facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 23 เค้าลางของปัญหา 100%

ชื่อตอน : บทที่ 23 เค้าลางของปัญหา 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2559 05:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 เค้าลางของปัญหา 100%
แบบอักษร

สนามบินนลอนดอนฮีทโธรว์

สนามบินขนาดใหญ่ที่ยังคงคับคั่งไปด้วยผู้โดยสารทั้งขาเข้าและขาออกนอกประเทศเหมือนดั่งเช่นทุกวัน ผู้โดยสารทั้งชายหญิง ต่างอายุต่างเชื้อชาติเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไปยังอาคารต่างๆเพื่อเตรียมขึ้นเครื่องบ้าง หาซื้อของฝากบ้าง พนักงานและเจ้าหน้าที่ต่างทำงานกันอย่างกระตือรือร้นเพื่อที่จะคอยให้บริการลูกค้าอย่างเต็มที่มากที่สุด เหล่า รปภ. ทั้งในและนอกเครื่องแบบทำงานกันอย่างเต็มที่เพื่อที่จะรักษาความปลอดภัยไว้ไม่ให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

“เฮ้! ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจองตั๋วเที่ยวไปกลับปารีสไว้ตอนสิบเอ็ดโมง แล้วทำไมฉันถึงมารับตั๋วไม่ได้!” ชายรูปร่างสูงใหญ่ตะคอกถามพนักงานจ่ายตั๋วที่ประจำอยู่ที่เคาว์เตอร์จนผู้โดยสารท่านอื่นอดที่จะสนใจไม่ได้

“ต้องขอประทานโทษคุณลูกค้าท่านนี้ด้วยนะคะ แต่ว่าทางเราไม่ได้มีบันทึกการจองตั๋วด้วยชื่อของคุณเลย ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าได้ทำรายการถูกต้องหรือไม่คะ” พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มพยายามทำใจเย็นและพูดคุยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ทำไมจะไม่ถูกต้อง! ก็ฉันจ่ายเงินไปแล้ว เงินก็หักไปจากบัญชีแล้วด้วย!” ชายคนนั้นตวาดดังลั่น

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอดิฉันดูหลักฐานการโอนหน่อยได้ไหมคะ แล้วดิฉันจะประสานงานให้ส่วนอื่นตรวจสอบว่าคุณได้ทำการจองตั๋วไว้จริงหรือไม่”

“มันจะไปมีได้ยังไงกันเล่า! ก็ฉันทิ้งไปแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นแค่บอกเลขที่บัญชีของคุณมาก็ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะตรวจสอบว่ามีเงินโอนมาจากเลขที่บัญชีของคุณหรือไม่” พนักงานสาวเตรียมกระดาษจดเลขที่บัญชี

“เลขเยอะขนาดนั้นใครมันจะไปจำได้เล่า! นี่คุณพนักงาน... การที่คุณทำแบบนี้มันเสียเวลาของผมนะรู้ไหม ออกตั๋วให้ผมเดี๋ยวนี้รู้ไหมว่าผมน่ะลูกใคร”

“ดิฉันไม่ทราบหรอกค่ะว่าคุณเป็นลูกของใคร แต่คุณไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้เลยว่าคุณได้ทำการซื้อตั๋วไปจากสายการบินของเรา ดิฉันคงไม่สามารถออกตั๋วให้คุณได้หรอกค่ะ” พนักงานสาวสบตากับลูกค้ามากเรื่องโดยตรง ภายในนัยน์ตาสีฟ้าของเธอดูเด็ดเดี่ยวมั่นคงไม่ยอมให้ใครมาข่มได้

“นี่คุณจะหาเรื่องกันงั้นเหรอ!” ชายคนนั้นเอื้อมมือไปกระชากผมที่เกล้าเป็นมวยสวยจนหลุดลุ่ย รปภ. นอกเครื่องแบบเมื่อเห็นการกระทำของลูกค้าที่ทำร้ายร่างกายพนักงานก็รีบเข้าไปห้ามทันที

“คุณครับ... กรุณาปล่อยมืออกจากผมของเธอและออกไปด้วยครับ” รปภ. เข้ามาล็อคตัวไม่ให้ชายคนนั้นเข้าไปทำร้ายร่างกายของพนักงานได้อีกพร้อมทั้งเชิญเขาออกไปอย่างสุภาพ ส่วนรปภ. คนอื่นก็ช่วยกันไม่ได้คนนอกเข้ามาวุ่นวาย

