ลูกตุ้มเงิน

ยอดไลค์ กับจำนวนคอมเม้นท์ คือแรงผลักดันที่ดีสำหรับนักเขียนนะคะ ถ้าอยากให้มีผลงานมาเรื่อย ๆ ก็อย่าลืมมากระตุ้นนักเขียนด้วยการเพิ่มยอดไลค์กับเม้นท์ ให้ไรท์กันด้วยนะจ๊ะ ^_^

ชื่อตอน : เจอโจทก์ 100%

คำค้น : รักนะ..คุณผู้หมวด, องค์อินทร์, หมวดแพง

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2559 08:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจอโจทก์ 100%
แบบอักษร

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/340767/1408460273-member.jpg

 

"ฉันเจอไอ้คมกริต ที่ผับเมื่อกี้น่ะ มันอยู่ห้องติดกับเรา ฉันบังเอิญเห็นมันตอนเดินกลับมาจากห้องน้ำ สงสัยมันจะไล่เด็กเจ๊จูออกมา เห็นพวกสาว  ๆ เดินเรียงแถวกันออกมาจากห้องมัน แถมปิดประตูไม่สนิทด้วยว่ะ ฉันเลยแวะไปส่องมาหน่อย"

"กรุงเทพฯ มันเล็กนิดเดียวรึไงนะ ไปไหน ถึงได้เจอแต่มันกับพวกอยู่นั่น แล้วทำไมมันถึงไล่ผู้หญิงออกมาวะ" อธิชาติสงสัย

"มันคุยเรื่องงาน ฉันได้ยินมันเรียกคนที่คุยด้วยว่าท่าน หรือผู้กำกับอะไรนี่ล่ะ ได้ยินไม่ค่อยถนัด แต่ที่แน่ ๆ เรื่องที่มันคุยต้องไม่ดีสักเท่าไหร่ เพราะพอมันวางสาย ฉันได้ยินมันโวยวายว่า ของอะไรของมันน่ะถูกจับ แล้วลูกน้องของมันก็ตายด้วย" องค์อินทร์เล่ารายละเอียดในสิ่งที่ได้ยินมา ในขณะที่สายตาก็ยังคงจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้า ก่อนจะนึกบางอย่างได้อีก "อ้อ! ฉันได้ยินมันพูดถึงหมวดแพง กับผู้กองกร หรือปอนอะไรนี่แหละ ด้วยนะ"

"ผู้กองปอนด์ เขาชื่อปอนด์" อธิชาติบอกเพื่อน เพราะรู้จักกับทั้งสองคน เนื่องพ่อของอธิชาติคือ พลตำรวจโท ภัทรพล อัครเดชไพศาล เป็นผู้บัญชาการสอบสวนกลาง และเป็นเจ้านายของสารวัตรชัชเจ้านายของผู้กองปอนด์ และหมวดแพงอีกที นอกจากนี้ทั้งสองคนยังแวะเวียนกันเป็นรับจ๊อบเป็นครูฝึกสอนให้นักเรียนที่สถาบันฯ ของเขาอีกด้วย หากทั้งสองคนนั้นมีเวลาว่าง อธิชาติจึงรู้จักตำรวจที่พูดถึงทั้งสองคนนั้นเป็นอย่างดี

"พี่ผู้กองกับพี่หมวดทำคดีอะไรอยู่วะ" อธิชาตินึกสงสัยและบ่นพึมพำออกมาเพราะคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับคดีที่ทั้งสองคนทำแน่ ๆ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ รถก็แล่นมาจอดใต้คอนโดแล้ว การสนทนาต่าง ๆ จึงจบลง อธิชาติลาเพื่อนแล้วลงจากรถ ส่วนองค์อินทร์ก็ขับรถตรงกลับบ้านไป

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้นที่สำนักงานกองบังคับการปราบปราม สารวัตรชัชถูกเรียกตัวให้เข้าไปพบกับผู้กำกับเกริกเกียรติแต่เช้า

