ลูกตุ้มเงิน

ยอดไลค์ กับจำนวนคอมเม้นท์ คือแรงผลักดันที่ดีสำหรับนักเขียนนะคะ ถ้าอยากให้มีผลงานมาเรื่อย ๆ ก็อย่าลืมมากระตุ้นนักเขียนด้วยการเพิ่มยอดไลค์กับเม้นท์ ให้ไรท์กันด้วยนะจ๊ะ ^_^

ชื่อตอน : เพื่อนรัก

คำค้น : รักนะ..คุณผู้หมวด, องค์อินทร์, หมวดแพง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนรัก
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/340767/1408460273-member.jpg

หลังจากที่ออกมาจากสำนักงานกองบังคับการปราบปรามแล้ว หมวดแพงก็นึกถึงนุรินทร์ ซึ่งเป็นเพื่อนรักของตนเอง ไหน ๆ วันนี้ก็ว่างแล้ว เธอจึงตัดสินใจไปหาเพื่อนรักที่ไม่ค่อยจะได้เจอกันเท่าไหร่ เนื่องจากต่างคนก็ต่างยุ่งกับภารกิจหน้าที่การงานของตนเอง

นุรินทร์ จันทร์กระจ่าง หรือกล้วย เป็นเพื่อนกับหมวดแพงมาตั้งแต่สมัยเรียน เธอเปิดร้านรับซักรีดเป็นของตัวเองเพื่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัว เนื่องจากเป็นลูกคนโตของบ้านที่ได้สูญเสียเสาหลักอย่างพ่อของเธอไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน หญิงสาวตัวเล็ก ๆ จึงต้องกลายมาเป็นผู้รับภาระทั้งหมดไว้แทน เนื่องจากมารดาที่ยังมีชีวิตอยู่ก็มีสุขภาพไม่ค่อยจะแข็งแรงนัก

จากร้านรับซักรีดเล็ก ตอนนี้กล้วยทำจนสามารถขยายร้านไปได้ใหญ่โต ตั้งชื่อว่าร้านบานาน่าซักรีด ซื้อตึกสามชั้นมาทำเป็นร้าน ความกว้างของร้านเท่ากับขนาดตึก 2 ห้อง ทุบกำแพงตรงกลาง เพื่อเชื่อมถึงกันเป็นร้านเดียว ส่วนด้านบนชั้นสองและชั้นสาม ก็ดัดแปลงทำเป็นห้องไว้ให้ลูกจ้างในร้านได้พักอาศัย และที่เหลือก็ให้คนข้างนอกมาเช่าเป็นรายเดือน

หมวดแพงมายืนอยู่หน้าร้าน มองสำรวจเข้ามาภายใน เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง ท่าทางทะมัดทะแมงกำลังรีดผ้า โดยมีลูกจ้างอีกสามคน รีดอยู่ที่โต๊ะรีดผ้าติด ๆ กัน ลูกจ้างอีกหนึ่งคนกำลังนั่งแยกผ้า และอีกหนึ่งคนเดินเข้าเดินออกหลังร้าน ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานกันอย่างขะมักเขม้นเพราะผ้าที่ลูกค้าเอามาจ้างซักหลายสิบตะกร้า โดยไม่มีการพูดจา เพราะต่างรู้หน้าที่ของตนเองดี หมวดแพงตัดสินใจเคาะประตู เพื่อทำลายความเงียบ

"สวัสดีค่ะ บานาน่าซักรีด รับผ้าเพิ่มอีกไหวไหมคะ" หมวดแพงดัดเสียงห้าวขึ้น ถามเจ้าของร้าน ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของตนเอง

"ไหวค่ะ ส่งมาซักได้เลย ร้านเรารับหมด ยินดีบริการเต็มที่ค่ะ" คำตอบถูกส่งออกไปแบบอัตโนมัติ ทั้งที่ยังไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองต้นตอของเสียงเสียด้วยซ้ำ เพราะสำหรับหญิงสาวแล้ว การกระหายอยากได้งานเยอะ ๆ เป็นเรื่องปกติเพราะนั่นหมายถึงรายได้ ที่จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของทั้งครอบครัวของเธอ และลูกน้องในร้านอีกด้วย แต่หลังจากที่เงยหน้าขึ้นมาพบกับต้นตอของเสียงแล้ว ถึงกับแยกเขี้ยวให้กับเพื่อนรักที่มาหรอกทำให้ดีใจเก้อ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมายิ้มให้กับเพื่อนรักด้วยความยินดี "ไอ้แพง แกนี่เอง ฉันอุตส่าห์ดีใจนึกว่าเป็นลูกค้า" นุรินทร์หรือกล้วยพูดพร้อมกับปิดไฟที่เตารีดแล้วเดินมาหาเพื่อน

