ARCANA(อาคาน่า)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [RE] SECRET DOCTOR 03

คำค้น : เจมส์เจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2559 20:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
[RE] SECRET DOCTOR 03
แบบอักษร

 

SECRET DOCTOR 03

 

 

 

 

 

 

จินที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเขารู้สึกว่าตัวเองตัวร้อนมากและดูเหมือนว่าอาการของเขาจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ จินค่อยๆพยุงร่างของตัวเองไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำ เขารู้ว่าเวลาไม่สบายเขาห้ามอาบน้ำ แต่ตอนนี้จะไม่ให้เขาอาบก็ไม่ได้เพราะเขาเหนียวตัวเป็นอย่างมาก

 

จินคิดว่าอาบน้ำแปปเดียวคงไม่เป็นอะไร เขาเดินไปที่ห้องน้ำก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วก้าวขาเพื่อนั่งลงในอ่างอาบน้ำก่อนจะเปิดน้ำในอ่าง

 

“โอ้ยแสบบบ”จินร้องออกมาเมื่อน้ำในอ่างมาโดนที่ช่องทางด้านหลังของเขามันทำให้รู้สึกแสบ จินพยายามลูบไล้ไปตามลำตัวขาวบางของตัวเองเพื่อจะรีบขึ้นจากอ่าง แต่พอลุกขึ้นจากอ่างสติของเขาก็ดับวูบลงไปทันที...

 

.

 

.

 

“เห้ย! ไอ้จิน ไอ้จิน!”เจมส์พูก่อนจะเขย่าร่างไร้สติของจินเพื่อเรียกแต่กลับวางเปล่าอีกคนไม่ตอบสนองอะไร

 

เจมส์ที่เปิดประตูห้องน้ำของจินเข้ามาก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า ร่างไร้สติของจินนอนแน่นิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ โดยที่ไม่สวมเสื้อผ้า เจมส์ที่เห็นดังนั้นจึงรีบไปอุ้มจินขึ้นมาทันที และนั่นก็ทำให้เขารู้ว่าจินตัวร้อนมาก ปากของจินที่เคยมีสีระรื่อตอนนี้กลับซีดจนไม่มีสี

 

เจมส์รีบหาผ้าขนหนูแถวนั้นก่อนจะเอามาห่อตัวของจินไว้แล้วรีบพาร่างบางของจินขึ้นรถก่อนจะตรงมาที่โรงพยาบาลของเขาทันที ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดที่หน้าโรงพยาบาล เจมส์รีบลงจากรถก่อนจะอ้อมไปฝั่งข้างคนขับแล้วอุ้มจินลงจากรถเข้าโรงพยาบาลทันที

 

“ไปตามอาหมอมา!”เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเจมส์ก็ตวาดเสียงดังขึ้นมาทันที

 

“คะๆ”พยาบาลสาวคนหนึ่งรีบวิ่งออกไป

 

ในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ยังคงอุ้มร่างไร้สติของจินอยู่ เจมส์ก้มมองคนในอ้อมแขนก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที เพราะที่จินเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา และเขาก็ยังไม่สนใจใยดีจินอีกจินถึงอาการหนักแบบนี้เจมส์เดินไปที่เตียงคนไข้ก่อนจะวางจินลงอย่างเบามือ

 

 

 

ตึก ตึก ตึก!

 

 

 

เสียงฝีท้าวของคนสองคนที่วิ่งมาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะปรากฏให้เห็นหมอคนหนึ่งและพยาบาลสาวที่วิ่งออกไปเมื่อกี้นี้

 

“มีอะไรเจมส์เกิดอะไรขึ้น!”หมอวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้นอย่างรีบร้อน เพราะตอนที่พยาบาลไปตามเขาบอกว่าเจมส์ให้มาตามด้วยเขาก็รีบมาทันทีเพราะกลัวว่าหลานจะเป็นอะไร

 

“ผมอยากให้อาช่วยดูอาการของเขาหน่อย”เจมส์พูดบอกก่อนจะยืนหลบเล็กน้อยทำให้เห็นจินที่นอนแน่นิ่งอยู่ เจมส์พยายามพูดอย่างใจเย็นไม่รีบร้อนอะไรทั้งที่ใจใจเขาร้อนรุ่มจะตายอยู่แล้ว

