facebook-icon

สวัสดีนักอ่านทุกคนค่ะ นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกจึงอาจจะน้ำเยอะ มีฉากที่ไม่น่ามี หรืออื่นๆประการทั้งปวง ยังไงก็อ่านเพื่อความสนุกเนอะ อย่าคิดมาก 55

บทที่ 22 ช่วงเวลาพักผ่อน 100%

ชื่อตอน : บทที่ 22 ช่วงเวลาพักผ่อน 100%

คำค้น : ลอนดอน, ครูอนุบาล, นักธุรกิจหนุ่ม, ทาสแมว, จิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2559 08:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22 ช่วงเวลาพักผ่อน 100%
แบบอักษร

รถโรลส์รอยซ์เลี้ยวเข้าไปในซอยซึ่งเป็นที่ตั้งของอพาร์ทเม้นท์ที่พัณณิตาอาศัยอยู่ เหล่าผู้คนในระแวกนั้นเมื่อเห็นรถหรูที่ไม่รู้จักแล่นเข้ามาก็ต่างชะเง้อชะโงกหน้าออกมาอย่างอยากรู้อยากเห็น จู่ๆก็มีรถแบบนี้เข้ามา... คนที่นั่งข้างในจะเป็นใครกันนะ พวกยากูซ่า มาเฟีย หรือว่าจะเป็นพวกเจ้าพ่อมาตามทวงหนี้กันแน่ ประตูรถฝั่งขวาเปิดอ้าออก ชายในชุดสูทสีดำวิ่งมาอย่างกระตือรือร้นเพื่อมาเปิดประตูฝั่งซ้าย

ฮือฮา

เสียงร้องดังอึกทึก โลเวลล์ก้าวออกมาจากรถพร้อมกับกุหลาบช่อใหญ่ นัยน์ตาสีเทาคมกริบตวัดมองรอบข้างเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปภายในอพาร์ทเม้นท์ ความหรูหราร่ำรวยที่เปล่งออกมาทำให้อพาร์ทเม้นแห่งนี้ดูทรุดโทรมลงถนัดตา ผู้คนที่ต่างออกมาชะโงกหน้าดูต่างวิพากษ์วิจารณ์เมื่อเห็นรัศมีความน่ายำเกรงของผู้กุมบังเหียนบริษัทยักษ์ใหญ่ในอังกฤษ

“ห้องของพัณณิตาอยู่ชั้นไหน” ชายหนุ่มเอ่ยถามขนะเดินตรงเข้าไปในลิฟต์ ทั้งยามและผู้ดูแลอพาร์ทเม้นท์ต่างกระตือรือร้นวุ่นวายเมื่อเห็นแขกที่นั่งรถหรูอย่างที่คนธรรมดาได้แค่คิดฝัน

“ชั้นสอง ห้างทางซ้ายมือครับเจ้านาย” ปาสคาลชี้ไปที่ห้องริมสุดทางเดินซึ่งมีกระถางต้นไม้ห้อยประดับอยู่ที่หน้าประตู ชายหนุ่มก้าวเท้าออกจากลิฟต์แล้วเดินตรงเข้าไป หัวใจของเขาเต้นตึกตักด้วยไปความตื่นเต้น

อีกนิดเดียว... อีกแค่อึดใจเดียวเขาก็จะได้กอดเธอให้หายคิดถึงแล้ว

กิ๊ง ก่อง

เสียงกดกริ่งดังขึ้น พัณณิตาซึ่งกำลังนั่งดูหนังอยู่บนโซฟาในโซนห้องรับแขกก็ประหลาดใจว่าใครกันนะที่มาหาเธอ วันนี้คุณครูเมย์ไปเที่ยวสวนน้ำกับครอบครัวซึ่งไม่น่าจะมาหาเธอได้ หรือว่าจะเป็นผู้ดูแลอพาร์ทเม้นต์ แต่ว่าเธอก็จ่ายค่าเช่าห้องครบหมดแล้วไม่น่าจะมีธุระอะไรกับเธออีก

“ใครกันคะ” หญิงสาวกดรีโมทหยุดเล่นหนัง ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปหน้าประตู