พันตำรวจเอก เกริกเกียรติ บรรพต ตำแหน่งผู้กำกับการ ผู้ที่มีลำดับขั้นยศสูงกว่าสารวัตร ได้ตำแหน่งมาจากการใช้เงินจำนวนมากซื้อตำแหน่งเลื่อนขั้นตัวเองขึ้นมาจากนายตำรวจชั้นประทวน จนได้ขึ้นมาเป็นใหญ่เป็นโตในวงการตำรวจ คนใกล้ตัวต่างก็รู้ว่าเขาเป็นหนึ่งช่องทางสำหรับประชาชนที่ต้องการความรวดเร็วในการดำเนินการอะไรที่เกี่ยวข้องกับวงการตำรวจ หากมาหาผู้กำกับการคนนี้พร้อมกับสินน้ำใจ เรื่องทุกอย่างก็สามารถจบลงอย่างรวดเร็ว หากแต่ไม่มีใครอยากจะยุ่งด้วย เพราะไม่อยากให้มีผลกระทบกับหน้าที่การงานของตนเองไปด้วยเช่นกัน

"ผมได้รับรายงานว่า เมื่อคืนทีมพวกคุณออกไปจับอะไหล่รถเถื่อน เดี๋ยวนี้พวกคุณคิดจะทำอะไรกันก็ได้อย่างนั้นหรือ คิดจะกระโดดข้ามหัวผมก็ทำ อย่างนั้นสินะ" ผู้กำกับเกริกกล่าวเข้าประเด็นทันทีที่สารวัตรชัชเดินเข้ามาในห้องของตนเอง ตามที่นายตำรวจใหญ่ได้โทรไปตามด้วยตนเอง น้ำเสียงตำหนิการทำงานของคนยศต่ำกว่าทันที

"ผมต้องขออภัยท่านครับ คือเราเพิ่งได้ข่าวการส่งสินค้ามาตอนดึก เกรงว่าจะไปไม่ทันเลยต้องออกปฏิบัติภารกิจกันอย่างเร่งด่วนน่ะครับ" สารวัตรตอบแก้ตัว อย่างไม่อยากจะมีปัญหาด้วย

"ช่างมันเถอะ แต่อย่าให้มีครั้งต่อไปแล้วกัน"

"ครับผม" สารวัตรทำท่าแสดงความเคารพ

"ที่ผมเรียกคุณมานี่ เพราะได้รับรายงานว่าลูกน้องคุณทำเกินกว่าเหตุ ยิงผู้ต้องสงสัยตาย ทั้งที่เขาไม่มีอาวุธในมือ" ผู้กำกับพูดด้วยหน้าตาเอาเรื่อง ตำหนิราวกับว่านั่นเป็นสิ่งร้ายแรงของวงการตำรวจ

"แล้วผมจะตรวจสอบครับท่าน"

"ผมตรวจสอบให้คุณแล้ว เอ้า! นี่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิด ที่อยู่ตรงเสาหลังโกดัง 3" ผู้กำกับเกริกพูดพร้อมกับโยนแผ่นซีดีลงบนโต๊ะ ตรงหน้าสารวัตรชัช"ผมว่าคุณควรจะพิจารณาโทษของลูกน้องคุณไปตามกฎนะสารวัตร คุณคงไม่อยากให้ใครครหาเอาได้ว่าคุณเข้าข้างลูกน้องจนกระทั่งมองไม่เห็นความผิดที่ทำหรอกใช่มั้ย" ผู้กำกับเสียงลากยาวในท้ายประโยค พร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก

"ครับท่าน งั้นผมขออนุญาตครับ" สารวัตรชัชพร้อมหยิบแผ่นซีดี แสดงความเคารพผู้มียศสูงกว่าตามธรรมเนียมปฏิบัติก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

 

 

ทันทีที่สารวัตรชัชกลับมาถึงห้อง ก็เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อดูภาพในแผ่นซีดีที่เพิ่งได้มา แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีให้กับภาพที่เห็นจากจอสี่เหลี่ยม ก่อนจะยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะต่อเบอร์ภายในไปถึงโต๊ะผู้กองปอนด์ เพื่อเรียกทั้งผู้กองปอนด์เองและหมวดแพงเข้าพบ

ไม่นานนักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"เข้ามาได้" สารวัตรกล่าวอนุญาต

"สวัสดีครับท่าน / สวัสดีค่ะท่าน" ผู้กองปอนด์และหมวดแพงกล่าวทักทายสารวัตรพร้อมกัน ก่อนที่จะเดินมานั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นผู้บังคับบัญชาการ ตามที่ท่านผายมือส่งสัญญาณเชื้อเชิญ