 

“เห้อ อาก็คิดว่าเราเป็นอะไรซะอีก”อาถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะพูดบอกเจมส์

 

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ อาหมอรีบตรวจเถอะครับ”เจมส์พูดบอกให้อาหมอรีบตรวจจินทันทีอาหมอที่ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้ามาตรวจร่างกายของจินที่ห่อด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว

 

“เอ่อ...”หลังจากที่อาหมอเปิดผ้าขนหนูก็ต้องตกใจที่เห็นร่างบางมีรอยรักสีกุหลาบทั่วทั้งตัว

 

“อารีบตรวจเถอะครับ”เจมส์ที่รู้ว่าอาหมอคิดอะไรอยู่จึงตัดบทแล้วให้อาหมอรีบตรวจต่อทันที

 

“ที่ทวารหนักเกิดการฉีกขาดและอักเสบอย่างแรง ดูเหมือว่าคนที่เราพามาเขาจะฝืนร่างกายตัวเองไม่ยอมพักผ่อนจนมันอักเสบมากกว่าเดิมทำให้มีไข้สูงจนหมดสติไปนั่นแหละ คงต้องในนอนโพรงพยาบาลสักคืนเพื่อดูการ”อาหมอพูดบอกหลังจากที่ตรวจดูเรียบร้อยแล้ว

 

“ครับ”เจมส์ฟังที่อาหมอพูดก่อนจะคิดตามที่อาหมอพูดแล้วตอบกลับสั้นๆ

 

“เธอไปเปิดห้องให้คนไข้”อาหมอหันไปพูดกับพยาบาลสาวที่ยืนอยู่หน้าห้อง

 

“ขอห้องพิเศษ”เจมส์พูดบอกพยาบาลสาวก่อนที่เธอจะเดินออกไป

 

“คะ”พยาบาลสาวรับคำก่อนจะเดินออกไป

 

อาหมอแปลกใจไม่น้อยที่เจมส์เปิดห้องพิเศษให้ทั้งที่ห้องธรรมดาก็ใหญ่อยู่แล้วแสดงว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงต้องมีอะไรบางอย่างเกี่ยวข้องกับเจมส์แน่นอน และถึงเจมส์จะไม่แสดงอาการออกมาเขาก็รู้ว่าเจมส์เป็นห่วงร่างบางที่นอนหลับอยู่ไม่ใช่น้อย

 

 

 

ไม่นานบุรุษพยาบาลก็เข็นเตียงที่มีร่างของจินมาที่ห้องพิเศษที่เจมส์เป็นคนบอกให้เปิดให้ เจมส์เดินตามมาอย่างเงียบๆโดยที่ไม่พูดหรือแสดงสีหน้าอะไร เมื่อมาถึงห้องบุรุษพยาบาลก็ขอตัวออกไปเหลือแค่เจมส์กับจินอยู่ในห้อง

 

 

 

ก๊อกๆ!

 

 

 

“ดิฉันมาเช็ดตัวคะ”พยาบาลสาวพูดบอกเมื่อเปิดประตูเข้ามา

 

“เดี่ยวผมทำเอง ออกไปก่อน”เจมส์พูดบอกก่อนจะเดินไปรับกะละมังที่พยาบาลแล้วบอกให้เธออกไปก่อน

 

เจมส์เดินกลับมาที่เตียงก่อนจะเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆแล้วค่อยๆเปิดผ้าขนหนูที่ห่อตัวของจินออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่เขาเคยสัมผัสมาแล้วครั้งนึงแต่ตอนนี้กลับมีแต่รอยรักที่เขาทำเอาไว้ ผิวขาวเนียนที่เคยเห็นตอนแรกตอนนี้กลับซีดมากกว่าเก่า

 

เจมส์ค่อยๆเช็ดตัวให้จินอย่างเบามือ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้พยาบาลคนนั้นเข้ามาทำ อาจจะเป็นเพราะว่ารอยบนตัวของจินหรือป่าวเขาเลยยอมที่จะทำให้จินแทน เมื่อเช็ดเสร็จเรียบร้อยแล้วเจมส์ก็สวมชุดพยาบาลให้จินเรียบร้อย เจมส์เอากะลังมังวางไว้ที่ข้างเตียงก่อนจะหันมามองใบหน้าของจินอย่างพิจารณา