"สงสัยวันนี้ฝนจะตก หรือว่ากรมตำรวจเขาไล่แกออกแล้ววะ ถึงว่างมาหาฉันได้น่ะ"

"โห! ไอ้กล้วย ปากแกนี่เป็นสิริมงคลกับฉันมากเลยนะ" หมวดแพงพูดพร้อมตีมือกับเพื่อน (HI 5) เป็นการทักทายกันในแบบของคนทั้งคู่ "แต่ที่แกว่ามามันก็ใกล้เคียงนะ ถึงเขายังไม่ไล่ฉันออกแต่ก็พักงานฉันแล้วอยู่ดีว่ะ”

"ฮ้า!..ฉันฟังผิดหรือเปล่าวะ แกน่ะนะถูกพักงาน” กล้วยตกใจตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง เพราะเท่าที่รู้ เพื่อนของตนเองเป็นคนที่รักในอาชีพตำรวจมาก ทุ่มเทและรักในเกียรติของตำรวจอย่างยิ่ง ความเป็นตำรวจของเพื่อนเธอมันฝังลึกลงไปในทุกเซลล์ของร่างกายเลยก็ว่าได้

“อืม วันนี้ฉันก็เลยจะมาใช้หนี้ก๋วยเตี๋ยวที่เคยติดแกไว้" หมวดแพงตอบ หน้าเศร้า ๆ

"เออ งั้นไปฉันกำลังหิวพอดีเลย" กล้วยพูดพร้อมกับดึงเพื่อนสาวให้ลุกขึ้นจากโซฟา เธอรู้ว่าตอนนี้เพื่อนเธอคงรู้สึกแย่พอแล้ว จึงไม่อยากซักไซ้ให้มากความ หากว่าเพื่อนเธอต้องการบอกอะไรมากกว่านี้ ก็คงบอกออกมาเอง แต่ก่อนจะออกจากร้านไปเจ้าของร้านอย่างกล้วยยังไม่ลืมหันไปสั่งงานลูกจ้างในร้าน "กุหลาบรีดต่อให้ด้วยนะ ทุกคนห้ามอู้นะจ๊ะ เดี๋ยวจะไม่ทันลูกค้ามารับ แล้วฉันจะซื้อก๋วยเตี๋ยวมาฝากนะ" กล้วยพูดเสร็จก็ดันหลังเพื่อนออกจากร้านไปด้วยกัน

ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อย ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากร้านบานาน่าซักรีด 3 ช่วงตึกแถว กล้วยขี่มอเตอร์ไซค์พาหมวดแพงซ้อนท้ายมาจอดที่หน้าร้าน แล้วเพื่อนทั้งคู่ก็พากันเดินเข้าร้านไปสั่งก๋วยเตี๋ยว

"ป้าติ๋มสุดสวย วันนี้กล้วยเอาเล็ก ยำ ไม่ตับ ไม่งอก 2 นะจ๊ะ" กล้วยทักเจ้าของร้าน แล้วสั่งก๋วยเตี๋ยวด้วยความชำนาญ

"สั่งเป็นชุดเลยนะ เอ็งไปหิวมาจากไหนวะไอ้กล้วย" เจ้าของร้านวัยกลางคนถามด้วยความสนิทกัน เมื่อเห็นอีกฝ่ายสั่งอาหารด้วยความรวดเร็ว ทั้งที่ยังเดินไม่ถึงโต๊ะเสียด้วยซ้ำ เพราะมาเปิดร้านอยู่ที่นี่ ตั้งแต่ตึกแถวนี่เสร็จใหม่ ๆ เหมือนกัน ตอนนั้นแถวนี้ยังไม่มีร้านอาหารอื่น ของป้าติ๋มนี่เป็นเจ้าแรก และกล้วยก็ใช้บริการที่นี่ตลอดมา เพราะรสชาติในการทำอาหารของป้าแกไม่ได้เป็นรองใคร ที่สำคัญสะอาดทั้งอาหารและนิสัยใจคอของเจ้าของร้านด้วย ถึงป้าติ๋มจะเป็นคนพูดมากไปเสียหน่อย แต่ว่าก็ไม่เคยนินทาหรือว่าร้ายใคร แกออกจะเป็นคนปากร้ายแต่ใจดีเสียด้วยซ้ำ

