. 

“..ไม่ทิ้งกันเนอะ..เรามีกันตลอดไปเนอะ..”แบทยิ้ม..และวางนิ้วที่แก้ม..ให้นาน่าหอมฟอดหนึ่ง.. 

นาน่าหอมพลางจับแก้มแบทเขย่า ๆ .. 

“..ถือว่าเรายังโชคดี..ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นปัญหาหนัก..นี่นึกถึงแคทกับนิ่มเลย..พวกเขาก็ยังรักกัน..แก้ปัญหาผ่านกันมาได้..ทั้งที่สิ่งที่เผชิญมันเรื่องใหญ่มาก..” 

แบทอดถามไม่ได้.. 

“..เออ..ลูกนิ่มชื่ออะไรนะ..เห็นว่าเป็นผู้หญิงด้วยนี่..” 

“..ชื่อแนท..เพราะเอาชื่อนิ่มกับแคทมารวมกัน..” 

“..แล้วรู้ไหมว่าใครเป็นคนเลี้ยง..” 

“..แหม..ใครเลี้ยงซะอีกล่ะ..แม่แคทน่ะสิ...นิ่มก็กลับไปเรียนสัตวแพทย์ได้แบบเนียน ๆ เสียเวลาไปแค่เทอมเดียวเท่านั้น..โชคดีจังนะ..ที่ทุกอย่างมันไปของมันได้..” 

แบทพยักหน้า.. 

“..ลงตัวกันหมดแล้วเนอะ..” 

“..เออใช่..กวางเป็นไงบ้างล่ะ..” 

“..เค้าก็เหมือนเดิมแหละ...ตอนนี้ไม่รู้ทำไมนะ..เหมือนจะประจบคุณหนูยังไงก็ไม่รู้..ชอบคุยเรื่องธรรมะ..นั่งสมาธิ..ซึ่งคุณหนูก็กลายมาเป็นชอบทางนี้ไปเลย..บางทีก็ไปที่วัดกันสามคน..” 

“..สามคน..” 

“..ยังไงเพลินก็ต้องตามคุณหนูไปอยู่แล้วล่ะ..” 

“..โห..กลายเป็นเอาดีทางนี้ไปเลยนะ..ยูมิ..” 

“..คุณหนูเก่งและหาเงินได้ขนาดนั้น..ชีวิตคงไม่ต้องการอะไรอีกแล้วมั้งนอกจากความสงบ..” 

“.แล้วเธอจะไม่ไปเอาดีทางธรรมะแบบยูมิบ้างหรือไงแบท..” 

“..โอย..เนเน่..ฉันเนี่ยนะ..”แบทหัวเราะ.. “..ฉันไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรหรอก..บางทีคุณหนูพูดอะไรที่มันดูคม ๆ ลึกซึ้งแบบธรรมะ..ยังต้องยกมือให้คุณหนูช่วยแปล..ตัดบรรยากาศซะดื้อ ๆ แบบนั้น..” 

“...อีกแล้ว..เธอนี่..”นาน่าจับจมูกแบท.. “..ฉันรักเธอเข้าไปได้ยังไงเนี่ย..ค้างคาว..” 

“..อ้าว ๆ ๆ ..แค่คนโง่ ๆ คนนึง.จะเอาอะไรกันนักกันหนาล่ะ..ใช่ไหม..” 

แล้วแบทก็อดถามไม่ได้.. 

“..แปลกนะ..เนเน่..ทำไมฉันถึงรักเธอมากขนาดนี้ก็ไม่รู้..แล้วก็โชคดีมากด้วยที่เธอรักฉัน..ถามตรง ๆ นะ..เธอเคยรู้สึกรำคาญคนอย่างฉันหรือเปล่า..” 

“..รำคาญเหรอ..”นาน่าหัวเราะ.. “..ทำไมต้องรำคาญล่ะ..” 

“..ก็ฉันบางทีมันโก๊..ต๊อง..ซึ่งบอกตรง ๆ นะ..มันไม่ได้ตั้งใจเลย..” 

“..คนอย่างเธอน่ะ..ต่อให้น่ารำคาญขนาดไหนฉันก็รัก..เพราะคนอย่างเธอน่ะ..จะโก๊จะต๊องยังไง..ฉันก็รู้ว่า..ทุกอย่างที่เธอแสดงออกมา..มันคือความจริง..และที่เธอรักฉัน..ก็คงจะจริงตลอดกาล..ใช่ไหมล่ะ..” 

“..ชอบแบบนี้ใช่ไหม..” 

“..ใช่..เธอน่ะ..ดีที่สุดแล้ว.” 

“..ดีที่สุดแล้ว..”แบทยิ้ม.. “..ใช่..สิ..มันดีที่สุดแล้วใช่ไหม...” 

ทั้งสองมองหน้ากันในท่าที่แบทหนุนตัก...และนาน่ามองลงมา.. 

สายตาสอดประสาน.. 

ก่อนที่ยัยกล้วยจะโน้มหน้าลงมา... 

นี่คือการจูบที่ดีที่สุดแล้วใช่ไหม... 

...จบ... 