“บริการรูมเซอร์วิสครับ มีคนฝากของมาส่งถึงคุณ” เสียงทุ้มของบุรุษทำให้เธอยิ่งประหลาดใจว่าอพาร์ทเม้นต์ของเธอมีบริการรูมเซอร์วิสตั้งแต่เมื่อไหร่... หรืออาจจะเป็นพนักงานไปรษณีย์ที่เพิ่งกลับไปเมื่อซักครู่ก็เป็นได้ เขาคงจะลืมส่งของให้เธอเลยต้องวนกลับมาอีกรอบ

“ค่า รอซักครู่นะคะ” หญิงสาวปลดโซ่แล้วบิดลูกบิดแง้มเปิดประตูออก ทันใดนั้นก็มีท่อนแขนแข็งแกร่งจับประตูไว้แล้วเปิดให้มันอ้ากว้างกว่าเก่า มือหนาจับข้อมือบางกระชากเข้าหาตัวจนเธอกระแทกเข้ากับแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ วงแขนของเขาค่อยๆบีบรัดเธอแน่นจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก

“มีคนฝากความคิดถึงมาส่งถึงคุณนะครับที่รัก” ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่คุ้นตาทำให้พัณณิตาคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว คิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ

“คุณโลเวลล์!” ร่างบางกระโดดกอดคล้องคอชายหนุ่มไว้อย่างดีใจ “คุณโลเวลล์จริงๆใช่ไหมคะเนี่ย คุณมาที่นี่ได้ยังไง ตอนนี้คุณน่าจะอยู่ที่อังกฤษไม่ใช่เหรอคะ”

“ก็ผมจริงๆจะเป็นใครล่ะครับที่รัก ประหลาดใจล่ะสิ ผมกะจะมาเซอร์ไพรส์คุณนะครับ” โลเวลล์ยื่นกุหลาบช่อใหญ่ให้หญิงสาวพร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มหล่อนหนึ่งฟอด

“ผมให้คุณนะครับ ดอกไม้สวยๆย่อมต้องคู่กับผู้หญิงสวยๆอย่างคุณอยู่แล้ว”

“ขอบคุณนะคะคุณโลเวลล์ คุณทำฉันเซอร์ไพรส์มากๆ ฉันดีใจมากที่คุณมาหาฉัน” พัณณิตาเดินอุ้มช่อกุหลาบกลับเข้าไปภายในห้องโดยมีโลเวลล์เดินตามไปติดๆ ระหว่างที่ตามเข้ามาเขาก็มองซ้ายมองขวาหาว่ามีผู้ชายคนอื่นนอกจากเขาอยู่ในห้องอีกหรือไม่

“ห้องอาจจะรกไปซักหน่อย แต่ตามสบายเลยนะคะคุณโลเวลล์” หญิงสาวนำดอกกุหลาบแบ่งออกไปใส่แจกันแล้วจัดขนมออกมารับรอง โลเวลล์ไล้ให้พวกปาสคาลกลับไปยังโรงแรมที่เขาได้จองเอาไว้ให้พวกนั้นพักระหว่างที่เขาอยู่ที่นี่

“ห้องของคุณสวยมากที่รัก ผมชอบมันมากๆ” ชายหนุ่มเดินไปที่ชั้นหนังสือหยิบดูหนังสือหลายเล่ม

“แต่ยังไงก็สู้ของคุณไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละค่ะ อพาร์ทเม้นท์ของฉันไม่ได้สูงที่สุดในประเทศไทยเหมือนของคุณหรอกนะคะ” เพ้นเฮ้าส์ของเขาทั้งสูงและหรูหราจนอพาร์ทเม้นท์ถูกๆที่เธอเช่าอยู่กลายเป็นกระต๊อบได้เพียงชั่วพริบตา

“ไม่ต้องสูงสิครับถึงจะดี เวลาไปไหนมาไหนก็สะดวกแถมเวลาลิฟต์เสียก็ไม่ต้องหอบวิ่งขึ้นชั้นสูงๆให้เหนื่อย”

“คุณควรคิดถึงตึกของตัวเองมั้งนะคะ” พัณณิตาแอบบ่นแล้วเดินเข้ามานั่งใกล้ๆเขา “ว่าแต่จู่ๆมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอคะ หรือว่าคุณวางแผนจะมาขยายบริษัทที่ประเทศไทย”