"ก็หิวมาจากร้านนั่นล่ะป้า ผ้าเยอะแยะ ไม่มีเวลาจะกินข้าวเลย" กล้วยตอบ

"แล้วน้องผู้หญิงที่มาด้วย จะกินอะไรดีจ๊ะ" ป้าติ๋มหันมาถามหมวดแพงบ้าง

"ของหนูเอาเล็ก ต้มยำ ใส่ทุกอย่างจ้ะป้า" หมวดแพงตอบ

"แหม เพื่อนหนูล่ะ คุยซะดีเลยนะป้า"

"ความเพราะของคำพูดข้า มันขึ้นอยู่กับระดับความสวยของคนที่พูดด้วยโว้ย ไอ้กล้วย ฮ่าฮ่าฮ่า" ป้าติ๋มตอบอย่างคนอารมณ์ดี

"งั้นป้าก็สายตาไม่ดี ต้องไปตัดแว่น" กล้วยปล่อยมุกใส่เจ้าของร้านที่กำลังยืนอยู่หน้าเตา

"จะให้ข้าไปตัดแว่นทำไมวะ" ป้าติ๋มรับมุกไม่ทัน

"ก็ไปตัดแล้วมามองฉันใหม่ยังไงล่ะป้า ฉันนะสวยที่สุดในละแวกนี้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"

"โธ่! ไอ้ขี้โม้" ป้าติ๋มตอบ พร้อมกับยกชามก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ เป็นการยุติสงครามคารมระหว่างคนอารมณ์ดีสองคน

"ไอ้กล้วย แกนี่ก็แหย่ได้ทุกคนจริง ๆ นะ คนแก่ก็ยังไม่เว้น" หมวดแพงพูดแล้วขำเพื่อน ก่อนจะลงมือกินก๋วยเตี๋ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ไม่ทันที่ก๋วยเตี๋ยวจะหมดชาม สายตาของหมวดแพงก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่ม 2 คน เดินคุยกันไปผ่านหน้าร้าน เธอจำหนึ่งในนั้นได้ว่าเป็นลูกน้องของนายอู๋เบาะแสคนสำคัญสำหรับคดีค้าอะไหล่รถยนต์เถื่อนที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว ก่อนที่ทั้งสองคนจะลับสายตาไป หมวดแพงรีบสะกิดกล้วยที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินก๋วยเตี๋ยวชามที่สอง ให้ลุกขึ้นจะตามสองคนนั้นไป เพราะกล้วยเองก็ไม่ได้ด้อยเรื่องฝีมือในการต่อสู้ไปกว่าตำรวจหญิงอย่างเธอเลย ก็ฝึกเรียนเทควันโดมาด้วยกันตั้งแต่สมัยเรียนจนได้สายดำมาแล้วทั้งคู่

"เฮ้ย! ไอ้แพง จะไปไหนยังกินไม่หมดเลย เดี๋ยวก่อนขอกินน้ำหน่อย" กล้วยโวยพร้อมกับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอย่างรวดเร็ว แล้วรีบลุกขึ้นเดินตามเพื่อนออกไปตัวปลิว โดยไม่ลืมตะโกนบอกเจ้าของร้านเสียหน่อย “เดี๋ยวฉันมานะป้า อย่าเพิ่งเก็บชามของฉันนะ ป้านะ”

หมวดแพงและกล้วยสะกดรอยตามเด็กหนุ่มทั้งสองคน มาจนถึงหน้าห้องแถวเก่า ๆ สร้างด้วยไม้ ที่อยู่ในซอยถัดจากร้านก๋วยเตี๋ยวหนึ่งซอย  ทั้งสองสาวซ่อนตัวอยู่ข้างห้องแถวแอบฟังเด็กหนุ่มทั้งสองคนคุยกัน

“ไอ้แจ็ค แล้วมึงจะทำยังไงต่อวะ ลูกพี่มึงตายแล้วนี่" เด็กหนุ่มที่เดินมาด้วยกันตั้งคำถาม

"กูก็ต้องไปหางานอื่นทำน่ะสิ ไม่อย่างนั้น แม่กู น้องกูจะเอาอะไรกินวะ" แจ็คตอบ แล้วนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรได้บางอย่าง "หรือมึงว่า กูจะไปหาเจ้านายพี่อู๋เลยดีไหมวะ กูเคยได้ยินพี่อู๋พูดถึงว่าชื่อคมกริตน่ะ"

