มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที6 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที6 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่6 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2559 21:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที6 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่6
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
ร่างกายบอบช้ำขยับพลิกตัวอย่างไม่สบายเนื่องจากข้อแขนทั้งสองข้างที่ยังคงถูกรัดมัดด้วยเข็มขัดเส้นหนา เกรซเบือนสายตามองไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่บัดนี้เริ่มจะมีแสงจากดวงอาทิตย์ในยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีทึบเข้ามา คิ้วเรียวเล็กขมวดมุ่นอย่างไม่ชอบใจ เนื่องด้วยอาการเจ็บระบมทั้งร่างมันเลยทำให้เขาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ แถมตอนนี้ยังเหนอะหนะตัวแล้วก็เจ็บตามแขนไปหมด ข้าวก็หิว ไอ้นั่นมันให้เขากินข้าวแค่วันละมื้อเท่านั้น ขนาดหมายังกินอย่างต่ำสองเวลาเลยนะ แล้วนี่มันอะไรกันหละ เขาก็หิวเป็นนะ
 
“โธ่เว้ย เมื่อไหร่จะปล่อยกูวะเนี่ย” ในระหว่างที่พูดสายตาคู่กลมก็มองเงยจ้องยังแขนทั้งสองข้างของตัวเองไม่หยุด ในตอนนี้รอบแขนของเกรซแดงเถือกไปหมดแล้ว บางจุดก็มีเลือดซิบออกมา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรอยม่วงช้ำที่เกิดจากการห่อเลือดอีกด้วย
 
“เมื่อไหร่จะปล่อยแขนซักที...” ในระหว่างที่นอนอยู่เกรซก็ยังขยับปากบ่นไม่หยุด ตัวของเขาสั่นเครือด้วยความหนาวเหน็บจากแอร์ที่เปิดกระทบร่างกายมานับค่อนคืน ดีหน่อยที่ไอ้บ้านั่นมันไม่ได้ทำรอยไว้ตามตัว ไม่งั้นคงจะมีช้ำไปหมดอีกแน่
 
..แกร้กก..!
 
จนเมื่อเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นสายตาของคนตัวขาวจึงต้องรีบตวัดมองร่างของผู้มาใหม่ในทันที พอพบว่าเป็นใครจากใบหน้าที่นิ่งเรียบก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ เกรซมองจ้องเจ้าของร่างสูงอย่างไม่ยอมละสายตา ยิ่งเมฆเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่แววตาของเขาก็แข็งกร้าวมากเท่านั้น
 
“มาปล่อยแขนกูได้แล้ว”
“มีสิทธิออกคำสั่งกับกูด้วยหรือไง”
“แค่อยากอาบน้ำก็เท่านั้น” เกรซว่ากลับออกไปจนเมื่อเมฆยอมดึงเข็มขัดที่รัดแขนอยู่ออกให้ ข้อแขนเล็กทั้งสองข้างก็อ่อนพับหมดแรงลงในทันที เกรซรีบพยุงร่างกายให้ลุกขึ้นนั่ง ก้มสายตามองยังแขนของตัวเองที่ปรากฏร่องรอยแผลให้เห็นอย่างชัดเจน
 
“เข้าไปอาบน้ำ” เมื่อเมฆสั่งออกมาแบบนี้เกรซจึงยอมที่จะพยุงร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างไม่อิดออด ที่ไม่ต่อปากต่อคำก็เพราะว่าตัวเขาอยากจะอาบน้ำอยู่ตั้งแต่แรก จนพอลุกยืนเต็มความสูงได้อาการเจ็บแปลบบริเวณเบื้องล่างก็ส่งผลให้เกรซต้องชะงักข้อขาลง ยืนนิ่งได้ไม่นานเท่าไหร่คนตัวเล็กก็กัดฟันพาตัวเองเดินเข้าไปจนถึงด้านในของห้องน้ำจนได้
 
“แค่กๆ!” ในยามที่ลับจากสายตาของใครอีกคน เสียงไอของอาการคอแห้งก็หลุดดังไม่หยุด คนตัวเล็กรีบโน้มตัวลงยังอ่างล้างมือก่อนจะใช้มือกดเปิดน้ำแล้วใช้ปากรองดื่มอย่างกระหาย หลังจากที่ดื่มน้ำจนพอใจสิ่งถัดไปที่เกรซเลือกทำก็คือการแปรงฟัน เขาแสร้งทำนั่นนี่ให้ช้าเพื่อที่จะได้ไม่ต้องออกไปหาเมฆเร็วๆ ยิ่งลดเวลาได้เท่าไหร่มันก็ยิ่งดีเท่านั้นแหละ
 
“แม่ง...” ในระหว่างที่ทำความสะอาดเบื้องล่างของตัวเอง หยาดน้ำรักของใครอีกคนที่ไหลย้อนปนลงมากับเลือดภายในร่างกายก็ทำให้เกรซต้องถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรมากมาย แล้วทำไมมันถึงยังจะต้องรุนแรงขนาดนี้ด้วยหละ
 
..ปังๆๆ!!...
 
