เงาแห่งรัตติกาล

ขอบคุณทืี่ติดตามผลงานค่ะ เรื่องนี้ทำอีบุ๊ค

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 1

คำค้น : เมียเด็ก,เมียนางซิน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2559 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 1
แบบอักษร

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126444/1645714407-member.jpg

 

ตอนพิเศษ

1

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126444/2025541430-member.jpg

 

ดวงตากลมโตสุกสกาวใส กำลังจ้องมองคฤหาสตรงหน้าที่ดูใหญ่อลังการราวกับพระราชวังในเทพนิยายในการ์ตูนที่เธอเคยดูและเคยอ่าน สายตากวาดมองไปรอบราว ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งแปลกใหม่ที่ได้พบได้เห็น

“ขวัญ...ต่อไปนี่คฤหาสแฮนซันจะเป็นที่หลบพักพิงของหนูนะ อยู่กับยายไม่ต้องกลัวอะไรนะ ยายจะไม่ทิ้งหลานไปไหน”หญิงชรากล่าวขึ้น มือหยาบเหี่ยวลูบหัวหลานสาวอย่างรักใคร่ ใยหนอฟ้าถึงได้กลั่นแกล้งหลานสาวของเธอให้ได้พบเจอแต่มีเศร้าโศกเสียใจ

เด็กหญิงของขวัญ สาวน้อยรูปร่างบอบบาง หน้าตาน่ารักน่าชังราวกับตุ๊กตา ผิวที่ขาวเนียลราวกับน้ำนมแกะ ใบหน้าอมชมพูจัดเมื่อเจอกับแสงแดด ดวงตากลมโตสุกสกาวเปล่งปลั่งเป็นระยิบระยับ สาวน้อยผู้น่าราวกับเทพธิดา แต่ชีวิตที่น่าภัพบิดาเสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุไปเมื่อตอนยังได้ 1 ขวบ ทำให้ต้องอยู่กับมารดามาเรื่อยมา ชีวิตที่เรียบง่ายท่ามกลางความรักความอบอุ่นของมารดาที่ประคับประงมลูกสาวสุดรักสุดดวงใจให้เติบโตเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อย เพียบพร้อม ต่อให้ยากลำบากแค่ไหน แม่คนนี่ก็สามารถที่จะทำเพื่อลูกสาวสุดรักได้เสมอ แต่..เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อโรคร้ายที่รุมเร้าคราดชีวิตหญิงสาวไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนมา ปล่อยทิ้งเด็กน้อยที่กำลังเติบใหญ่อยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบเหงา ไร้อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของมารดาที่โอบทุกคืนในยามก่อนนอน

“นี่หรอ หลานสาวของอิ่ม น่าตาน่ารักเชียวนะ ชื่ออะไรหรอจ๊ะสาวน้อย”มาดามอลิสเซียประมุขใหญ่ของบ้านถามขึ้น เมื่อคนเก่าคนแก่ของบ้านได้พาหลานสาวเข้ามาอยู่ด้วย เมื่อแรกเห็นตาเธอกับต้องตาต้องใจเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมากด้วยความที่มีบุตรเพียงคนเดียวและตอนนี้ไปศึกษาต่อยังต่างประเทศทำให้เธอรู้สึกเหงามากกว่าเดิม เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าที่น่าตาน่ารักน่าชังทำให้เธอรู้สึกถูกชะตาขึ้นมา

“สวัสดีคะหนูชื่อของขวัญค่ะ”สาวน้อยตอบผู้ใหญ่ตรงหน้าอย่างสุภาพเหมือนที่มารดาของเธอสอนมาตลอดว่าให้นอบน้อมต่อผู้ใหญ่

“มาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันนะ ฉันจะส่งเสียเลี้ยงดูหนูเอง”น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความอบอุ่นทำให้ยายอิ่มยิ้มออกมาอย่างดีใจที่เจ้านายของหล่อนนั้นเอ็นดูหลานสาวของหล่อน

