Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 21 : รู้สึกผิด ภูมิ-ขม + อิมเมจ

ชื่อตอน : Chapter 21 : รู้สึกผิด ภูมิ-ขม + อิมเมจ

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ส.ค. 2559 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 21 : รู้สึกผิด ภูมิ-ขม + อิมเมจ
แบบอักษร

 

อิมเมจ  ภูมิ  - ขม

#

 

 

ขม...................

 

 

ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นแล้ว ผมแม่งไม่อยากจะพูดไม่อยากจะคิดถึงมันด้วยซ้ำ เจ็บใจชิบหาย อยู่ดีไม่ว่าดีโดนไอ้เหี้ยภูมิมันกระทำชำเรา เฮ้อออออ  ผมนั่งเป็นหมาเหงาอยู่ที่บันไดบ้าน

 

“ขมเอ็งไปบอกป้าบุญมีให้แม่หน่อย พรุ่งนี้บ้านเราจะลงแขกเกี่ยวข้าว”    แม่อยู่ในครัวตะโกนบอกกับผม

 

“โอ้ย ... ไม่ไปหรอกแม่ แม่ไปเองเหอะ”    ใครจะอยากไปรู้ทั้งรู้ไอ้เหี้ยภูมิอยู่บ้านพี่กานต์ (ป้าบุญมีเป็นแม่พี่กานต์)

 

“ไอ้ขม เอ็งจะไปหรือไม่ไปห๊ะ..!!!”  

 

ฟิ้ววววว..... อั๊ก....!!!  แล้วไม้ตีพริกก็บินออกจากครัวพุ่งใส่กลางหลังผมทันที

 

"บอกดี ๆ ก็ได้นี่แม่ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย อูยยยยยย เข้ากลางหลังพอดี”    วิชาไม้ตีพริกบินของแม่ช่างแก่กล้าขึ้นทุกวัน ไม่เคยพลาด เฮ้ออออออออ

 

“ข้าบอกเอ็งดี ๆ แล้วไม่ฟัง เป็นไงหล่ะ..?”   ยังจะมาถามอีก

 

“ก็จุกหน่ะสิแม่”

 

“เอ็งจะเอาอีกมั้ยไอ้ขม..? ไปบอกป้าบุญมีเดี๋ยวนี้เลย”    ผมเลยต้องจำใจคว้ามอไซค์ขี่ไปบ้านพี่กานต์ตามคำสั่งของแม่  พอไปถึงผมจอดรถอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้านไม่ขับเข้าไปข้างในเด็ดขาด

 

“ป้าบุญมีแม่ฝากมาบอกพรุ่งนี้แม่จะลงแขกเกี่ยวข้าว”   ผมตะโกนบอกไป กำลังจะวกรถกลับ ตาผมก็ดันไปสบเข้ากับไอ้เหี้ยภูมิ  ผมปั้นหน้ายักษ์ใส่มันทันที แล้วรีบบึ่งรถออกมา

 

“สัส....!! เจอจนได้กูอุตส่าห์จะลืมแล้วเชียว”  ผมหัวเสียบ่นของผมไปคนเดียว

 

“ไปหาเหล้าแดกดีกว่า จะสนใจไอ้เหี้ยนั่นทำไม”   ว่าแล้วผมก็ขี่ไปสามแยกปากหมาหาพวกพี่เมฆ  พอมาถึงก็เห็นพี่เมฆ พี่ชา พี่เดียว นั่งก๊งเหล้ากันอยู่ก่อนแล้ว

 

“มา ๆๆ ไอ้ขม มาได้จังหวะพอดีเลยมึง”  พี่ชากวักมือเรียก  ผมก็เปรี้ยวปากอยู่พอดี จอดรถเสร็จก็รีบเข้าไปร่วมวงด้วย

 

“แม่งพักนี้ไม่เห็นไอ้เรืองเลยว่ะ มันหายดีแล้วไม่ใช่..?”  แล้วพี่เดียวก็พูดขึ้น

 

“โอ้ยยย มึงอย่าไปถามหาไอ้เรืองมันเลย มันเป็นคนดีแล้วตั้งแต่โดนดักตีหัวสมองมันเลยกลับ เหล้าเลยไม่แดก”   พี่เมฆบอกกับพี่เดียวไป  ผมได้แต่นั่งฟัง

 

ผมมาทีหลังไม่ยอมเสียเปรียบ รีบกระดกเหล้าเข้าปากหลายต่อหลายแก้ว ไม่งั้นจะตามพวกพี่เมฆไม่ทัน พวกผมนั่งคุยกันได้ซักพัก  แล้วไอ้คนที่ไม่อยากเจอมันก็ขี่มอไซค์เข้ามา

