ลูกตุ้มเงิน

ยอดไลค์ กับจำนวนคอมเม้นท์ คือแรงผลักดันที่ดีสำหรับนักเขียนนะคะ ถ้าอยากให้มีผลงานมาเรื่อย ๆ ก็อย่าลืมมากระตุ้นนักเขียนด้วยการเพิ่มยอดไลค์กับเม้นท์ ให้ไรท์กันด้วยนะจ๊ะ ^_^

ชื่อตอน : เข้าใจผิด

คำค้น : รักนะ..คุณผู้หมวด, องค์อินทร์, หมวดแพง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 976

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าใจผิด
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/340767/1056781592-member.jpg

ผู้กองปอนด์ขับรถพาดาบสิทธิ์ มารับประทานอาหารที่ห้างดราก้อนมอลล์ ซึ่งเป็นทางผ่านที่จะกลับไปที่สถานีตำรวจ เมื่อจอดรถเสร็จ นายตำรวจนอกเครื่องแบบ 2 คนก็พากันเดินตรงไปยังชั้นที่มีร้านอาหาร ซึ่งต้องลงบันไดเลื่อนไปหนึ่งชั้น ซึ่งทำให้เขานึกถึงหน้าผู้หญิงขึ้นมาคนหนึ่งแล้วเผลอยิ้มออกมา

เหตุการณ์เมื่อหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา:

ผู้กองปอนด์เข้ามาจอดรถในห้างดราก้อนมอลล์ ซึ่งเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ชื่อดังของกรุงเทพฯ แล้วเดินตรงเข้าไปภายในตัวอาคาร เนื่องจากวันนี้เป็นวันอาทิตย์ มีผู้คนจำนวนมากที่มาที่นี่ เพราะเป็นเหมือนศูนย์รวมของทุกอย่าง ทั้งซื้อของ ดูภาพยนตร์ รับประทานอาหาร ทำธุรกรรมต่าง ๆ หรือแม้แต่มาเดินตากแอร์เฉย ๆ ก็ยังทำได้ แต่ไม่ใช่สำหรับผู้กองปอนด์ที่มีจุดมุ่งหมายจะซื้อเครื่องนวดไฟฟ้าไปกำนัลแด่ญาติผู้ใหญ่ของคนรัก เขาเดินตรงไปที่แผนกเครื่องใช้ไฟฟ้า ซึ่งต้องใช้บันไดเลื่อนเพื่อขึ้นไปอีกหนึ่งชั้น เบื้องหน้าเขาเห็นหลังของผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ผมยาวประบ่าดัดปลายทำสีน้ำตาลอ่อน ชุดที่ใส่เป็นเดรสสั้นเหนือเข่า แขนกุด ผ้าชีฟอง สีน้ำเงินสะดุดตา เรียวขาขาวเนียน ใส่รองเท้าส้นสูงสีเดียวกับชุด มีอุปกรณ์ประกอบครบ ทั้งหมวก กระเป๋า เครื่องประดับต่าง ๆ

"ขนาดเห็นข้างหลังยังแป๊ะขนาดนี้ ข้างหน้าจะดูได้ไหมเนี่ย" ผู้กองปอนด์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังจากเห็นหญิงสาวที่อยู่บนบันไดเลื่อนเบื้องหน้าเขา ห่างกันสองขั้นบันได จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเบียดขึ้นไปยืนอยู่ขั้นบันไดล่างติดหญิงสาว แล้วใช้มือถือเปิดกล้องหน้า ถือให้ต่ำกว่าระดับชายกระโปรงของหญิงสาว พยายามเอียงมือถือทำมุมหวังให้เห็นชุดชั้นในของเธอ แต่พฤติกรรมทั้งหมดนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของผู้กองปอนด์ไปได้

"พี่ชายทำอะไรน่ะ" ผู้กองปอนด์ไปจับมือข้างที่ถือโทรศัพท์ของชายหนุ่มเป็นเชิงห้ามปราม

"อย่ายุ่งน่ะ" ชายผู้นั้นพยายามสะบัดมือของผู้กองออก แต่ผู้กองกลับจับมือเขาไพร่หลัง มือถือหลุดจากมือชายผู้นั้น ผู้กองปอนด์ก้มลงไปคว้ามือถือเจ้ากรรมขึ้นมา ชายนิรนามอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีไป

