email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทำไมไม่บอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 798

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2564 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำไมไม่บอก
แบบอักษร

“รออยู่นี่” เก้าแต้มสั่งเสียงเข้าแล้วหายไปในห้องครัวอีกครั้ง ทะเลก็ได้แต่มองตามแต่ไม่กล้าพูดอะไรอีก ใช้เวลาไม่นาน เก้าแต้มก็กลับมาพร้อมกับน้ำแข็งที่ถูกห่อด้วยผ้าอย่างดี

“ขยับมานี่” เก้าแต้มกวักมือเรียกเด็กหนุ่มและทะเลก็ขยับตัวเข้าใกล้เขาอย่างว่าง่าย มือหนายื่นผ้าห่อน้ำแข็งประคบไปบนแก้มเนียนเบา ๆ

“ผมทำเองก็ได้นะครับ” ทะเลยื่นมือไปแย่งห่อผ้ากับเก้าแต้ม แต่มือใหญ่ก็หลบได้ทัน

“ฉันทำเอง” ว่าแล้วก็บรรจงประคบให้ทะเลอย่างตั้งใจ

“ปกติก็เป็นแบบนี้หรอ” เก้าแต้มจ้องรอยแดงด้วยแววตาซับซ้อน

ทะเลนิ่งคิดเล็กน้อย ตั้งแต่จำความได้เขาก็ถูกทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เขากล้าที่จะหนีออกมา และถูกทำแค่ตบครั้งเดียว ยิ่งคิดถึงความรู้สึกตอนเด็ก ๆ ก็ยิ่งทำให้ไหล่เล็กเกร็งขึ้นแบบไม่รู้ตัว

“ไม่เป็นไรแล้ว” หลังจากที่เก้าแต้มประคบเย็นให้ทะเลได้สักระยะก็วางห่อผ้าลงแล้วเลื่อนมือไปประคองใบหน้าเล็กไว้แทน และเป็นอีกครั้งที่ทะเลรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้มาเจอกับเฮียเก้า

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเลยนะครับ”

“อือ”

“เอ่อ เฮียครับผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมครับ” ทะเลรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะทนสายตาเฮียเก้าไม่ไหว

“ทางนั้น” เก้าแต้มชี้ไปทางด้านหนึ่งของห้องแต่มืออีกข้างก็ไม่ได้ปล่อยไปจากหน้าของทะเล นิ้วเรียวยังคอยลูบตามรอยแดงอย่างแผ่วเบา จนทะเลรู้สึกร้อนวูบอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ทะเลจะชอบความรู้สึกที่เฮียเก้าปฏิบัติต่อตัวเองอย่างทะนุถนอม แต่เขาก็ยังไม่ชินกับการที่ต้องใกล้ชิดกับเฮียเก้าอยู่ดี จึงขยับตัวห่างจากเก้าแต้มแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และเก้าแต้มก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรเด็กหนุ่มด้วยกลัวว่าเขาจะตกใจเกินไป

เมื่อมาถึงห้องน้ำ ทะเลมองใบหน้าตัวเองที่บวมเป็นรอยนิ้วมือในกระจกแล้วยกมือลูบรอยนั้นอย่างเลื่อนลอย แต่สัมผัสอบอุ่นก่อนหน้าก็เรียกสติให้ทะเลได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังมีชีวิตใหม่ที่ดีแล้ว รอยยิ้มเต็มใบหน้าปรากฏบนกระจกบานใหญ่จนเจ้าของรอยยิ้มยังแปลกใจที่ตัวเองสามารถมีรอยยิ้มแบบนี้ได้