เด็กสาวน้อยที่ไร้เดียงสาเกินกว่าที่จะรู้ว่ามารดานั้นไม่ได้อยู่กับตนแล้ว ชีวิตข้างกายที่ว่างเปล่าไร้วี่แววของมารดาทำให้เด็กน้อยเริ่มที่จะร้องหาผู้เป็นมารดาด้วยความคิดถึง

“ฮือออ แง.... ฮึก..... แม่จ๋า....แม่จ๋าอยู่ไหน ขวัญคิดถึงแม่จ้า...ฮือออ”เสียงร้องลั่นของเด็กสาวที่ดังขึ้นด้วยความคิดถึงมารดาที่ไม่เจอมาหลายวัน

“เสียงเด็กที่ไหนร้องว่ะ”เสียงทุ้มเอ๋ยขึ้นอย่างสงสัยก่อนที่จะเดินไปตามเสียงร้องที่ดังลั่น

“ฮึก...ฮือออ แม่จ๋า...แม่จ๋าอยู่ไหน ขวัญคิดถึงแม่จ๋า...แม่จ๋า ฮือออ”เด็กสาวน้อยยืนร้องไห้คิดถึงมารดาอย่างหนัก ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อหามารดา เธอไม่ได้เจอหน้ามารดาหลายวัน ไม่ได้กอดมารดาเหมือนที่กอดทุกครั้งในยามหลับใหล ความไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่ยังไม่สามารถแยกแยะอะไรออกได้ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มารดาของเธอนั้นได้ล่วงลับไปนานแล้ว

 

“สาวน้อยร้องไห้ทำไมคะ?”เด็กหนุ่มถามขึ้นเมื่อเขาเดินตามเสียงมาเรื่อยๆก็พบเด็กสาวน้อยกำลังยืนร้องไห้เสียใจที่ข้างสระว่ายน้ำ

“ฮึก!...หนู....คิดถึงแม่...แม่จ๋าอยู่ไหน ฮือออ”

“โอ้ๆ ไม่ร้องนะคะเด็กดี หยุดร้องนะคะ เดี่ยวคุณแม่ของหนูก็กลับมาแล้ว ไม่ร้องนะคะคนเดียวของคุณนิโคล์”เด็กหนุ่มอุ้มเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอดก่อนที่จะโยกตัวไปมาเพื่อปลอบโยนเด็กน้อยให้หยุดร้องไห้

นิโคลัส แฮนซัน ทายาทคนเดียวของมาดามอสิลเซียและคุณนิคาไลน์ เจ้าพ่อมาเฟียทรงอิทธิพล นิโคลัสเดินทางไปศึกษาต่อยังต่างประเทศเพื่อกลับมาบริหารงานบ้าน ช่วงเวลานี่เป็นช่วงปิดเทอมทำให้เขาเดินทางกลับมาบ้านเพื่อมายังพักผ่อน

“ฮือออ หนูคิดแม่ หนูอยากกอดแม่ ฮือออ แม่จ๋าอยู่ไหน”เด็กน้องของขวัญร้องไห้ซบอกชายหนุ่มอย่างสะอึกสะอื่น

“คนสวยอย่าร้องไห้ไปเลยนะคะ เดี่ยวจะมาสวยน่า คนสวยชื่ออะไรเอ๋ย?”นิโคลัสถามชื่อเด็กน้อยในอ้อมกอดของตน

“หนู....ฮึก!...หนูชื่อของขวัญคะ ฮือออ แม่จ๋า!!! แม่จ๋าอยู่ไหน!!”เสียงร้องที่แผดดังลั่น ทำให้นิโคลัสทำตัวไม่ถูกเขาไม่เคยปลอบเด็กคนไหน เด็กสาวน้อยตรงหน้าคือคนแรก