 

ใบหน้าหวานที่เขาเห็นครั้งแรกแล้วคิดว่านั่นเป็นผู้หญิงกลับกลายเป็นผู้ชาย ใบหน้าหวาที่ยามตื่นดวงตาจะกลมโตขนตางอนเป็นแพยาว  ริมฝีปากบางได้รูปและเป็นกระจับสวยใบหน้ายามโกธรของจินที่ทำให้เจมส์รู้สึกชอบ...ชอบงั้นหรอ ผู้ชายเนี่ยนะ...เจมส์สะบัดความคิดออกจากหัวเขาเนี่ยนะจะมาชอบผู้ชายไม่มีทางซะหรอก

 

เจมส์เดินออกมาจากห้องของจินก่อนจะตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพราะไหนๆก็มาถึงโรงพยาบาลแล้วก็แวะไปเช็ครายละเอียดเคสการผ่าตัดพรุ่งนี้สักหน่อย

 

.

 

.

 

ในช่วงสายของวันต่อมา

 

ดวงตากลมที่หลับสนิทตลอดคืนค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ ก่อนจะกระพริบตาเพื่อให้ชินกับแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในห้อง จินที่ลืมตามตื่นก็มองที่เพดานห้องก็พบว่ามันไม่ใช่ห้องนอนของเขา ก่อนจะมองไปทั่วห้องก็ไปสะดุดกับร่างสูงคนหนึ่งที่นั่งหลับคอพับอยู่ที่โซฟาข้างเตียงของเขา

 

“นะ นี่มึง!”จินเรียกเสียงดังทันทีที่เห็นว่าใครคือคนที่นั่งหลับคอพับอยู่ คนที่หลับอยู่ค่อยๆลืมตาตื่นแล้วลุกขึ้นนั่งดีๆ

 

“อย่างเสียงดังดิวะ”เจมส์พูดบอกทันทีที่นั่งปกติแล้ว ใช่แล้วคนที่นั่งหลับอยู่เมื่อกี้นี้คือเจมส์!

 

“ทำไมกูมาอยู่ที่นี่”จินพูดถามออกมาทันที เพราะเขาจำได้ว่าเขาอยู่ที่ห้องของเขา

 

“กูพามึงมา”เจมส์พูดบอกนิ่งๆ

 

“มึงพากูมาได้ยังไงก็กูอยู่ที่ห้องกู...”จินพูดบอกทันทีหรือว่ามันจะ...

 

“กูก็เข้าห้องมึงไง เห็นมึงใกล้ตายเลยพามา”เจมส์พูดบอกและมันก็เป็นอย่างที่จินคิด เจมส์เขามาในห้องของเขา

 

“แล้วมึงเข้าได้ยังไง”จินถามอย่างสงสัยเพราะเจมส์ไม่มีคีย์การ์ด

 

“กูเข้าได้แล้วกัน”เจมส์พูดบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินมาหาจินที่เตียง

 

“ขะ เข้ามาทำไม”จินที่ตกใจกลัวว่าเจมส์จะมาทำอะไรบ้าๆอีกก็พูดบออกมา

 

“กูจะมาดูว่ามึงไม่ตาย”เจมส์พูดบอกกวนๆก่อนจะยื่นมือไปทาบที่หน้าผากของจินเพื่อวัดไข้

 

“ทำ ทำอะไร แค่ก แค่ก วะ”จินพูดไปไอไปด้วยด้วยความตกใจที่อยู่เจมส์ก็ยื่นมือมาทาบที่หน้าผากแต่จินก็ไม่ได้ปัดออกแต่อย่างใด

 

“เอามึงมั้ง”เจมส์พูดตอบอย่างกวนๆก็เห็นอยู่ว่าวัดไข้ยังจะถามอีก

 

“เหี้ย!”จินพูดด่าออกมาทันทีแล้วรีบปัดมือของเจมส์ออก

 

“ดีขึ้นแล้ว กินข้าวกินยาซะกูไม่อยากใครมาตายเพราะโดนกูเอาหรอนะ”เจมส์พูดบอกกวนๆก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องไป

 