ด้วยกลัวว่าเฮียเก้าจะสงสัยที่เข้าห้องน้ำนานเกินไป ทะเลจึงล้างหน้าตัวเอง สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินออกจากห้องน้ำมา ระหว่างทางก็สำรวจรอบ ๆ ด้วยความสนใจจนไปสะดุดตากับกรอบรูปรูปหนึ่งที่ปรากฏเด็กชายที่หน้าตาถอดแบบมาจากเฮียเก้าแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ต่างเพียงแค่เด็กในรูปมีรอยยิ้มที่สดใส ท่าทางเล่นกองทรายอย่างสนุกสนาน ต่างจากเฮียเก้าที่ทั้งวันมีแต่ใบหน้านิ่งสงบ อาการที่แสดงออกมาที่สุดก็คงเป็นหน้ามึนล่ะมั้ง ทะเลอมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง

“ดูอะไรอยู่” เสียงเรียบเรื่อยดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ทะเลหยุดยิ้มแล้วหันไปถามเก้าแต้มแทน

“นี่รูปเฮียหรอครับ” เก้าแต้มมองตามสายตาของทะเลแล้วพยักหน้าอย่างเฉยชา

“น่ารักจังครับ เฮียยิ้มแบบนี้ก็เป็นนี่นา” ทะเลหันไปมองรูปชัด ๆ อีกรอบ

“ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน” เก้าแต้มยักไหล่ไม่ใส่ใจ

“น่ารักจะตาย ขอถ่ายรูปไว้ได้ไหมครับ” ดวงตากลมโตเหมือนลูกแมวมองที่มองเก้าแต้มอยู่ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบในใจ

“เด็กนั่นไม่เห็นจะน่ารักตรงไหน”

“เด็กนั่นที่ว่าก็เฮียเก้าไม่ใช่หรอครับ”

“งั้นเธอก็ถ่ายฉันสิ”

“มันไม่เหมือนกันนี่ครับ”

“เด็กนั่นก็ฉันนี่” ทะเลคิ้วกระตุกกับคำพูดของเก้าแต้ม คนอะไรจะหน้ามึนได้ขนาดนี้

“แต่เด็กชายเก้าแต้มน่ารักกว่าเฮียนิดหน่อยนะครับ”

“ทำไม”

“ไม่บอกครับ” พูดจบก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเด็กชายเก้าแต้มไว้ไม่รอให้เฮียเก้าอนุญาตอีก เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าคนตัวสูงกอดอกแน่นขมวดคิ้วมุ่นอยู่ข้าง ๆ

“เป็นอะไรไปครับ”

“ทำไมถึงชอบเด็กนั่นมากกว่าฉัน” เก้าแต้มไม่เข้าใจว่าทะเลชอบเด็กหน้าเหม็นนั่นตรงไหน แต่เก้าแต้มคงลืมไปว่าเด็กหน้าเหม็นนั่นก็ตัวเองเหมือนกัน

“เฮียไม่คิดว่ารอยยิ้มแบบนี้มันดูสดใสมาก ๆ เลยหรอครับ” ยิ่งมองทะเลก็ยิ่งจินตนาการไปถึงเฮียเก้าคนมึนกำลังยิ้มให้เขาด้วยท่าทางแบบในภาพ คงเป็นรอยยิ้มที่ฆ่าคนให้ตายได้เลยมั้งเนี่ย

“ชอบหรอ”

“อื้อ” ทะเลพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็วไม่ทันได้เห็นประกายในแววตาของร่างสูง

“ทะเล”

“ครับ” ทะเลขานรับแต่ก็ไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มจนเขาต้องเรียกซ้ำอีกรอบ

“ทะเล”

“ว่าไงครั…” คราวนี้ทะเลหันไปมองเก้าแต้มตามเสียงเรียกแต่ก็ต้องลมหายใจสะดุดเมื่อเก้าแต้มกำลังยิ้มให้เขาเต็มใบหน้าเหมือนกับรอยยิ้มในรูปไม่ผิดเพี้ยน แต่ที่ต่างออกไปคือรอยยิ้มในรูปมันดูน่าเอ็นดูชวนให้คนยิ้มตาม แต่รอยยิ้มของคนตรงหน้ามันทำให้เขาเกือบลืมหายใจ

ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจกระหน่ำราวกับเสียงกลองตั้งทัพจนทะเลกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียง เมื่อกี้เขาแค่จินตนาการก็คิดว่ารอยยิ้มนั่นมีเสน่ห์เหลือล้นแล้ว แต่พอเฮียเก้ายิ้มแบบนั้นให้เขาจริง ๆ เขาก็รู้แล้วว่ารอยยิ้มที่ฆ่าคนให้ตายให้เป็นยังไง

“ทะเล ทะเล…” เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังแว่วขึ้นมาในความคิดของทะเล

“คะ ครับ!” ทะเลเผลอตอบรับเสียงดังอย่างลืมตัว

“ชอบไหม”

“ชอบ ชอบครับ!”

“ดี” รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเก้าแต้มทำให้ทะเลรู้ตัวแล้วตัวเองพูดอะไรออกไป แต่จะให้ย้อนเวลากลับไปก็คงทำไม่ได้แล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตัวไม่ถูกอยู่อย่างนั้น

เก้าแต้มเองก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วขยับตัวไปนอนแผ่หลาบนโซฟาอย่างสบายใจและก็เป็นท่าทางที่ทะเลเองก็เพิ่งจะเคยเห็นจากคนหน้ามึนเป็นครั้งแรก ความสบายใจผุดขึ้นมาในใจทะเลอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้สึกเลยว่าเก้าแต้มจะเป็นเซฟโซนของเขาได้ขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าถ้าเขาไม่ได้เจอกับเฮียเก้าชีวิตของเขาตอนนี้จะเป็นยังไง

“ส่งเอกสารเสร็จก็เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เก้าแต้มเห็นว่าทะเลปรับอารมณ์จนกลับมาเป็นปกติแล้วก็เอ่ยถาม

“ใช่ครับ”

“แล้วเปิดเทอมวันไหน”

“อีกประมาณสองเดือนครับ”

เก้าแต้มพยักหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงรับรู้

“เฮียจะกลับไปที่ร้านตอนไหนหรอครับ” พวกเขาทั้งสองออกจากร้านตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าแล้วเฮียเก้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวไปไหน

“ฉันหิว” จู่ ๆ เก้าแต้มก็เปลี่ยนเรื่องพร้อมกับลุกขึ้นนั่งอีกดี ๆ แล้วมองหน้าทะเลนิ่ง แต่แววตาเต็มไปด้วยความออดอ้อน

“เฮียอยากกินอะไรครับ”

“เธอทำอะไรฉันก็กิน”

ทะเลยิ้มขำกับท่าทางแมวยักษ์ของเฮียเก้าแล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นในห้องครัว และพบว่ามันไม่มีอะไรเลย

“ปกติเฮียกินอะไรครับเนี่ย” ทะเลถามด้วยความตกใจพร้อมกับมองตู้เย็นตรงหน้าที่ราวกับเป็นของประดับเพื่อให้ห้องครัวสมบูรณ์ก็เท่านั้น

“ปกติเธอเป็นคนทำให้ฉันกินนี่” ได้ยินคำตอบของเฮียเก้า ทะเลก็นึกได้ว่าเขารับหน้าที่เป็นคนทำอาหารให้เฮียเก้าตลอดนี่นา ไม่แปลกที่ที่นี่จะไม่มีอะไรให้ทำอาหารได้เลย แต่ถ้าตู้จะว่างขนาดนี้ก็แปลกไปหรือเปล่า

“กลับไปกินที่ร้านไหมครับ” ทะเลเสนอขึ้น เพราะที่นี่กับที่ร้านน่าจะห่างกันไม่ไกลมาก

“อือ” เก้าแต้มตอบรับแต่ตากลับปิดลงอย่างห้ามไม่อยู่ และลมหายใจก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุด

“อ้าว” ทะเลมองเก้าแต้มอึ้ง ๆ เมื่อกี้บอกหิวไม่ใช่หรอ อะไรของเฮียเนี่ย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว