facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 24 เหตุการณ์ไม่สงบ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 24 เหตุการณ์ไม่สงบ 50%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2559 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 เหตุการณ์ไม่สงบ 50%
แบบอักษร

ภายในโกดังล้างว่างเปล่าแถบสนามบิน พงหญ้าที่ขึ้นปกคลุมจนรกทึบเปลี่ยวผู้คน เศษขยะพลาสติกและกระดาษต่างๆปลิวว่อนกระจัดกระจายไปทั่วดูสกปรก ชายฉกรรจ์สามคนกำลังยืนห้อมล้อมชายคนหนึ่งที่กำลังนอนกุมท้องร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด พวกมันกระทืบเท้าเข้ากับร่างของชายคนนั้นเข้าอย่างจังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดสีแดงฉานรินไหลออกมาตามบริเวณศีรษะและมุมปากเปอะเปื้อนพื้น

“โอ๊ย โอ๊ย! ผมขอโทษครับพี่ อย่ากระทืบผมเลยนะครับ” ชายผู้มีสภาพสะบักสะบอมพนมมือไหว้อย่างทุลักทะเลร้องขอชีวิต

“ก็แกมันทำงานไม่ได้เรื่อง! ไร้ประโยชน์จริงๆ มันน่ากระทืบให้ตาย” ว่าแล้วเขาก็กระทืบเท้าอย่างหัวเสีย “งานง่ายๆแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ ฉันไม่น่าจ้างแกเลยให้เสียเวลาเลย”

“โธ่พี่ ก็ผมไม่คิดว่ามันจะมีรปภ. มาเยอะขนาดนั้นนี่ ถ้าผมไม่ถอยมีหวังผมโดนกระบองฟาดจนตายแน่”

“แล้วแกคิดว่ามาเจอฉันแล้วจะไม่ตายเหรอฮะ... คิดว่าจะไม่ตายเหรอ” ชายฉกรรจ์กระทืบเท้าลงบนฝ่ามือของเขาอย่างจังพร้อมทั้งบนขยี้ให้ติดกับพื้น

“โอ๊ย! ผมขอร้องเถอะพี่ ให้โอกาสผมอีกซักครั้ง รับรองว่าครั้งนี้ผมไม่พลาดแน่” ชายคนนั้นพนมมือปรกๆขอโอกาสแก้ตัว เขาถูกว่าจ้างให้ไปป่วนสนามบินของบริษัทดิมีเทอร์ด้วยค่าตอบแทนที่มากพอสำควร แต่เขากลับทำงานผิดพลาดจึงทำให้ตัวเองต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้

“ฮึ! ก็ได้... แต่ถ้าครั้งนี้แกยังพลาดอีก เจ้านายของฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! จำใส่หัวแกเอาไว้!

“ครับๆ ขอบคุณพวกพี่มากครับที่ไว้ชีวิตผม”

“รีบไสหัวไปสิโว๊ย!” ชายฉกรรจ์แตะเข้าที่ชายโครงทำให้ชายผู้นั้นกลิ้งขลุกฝุ่นไปไกลเกือบสองเมตร เขาพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดแล้วใช้ร่างที่สะบักสะบอมรีบออกไปให้ไกลจากตรงนี้ทันที

“ชิ! เห็นหน้าแล้วหงุดหงิดชะมัด ไอ้พวกไร้น้ำยาเอ้ย!

“ก็ฉันบอกแล้วว่าอย่าไปจ้างพวกมัน มันก็แค่พวกกุ๊ยข้างถนนวันๆดีแต่ทำตัวเหมือนกบในกะลา คิดว่าข้าเจ๋งสุด”

“แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ ขืนรายงานเจ้านายไปว่าแผนการไม่สำเร็จมีหวังพวกเราได้โดนยิ่งกว่ามันแน่”

“ในเมื่อพวกมันรู้แล้วว่ามีคนต้องการมาสร้างสถานการ พวกมันจะต้องเพิ่มการรักษาความปลอดภัยแน่ เราต้องวางแผนให้รัดกุมมากที่สุด”

“งั้นลองใช้วิธีนี้ดูกันดีไหม” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยกกล่องลังสีน้ำตาลใบหนึ่งขึ้น ของข้างในเป็นวัตถุทรงกลมผิวขลุขละดูมีน้ำหนักและทำมาจากเหล็ก ชายอีกสองคนเมื่อเห็นของภายในลังก็ถึงกับเปลี่ยนสีหน้า

“ลองเอามันไปวางไว้ที่สนามบินซักสองสามลูกเป็นไง” เสียงหัวเราะดังก้องอยู่ภายในโกดังชวนให้ผู้ที่ได้ยินคนลุกเกียว ใบหน้าโฉดเถื่อนเหมือนโจรกระตุกยิ้มเล็กน้อย 

“เป็นความคิดที่ดีนี่น่า”

 

“ปล่อยฉันได้แล้วค่ะคุณโลเวลล์ คุณกำลังจะทำให้ฉันสายนะคะ” เสียงร้องตวาดแหววดังลอดออกมาจากอพาร์ทเม้นห้องริมสุด หญิงสาวซึ่งอยู่ในชุดนอนลายก้อนเมฆกำลังฉุดกระชากลากแขนออกจากการเกาะกุม ชายหนุ่มซึ่งมีพละกำลังที่เหลือนกว่ากลับเหยียดยิ้มพร้อมกับกระตุกมือเบาๆเพียงครั้งเดียว ร่างบางของพัณณิตาก็พริวเข้าสู่อ้อมอกเขาทันใด

“มาจูบอรุณสวัสดิ์ก่อนสิครับ” โลเวลล์ยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้