เสียงที่เกิดขึ้นด้านหลังหญิงสาว ทำให้เธอต้องหันกลับมาดู และเห็นภาพผู้กองปอนด์ถือโทรศัพท์เปิดกล้องหน้า เพิ่งเงยหน้าขึ้นมา ไม่ทันที่เธอจะรู้ความจริงใด ๆ ก็ร้องตะโกนขึ้น

"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ไอ้โรคจิตมันแอบถ่ายใต้กระโปรงฉันค่ะ"

ผู้คนต่างหันมามองชายหนุ่มเป็นตาเดียว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย (รปภ.) ที่อยู่แถวนั้นก็เช่นกัน วิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว

"เฮ้ยคุณ! ไม่ใช่อย่างนั้น เงียบก่อน" ผู้กองหนุ่มพูดพร้อมกับเข้าไปเอามือปิดปากหญิงสาว ขณะนั้น บันไดเลื่อนขึ้นมาถึงชั้นบนสุด หญิงสาวยืนหันหลังอยู่มองไม่เห็นว่าบันไดถึงชั้นบนแล้ว จึงเป็นหน้าที่ผู้กองเข้าไปกอดเธอเพื่อยกตัวขึ้นให้พ้นซี่บันได แต่ภาพที่ทุกคนเห็นกลายเป็นว่าผู้ชายโรคจิต กำลังปิดปากเจ้าทุกข์และพยายามลวนลามต่อด้วย ดังนั้น รปภ.ที่รออยู่ด้านบนจึงเข้ามาจับตัวชายหนุ่มเอาไว้ทันที

"พวกคุณต้องจัดการให้ถึงที่สุด ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ยอม ปล่อยให้มีคนแบบนี้เข้ามาเดินในห้างได้ยังไง ห้างก็ออกจะใหญ่โตมีชื่อเสียง พวกคุณต้องจัดการให้ถึงที่สุดนะ" หญิงสาวกำชับกับ รปภ. ก่อนจะหันไปพูดกับผู้ต้องหาโดยบังเอิญ

"หน้าตาก็ดี ไม่น่าสิ้นคิด นี่ลูกเมียคงไม่รู้สินะ ว่าแกมาทำเรื่องต่ำ ๆ พวกนี้ ทีนี้ละ พวกเขาจะได้ตาสว่างกันเสียที" หญิงสาวใส่เป็นชุด โดยไม่เว้นช่วงให้ชายหนุ่มได้มีโอกาสอธิบาย

"ขอเชิญคุณผู้หญิง ไปที่ห้องรับแขกของหน่วยรักษาความปลอดภัยก่อนครับ" หัวหน้ารปภ.กล่าวเชิญหญิงสาวที่เป็นเจ้าทุกข์ แล้วแจ้งให้ลูกน้องคุมตัวชายหนุ่มไปด้วย

ในห้องรับแขกของหน่วยรักษาความปลอดภัยของห้างสรรพสินค้า ผู้กองปอนด์ ยังคงชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นจริง และบอกว่าตนเองเป็นตำรวจ แต่ดูเหมือนผู้ที่ยืนฟังอยู่ด้วยจะไม่เชื่อสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มจึงหยิบบัตรข้าราชการตำรวจออกมาจากกระเป๋าให้ดู และบอกให้ไปดูกล้องวงจรปิด  ทุกคนจึงได้รู้ความจริง หลังจากดูเทปที่บันทึกภาพไว้ ทำให้หญิงสาวผู้เป็นเจ้าทุกข์ถึงกับรู้สึกผิดและอายที่ไปต่อว่าชายหนุ่มเอาไว้มากมาย

"ต้องขอโทษ ผู้กองด้วยนะครับ ที่เสียมารยาท และทำให้เสียเวลา" หัวหน้ารปภ. กล่าวแสดงความเสียใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจว่ามันเป็นหน้าที่ของพวกคุณ ถ้าหมดเรื่องแล้ว ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ” ผู้กองกล่าวตอบด้วยความเข้าใจ เพราะในการปฏิบัติงานก็ต้องเกิดความผิดพลาดขึ้นได้บ้างตามคติที่ว่า ‘คนที่ไม่เคยผิดคือคนที่ไม่เคยทำอะไร’

"ฉันขอโทษ นี่นามบัตรฉัน ถ้าจะให้ฉันชดเชยเป็นอะไร ก็ติดต่อฉันมาแล้วกัน" หญิงสาวพูดพร้อมกับส่งนามบัตรให้กับผู้ถูกกล่าวหา เสร็จก็รีบเดินจากไป เพราะความรู้สึกอายมาก

"นางสาวชิดจันทร์ พิชิตศัตรู" ชายหนุ่มรับนามบัตรที่หญิงสาวยื่นให้มาอ่านชื่อ เขารู้สึกคุ้นกับนามสกุล แต่แล้วก็เก็บนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้อ ปล่อยความสงสัยนั้นไปก่อน แล้วรีบไปที่ชั้นเครื่องใช้ไฟฟ้าตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก

ปัจจุบัน:

"น้องจัดเต็มเอ๊ย" นอกจากเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวแล้ว ผู้กองหนุ่มยังเผลอพูดออกมาด้วย จนดาบสิทธิ์ที่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อนข้าง ๆ กันยังได้ยิน

"อะไรนะครับผู้กอง ผู้กองว่าอะไรนะ" ดาบสิทธิ์ถามเพราะได้ยินไม่ถนัด

"อ๋อ! ไม่มีอะไรหรอกดาบ กินอะไรดีวันนี้ผมให้ดาบเป็นคนเลือกร้านเลย” ผู้กองปอนด์ตอบปัด พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องทันที เพราะไม่อยากจะต้องอธิบายกันยาว และก็พอดีกับที่บันได้เลื่อนขึ้นมาถึงชั้นที่รวมร้านอาหารไว้ จึงพูดชวนให้คู่หูของเขาเป็นคนเลือกร้านอาหาร

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังรออาหารอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ของผู้กองหนุ่มก็ดังขึ้น

"จ้าแพง แพงอยู่ไหน แล้วทานข้าวหรือยัง" ชายหนุ่มกดรับสายพร้อมส่งเสียงทักปลายสายทันที ที่เห็นว่าเป็นเบอร์ใครที่โทรมา

"แพงกำลังจะกลับบ้านค่ะ เพิ่งแยกจากกล้วยเมื่อกี้นี้เอง"

"นี่พี่ก็เพิ่งออกมาจากท่าเรือ ไม่ได้เรื่องอะไรเลย ไปเสียเที่ยวจริง ๆ วันนี้" ผู้กองบอกถึงสิ่งที่ไปทำมา

"พี่ปอนด์คะ แพงกับกล้วยไปเจอลูกน้องของนายอู๋มา แล้วก็ได้ยินพวกมันคุยกันว่า นายอู๋เคยพูดถึงเจ้านายที่ชื่อว่า คมกริต ด้วยค่ะ" หมวดแพงรีบบอกเล่าสิ่งที่ตนเองไปพบเจอมาทันทีที่มีโอกาสพูด เนื่องจากเป็นสิ่งที่เธอพยายามขบคิดอยู่คนเดียว หลังจากที่ได้ยินจนปวดหัว เพราะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าจะไปต่ออย่างไรดี ตำรวจสาวจึงคิดหาตัวช่วยโดยการโทรหาคนรักที่เป็นตำรวจด้วยกัน

"คมกริตเหรอ?" ผู้กองปอนด์ย้อนถาม

"ใช่ค่ะ แต่แพงก็ไม่รู้ว่าคมกริตไหน คิดจนปวดหัวแล้ว เลยโทรมาบอกให้พี่ปอนด์ช่วยคิดบ้างค่ะ" หมวดแพงพูดแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ รู้สึกขำตัวเองอยู่เหมือนกันที่ปวดหัวคนเดียวไม่พอต้องหาเพื่อนให้ปวดหัวไปด้วยกัน ก่อนจะถามต่อ "แล้วพี่ปอนด์อยู่ไหนคะ ทานข้าวหรือยัง?"