“นี่แก! ฉันเป็นลูกค้านะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” เขาดิ้นหมายจะสะบัดให้ รปภ. คนนั้นกระเด็นออกไป แต่เนื่องจาก รปภ. ที่เข้ามาทำงานในสนามบินนั้นต่างได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจากสถาบันที่ได้รับความไว้วางใจจึงสามารถรับมือได้อย่างสบายๆ

“ครับ คุณเป็นลูกค้า แต่ถ้าขืนคุณยังต่อต้านเราอยู่คุณจะถูกขึ้นบัญชีแบล็กลิสเป็นลูกค้าที่ไม่พึงประสงค์ต่อสายการบินเรานะครับ” รปภ. ล็อคคอเขาแน่นขึ้นและพยายามทำให้เขาสงบ

“ชิ! ไม่เห็นจะสนใจเลย จะขึ้นก็ขึ้นไป! ... ปล่อยฉัน!” เขาสะบัดตัวอีกครั้ง รปภคลายแขนที่ล็อคคอเขาไว้ออก “คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายพวกแกแน่!

วันนี้เขาจำต้องถอยก่อน... ลูกค้าตัวปัญหาคนนั้นกระทืบเท้าปึงปังออกไปจากสนามบิน

“คุณไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ” รปภ. เอ่ยถามพนักงานสาวที่กำลังจัดทรงผมให้เข้าที่อยู่

“ค่ะ แค่ผมยุ่งนิดหน่อย ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน”

“ฉันว่าคุณไปพักก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวฉันเปลี่ยนเวรให้เอง” พนักงานอีกคนเดินเข้ามา

“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อน” พนักงานสาวเก็บข้างของของตนใส่กระเป๋าแล้วเดินเข้าไปยังห้องพักที่จัดไว้ให้พนักงาน

“คงต้องแจ้งเรื่องนี้ให้คุณปาสคาลทราบก่อน จะได้หาทางแก้ไขกันต่อไป”

 

จากรายงานสถานการณ์ไปถึงปาสคาลและข้อมูลที่ได้มาจากหน่วยข่าวกรองพบว่าชายคนนั้นไม่ได้ทำการจองตั๋วเครื่องบินจริง อีกทั้งเงินในบัญชีธนาคารยังไม่มีซักกะเพนนีเดียว ชื่อจริงของเขาคือ อดัม โลว์ เป็นพวกนักเลงข้างถนนที่วันๆเอาแต่สร้างความเดือนร้อนให้กับประชาชนและดูเหมือนว่าจะมีใครซักคนจ้างให้เขามาก่อกวนในสนามบินของเขา

“จัดการรักษาความปลอดภัยให้เข้มงวดมากขึ้นกว่าเก่า อย่าให้ใครมาก่อเรื่องอีกเป็นครั้งที่สอง” ปาสคาลกำชับและสั่งให้เขาไปเพิ่มมาตรการความปลอดภัย อย่างที่เจ้านายของเขาพูด ความปลอดภัยต้องมาก่อน เขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

(รับทราบครับ ผมจะรีบไปปฏิบัติตามทันที)

ปาสคาลกดวางสาย ปิดโน๊ตบุ๊คเครื่องเล็กที่ตนใช้ทำงานก่อนจะนวดสันจมูกเล็กน้อย

“อีกไม่นานคงต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาแน่ๆ” การที่อยู่ๆพวกกุ๊ยจะมาระราน สร้างความวุ่นวายให้แก่สนามบินของเขานั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย มันจะต้องมีเบื่องหลังอยู่แน่ๆ เบื่องหลังที่คอยป้อนเงินจ้างให้พวกเขามาบั่นทอนความน่าเชื่อถือของธุรกิจเขา

ปาสคาลรีบต่อสายถึงโลเวลล์ทันที

(มีอะไร) เสียงห้าวกรองมาตามสายห้วนๆเหมือนจะไม่ค่อยสบอารณ์นัก ตอนนี้คงกำลังเดทกับคุณพัณณิตาอยู่ล่ะสิ

“ต้องขอประทานโทษด้วยนะครับเจ้านาย พอดีเมื่อซักครู่ได้รับแจ้งรายงานปัญหามาจากสนามบินจึงจะโทรมาแจ้งให้ท่านทราบ”

(เกิดปัญหาอะไรขึ้น) น้ำเสียงของคนปลายสายเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“มีรายงานบอกว่ามีนักเลงคนหนึ่งมาสร้างความวุ่นวายที่สนามบินของเราน่ะครับ จากที่ผมให้คนไปสืบประวัติมาพบว่ากุ๊ยคนนี้เป็นแค่พวกกุ๊ยข้างถนนกระจอกๆเท่านั้นครับ แต่ที่หน้าแปลกก็คืออยู่ๆนักเลงพวกนี้ไม่มีทางมาหาเรื่องพวกเราได้แน่นอนครับ ถ้าไม่มีใครจ้างให้มันมาทำ”