        #

ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่าน..สวยแสบห้าว ยัยค้างคาวจอมวุ่น..มากนะคะ..จริง ๆ เรื่องควรจะจบได้ก่อนหน้านี้..แต่ก็อยากจะเก็บสิ่งที่คั่งค้างให้หมด..

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แฟนฟิค..แต่ใช้แบทเนเน่เป็นต้นแบบสร้างคาแรคเตอร์ที่ใช้สำหรับเรื่องนี้โดยเฉพาะ..

แต่ตัวละครทุกตัวยังไม่ไปไหน..เรานิยมใช้ตัวละครตัวเดียวกันกับนิยายหลายเรื่อง..ให้ความรู้สึกว่า..พวกเธอคือนักแสดงของเราเอง..

ดังนั้น..ตัวละครอย่างยูมิ..อาจจะกลับมาอีกในนิยายเรื่องถัดไป..คาแรคเตอร์อาจจะดูคล้าย..แต่คุณสมบัติอาจจะไม่ใช่ยูมิในเรื่องนี้แล้ว..หรือแม้แต่แบท..ก็อาจจะกลับมาอีก..แต่อาจจะไม่ได้ขับบิ๊กไบ๊ค์แล้วก็ได้..

เรื่องใหม่อาจจะไม่มีนาน่า..และให้ยูมิสมหวังกับแบทก็ได้..เพราะแบทคนนี้เป็นแบทของเราเอง..ไม่ใช่แบทในชีวิตจริง

ความคิดที่จะสร้างตัวละครให้เหมือนนักแสดงในสังกัด..อาจจะถูกหรือผิดก็ได้..แต่เราอยากทดลอง..ในนิยายสาวเกรียนเบี้ยนอัจฉริยะ..และสวยแสบห้าว ยัยค้างคาวจอมวุ่น..ยังมีตัวละครอีกหลายรายที่เรารัก..และอยากให้แสดงต่อ..เพียงแต่..ไม่สามารถเดินเรื่องราวของสวยแสบห้าวฯต่อไปได้อีกแล้ว..เนื่องจากทุกคนลงตัวหมดแล้ว..หากยืดเยื้อต่อไป..ก็คงไม่สนุกแล้วล่ะ

ทางออกที่ดีที่จะให้ตัวละครจากเรื่องทั้งสองที่เรารัก..ได้มีบทบาทต่อเนื่อง..ก็คือ.ต้องให้แสดงในเรื่องใหม่..จักรวาลใหม่..แต่ในคาแรคเตอร์เดิม..

และเราจะลองใช้ตัวละครในเรื่องสาวเกรียนและสวยแสบห้าว..เล่นบทที่อาจจะโตขึ้น..โครงเรื่องที่แปลกขึ้น..ซึ่งโครงเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้..วันสิ้นโลก..ก็จะเอามาแต่งเป็นเรื่องต่อไป..

ถ้าแคทยูมิเป็นคนธรรมดา..ไม่มีความเป็นจีเนียส..แคทไม่ได้มีพ่อเป็นมหาเศรษฐี..เป็นคนที่ปากกัดตีนถีบดิ้นรนไปวัน ๆ เช่นเดียวกับยูมิ..แต่ทั้งสองก็ยังรักผู้หญิง..วันดีคืนดี..ทุกคนต้องเผชิญหายนะ..ต้องเอาตัวรอดท่ามกลางฝูงซอมบี้..มันจะเป็นอย่างไรนะ

ยูริแบบเอาตัวรอดจากฝูงซอมบี้..นึกภาพไม่ออกเลยว่า..มันจะออกมาแบบไหน

แคทจะเป็นพยาบาล..นิ่มจะเป็นคุณหมอที่แคทแอบหลงรัก..ยูมิ..จะเป็นพนักงานบริษัท..เป็นเพื่อนร่วมหอพักเดียวกับแคท..และอีกคนหนึ่งที่จะเอามาคู่กับยูมิ ..เรายังชั่งใจระหว่างเพลินตา..หรือจะให้เป็นแบทดี..

ถ้าแบทก็เตรียมฮาได้..แบทเราจะต๊องแบบธรรมชาติ..น่ารักและลึก ๆ เป็นคนดี..แต่ถ้าเพลินตา..เรื่องก็เป็นอีกแบบ..เพราะจะมีมุมอ่อนแออยู่มาก..

ยังไงก็ขอความเห็นหน่อยนะคะ..เราวางพล็อตไว้แต่ยังไม่ได้แต่ง..เพราะติดที่จะให้ใครคู่ยูมิดีนี่แหละ

ส่วนตัวละครอื่นก็คงมาแจม ๆ ตามสมควรแหละค่ะ..จิ๊ดก็มา..เบนโตะก็มีค่ะ..

เตรียมพบกับ " สองคู่ซ่าส์..ท้าซอมบี้.." อีกไม่นานนะคะ..

ขอบคุณที่ตามอ่านมาตลอด..ตามผลงานของจันทร์อรุณต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ ..

รักรีดทุกคนค่ะ 

..จันทร์อรุณ..

ปล.มาแล้วนะคะ..บทบาทใหม่ของ แบท ยูมิ เพลินตา แคท นิ่ม ในสองคู่ซ่าส์..ท้าซอมบี้ (คลิก) ค่ะ

 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น