“ชูร์....ไม่ร้องนะคะคนดีของคุณนิโคล์ เดี่ยวคุณนิโคล์พาไปกินไอติมนะ ไปกินไหมคะคนดีของคุณนิโคล์”ไม้ตายสุดท้ายที่เขางัดออกมาใช้กลับใช้ได้ผลทันที เด็กสาวน้อยในอ้อมกอดหยุดร้องไห้ทันที ดวงตากลมโตจ้องมองเขาตาแป๋ว

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พอพูดถึงของกินหยุดร้องเลยนะ เห็นแก่กินเหมือนกันนะเราตัวเล็ก”นิโคลัสอดที่จะหอมแก้มป่องของเด็กสาวไม่ได้เลยจัดการหอมแก้มนุ่มๆไปจัดฟอดใหญ่

นิโคลัสพาเด็กสาวน้อยไปทานไอติมยังร้านเล็กๆที่หน้าปากซอย เขานั่งจ้องมองเด็กที่กำลังตักไอติมกินอย่างเอร็ดอร่อย ลูกหลายใครน่า.. ทำไมถึงได้น่ารักแบบนี้ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน แปลกใจจริง...ทำไมน่า....เขาถึงได้จับจ้องใจเด็กสาวน้อยตรงหน้าเหลือเกิน

“กินเลอะหมดแล้ว เดี่ยวคุณนิโคล์เช็ดปากให้นะคะน้องขวัญคนดีของคุณนิโคล์”มือหนาหยิบผ้าเช็ดประจำตัวที่พกไปมาเป็นประจำขึ้นมาเช็ดปากที่เลอะไปด้วยไอติมอย่างเบามือ

“ขอบคุณค่ะ”เด็กสาวน้อยยกมือไหว้ขอบคุณพร้อมกัยยิ้มตาหยีใส่ ทำให้นิโคลัสอดที่จะยิ้มตอบกลับไม่ได้

ภายในคฤหาสแฮนซันทุกคนต่างนั่งเคร่งเครียดเมื่อเด็กสาวน้อยหายตัวไป ทุกคนภายในบ้านต่างพากันออกตามทั่วแต่ก็ไม่พบ มาดามอลิสเซียร้องโฮออกมาด้วยความเสียใจที่ดูแลเด็กสาวน้อยไม่ดีปล่อยให้คาดสายตา ส่วนยายอิ่มนั้นเป็นลมล้มพับไปตั้งแต่เด็กในบ้านมาบอกว่าหลานสาวของหล่อนหายตัวไป

“มี้!! เป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำมั้ยครับ”นิโคลัสถามมารดาสุดรักขึ้นเมื่อเขาเดินเข้ามาในบ้านโดยมีเด็กสาวน้อยหลับอ้อมกอด

“นิโคล์ลูก...มี้ ฮืออ หนูขวัญของมี้!!”มาดามอลิสเซียร้องไห้หนักกว่าเดิม แต่เมื่อลูกชายของหล่อนเดินเข้ามาใกล้ ทำให้เธอร้องออกมาดังลั่นเมื่อเห็นเด็กสาวน้อยที่เธอเป็นห่วงกลับนอนหลับในอ้อมกอดของบุตรชายเธอ

“ชู่ๆ มี้อย่าเสียงดัวสิ เดี่ยวตัวเล็กตื่นหรอก”นิโคลัสส่งเสียงไม่ให้มารดาของตนเสียงดัง เขากลัวว่าตัวเล็กคนดีของเขาจะตื่นขึ้นมาแล้วร้องไห้งอแงอีกครั้ง

“นิโคล์ลูกไปเจอหนูขวัญที่ไหนลูก”หล่อนถามลูกชายด้วยความแปลกใจที่อยู่ดีๆลูกชายของหล่อนไปเจอเด็กสาวน้อย

“เจอที่บ้านครับมี้ ผมได้ยินตัวเล็กร้องเลยเดินเข้าไปดู แล้วตัวเล็กเป็นลูกหลานของใครครับ?”เขาตอบกลับมารดา สายตาของเขาจ้องมองตัวเล็กที่หลับพริ้มในอ้อมกอดของเขาอย่างมีความสุข มือหนาเกลี่ยเล่นแก้มนุ่มอย่างเบามือ