“เร็วๆ!!”
“รู้แล้ว!!” เกรซตะโกนสวนกลับไปพร้อมกับร่างกายที่รีบอาบน้ำล้างหน้าพร้อมหยิบผ้าขนหนูภายในห้องน้ำมาคลุมตัวเอาไว้ พอเดินออกไปด้านนอกได้เสื้อผ้าชุดใหม่ก็ถูกใครอีกคนโยนมาให้ เกรซก้มเก็บเจ้าชุดที่เพิ่งตกลงพื้นก่อนจะจัดการสวมทับลงบนร่างกายตัวเอง
 
“เดินตามกูออกมา”
“จะพาไปไหน”
“เสือก” คำสั้นๆจากปากของเมฆดูเหมือนจะสร้างความหงุดหงิดให้เกรซไม่น้อย คนตัวเล็กยอมก้าวขาเดินตามร่างกายของใครอีกคนอย่างจำยอม จนเมื่อชั้นที่เมฆกดคือชั้นล่างสุด ดวงตาคู่กลมของคนมองก็ต้องเบิกกว้างอย่างสนใจ
 
เขากำลังจะได้ออกไปข้างนอกงั้นหรอ...
ถ้าอย่างงั้น
 
“ไม่ต้องเสือกคิดหนี ถ้าไม่ได้โง่ดักดาน ก็คงจะรู้ว่าหนีให้ตายก็ไม่พ้น” ซึ่งเสียงของเมฆมันก็ชะงักความคิดของเขาเอาไว้
“แล้วจะพากูไปไหนหละ”
 
“มึงมีหน้าที่แค่ตามกูมาเท่านั้น” เกรซถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ ข้อขาเล็กก้าวเดินตามคนตัวสูงไปจนถึงลานจอดรถที่อยู่ด้านหน้า พอมองย้อนกลับไปเบื้องหลังภาพที่ปรากฏให้เห็นก็คือตึกขนาดสูงที่ด้านนอกมีป้ายของคำว่าโรงแรมติดประดับอยู่ ที่แท้ก็เปิดโรงแรมบังหน้านี่เอง แต่ถึงอย่างนั้นเกรซก็เลิกสนใจแล้วทรุดตัวนั่งเข้าไปยังรถยนต์คันดำเงาที่จอดรออยู่
 
..ปึก..
 
พอปิดประตูรถลงได้ก็มีเพียงความเงียบที่เคลือบเต็มตลอดเส้นทาง
“จะพาไปโรงพยาบาลหรอ” จนเมื่อเห็นเส้นทางที่เมฆมุ่งตรงไปเกรซจึงอดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
 
“อืม”
“จะพาไปหาทายกับบอลสินะ” ถึงแม้ประโยคการพูดจะไม่แสดงออกถึงท่าทางใด แต่ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงที่แอบแผ่วลงไปของเกรซก็สร้างความพึงพอใจต่อคนฟังอย่างเมฆได้ไม่น้อย เมื่อรถจอดลงยังที่หมายได้ข้อแขนเล็กก็ถูกดึงกระชากโดยมือหนาของใครอีกคน เกรซหละไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่ามันจะกระชากเขาทำไม ในเมื่อที่จริงแล้วตัวเขาก็ยอมเดินตามมันอยู่แล้วแท้ๆ ชอบใช้กำลังอยู่ได้
 
“กูไม่อยากเจอสองคนนั้น” เกรซพูดเสียงเรียบนิ่งอีกตามเคย
“ทำไม กลัวความผิดที่ตัวเองทำว่างั้น”
“กูไม่ได้ทำอะไรผิด เพื่อนมึงนั่นแหละที่โง่ล้มตกบันไดลงไปเอง”
“ตอแหล !มึงจงใจปล่อยมือไอ้บอล”
 
“ไม่ใช่” ซึ่งเกรซก็ยังคงเถียงใจขาดอย่างไม่มีทางยอม ในตอนนี้เขาทั้งคู่ยืนอยู่บริเวณหน้าห้องพิเศษของบอลเป็นที่เรียบร้อย แต่ด้วยการที่เกรซพูดแบบนี้ มันเลยช่วยชะลอเวลาที่ต้องพบเจอกับความจริงให้ช้าลงไปได้อีก
 
“กูไม่ได้เป็นคนผลักบอลลงไป...แต่บอลตกบันไดลงไปเอง กูแค่ปล่อยมือแต่กูไม่รู้ว่า....”
“เดินตามเข้ามา” ไม่ต้องรอให้คนตัวเล็กพูดจบเมฆก็เอ่ยขัดด้วยความรำคาญ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเกรซร้ายขนาดไหน แค่คิดจะฆ่าคนมันยังแย่ไม่พออีกหรือไง แล้วนี่อะไร ยังจะกล้ามาหน้าด้านปั้นแต่งเรื่องเพื่อให้ตัวเองเป็นคนบริสุทธิ์อีก น่าสมเพชยิ่งกว่าอะไรดี
 
...แกร๊กกก...
 