(นายหมายถึงมีคนที่อยู่เบื่องหลังงั้นสิ)

“ครับ ผมว่าหลังจากนี้คงจะต้องมีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ๆเพราะพวกมันคงไม่หยุดเพียงเท่านี้”

(อืม เพิ่มการรักษาความปลอดภัยให้มากขึ้นไปอีก เข้มงวดกับการตรวจสัมภาระของผู้โดยสารให้ดี ไม่แน่ว่าคราวหน้าพวกมันอาจมาพร้อมกับอาวุทก็เป็นได้)

“ครับ ผมจะรีบไปจัดการให้ เจ้านายครับ แล้วเจ้านายจะอยู่ที่นี่กี่วันเหรอครับ”

(ยังไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอน แต่ถ้าเกิดเรื่องด่วนอะไรให้รีบแจ้งทันที)

“ครับ งั้นแค่นี้นะครับเจ้านาย” ปาสคาลกดวางสายไปแล้วต่อสายใหม่เพื่อสั่งงานทันที

 

“เมื่อกี้ใครโทรมาเหรอคะ” พัณณิตาซึ่งนั่งตรงข้ามกับเขาเอ่ยถามเมื่อได้ยินเขาคุยโทรศัพท์เสียงเครียด ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว โลเวลล์จึงพาเธอออกมาหาอะไรทานรองท้องก่อนจะไปทานดินเนอร์ซึ่งเขาแอบไปจองไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ น้ำแข็งไสเย็นชื่นใจราดด้วยน้ำหวานสีแดงโปะด้วยเครื่องต่างๆชวนให้ลิ้มลอง

“ปาสคาลน่ะครับ พอดีว่าเกิดปัญหานิดหน่อย” โลเวลล์ใช้ช้อนตักน้ำแข็งใสขึ้นมาคำหนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” หญิงสาวถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่ได้มีอะไรมากหรอกครับที่รัก คูณไม่ต้องเป็นห่วง” ชายหนุ่มป้อนน้ำแข็งใสเย็นเจี๊ยบให้พัณณิตา ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างอิจฉาในความสวิทหวานของทั้งสอง

“ไม่เกิดเรื่องอะไรร้ายแรงก็ดีแล้วล่ะค่ะ แต่จะดีเหรอคะที่คุณมานั่งอยู่ที่นี่ไม่บินไปจัดการให้เรียบร้อย”

“ปาสคาลจัดการให้หมดแล้วล่ะครับ อีกอย่างผมยังมีเลขาอีกคนที่ยังทำงานอยู่ที่นั้นเพราะฉะนั้นผมแค่ออกคำสั่งพวกเขาก็ไปปฏิบัตตามแค่นั้นเองครับ”

“คุณยังมีเลขาอีกคนเหรอคะ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”

“ครับ เขาชอบไปโน้นมานี่บ่อยๆ ไม่ค่อยมีใครเห็นเขานักหรอกครับ... เอาล่ะที่รัก อย่ามัวพูดเรื่องงานให้มันเครียดเลย เราจะไปทานอะไรต่อกันดี” ชายหนุ่มเดินไปจ่ายเงินค่าน้ำแข็งไสแล้วโอบเอวหญิงสาวออกจากร้านไป

“นี่ในท้องคุณยังมีช่องว่างอีกเหรอคะ เผื่อๆไว้บ้างเถอะค่ะ เดี๋ยวดินเนอร์ที่คืนนี้คุณจองไว้ก็เป็นหมันซะหรอกนะคะ” เขาลากเธอตระเวนหาของกินตั้งแต่ต้นซอยยันท้ายซอย นี่ถ้าไม่ติดว่าพวกเธอจะต้องไปทานดินเนอร์กันต่อเธอคงจะฟาดทุกร้านที่เขาลากเธอเข้าไปแล้ว

“จะเป็นไรไปครับ เราเดินไปกินไปเดี๋ยวมันก็ย่อยเองนั่นแหละ”

“ค่ะ ย่อยเอง... แต่ถ้าเกิดฉันอิ่มขึ้นมาแล้วล่ะก็คุณจะมาขยั้นขยอให้ฉันทานไม่ได้นะคะ” พัณณิตาพูดขณะถูกเขาลากตรงเข้าไปยังร้านขายเครปญี่ปุ่นร้านหนึ่ง

-------------------------------------------------------------------------------------------

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

 
ความคิดเห็น