ไม่นาพยาบาลคนหนึ่งก็เข็นรถอาหารเข้ามาในห้องของจิน จินหันไปมองเล็กน้อยก็เห็นว่าเป็นพยาบาลก็รู้สึกโล่งอกที่ไม่ใช่เจมส์

 

“นี่อาหารและยานะคะ”พยาบาลสาวพูดบอกจินก่อนจะเดินออกไป จินก้มมองข้าวต้มกุ้งในชามเล็กน้อยแล้วเลือกที่จะไม่กินเพราะว่าเขาแพ้กุ้งนั่นเอง จินเลยเลือกที่จะหยิบยาขึ้นมากินเลย เพราะเขาเองก็ไม่หิวเท่าไหร่ด้วย ไม่นานจินก็หลับไปเพราะฤทธิ์ยา

 

.

 

.

 

เจมส์เดินออกจากห้องของจินและตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเองทันที เขารู้สึกโล่งอกที่จินตื่นขึ้นมาก็ไม่เป็นอะไรมากแล้ว เพราะจากการที่ด่าเขาได้คงไม่เป็นอะไรมากนักหรอก

 

 

 

Tru...tru

 

 

 

“ครับ”เจมส์รับสายโดยที่ไม่ดูเบอร์ว่าใครโทรมา

 

(ฉันมาขอหนูพิมแล้วนะ ทางนั้นเขาโอเคแล้ว แกเองก็ทำตัวดีๆละ)คุณแม่ของเจมส์ที่โทรมาพูดสายขึ้น

 

“ครับ”เจมส์ตอบรับนิ่งๆ

 

(ช่วยอารมณ์ดีหน่อย นี่แกกำลังจะมีเมียนะยะ)คุณแม่ของเจมส์พูดบอกลูกชาย

 

“ยังไม่รู้ว่าจะทนผมได้แค่ไหนเลย”เจมส์พูดบอกตามความจริงเพราะแม่ของเขาก็พูดแบบนี้ทุกครั้งแต่สุดท้ายพวกเธอก็ยอมแพ้กันหมด

 

(แกก็ทำตัวดีๆสิ!)คุณแม่พูดบอกเสียงดัง

 

“ผมก็ทำตัวปกติ”เจมส์พูดบอกพลางเปิดประตูห้องทำงานของเขาด้วย

 

(ฉันละเบื่อจริงๆ แค่นี้แหละ)แม่ของเจมส์พูดก่อนจะวางสายไป

 

เจมส์เดินไปวางโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานก่อนจะหยิบเสื้อกาวน์ขึ้นมาสวมแล้วเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปยังห้องผ่าตัดทันที เพราะเขามีเคสผ่าตัดวันนี้

 

 

 

ผ่านไปสองชั่วโมง

 

เจมส์เดินออกมาจาห้องผ่าตัดหลังจากที่เขาอยู่ในนั้นถึงสองชั่วโมง เขาเดินกลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองก่อนจะเดินไปล้างมือที่ห้องน้ำของเขา ถ้าเป็นหมอคนอื่นคงไม่มีห้องน้ำในห้องของตัวเองหรอก แต่เพราะเขาเป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลห้องของเขาเลยพิเศษกว่าคนอื่น

 

เจมส์จัดการธุระส่วนตัวเสร็จแล้วก็เดินออกมาในชุดใหม่ เพราะเขาต้องเปลี่ยนชุดก่อนเข้าผ่าตัดด้วย เจมส์หันไปดูก็เห็นว่าเป็นช่วงบ่ายเกือบเย็นแล้ว เจมส์นึกถึงใบหน้าหวานของจินขึ้นมาเพราะเขายังไม่ได้ไปหาจินเลย เจมส์ตัดสินใจเดินออกจากห้องทำงานไปที่ห้องที่จินพักอยู่

 

 

 

แอด!