"พี่อยู่ที่ร้านอาหารนี่ล่ะ กำลังจะทานเลย นี่ดาบล่วงหน้าไปก่อนเยอะแล้ว" ผู้กองพูดพร้อมกับมองดาบสิทธิ์ที่ก้มหน้าก้มตาทานโดยไม่รอกันเลย

"งั้นแพงไม่กวนดีกว่า ทานข้าวให้อร่อยนะคะ เดี๋ยวเย็นนี้แพงไปหาที่บ้านค่ะ" หมวดแพงกล่าวก่อนจะกดวางสาย

หลังจากที่ผู้กองปอนด์และดาบสิทธิ์รับประทานอาหารอิ่มแล้วก็เดินกลับออกมาขึ้นรถ ที่ลานจอดรถ ดาบสิทธิ์เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง แต่งหน้า แต่งตัวเต็มมากทั้ง เสื้อผ้า หมวก รองเท้า กระเป๋า สร้อยคอ กำไล นาฬิกา แว่นตา ทำให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตากว่าผู้หญิงคนอื่น มองแล้วเหมือนนางแบบในนิตยสารหลุดออกมาเดินข้างนอก ทำให้ดาบสิทธิ์ถึงกับมองตาค้าง สะกิดผู้กองหนุ่มคู่หูให้หันดูด้วย

"ผู้กอง ๆ ดูผู้หญิงคนนั้นสิ ไม่รู้ตกมาจากสวรรค์ชั้นไหน กำลังเดินตรงมาหาเราด้วย" นายตำรวจวัยกลางคนพยักเพยิดหน้าให้ ส่งสัญญาณให้ผู้กองหนุ่มมองตามไปยังเป้าหมายคนสวย

"น้องจัดเต็ม" เมื่อผู้กองหันไปแล้วเห็นว่าเป็นใครก็ถึงกับอุทานออกมาเบา ๆ รู้สึกว่าเธอช่างตายยากเสียจริง เพิ่งจะนึกถึงไปตอนที่เข้ามาในห้างฯ นี่ ขาออกจากห้างฯ ก็ได้เจอกันเสียแล้ว

"สวัสดีค่ะ คุณตำรวจ เราเจอกันอีกแล้วนะคะ ขนมที่ฉันให้คนเอาไปให้อร่อยไหมคะ นั่นฉันทำเองเลยนะคะ แทนคำขอบคุณน่ะ วันนั้นฉันรีบไปหน่อยเลยไม่ทันได้ขอบคุณ แล้ววันนี้คุณมาทำอะไรคะ นี่ยังอยู่ในเวลาราชการไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะ ว่าหนีงานมาเดินเที่ยวห้าง" ชิดจันทร์พูดยาวร่ายตั้งแต่ขนมที่เธอให้คนของเธอส่งไปให้ผู้กองหนุ่มที่กองปราบฯ หลังจากวันที่เกิดเรื่องเข้าใจผิดกัน ร่ายมาจนถึงเรื่องใช้เวลาราชการในการเที่ยวห้าง จนผู้กองปอนด์หาจังหวะตอบคำถามของเธอไม่ได้ ต้องรอให้เธอพูดจนจบเสียก่อน

"สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าหายใจทางเหงือกหรือเปล่าครับนี่ ไม่เหนื่อยบ้างหรือครับผม" เป็นดาบสิทธิ์ที่ทนไม่ไหวตามนิสัย จึงเอ่ยแซวหญิงสาวออกไปก่อนผู้กองหนุ่มเสียอีก จนคนถูกแซวต้องหันมามองหน้าดาบสิทธิ์ด้วยความสงสัย เพราะคิดว่าตัวเธอเองไม่เคยรู้จักนายตำรวจผู้นี้มาก่อนแน่

"ทำไมคะ ฉันพูดเร็วไปเหรอ แล้วคุณเป็นใครคะ เรารู้จักกันหรือเปล่า"

"สวัสดีครับ คุณชิดจันทร์ นี่นายดาบตำรวจประสิทธิ์ครับ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าดาบสิทธิ์ก็ได้ ส่วนเรื่องขนมต้องขอบคุณครับ อร่อยมาก และตอนนี้ผมก็อยู่ระหว่างทำงาน จบไหม" ผู้กองปอนด์เป็นคนตอบคำถามของหญิงสาวให้แทนดาบสิทธิ์ แบบร่ายยาวเช่นกันก่อนจะหยุดพักหายใจ แล้วจึงพูดต่อ "ผมตอบคำถามคุณครบแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ" พูดเสร็จก็เดินจากไปโดยไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าหญิงสาวจะถามอะไรต่อหรือไม่