 

“เฮ้ย... อยากร่วมวงกับพวกกูมั้ยวะ...?”  ไอ้พี่เมฆจะไปชวนมันทำไมเนี่ย 

 

“เออ ขอบใจว่ะ”   แล้วมันก็เข้ามาร่วมวงกับผมจริง ๆ

 

“ไอ้นี่มันเป็นเพื่อนของครูกานต์ มาอยู่ที่บ้านเราได้หลายวันแล้ว กูเห็นว่ามันไม่มีเพื่อนเมื่อวานกูเลยชวนมันมากินด้วย”  

 

“หวัดดี กูชื่อภูมิ”   แล้วมันก็แนะนำตัว จะแนะนำทำไมกูไม่อยากรู้ซักหน่อย   แม่งเสียอารมณ์ชิบหาย กูกำลังแดกของกูดี ๆ แท้ ๆ

 

“พี่ผมกลับหล่ะ หมดอารมณ์จะแดก”   ผมลุกขึ้นพรวด

 

หมับ....!!!  พี่เมฆคว้าแขนผมเอาไว้

 

“มึงจะรีบไปไหนวะไอ้ขม นั่งแดกด้วยกันก่อน”    พี่เมฆฉุดให้ผมนั่งลงตามเดิม  ผมก็ขัดไม่ได้ซะด้วย

 

“เอาเหล้ามาดิ๊พี่เดียว”   พี่เดียวยื่นขวดเหล้าให้  ผมคว้าแล้วเทใส่แก้วไปเกือบครึ่ง แล้วยกซดทีเดียวหมด

 

“ไอ้เหี้ย แดกแบบนี้เดี๋ยวก็ตายหรอก เหล้าเถื่อนนะโว้ยไม่ใช่แบล็ค”  พี่เดียวบอกกับผม

 

ผมไม่สนใจเทเหล้าใส่แก้วแล้วดื่มต่อ  ผมสังเกตเห็นไอ้ภูมิมันเหลือบมองผมอยู่บ่อย ๆ

 

“พี่ผมกลับล่ะ แม่งเมาแล้วว่ะ”   ผมบอกกับพี่ ๆ ไป

 

“ก็สมควรหรอกไอ้ขม แม่งแดกยังกับน้ำ”  พี่เมฆบอกกับผม  ผมลุกขึ้นไม่ทันระวังเลยเซจะล้ม

 

หมับ.....!!!  ไอ้เหี้ยภูมิมันรีบมาคว้าผมเอาไว้ 

 

“ปล่อยกู”  ผมสะบัดแขนทำฮึดฮัดไม่ยอมให้มันจับ

 

“เดี๋ยวกูไปส่ง”    มันบอก

 

“ไม่ต้อง....!!!”  ผมตะคอกใส่หน้ามัน

 

“ไอ้ขม มึงก็ให้ไอ้ภูมิมันไปส่ง ดูสภาพมึงตอนนี้ดิ๊เดินแทบจะไม่ไหว”    พี่เมฆบอก

 

“ใช่ขี่รถกลับสภาพแบบนี้เดี๋ยวก็คอหักตายหรอก”  พี่ชาเสริมขึ้นอีกคน เฮ้ออออออ ชีวิตหนอชีวิต กูจะหลบมันพ้นมั้ยเนี่ย..?  ถึงผมจะเมายังไงแต่ผมก็ยังพอมีสติ กูไม่ยอมตกเป็นเมียมึงรอบสองแน่ไอ้เหี้ยภูมิ 

 

สุดท้ายผมก็ต้องให้มันไปส่ง

 

ไอ้ภูมิมันค่อย ๆขี่พาผมไปส่งที่บ้าน ระหว่างทาง

 

“ไอ้ขม เรื่องวันนั้น เอ่อ... กู.... เอ่อ”   แล้วมันก็เอ่ยขึ้น

 

“มึงไม่ต้องพูดเหี้ยอะไรทั้งนั้น”  ผมรีบดักมันเอาไว้ จะพูดอีกทำไมวะ..?