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อคืนน่ะ ทำไมภาพมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้" สารวัตรชัชถามลูกน้องเสียงเรียบ ตามนิสัยสุขุมรอบคอบ เขาจะไม่ตัดสินอะไรไปก่อนที่จะรับฟังข้อมูลจากทุกส่วน พร้อมกับชี้มาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่กำลังถูกหันมาให้ลูกน้องทั้งสองคนของเขาได้ดูภาพ ซึ่งเป็นมุมภาพที่เห็นเป็นหมวดแพงหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปที่นายอู๋ ที่กำลังนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างไร้อาวุธที่จะต่อสู้ แล้วก็มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดก่อนที่นายอู๋จะล้มตัวลงนอนสิ้นลมหายใจ เพราะถูกลูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าผาก ถึงแม้ว่าภาพที่เห็นอยู่จะไม่ชัดมากนัก เพราะเป็นเวลากลางคืน แต่เมื่อดูแล้วก็สามารถสรุปเหตุการณ์ได้ตามนั้น

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะท่าน ดิฉันไม่ได้เป็นคนยิง แต่มีคนยิงนายอู๋จากด้านหลังของดิฉันค่ะ" หมวดแพงอธิบาย

"อย่างนั้นก็เถอะ แต่ภาพที่ออกมา มันฟ้องว่าคุณเป็นคนยิงนายอู๋ เรื่องนี้ผมจะปิดหูปิดตาไม่ได้ เพราะเบื้องบนเขารู้เรื่องแล้ว" สารวัตรพูดแบบหนักใจ เพราะถึงแม้จะเชื่อในคำพูดของลูกน้อง แต่ก็จำนนด้วยหลักฐาน

"ผมว่านี่เป็นแผน มันตั้งใจจะกำจัดผมกับหมวด ไม่ให้ยุ่งกับคดีนี้แน่ครับ" ผู้กองปอนด์พูด

"ผมก็คิดเหมือนคุณ นี่จัดการกับหมวดแพง ต่อไปก็ต้องเป็นคุณ แต่ไม่รู้มันจะมาไม้ไหนสิ ยังไงก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกันนะผู้กอง" สารวัตรชัชกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงลูกน้องในปกครอง ก่อนจะหันมาพูดกับลูกน้องอีกคนที่ขณะนี้กลายเป็นเหยื่อไปเสียแล้ว

"ส่วนคุณ หมวดแพง ผมต้องขอพักงานคุณก่อน คิดเสียว่าให้คุณไปพักผ่อนแล้วกันนะ จนกว่าจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ว่า คุณไม่ได้เป็นคนทำ"

"ค่ะท่าน"

 

 

 

สภาพของหมวดแพงที่เดินกลับออกมาจากห้องของสารวัตร ดูไม่ต่างอะไรกับแมวป่วยเลยก็ว่าได้ สาวแกร่งที่เป็นคนกระฉับกระเฉงเฮฮา บัดนี้ทำเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงในการดำเนินชีวิตไปเสียแล้ว จนทำให้ดาบสิทธิ์เกิดความสงสัย อดไม่ได้ที่จะไต่ถามถึงสาเหตุ

"เป็นอะไรไปล่ะ ผู้หมวด สารวัตรเอายาเบื่อให้กินมารึงัย"

"ยาเบื่อก็ยังดี แต่นี่สั่งพักงานนะดาบ" หมวดแพงตอบในขณะที่นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง แล้วทิ้งน้ำหนักตัวไปพิงกับพนักจนเต็มหลัง

"เฮ้ย! จริงเหรอหมวด" ดาบสิทธิ์ถึงกับอุทาน แต่ดูอาการของหมวดแพงแล้วยังนิ่งสีหน้าแววตาไม่เปลี่ยนแปลง นั่นเท่ากับเป็นคำยืนยันจากผู้หมวดสาวได้เป็นอย่างดี "ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ" ดาบสิทธิ์ถึงกับหน้าเสียไปเหมือนกัน

"อย่าพูดมากเลยดาบ เราไปหาหลักฐานมาพิสูจน์ความจริงให้กับหมวดแพงกันดีกว่า" ผู้กองปอนด์เอ่ยชวนคู่หู พร้อมกับปิดแฟ้มบนโต๊ะเก็บของ