“หนูขวัญเป็นหลายของยายอิ่มนะลูก พ่อแม่ของแกเสียไปหมดแล้ว ดูสิ..ร้องไห้จนตาบวมไปหมดเลยคงคิดถึงแม่ของแกสินะ”หล่อนเล่าเรื่องของเด็กสาวน้อยให้บุตรชายฟังคราวๆก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กสาวน้อยอย่างเบามือด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“มี้...กว่าจะหายร้องไห้นะผมกล่อมแทบตายเอาไอติมมาล้อหยุดร้องทันที ดูไปดูมาตัวเล็กก็น่ารักดีนะครับ ฟอดดด”อดไม่ไหวกับความน่ารักน่าชังของเด็กสาวน้อย ทำให้นิโคลัสก้มลงหอมแก้มนุ่มๆอีกครั้ง

“เพี้ยะ!!

มาดามอลิสเซียอดที่หมั่นไส้บุตรชายของหล่อนไม่ไหวเลยตีเข้าที่แขนที่พาดใหญ่

“มี้ มาตีผมทำไม?...”

“แล้วแกไปหอมแก้มน้องทำไม เอาหนูขวัญมาให้มี้ มี้จะพาหนูขวัญไปนอน เดี่ยวตื่นขึ้นร้องไห้งอแงใหญ่แน่ เด็กหนอเด็ก ความไร้เดียงสา จิตใจที่ความบริสุทธิ์ของเจ้าไม่น่ามาพานพบกับเรื่องร้ายๆเลยนะ ต่อไปจะมีแต่เรื่องดีๆแล้วนะหนูขวัญคนดี”

จากนั้นเป็นต้นมาของขวัญตามติดแจนิโคลัสตลอดเวลา นิโคลสัสก็ชอบพอใจที่ได้เล่นกับเด็กสาวน้อย ถึงแม้อายุจะห่างกันเกือบรอบแต่ก็ไม่ทำให้เป็นอุปสรรคกับทั้งสอง แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลาเมื่อถึงเวลาที่นิโคลัสถึงเดินทางกลับไปเรียนทำให้นิโคลัสอดใจหายไม่ได้ที่ต้องจากลาเด็กสาวน้อยที่เขาคอยอุ้มชูเลี้ยงดูมาตลอดเวลาสี่เดือนเต็ม

“แง!!! ฮือออ คุณนิโคล์ ฮึก!!จะไปไหน”วงแขนเล็กกอดคอคนตัวใหญ่ไว้แน่นราวกลับกลัวว่าจะหนีหายไป

“คุณนิโคล์ไม่ไดไปไหนคะตัวเล็กคนดี คุณนิโคล์ไปเรียนคะ อีกไม่นานคุณนิโคล์ก็จะจบแล้ว จะรีบๆกลับมาหาตัวเล็กคนดีของคุณนิโคลนะ”นิโคลัสพยายามที่จะพูดกล่อมให้เด็กสาวน้อยฟัง วันนี้เป็นวันที่เขาต้องเดินทางกลับไปยังอเมริกา ตอนแรกเขาก็ไม่อยากให้เด็กสาวน้อยตามมา แต่เด็กสาวนั้นตาเกาะติดเขาตั้งแต่เช้าราวกับรู้ว่าเขาหนีหายไป

“ฮือ..ไม่ให้ไป คุณนิโคล์จะทิ้งหนูเหมือนกับคุณแม่ใช่ไหมคะ ฮือออ แง!! หนูขวัญไม่ให้ไป ฮือออ”เด็กสาวน้อยร้องไห้งอแงใหญ่ แขนเล็กกอดคอคนตัวใหญ่ไว้แน่น