"แล้วเขานามสกุลอะไร หน้าตายังไง อยู่ที่ไหน มึงรู้เหรอ

“หึ ไม่รู้ว่ะ”

“งั้นกูว่ามึงเลิกคิดเถอะ ไปทำงานซ่อมรถกับกูดีกว่า เดี๋ยวกูบอกเฮียให้" เด็กหนุ่มบอกด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

จากบทสนทนาของเด็กหนุ่มคู่นี้ ทำให้หมวดแพงได้ข้อมูลเพิ่มมาอีกนิดหน่อย ว่าลูกพี่ของนายอู๋ชื่อคมกริต แต่คมกริตไหนล่ะ?

"คมกริตไหน" หมวดแพงพูดออกมาเบา ๆ เหมือนบ่นกับตัวเอง

"จะคมกริตไหน ก็ไปก่อนเถอะ มดกัดคันหมดแล้วเนี่ยไอ้แพง ไปเร็ว" กล้วยพูดพร้อมกับเอามือปัดมดออกจากขาของตัวเองยิก ๆ เนื่องจากตอนที่หาที่ซ่อนเพื่อให้พ้นสายตาของคนอื่นนั้น ก็ไม่ได้สังเกตว่ามีรังมดอยู่ใกล้ ๆ แถวนั้น มารู้ตัวอีกทีก็ยืนไปคันไปเสียแล้ว สองสาวเพื่อนซี้จึงรีบเดินออกมาจากที่ซ่อน ตรงกลับไปที่ร้านอาหารของป้าติ๋มโดยด่วน

ทางด้านผู้กองปอนด์กับดาบสิทธิ์ มาที่หน่วยรักษาความปลอดภัย ของท่าเรือคลองเตย เพื่อขอดูเทปกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่อยู่แถวโกดัง 3 แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าคนที่ทำงานกะดึกให้เทปทั้งหมดกับตำรวจไปแล้วตั้งแต่เมื่อคืน เพราะมีตำรวจมาแสดงบัตร และขอเอาเทปกลับไปตรวจสอบ ผู้กองปอนด์ พยายามถามรายละเอียดของนายตำรวจที่มารับเทปไป แต่ก็ไม่ได้ข้อมูลใด ๆ เจ้าหน้าที่ของท่าเรือได้แต่บอกว่าเขาไม่มีข้อมูลอะไรทั้งสิ้น ต้องไปถามกับคนที่อยู่กะดึกเอง ผู้กองปอนด์ถามรายละเอียดการติดต่อของเจ้าหน้าที่ที่อยู่กะดึก แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็บอกไม่ทราบและไม่ได้ให้รายละเอียดอะไร ผู้กองจึงได้แต่ฝากนามบัตรเอาไว้ หากเจ้าหน้าที่ท่านนั้นมาทำงานก็ให้ติดต่อกลับที่ตนเองด้วย

"ถามอะไร ก็ไม่รู้ ไม่รู้ เดี๋ยวก็จับใส่คุก โทษฐานไม่ให้ความร่วมมือกับตำรวจเสียนี่" ดาบสิทธิ์บ่น หลังจากเดินออกมา จากห้องปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของท่าเรือคลองเตย

"ตำรวจมาเอาไปแล้ว ใครกันนะที่มาเอา แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นใคร" ผู้กองปอนด์คิดดังออกมา แต่ก็ได้เพียงแค่นั้น เพราะไม่มีข้อมูลอะไรตอนนี้ให้สามารถวิเคราะห์ต่อได้เลย สุดท้ายจึงตัดใจเปลี่ยนเรื่องทำตามเสียงเรียกร้องของร่างกายก่อน "โอ๊ย! คิดไม่ออกน่ะดาบ ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า นี่ก็จะบ่ายแล้ว ทำท้องให้อิ่มก่อน เผื่อสมองจะแล่น" ผู้กองปอนด์กล่าวชวนดาบสิทธิ์

ถึงแม้จะถูกพักงาน แต่หมวดแพงของเราก็ยังไม่ยอมทิ้งสัญชาตญาณของความเป็นตำรวจนะคะ

เอ้า! สู้ ๆ ไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะ http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Cartoon00021.gif

> นามปากกา ลูกตุ้มเงิน

ความคิดเห็น