 

 

 

เจมส์เปิดประตูเข้ามาในห้อง ในห้องมีไอความเย็นเล็กน้อยไม่มาก ภายในห้องเงียบโดยที่ไม่มีเสียงทีวีดังบ่งบอกว่าคนในห้องน่าจะหลับอยู่ แล้วก็เป็นอย่างที่เขาคิดจินนอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานเมื่อวานซีดจนแทบไร้สีตอนนี้เริ่มมีสีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เจมส์หันไปมองชามข้าวต้มที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดูเหมือนว่าข้าวต้มจะไม่พร่องลงไปแม้แต่น้อย แสดงว่าคนที่หลับอยู่คงไม่กินนั่นเอง

 

เจมส์นั่งอยู่ที่ข้างเตียงมองใบหน้าหวานของจิน ใบหน้าหวานที่ไม่ค่อยเหมาะกับคำหยาบสักเท่าไหร่ ยิ่งมองใบหน้าหวานเท่าไหร่เขาก็ไม่เคยคิดว่าคนตรงหน้าเขาจะเป็นผู้ชาย

 

“อื้อออออออออ”เสียงของจินดังขึ้นเมื่อมีบางอย่างมารบกวนการนอน

 

เจมส์ที่ไม่รู้ว่าเผลอเอามือไปลูบพวกแก้มของจินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็รีบชักมือกลับทันทีเพราะกลัวว่าจินจะเข้าใจผิด

 

“มึงมาทำไม!”จินถามออกมาเสียงดังทันที เพราะเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นเจมส์มานั่งอยู่ที่ข้างเตียง

 

“มาดูว่ามึงตายยัง”เจมส์พูดบอกจินนิ่งๆ

 

“ยังไม่ตาย รู้แล้วก็ออกไป”จินพูดบอกพลางนอนหันหลังให้เจมส์ทันที

 

“ทำไมมึงไม่กินข้าว”เจมส์พูดถามขึ้น

 

“กูไม่หิว”จินพูดบอกออกไป เพราะไม่มีความจำเป็นต้องบอกว่าทำไมเขาถึงไม่กิน

 

“เรื่องของมึงแล้วกัน!”เจมส์ที่ได้ยินคำตอบของจินก็หัวเสียทันทีทั้งที่เขาอุตส่าเป็ห่วงแต่คนตรงหน้าก็ไม่ห่วงตัวเองเหมือนกัน

 

“เห็นแล้วว่ากูยังไม่ตาย มึงออกไปเถอะ”จินพูดไล่เจมส์ออกไปทันทีเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเจมส์เหมือนกัน

 

“ทำไม ผัว อยู่เฝ้า เมีย ไม่ได้หรือไง”เจมส์พูดเน้นย้ำสถานะเพื่อประชดจิน

 

“ใครเมียมึง!”แล้วก็ได้ผลเพราะจินรีบหันหน้ากลับมาด่าเจมส์ทันที

 

“แล้วในห้องนี้มีคนอื่นนอกจากมึงไหมละ”เจมส์พูดบอกกวนๆ

 

“ไอ้ อะ ฮึ่ย!”จินที่ไม่รู้ว่าจะด่าอะไรเจมส์จึงได้แต่สบถออกมา

 

เจมส์ที่เห็นว่าจินไม่ตอบอะไรมาก็เดินออกจาห้องของจินไป ไม่นานเจมส์ก็กลับมาพร้อมกับพยาบาลที่เอาอาหารมาให้เขา พยาบาลเลื่อนโต๊ะมาก่อนจะวางชามลง

 

“ข้าวต้มกุ้ง?”จินที่ลุกขึ้นนั่งพอมองแล้วก็เห็นเป็นข้าวต้มกุ้งอีกแล้ว

 

“กินไปอย่าเรื่องมาก”เจมส์พูดบอก พยาบาลหญิงก็เดินออกจากห้องไป

 

“กูไม่กิน”จินพูดบอกนื่งๆ เขาจะกินได้ยังไงในเมื่อเขาแพ้กุ้ง!

 

“มึงอย่ามาเรื่องมากได้ไหมวะ”เจมส์พูดว่าจินเล็กน้อย

 

“ก็กูบอกไม่กิน”จินก็ยังยืนยันคำเดิม

 

“หรือต้องให้ผัวป้อน”เจมส์พูดบอกก่อนจะเดินเข้ามาใกล้จินเรื่อยๆแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้

 

“ผัวอะไรละ!”จินพูดบอกเสียงดังก่อนจะดันเจมส์ออกสุดแรง จนทำให้เจมส์เซเล็กน้อย

 