“ตัวเล็กคนดีฟังคุณนิโคล์นะคะ คุณนิโคล์ไปไม่นานเอง จะรีบกลับมาหาคนดียังไงล่ะคะ อย่าร้องไห้ไปเลยนะคะเป็นเด็กดีเชื่อฟังยายอิ่มนะ คุณนิโคล์สัญญาว่าจะรีบๆกลับมาหาคนดี สัญญากันนะคะ”นิโคลัสจับเด็กน้อยของเขามานั่งลงบนตัก ก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาที่เปอะเปื้อยใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยเขา

“กลับมาจริงๆนะคะ อย่าทิ้งหนูขวัญไปนะคะคุณนิโคล์ ฮึก!!”เด็กน้อยหยุดร้องไห้ ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าตาแป๋ว ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาแล้วชูนิ้วก้อยให้คนตัวใหญ่เกี้ยวก้อยสัญญากับเธอ

“จ๊ะ สัญญานะคะคนดี ว่าจะรอคุณนิโคล์ คุณนิโคล์จะกลับมาเป็นเจ้าชายให้กับเจ้าหญิงคนสวยคนนี้นะคะ”นิโคลัสยกมือเกี้ยวกับเด็กสาวน้อยตรงหน้าและให้คำมั่นสัญญาเอาไว้

“ค่ะ จุ๊ฟ”เด็กสาวน้อยพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่จะจุ๊ฟลงที่แก้มสากๆของคนตัวใหญ่

“ฟอดด ดีมาก เป็นเด็กดีนะคะตัวเล็กคนดีของคุณนิโคล์ คุณนิโคล์จะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆนะคะเจ้าหญิงน้อย รอเจ้าชายคนนี้กลับมาหานะคะ บาย

เงาแห่งรัตติกาล

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126444/2025541430-member.jpg

(ยังไม่ได้ตรวจสอบคำผิด ถ้าเจอบอกด้วยนะคะ)

ทั้งสองคนผูกพันกันมานาน เห็นมั้ยว่ารักกันมาก แต่คุณป๋าของเราทำพลาดสักเอง ทำให้หนูขวัญแสนจะเป็นด็กดี ใสซื่อ บริสุทธิ์ ต้องกลายเป็นเด็กสาวที่แสนก๋ากั่น ยั่วแบบไม่มีลิมิต ยอมคนไม่เป็น ไม่รู้เพราะใครเนอะๆ

หายไปนานเลยจัดตอนพิเศษให้ เรื่องนี้แถมตอนพิเศษเยอะ ทำอีบุ๊คนะคะเรื่องนี้ ส่วนเล่มยังอยู่ในช่วงพิจารณาว่าจะทำหรือไม่เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไร เอาเป็นว่าทำแน่ๆแต่อาจจะนานหน่อย หรือไม่ก็เปิดให้ลงชื่อจองเก็บเงินกันล่วงหน้าไว้ก่อนเลยคะ อีบุ๊คจะมาก่อนเล่มนะคะ ตอนพิเศษอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงในเนื้อหาละมุนละไมมากกว่าเดิมนะคะ

ช่วงนี้งานราษฎร์งานหลวงเยอะเหลือเกิน เดินทางไปทำธุระปล่อย ไหนจะเรียน ไหนจะสอบ ไหนจะทำงานอีก เวลาไม่ค่อยมีเท่าไร เว็บธัญวลัยก็มีปัญหาล้มบ่อยเหลือเกิน เดี่ยวจับโปรแกรมเมอร์ของธัญวลัยไปรุมโทรมสักหรอก

(โปรแกรมเมอร์ของธัญหล่อนะคะ ไปเจอมาเเล้วแซบมาก)หยอกๆนะไรท์ไม่ทำหรอก 

เม้นต์ให้เค้าหน่อยนะ เดี่ยวไม่มีกำลังใจแต่ง

รักนะจุ๊ฟ โหวตสักนิด สงสารเค้าหน่อย 

ติดตามข่าวสารได้ที่เพจเด้อ จิ้มที่ลิงค์ข้างล่างเลย 

 

 

ความคิดเห็น