"ไม่ต้องห่วงนะ แพงกลับไปพักก่อน พี่กับดาบสิทธิ์จะไปหาหลักฐานมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของแพงให้ได้" ผู้กองปอนด์เดินมาพูดกับหมวดแพง พร้อมตบไหล่เบา ๆ เป็นการปลอบ เพราะรู้ดีว่าแฟนสาวรู้สึกอย่างไรในขณะนี้ ที่ต้องถูกให้พักจากงานที่เธอรัก เพราะความผิดที่เธอไม่ได้เป็นคนทำ

“...” มีแต่ความเงียบเป็นคำตอบจากหมวดแพงที่ยืนคอตกอยู่ในขณะนี้

"ไป..ดาบ" ผู้กองปอนด์หันมาพูดกับดาบสิทธิ์ เป็นการเร่งให้ดาบรีบเก็บของ ก่อนจะเดินนำออกไปที่รถ

"ครับผู้กอง มาแล้วครับ วัยรุ่นได้อีกนะผู้กองเนี่ย" ดาบสิทธิ์พูดตอบ แต่ก็ไม่วายที่จะแอบจิกกัดต่อตามนิสัย แล้วรีบเดินตามผู้กองปอนด์ออกไป

หมวดแพงนั่งเก็บของอยู่ที่โต๊ะ จ่าเข้มเดินเข้ามาแสดงความเสียใจด้วย

"ผมเห็นคำสั่งมาแปะที่บอร์ดเมื่อกี้ ต้องแสดงความเสียใจด้วยนะครับหมวด"

"ค่ะ จ่า" หมวดแพงตอบเพียงสั้น ๆ แล้วหันมาเก็บของต่อ

 

 

สถาบันสอนศิลปะการป้องกันตัว:

 

องค์อินทร์มาถึงสถาบันฯ ก็เป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้ว ยังไม่ทันจะเอารถเข้าจอดที่ ก็พอดีเจอกับอธิชาติและครูฝึกคนอื่นที่กำลังชวนกันไปหาร้านอาหารอร่อยรับประทานกันข้างนอก ชายหนุ่มลดกระจกรถลงหวังจะทักทายและถามเพื่อนและคนอื่น ๆ ว่าจะไปไหนกัน ก็ได้ยินเสียงอธิชาติดังขึ้นมาเสียก่อน

"ทุกคนวันนี้เรามีรถคันใหญ่ แอร์เย็น แถมคนขับฟรีอีกต่างหากมาบริการแล้วครับ" อธิชาติบอกกับทุกคนที่เดินมาพร้อมกัน  ก่อนจะเดินไปเปิดรถ SUV ขององค์อินทร์ให้ทุกคนขึ้นเสมือนเป็นรถของตนเอง ก่อนที่จะวิ่งไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วขึ้นไปนั่งเรียบร้อย โดยไม่ต้องเหนื่อยเจ้าของรถต้องมาออกปากเชิญ

"ไปครับ คุณองค์อินทร์ ขอให้พวกกระผมได้รับเกียรติจากคุณ เป็นคนขับรถพาพวกกระผมไปรับประทานอาหารหน่อยนะครับ" อธิชาติพูดเป็นทางการ หยอกล้อเพื่อนหน้าตาทะเล้น ตามความเป็นคนขี้เล่นของตนเอง

"ไอ้บ้า" องค์อินทร์ว่าเพื่อนที่พูดจาเป็นทางการเกินเหตุ ก่อนที่จะกล่าวทักทายทุกคน โดยมองผ่านกระจกมองหลัง "สวัสดีนะครับทุกคน เราจะไปกินข้าวกันที่ไหนเหรอครับ" องค์อินทร์ถามก่อนจะเลี้ยวรถออกมายังถนนใหญ่ที่มีรถรามากมายอีกครั้ง