“กลับมาอีกทีกูต้องไม่เห็นข้าวต้มในชาม ถ้ากูยังเห็นรับรองกูเอามึงทั้งที่ยังป่วยแน่”เจมส์พูดบอกแค่นั้นก่อนจะเดินออกจากห้องของจินไป

 

จินทำหน้าหนักใจเล็กน้อย เขากลัวคำขู่ของเจมส์อยู่เหมือนกัน เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเจมส์จะทำอย่างที่พูดหรือป่าว แล้วเขาจะกินมันเข้าไปได้ยังไง ระหว่างที่คิดหาทางออก จินก็มองออกไปที่ระเบียงก็เห็นว่ามีกระถางต้นไม้อยู่ จินพยุงตัวเองลงจากเตียงก่อนจะถือชามชามข้าวต้มด้วยมือขวาส่วนมือซ้ายก็ลากเสาน้ำเกลือมาด้วย

 

 

 

แกร๊ก แอด!

 

 

 

จินเปิดประตูระเบียงก่อนจะเดินลากเสาน้ำเกลือไปที่กระถางต้นไม้อย่างช้าๆ เพราะยังเจ็บช่องทางด้านหลังอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากเท่าไหร่แล้ว

 

 

 

พรวด!

 

 

 

จินจัดการเทข้าวต้มออกไปเล็กน้อยไม่ให้หมดชามก่อนจะถือชามลากเสาน้ำเกลือกลับเข้ามาในห้อง จินวางชามไว้ที่เดิมก่อนจะเขยิบตัวเองขึ้นนั่งบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อยเหมือนเดิม

 

 

 

แอด!

 

 

 

เสียงประตูห้องดังขึ้นจินหันไปมองเล็กน้อยเพื่อดูว่าใครเข้ามาก็เห็นว่าเป็นพยาบาลคนเดิมเดินเข้ามาพร้อมกับกะละมังในมือ

 

“ดิฉันมาเช็ดตัวให้คะ”พยาบาลสาวพูดบอก

 

“เดี่ยวผมทำเองครับ”จินพูดบอกก่อนจะยื่นมือไปรับกะละมังจากพยาบาลมาถือเอง

 

“งั้นดิฉันว่าทำในห้องน้ำดีกว่านะคะเดี่ยวดิฉันเอากะละมังไปวางไว้ให้คะ”พยาบาลสาวพูดก่อนจะดึงกะละมังกลับไปแล้วเดินไปทางห้องน้ำ

 

จินที่เห็นดังนั้นก็ค่อยๆลงจากเตียงทั้งที่พึ่งจะขึ้นมาเมื่อกี้ จินเดินไปที่ห้องน้ำก็เห็นว่ามีกะละมังอยู่แต่ก็ไม่เห็นพยาบาลแล้วคิดว่าเธอคงออกไปแล้ว จินลากเสาน้ำเกลือเข้าไปในห้องน้ำด้วยก่อนจะปิดประตูล๊อคให้เรียบร้อย

 

 

 

แอด!

 

 

 

เจมส์เปิดประตูห้องของจินเข้ามาหลังจากที่ไปเคลียร์เรื่องเคสผ่าตัดให้เรียบร้อย เขาก็กลับมาดูว่าอีกคนจะกินข้าวต้มให้หมดอย่างที่เขาบอกไหม เจมส์เดินเข้ามาในห้องก็พบว่าที่เตียงนั้นว่างเปล่า...

 

เจมส์รู้สึกลนลานเล็กน้อยที่ไม่ห็นจินนั่งอยู่บนเตียง สภาพนั้นจินจะยังเดินไปไหนได้อีก เจมส์ไม่รอช้ารีบออกจากห้องของจินไปถามพยาบาลทันที

 

“คนไข้หายไปไหน”เจมส์ถามพยาบาลคนหนึ่ง

 

“เมื่อกี้ดิฉันพึ่งเอากะละมังเข้าไปให้เองคะ น่าจะอยู่ในห้องน้ำนะคะ”พยาบาลพูดบอก เจมส์ที่ได้ยินดังนั้นก็รีบกลับมาที่ห้องของจินแล้วเดินไปดูที่ห้องน้ำก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กอยู่ข้างในทำให้เขารู้ว่าจินอยู่ในนั้น...