“อย่าเล่นสิคะคุณโลเวลล์ ฉันไม่มีเวลาแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันก็ตกรถกันพอดี” หล่อนใช้กิปหนีบผมยาวให้รวบขึ้น แต่ไม่ทันไรก็ถูกชายหนุ่มดึงออกทำให้ผมยาวสยายลงมาเหมือนม่านน้ำตก

“จะห่วงอะไรล่ะครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณเอง” ชายหนุ่มม้วนเส้นผมนุ่มของพัณณิตาเล่น เขาอุตส่าห์ถอยรถคันใหม่ออกมาเพื่อที่จะมารับมาส่งหญิงสาวโดยเฉพาะ เป็นรถมินิคูเปอร์คันน่ารักที่เขากะว่าจะยกให้เธอเมื่อเขากลับไปอังกฤษแล้ว

“คุณไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของกรุงเทพเลยเหรอคะว่ารถติดขนาดไหน ที่นี่ไม่ใช่กรุงลอนดอนนะคะที่รถจะเคลื่อนตัวได้ตลอดเหมือนมีถนนสิบยี่สิบแลน”

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ย้ายกันดีไหมครับ... ย้ายไปอยู่คอนโดที่ใกล้ๆกับที่ทำงานของคุณ ต่อไปคุณจะได้ไม่ต้องสายยังไงล่ะครับ เดี๋ยวผมซื้อให้เอง” ชายหนุ่มยืดอกพูดอย่างใจป้ำ

“ขอปฏิเสธ! ฉันรู้ว่าคุณรวยนะคะคุณโลเวลล์... แต่คุณช่วยประหยัดหน่อยได้ไหม” หล่อนค่อนข้างหัวเสียที่เขามักจะซื้ออะไรแพงให้เธอโดยไม่ค่อยคิด

“ก็ผมมีเหลือกินเหลือใช้นี่ครับ” เขาย้อนกลับเธอด้วยท่าทีสบายๆ คอนโดราคาแค่ล้านสองล้านบาทถ้าเทียบเป็นเงินปอนด์แล้วก็แค่ไม่กี่หมื่นปอนด์เท่านั้น ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก

“จ๊ะ! พ่อคนรวย เก็บไว้ทำศพตัวเองตอนแก่ดีกว่านะคะ” หญิงสาวประชดประชันเพราะรู้สึกหมันไส้ในความมีอันจะกินของเขา เธอดิ้นรนหาแทบตายกว่าจะพอมีพอใช้ในแต่ละเดือน แต่เขาแค่นั่งๆ กินๆ นอนๆ ไปวันๆก็มีเงินไหลเข้ากระเป๋าไม่หยุด

“ทำไมที่รักแช่งผัวให้ตายอย่างนี้ล่ะครับที่รัก! อย่างนี้ต้องโดนลงโทษซะแล้ว” โลเวลล์กดร่างบางให้จมไปกับเตียงนอนแล้วตรึงแขนบางทั้งสองข้างขึ้นชูเหนือหัว ประกบริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่มร้อนแรงที่แทบจะสูบเอาพลังงานในร่างหญิงสาวไปจนหมด

“จูบอรุณสวัสดิ์ครับ” ผ่านไปเนิ่นนานเขาก็ค่อยถอนริมฝีปากออกมา หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชัน ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลง เขาปล่อยแขนบางให้เป็นอิสระ “ไปอาบน้ำได้แล้วนะครับ เดี๋ยวคุณจะสายไปมากกว่านี้”

“ก็เพราะใครกันล่ะคะ!” พัณณิตาเอ่ยเสียงสูง ใบหน้าหวานแดงกล่ำ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็ใครใช้ให้คุณน่ารักจนผมอดใจไม่ไหว” โลเวลล์ฉุดแขนช่วยให้พัณณิตาลุกขึ้น “เดี๋ยววันนี้ผมจะไปช่วยคุณสอนหนังสือด้วย ดีไหมล่ะครับ”

“จะสอนวิชาอะไรล่ะคะ คุณพูดภาษาไทยได้แล้วเหรอ”

“อืม... ก็พูดได้นิดหน่อยแล้วล่ะครับ ผม... รัก... คุณ” ชายหนุ่มว่าเป็นภาษาไทยพลางขยิบตาให้หญิงสาวอย่างเจ้าเล่ห์ทำให้พัณณิตาหลุดขำเล็กน้อย

“ใครสอนคำนี้ให้คุณคะเนี่ย”

“คุณครูเมย์เพื่อนของคุณยังไงล่ะครับ ภาษาไทยนี่สนุกจริงๆนะครับ แล้วก็ออกเสียงยากมากๆด้วย มีเสียงสูงเสียงต่ำ ผมคิดว่าผมมาเรียนร้องเพลงซะอีก”

“ตั้งใจเรียนคุณจะได้คุยกับฉันรู้เรื่องยังไงคะ เจ้าลูกหมาน้อย” หล่อนพูดออกมาเป็นภาษาไทยพร้อมกับขยี้ผมของชายหนุ่ม

“อะไรนะครับ? เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ”

“ไม่มีอะไรค่ะ” หญิงสาวปล่อยมือแล้วเดินยิ้มร่าไปหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมอาบน้ำ ชายหนุ่มที่แปลกใจก็คะยั้นคะยอ ตามตื้อหญิงสาวเพื่อที่จะทราบความหมาย แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่ยอมเฉลยให้เขาอยู่ดี

---------------------------------------------------------------------------------------

รักนักอ่านทุกท่านค่ะ

ความคิดเห็น