"ค่ะ เชิญ" หญิงสาวตอบได้แค่เพียงคำสั้น ๆ ตามหลังชายหนุ่มไปเท่านั้น ก่อนจะทำหน้างงอีกเล็กน้อย เพราะไม่เคยมีใครที่จะปฏิบัติกับเธอเหมือนว่าไม่อยากจะสนทนาด้วยเช่นนี้มาก่อน ทำให้หญิงสาวผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างคนถูกเอาอกเอาใจมาตลอดถึงกับหน้าเปลี่ยนสีด้วยความรู้สึกไม่พอใจ "ขี้เก๊กจริง ๆ อีตาผู้กองคนนี้ อย่างนี้มันน่าแกล้งเสียให้เข็ด" ชิดจันทร์พูดกับตนเอง แล้วก็เหมือนว่าคิดอะไรได้ ก่อนที่เธอจะเดินไปดูร้านที่เธอตั้งใจเช่าที่ในห้างฯ นี้ เปิดเป็นร้านอาหารของตัวเอง เพื่อทำตามความฝันของคนชอบทำอาหารอย่างเธอ

คมกริตยังฝังตัวอยู่ที่สนุ้กเกอร์คลับ กำลังคิดถึงคำพูดของท่านผู้กำกับที่บอกว่าผู้กองปอนด์กับหมวดแพงเป็นคนที่ทำคดีค้าอะไหล่รถยนต์เถื่อน นี่สองวันติดแล้วที่ได้ยินคนเรียกชื่อหมวดแพง ตั้งแต่ที่ลูกน้องของเขามารายงานว่าหมวดแพงเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยไอ้องค์อินทร์ คนที่เขาให้ลูกน้องไปจัดการสั่งสอน นึกแล้วอดรนทนไม่ไหวคมกริตหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เข้าอินเตอร์เน็ตค้นหารูปของตำรวจสาว  จากข้อมูลเรื่องชื่อของหญิงสาวที่เขาได้มาจากลูกน้อง ทำให้ชายหนุ่มใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็สามารถเห็นหน้าและข้อมูลบางส่วนของร้อยตำรวจโทหญิง ชัญญา ศิริศักดิ์ ผ่านหน้าจอมือถือเครื่องแพงนั้นได้

“สวยนี่หว่า” เป็นคำพูดแรกที่ออกมาจากปากของคมกริต หลังจากเห็นรูปร่างหน้าตาของตำรวจสาว ที่ช่างถูกอกถูกใจเขาเข้าอย่างจัง จะว่าตกหลุมรักหญิงสาวจากแค่เพียงได้เห็นรูปก็ว่าได้ "ฉันจะทำยังไงกับเธอดีนะ จีบให้ติดแล้วเอามาเป็นพวก..." ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันที่จะจบประโยค นายชาติลูกน้องคนสนิทก็มีท่าทีร้อนรนเข้ามาในห้อง

"นายครับ ไอ้จบมันบอกว่ามันไปที่ผับเมื่อคืน มันเห็นไอ้องค์อินทร์แอบเอาโทรศัพท์ถ่ายคลิปในห้องเราด้วยครับ แต่ตอนนั้นมันไม่รู้ว่าเป็นเราที่อยู่ในห้องนั้น มันก็เลยไม่ได้ทำอะไรครับ" นายชาติ พูดถึงคนที่มันสั่งให้ไปสั่งสอนองค์อินทร์ที่ร้านกาแฟ

"ฉิบหายละ แล้วมึงจะอยู่เฉยทำไม ส่งคนไปจัดการมันสิ ยังไงต้องเอาคลิปนั้นมาให้ได้ ไม่รู้มันถ่ายอะไรไปได้มั่ง" คมกริตถึงกับนั่งไม่ติดเมื่อได้ยินเรื่องที่ลูกน้องเข้ามารายงาน รีบออกคำสั่งให้ลูกน้องไปจัดการเรื่องนี้ด่วน

คุณอินทร์ขา งานจะเข้าแล้วค่ะ ระวังตัวน๊าไรท์เป็นห่วง http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Lady00002.gif

> นามปากกา ลูกตุ้มเงิน

ความคิดเห็น