พอเมฆเปิดประตูขาของเกรซก็ดูเหมือนจะชะงักในทันที
 
“มาดูหลานหรอวะไอ้เมฆ!แล้วนั่นมึงพาใครมาด้วย” จนเมื่อเสียงของคนไข้อย่างบอลดังขึ้น สีหน้าของเกรซก็เริ่มแสดงอาการสลดลงอย่างเห็นได้ชัด เกรซก้าวเดินให้พ้นห่างจากแผ่นหลังกว้างของเมฆ ดวงตาคู่กลมมองตรงไปยังร่างบอลเตียงซึ่งปฏิกิริยาของบอลที่เห็นเขา ก็ดูเหมือนจะยิ่งชัดเจนว่าแม้แต่บอลเองก็ยังเชื่อว่าเกรซจงใจที่จะทำให้ตนตกบันไดจนเกือบจะแท้ง
 
“พี่เกรซ...”
“ฉันอยากคุยกับทาย” เกรซไม่สนใจเสียงของบอลแต่กลับเลือกจะมองไปยังอดีตคนรักของตัวเองที่ยืนอยู่อีกมุมของเตียง ไม่ต้องรอคำตอบหรือข้อตกลงจากใครเกรซก็ก้าวขาเดินเข้าไปหาทายในทันที
 
ก็ทำไมหละ ก็เขาอยากคุยด้วยนี่...
“ตามออกมา” จนเมื่อทายพูดออกมาแบบนี้เกรซจึงหลุดยิ้มแล้วรีบก้าวเดินตามคนรักเก่าของตัวเองออกไป ถึงแม้จะมีสายตาสมเพชจากเมฆและแววตาปนน้อยใจของบอลมองตามมาด้วยก็เถอะ
 
..กึก..
 
“มีอะไร” พอออกมาด้านนอกได้ทายก็ขยับปากถามอย่างไม่รอเวลา
“พี่ทาย คือ...เกรซคิดถึงพี่” ในระหว่างที่พูดดวงตาคู่กลมก็เงยสบดวงหน้าของอดีตคนรักไปด้วย เกรซทำท่าจะอ้าแขนกอดใครอีกคนแต่เมื่อทายขยับก้าวเท้าถอยหนีเขาจึงต้องหยุดชะงัก เจ้าของดวงหน้าน่ารักฉายแววตาสั่นระริกออกมา เช่นเดียวกับหยาดย้ำสีใสในหน่วยตาที่กำลังเอ่อคลอ ปกติเกรซไม่ใช่คนร้องไห้ง่าย แต่ทุกๆครั้งที่มันเป็นเรื่องของทายเขาก็จะเป็นแบบนี้แหละ
 
“เกรซขอกลับไปอยู่กับพี่ได้มั้ยครับ...”
“ไม่”
“.........”
 
“หมดธุระแล้วใช่มั้ย พี่ขอตัว” คนตัวสูงเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างไม่คิดจะหันสนใจบุคคลตัวเล็กที่กำลังยืนก้มหน้านิ่ง เกรซมองพื้นตรงหน้าด้วยสายตาที่พร่าเต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสีสดขบเม้มเข้าหากันแน่นยิ่งไปกว่านั้นภายในสมองยังพยายามพร่ำบอกตัวเอง
 
ว่าในตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว...
 
# # # # #
 
แต่งย๊ากยาก5555
ใครงง แนะนำให้ไปอ่าน เวรกรรมหัวใจ ก่อนนะครับบ
 
หรือไม่ก็ ถ้าขี้เกียจเดี๋ยวผมจะอธิบายคร่าวๆตรงนี้ให้
 
คือ เกรซกับทายเป็นแฟนกัน แต่เกรซดันนอกใจทายแล้วไปเล่นชู้กับบอลซึ่งเป็นบอดิการ์ดในบ้านของทาย แล้วพอทายรู้ความจริง ทายเลยไปเอาคืนที่บอล ทายนางรักเกรซมากเลยไม่กล้าทำอะไรเมีย สุดท้ายทุกอย่างเลยลงที่บอลหมด ทำร้ายร่างกายไปมาจนก็เสือกได้กันเอง พอทายกับบอลเริ่มจะรักกัน เกรซเลยรู้สึกโกรธ ละเกิดหวงผัวตัวเองอย่างทายขึ้นมา เลยหาทางแกล้งบอลซึ่งก็เป๋็นชู้เก่าตัวเองนั่นแหละ
จนตอนบอลท้อง(เรื่องของทายบอลเคะท้องได้) เกรซเลยไปแกล้งอีท่าไหนจนบอลตกบันไดเกือบแท้งไม่รู้
และเมฆก็เป็นเพื่อนบอล เลยเกิดหมั่นไส้ เอาตัวเกรซมา
 
ก็ตามนั้นหละครับ
อาจงงๆหน่อยเพราะเรื่องมันค่อนข้างซับซ้อน5555
 
 
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น