 

เจมส์เดินกลับมานั่งรอจินที่โซฟาในห้อง จากที่เขาคิดว่าจินจะหนีไปเมื่อกี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา โล่งใจงั้นหรอ? ทำไมเขาต้องโล่งใจด้วยที่จินไม่คิดจะหนี

 

 

 

แอด!

 

 

 

จินเปิดประตูห้องน้ำออกมาหลังจากที่เช็ดตัวและเปี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จินเดินลากเสาน้ำเกลือมาที่เตียงก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเจมส์นั่งรอยู่ที่โซฟา จินทำเป็นไม่สนใจก่อนจะเดินไปที่เตียงและพยุงตัวเองขึ้นนั่ง

 

 

 

พรึบ!

 

 

 

“อ้ะ”จินตกใจที่อยู่ๆตัวเขาก็ลอยก่อนจะถูกวางลงบนเตียงนุ่มโดยฝีมือของเจมส์!

 

“เห็นแล้วขัดหูขัดตา”เจมส์พูดบอกเพราะเขานั่งมองจินที่กำลังจะขึ้นเตียงอยู่นานแต่ก็ขึ้นไม่ได้สักที จนเขามาอุ้มนี่แหละ

 

“แล้วใครใช้ให้มอง”จินพูดประชดออกไปเช่นกัน

 

“มึงกินไม่หมด อยากลองดีใช่ไหมห้ะ!”เจมส์ที่หันไปเห็นชามข้าวต้มที่วางอยู่ก็ขึ้นเสียงใส่จินทันที

 

“อะ อะไร กูกินแล้วแต่ไม่หมด มันอิ่ม”จิตกใจที่อยู่เจมส์ก็มาขึ้นเสียงใส่เขาก่อนจะตอบกลับไป

 

“นิดเดียวเนี่ยนะ”เจมส์ถามด้วยความโมโหเพราะข้าวต้มมันยุบไปไม่เยอะ

 

“ก็มันอิ่มแล้ว ก็ยังดีกว่ากูไม่กินป่าววะ”จินพูดบอกทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่ได้แตะข้าวต้มเลยสักนิด

 

“เรื่องของมึง!”เจมส์พูดบอกก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม

 

“มึงมานั่งทำอะไรวะ ทำไมไม่กลับบ้านไป”จินพูดถามขึ้นมาเพราะเจมส์ก็ไม่ได้นั่งทำอะไรนั่งอยู่เฉยๆอีกต่างหาก เขาไม่คิดเข้าข้างตัวเองหรอกว่าเจมส์มาเฝ้าเขา

 

“นี่โรงพยาบาลกู กูจะอยู่หรือไปก็เรื่องของกู”เจมส์พูดบอกโดยที่ยังมองหน้าจินอยู่

 

“เออ!”จินพูดแค่นั้นก่อนจะนอนหันหลังให้เจมส์ทันที ก็เจมส์เอาแต่มองหน้าเขาอยู่ได้

 

เจมส์ที่นั่งอยู่ที่โซฟา ก็อมยิ้มโดยที่ไม่รู้ตัวกับท่าทางนั้นของจินเขาชอบเวลาที่จินทำหน้าโกธรมันดูน่ารักน่าแกล้งดี น่ารักน่าแกล้ง นี่เขากำลังคิดอะไรจินเป็นผู้ชายนะ เจมส์สะบัดความคิดออกจากหัวก่อนจะเดินออกจากห้องของจินไป

 

 

 

Tru...tru

 

 

 

โทรศัพท์ของเจมส์ดังขึ้นกลังจากที่เขาออกมาจากห้องของจิน พอดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกก็แปลกใจเล็กน้อยเพราะเขาไม่เคยให้เบอร์ใครอยู่แล้ว เจมส์ก็เลือกที่จะรับสาย

 

“ครับ เจมส์พูดครับ”เจมส์พูดกับคนในสาย

 

(หมอใช่ไหมคะ นี่พิมเองนะคะ)คนในสายพูดบอกชื่อของตัวเอง

 

“อืม”เจมส์ตอบรับสั้นๆ การที่พิมโทรหาเขาแสดงว่าแม่ของเขาคงให่เบอร์กับเธอไป

 