“ไม่ครับ ครั้งนี้ผมมาเป็นการส่วนตัว ผมมาหาคุณโดยเฉพาะ” โลเวลล์จับพัณณิตาให้ขึ้นมานั่งบนตักของตน

“มาหาฉัน? ดูท่าคุณจะว่างจริงๆนะคะ แล้วงานของคุณจัดการเสร็จหมดแล้วเหรอคะ”

“งานใหญ่ๆน่ะเสร็จหมดแล้วล่ะครับ... เหลือแต่งานเล็กๆโยนให้ปาสคาลมันทำไปเพราะธุระที่เกี่ยวกับคุณมันสำคัญกว่า”

“สรุปแล้วที่มาที่นี่เพราะคุณมีธุระกับฉันจริงๆใช่ไหมคะเนี่ย”

“ครับ ผมจะมาดูให้แน่ใจว่ามันมีผู้ชายคนไหนตาสูงหวังมาจีบดอกฟ้าของผมรึเปล่า” ชายหนุ่มยกมือขึ้นกอดอก ถอนหายใจฟึดฟัด

“มาจีบ? นี่คุณอุตส่าห์มาที่นี่เพียงแค่คิดว่าฉันจะถูกผู้ชายคนอื่นจีบเนี่ยนะคะ ฮ่าฮ่าฮ่า คุณโลเวลล์ คุณคิดอะไรของคุณเนี่ย” หญิงสาวหัวเราะร่าเมื่อทราบเหตุผลที่เขามาที่นี่

“โธ่... อย่างหัวเราะสิครับที่รัก ผมจริงจังกับเรื่องนี้มากนะ โดยเฉพาะผู้ชายที่เคยเข้าห้องคุณมาครั้งก่อน ผมไม่ไว้ใจมันที่สุดแล้ว” โลเวลล์มองตาขวาง

“คุณโลเวลล์คะ จริงๆเขาก็จีบฉันเหมือนกันนั่นแหละค่ะ...” พัณณิตาเอ่ยแหย่เขา

“นั่นไง! ไอหมอนั่นจริงๆด้วย ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนครับ ผมจะไปจัดการมันไม่ให้มันมายุ่งกับคุณอีก” โลเวลล์ขมวดคิ้ว เป็นอย่างที่เขานึกเอาไว้ไม่มีผิด

“ใจเย็นๆสิคะ ถึงเขาจะมาจีบฉัน... แต่ใช่ว่าฉันจะตอบตกลงเขานี่คะ”

                “แน่นอน คุณต้องปฏิเสธมันไปอยู่แล้วเพราะคุณมีผู้ชายที่สมบูรณแบบอย่างผมอยู่แล้วทั้งคน”

                “แหวะ! คนอะไรหลงตัวเองชะมัด” พัณณิตาหยิกแก้มสากอย่างมันเขี้ยว “แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ ฉันปฏิเสธเขาไปเพราะตอนนี้ฉันมีคุณอยู่แล้ว”

                พัณณิตาคลี่ยิ้มหวาน ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มสากของชายหนุ่มอย่างใจกล้า

“อ่า... ชื่นใจจังเลยครับ” อารมณ์ฉุนเฉียวค่อยๆมลายหายไป โลเวลล์จูบกลีบปากนุ่มแล้วถอนออก “ที่รักครับ... เราห่างกันก็เกือบเดือน ผมคิดถึงคุณแทบขาดใจ”

ใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มรุกชิดเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ปลายจมูกโด่งของเขาชนกับปลายจมูกมนเล็กๆของเธอ ริมฝีปากหยักหนาค่อยๆประกบแนบชิดอีกครั้ง พร้อมกับจูบอย่างดูดดื่มด้วยความรู้สึกรักใคร่เสน่หา วงแขนแข็งแรงเหมือนคีบเหล็กกอดรัดไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน ร่างหนาค่อยๆโน้มตัวกดให้ร่างบางนอนราบไปกับพื้น “วันนี้แหละ... คุณเสร็จผมแน่”

โลเวลล์สอดมือซุกซนเข้าไปลูบไล้เอวบาง พัณณิตาจักกะจี้ยุกยิก พยายามจะดิ้นออกแต่ร่างหนาของโลเวลล์กดทับไว้ไม่ให้เธอไปไหน ริมฝีปากร้อนที่ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมห่าง นัยน์ตาสีเทาลึกลึกแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์จ้องมองใบหน้านวลอย่างรักใคร