"สวัสดีครับคุณองค์อินทร์ เราจะไปซอยวัชรพลกันครับ" ครูเอกตอบ

อยู่บนถนนไม่นาน รถขององค์อินทร์ก็แล่นเข้ามาจอดที่ร้านอาหาร ทุกคนลงจากรถเดินเข้าร้าน หาที่นั่งและสั่งอาหาร เรียบร้อยก็พากันชื่นชมทัศนียภาพโดยรอบ ลักษณะร้านเป็นเรือนไทยมีใต้ถุน ทำด้วยไม้ เปิดโล่ง ด้านหน้าและด้านข้างไม่มีผนัง หรือกำแพงกั้นสายตา เย็นด้วยลมธรรมชาติ และพัดลมที่ติดไว้ตามเสา รอบ ๆ เรือนปลูกไม้พุ่มไม่สูงจนบังสายตาที่จะมองไปเห็นผืนนาสีเขียวจากต้นข้าวที่กำลังจะออกรวง บรรยากาศสวยอย่างธรรมชาติในชนบทเช่นนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในกรุงเทพฯ สมัยนี้ด้วย

เนื่องจากเป็นช่วงกลางวัน ที่หลายคนหยุดพักเที่ยง ลูกค้าที่ร้านจึงหนาแน่นเป็นพิเศษแต่ก็รอไม่นานเท่าไหร่อาหารที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติอาหาร การพูดคุยที่เป็นกันเอง และบรรยากาศที่รื่นรมย์ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ไม่ควรจะมีดังขึ้น นั่นคือเสียงดังจากท่อรถมอร์เตอร์ไซค์ ที่ถูกปรับแต่ง 4-5 คัน สร้างความรำคาญให้ลูกค้าทุกคน รวมถึงผู้คนทั่วไปที่อยู่ในละแวกนั้นด้วย

"ไอ้เด็กพวกนี้ พ่อแม่ให้ตังค์มาเรียนก็เอามาแต่งรถแว้นกัน สร้างความรำคาญให้ชาวบ้านจริง ๆครูนัทพูดพร้อมกับพยักหน้าให้เพื่อนร่วมโต๊ะหันไปดูที่มาของเสียง

"สงสัยเป็นพวกพ่อแม่ผู้ปกครองไม่มีเวลาดูแล จะรู้หรือเปล่าก็ไม่รู้ว่าลูกตัวเองมาสร้างความรำคาญให้ชาวบ้านเขาแบบนี้" อธิชาติกล่าวเสริม ส่ายหัว แล้วหันกลับมาจัดการอาหารตรงหน้าต่อ อย่างพยายามไม่ให้ความสำคัญกับเสียงหนวกหูเหล่านั้น ให้ต้องมาทำลายอรรถรสในการรับประทานอาหารของเขา

หลังจากที่ทุกคนจัดการกับอาหารในความรับผิดชอบของแต่ละคนกันจนหมดแล้ว ก็เรียกเก็บเงินแล้วพากันกลับ องค์อินทร์ยังคงทำหน้าที่เป็นสารถีเหมือนดังเช่นขามา หลังจากที่เขาเลี้ยวรถออกมาจากร้านอาหารนั้นได้สักพัก ก็ผ่านไปถึงจุดที่มีกลุ่มวัยรุ่น จอดรถเบิ้ลเครื่องเพื่อแลกกันโชว์เสียงท่อไอเสีย ที่ไปแต่งกันมาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างถนน พูดคุยหัวเราะกันเฮฮา ขณะที่มีรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ของชาวบ้านวิ่งผ่านไปมา ต่างก็พากันตำหนิติเตียน แต่ก็เป็นเพียงการตำหนิในใจบ้าง พูดกันเองในรถบ้าง ตำหนิด้วยสายตาบ้าง รวมทั้งในรถขององค์อินทร์ที่ขับกลับออกมาจากร้านอาหารด้วยเช่นกัน

           "นั่นไงครับเด็กแว้นพวกนั้นอยู่ใต้ต้นไม้นั่น" ครูแว่นชี้ให้ทุกคนดูเมื่อรถแล่นผ่านทุกคนจึงหันมามองตามรวมทั้งอธิชาติด้วยก่อนที่รถจะแล่นผ่านไปเขาก็ไปสะดุดตากับเด็กคนหนึ่งผิวขาวค่อนข้างตี๋ดูแปลกตาและแตกต่างจากทุกคนไม่น่าจะมารวมอยู่กลุ่มเดียวกันได้

 

-------------------------------------------------

 

โอ๊ะ! เด็กแว้นก็มา เกี่ยวอะไรกันล่ะนั่น ใครอยากรู้เกาะขอบจอเลยจ้า ^_^http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/940275056.gif

 

 

ความคิดเห็น