(วันนี้หมอ ออกเวรยังคะ พิมจะชวนหมอมาทานข้าวที่บ้านพิมน่ะคะ)พิมพูดบอก

 

“ได้ เดี่ยวผมไป”เจมส์พูดบอกกลับไป เพราะถ้าจะปฏิเสธครั้งแรกมันก็คงจะดูไม่ดี

 

(งั้นพิมรอที่ร้านกาแฟนะคะ พิมเลิกงานพอดีพิมพูดบอกเจมส์

 

“อืม เดี่ยวผมลงไป”เจมส์พูดบอกก่อนจะวางสายจากพิมไป

 

เจมส์เดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองก่อนจะหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงินติดมือมาด้วย เจมส์เดินออกจากห้องทำงานเพื่อตรงไปหาพิมที่รออยู่ข้างล่างทันที

 

“รอนานไหม”เจมส์ถามขึ้นหลังจากที่มาหาพิมที่ร้านกาแฟ

 

“ไม่นานคะ”พิมพูดบอก

 

“อืม”เจมส์พูดบอกแค่นั้นก่อนจะเดินนำพิมไปที่รถของตัวเอง เมื่อมาถึงรถเจมส์ก็ไม่ได้เดินไปเปิดประตูให้พิมแต่อย่างใดกลับเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งประจำที่ทันที พิมก็ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเปิดประตูข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง

 

“แม่หมอขอให้พิมหมั้นกับหมอ หมอรู้ยังคะ”พิมถามขึ้นหลังขากที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาลได้สักพักแล้ว

 

“อืม”เจมส์ตอบกลับ

 

“แล้วหมออยากหมั้นกับพิมไหมคะ”พิมพูดถามออกมาอย่างอยากรู้

 

“เฉยๆ”เจมส์พูดบอกไปตามปกติ แต่พิมก็ไม่ได้โวยวายอะไรเหมือนกันคนที่ผ่านมา

 

“หรอคะ งั้นพิมจะจีบหมอนะคะ”พิมก็ไม่นึกเสียใจอะไรอยู่แล้ว เพราะเธอเองก็ชอบเจมส์อยู่นานแล้ว

 

“อืม”เจมส์แปลกใจไม่น้อยที่นอกจากพิมจะไม่โวยวายแล้วยังบอกว่าจะจีบเขาอีกนี่แหละ

 

หลังจากนั้นพิมก็พูดถามความชอบของเจมส์บ้างว่าเจมส์ชอบอะไรไม่ชอบอะไร เจมส์ก็พูดตอบกลับไปตามปกติของเขา แต่ถ้าคนอื่นมาได้ยินคงคิดว่าเขาเป็นคนหยิ่งที่พูดถามคำก็ตอบคำ เจมส์ไม่แคร์อะไรอยู่แล้วเพราะสุดท้ายเดี่ยวพิมก็เลิกไปเองโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไร

 

 

 

ไม่นานรถคันหรูก็มาจอดที่หน้าบ้านสองชั้นธรรมดาหลังไม่ใหญ่มาก ซึ่งเป็นบ้านของพิม เจมส์จอดรถไว้ที่รั้วหน้าบ้านก่อนจะลงจากรถพร้อมกับพิมแล้วเดินตามพิมเข้าไปในบ้าน

 

“สวัสดีจ้ะ นี่พ่อหนุ่มคู่หมั้นพิมมันใช่ไหม”หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในบ้านถามขึ้นทันทีที่เห็นเจมส์เดินเข้ามา

 

“จ้ะแม่ นี่คู่หมั้นพิมเอง หล่อไหมจ้ะ”เป็นพิมที่พูดบอกกับแม่ของเธอเอง เพราะถ้าให้เจมส์ตอบคงตอบสั้นๆห้วนๆเจมส์ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยกมือไหว้ตามมารยาทเล็กน้อย

 

“หรอๆ เข้ามาในบ้านเลยพ่อหนุ่ม แม่ทำกับข้าวไว้เยอะเลย ไปทานข้าวกัน”แม่ของพิมพูดขึ้นก่อนจะชวนเจมส์ไปที่โต๊ะทานข้าวทันที เจมส์ก็เดิมตามไปอย่างเงียบๆโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ

 

 

 

 

 

 

-แก้ไขเรียบร้อยแล้วนะคะ-

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น