 

กึก...!!!  แล้วมันก็จอดรถอยู่ริมข้างทาง

 

“จะจอดทำเหี้ยอะไรเนี่ย...??”  ผมด่ามันไป  มันหันมามองผม

 

“กูขอโทษ”  แล้วมันก็พูดขึ้น

 

“ไอ้เหี้ย....!!! กูบอกไม่มีอะไรเกิดขึ้นไง หุบปากมึงได้แล้ว”  ผมตะคอกใส่หน้ามันไป

 

“แต่กูรู้สึกผิดว่ะ”   มันบอกกับผมเสียงอ่อย ๆ 

 

จะรู้สึกผิดทำห่าอะไร มึงเห็นกูเป็นพี่กานต์ไม่ใช่ กูกับมึงไม่ได้ชอบกันซักหน่อย  ผมได้แต่คิดในใจ

 

“จะไปไม่ไป ไม่ไปกูเดินไปเองก็ได้วะ”  ผมลงรถแล้วจะเดินกลับบ้านเอง

 

ฟุ่บ....!!  เดินไม่ถึงสามก้าวผมก็นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างทาง  แม่งมึนชิบหาย หัวหมุนติ้วๆๆๆ 

 

“ไอ้ขมมึงเป็นอะไรรึเปล่าวะ...? เดินแทบไม่ไหวยังจะอวดดีอีก”  ไอ้ภูมิมันรีบเข้ามาประคองผมเอาไว้ 

 

“กูจะพาไปส่ง”  มันหันมาบอกกับผม แม่งหน้าแทบจะชนกัน ผมรีบผงะออก

 

“มึงไม่ต้องทำดีกับกู กูไม่ใช่ผู้หญิง”  ผมบอกกับมันไป

 

“เออกูรู้ กูไม่ใช่ควาย วันนั้นกูก็นอนกับผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิง”  

 

“ไอ้เหี้ย... แล้วมึงจะพูดให้ได้อะไรขึ้นมาห๊ะ...!!”  ผมด่ามันไปอีก  มันพยุงผมมาซ้อนมอไซค์แล้วขับไปต่อ 

 

พอมาถึงบ้านไอ้ภูมิก็รีบพยุงผมให้ลงจากรถ

 

“มึงปล่อยกู แล้วไสหัวกลับไปได้แล้ว” 

 

“มึงเดินแทบไม่ไหว เดี๋ยวกูขึ้นไปส่ง”   ว่าแล้วมันก็พยุงผมขึ้นบ้านไป

 

“ไอ้ขม ไอ้ลูกเวรแดกไม่บันยะบันยังกลับมาบ้านแทบจะคลานเหมือนหมา”  พ่อเอ่ยทักลูกชายสุดที่รักก่อนเลย

 

“ขอบใจนะไอ้หนุ่ม พามันไปโยนไว้ในห้องที”  แล้วพ่อก็บอกกับมัน

 

“เห้ยไม่ต้อง กูไปเองได้”  ผมบอกกับมันไป มันไม่ยอมฟังก็ยังพยุงผมเข้ามาส่งในห้อง

 

ตุ๊บ..!!  มันโยนผมนอนบนเตียง

 

“ตัวเล็กนิดเดียว หนักชิบหาย”    มันบ่นออกมาเบา ๆ

 

“สัส...!!!  มึงตัวโตกว่ากูอีก กูยังแบกมึงมาที่ห้องได้เลย”   ผมเผลอพูดออกไปจนได้

 

“ขมเรื่องที่เกิดขึ้น กูขอโทษจริง ๆ นะโว้ย”  มันจ้องหน้าแล้วบอกกับผม

 

“กูบอกให้มึงเงียบไง กูลืมไปหมดแล้ว ไอ้เหี้ย”   ผมบอกกับมันอีกครั้ง

 

“มึงคิดว่ากูเป็นพี่กานต์ไม่ใช่ แล้วจะเดือดร้อนทำไม...?”   อาจจะเป็นเพราะเมาหรืออะไรก็แล้วแต่ผมก็เผลอหลุดพูดออกมา

 

“เอ่อ.. คือ.. กู”  มันก็ยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

 

“มึงรีบออกจากห้องกูไปเลย กูง่วงกูจะนอน”  ผมหันหลังให้มัน

 

“งั้นมึงก็พักผ่อนนะ กูไปหล่ะ”   ผมได้ยินมันเสียงฝีเท้ามันเดินออกไป  ผมค่อย ๆ หันไปมอง

 

“อีกหน่อยมึงกลับกรุงเทพฯ  แล้วก็จะลืมไปเอง”   

 

แม่งโครตง่วง  นอนดีกว่า  

 

Zzzzzzzzzzzzzz

 

 

 

.............................................................................

To be continue................................

............................................................................

 

 

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอดนะคะ

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

ขอประทานโทษด้วยค่ะสำหรับเรื่อง เล้ง-มังกร ช้อยพยายามหาเวลาปั่นอยู่

ถ้ามีเวลาพอช้อยจะรีบเขียนนะคะ

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}