“เกือบหนึ่งเดือนที่เราจากกัน... คุณคิดถึงผมบ้างไหมครับ” ฟันขาวขบกัดติ่งหูเบาๆ น้ำเสียงทุ่มเซ็กซี่กระซิบถามข้างหู

“คะ... คุณโลเวลล์... ” หญิงสาวเจอกระบวนท่าร้ายกาจของชายหนุ่มทำให้เธอสั่นเทาไปทั้งตัว

“ว่าไงครับ คุณคิดถึงผมรึเปล่า” ชายหนุ่มลากลิ้นลามเลียซอกคอพลางเม้มน้อยๆ

“คะ คะ คิดถึงค่ะ ฉันคิดถึงคุณ”

“ผมก็คิดถึงคุณครับ คิดถึงมากๆ ขาดคุณไปแล้วผมรู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังจะขาดใจตาย”

“วะ อ่า... เวอร์ไปแล้วค่ะ” เล็บยาวจิกเข้ากับบ่ากว้าง

“ไม่เวอร์หรอกครับ” โลเวลล์กุมมือทั้งสองข้างที่ยันแผ่นอกของเขาอยู่ ก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆอยู่ภายในหลักฐานชั้นดีว่าเขาตื่นเต้นดีใจขนาดไหน “รู้สึกไหมครับ”

“คะ... ค่ะ หัวใจของคุณเต้นแรงมาก”

“นั่นก็เพราะอยู่ใกล้ๆคุณยังไงล่ะครับ อ่า... ที่รักครับ คุณเสกคาถาอะไรใส่ผมรึเปล่า ทำไมผมถึงได้ทั้งรักทั้งหลงคุณหัวปักหัวปำขนาดนี้” ชายหนุ่มพูดเสียงเบาคล้ายกับคนละเมอแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หญิงสาวได้ยิน

“คุณโดนฉันเสกคาถาคุณไสยใส่แล้วล่ะค่ะ ชั่วชีวิตนี้คุณไม่สามารถไปชอบผู้หญิงคนอื่นได้อีกนอกจากฉันคนเดียวเท่านั้น ไม่อยากนั้นคุณจะโดนสาดข้าวสารเสกจนปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัว”

“ผมกลัวแล้วครับทูนหัว ชั่วชีวิตนี้ต่อไปผมจะมีแค่คุณคนเดียว” โลเวลล์เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว “แต่คุณก็ต้องเข้าใจผมหน่อยนะครับ ผมมันมีความต้องการสูงอาจจะทำโน้นทำนี่กับคุณบ่อยบ้าง ฟิตร่างกายของคุณไว้ให้พร้อมนะครับ”

“พูดอะไรคะเนี่ย ทะลึ่งจริงๆเลย” เพราะมือของเธอไม่ว่าง พัณณิตาเลยชะโงกหน้างับปลายจมูกโด่งของเขา

“ใครกันแน่ครับที่ดื้อ!” เมื่อได้โอกาสโลเวลล์ก็ถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็วจนร่างทั้งสองเปลือยเปล่า เสื้อผ้าถูกเหวี่ยงทิ้งกระจัดกระจาย เนื้อขาวเนียนแนบชิดกับเนื้อสีครามเข้มและกล้ามที่เป็นลอนคลื่น หญิงสาวอายจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงกล่ำ โลเวลล์จับพัณณิตาให้พลิกมานอนบนแผ่นอกของตน รีโมทที่ถูกวางทิ้งไว้บนพื้นถูกทับจนโดนปุ่มเล่นหนังต่อแต่ดูเหมือนร่างทั้งสองจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

“ผมขอนะครับที่รัก” น้ำเสียงทุ่มที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกเต็มเปี่ยมทำให้หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวสั่นสะท้าน ท่อนแขนเรียวบางโอบกอดรอบคอของชายหนุ่มไว้แน่น

“อย่าทำฉันเจ็บนะคะ” พัณณิตาหลับตาปี๋พลางหอบหายใจ

 

“ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณเจ็บเด็ดขาด... ผมรักคุณนะครับ ที่รักของผม”

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

รักนักอ่านทุกท่านนะคะ

ความคิดเห็น