Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 10 : กูมาววววว.....!!!

ชื่อตอน : Chapter 10 : กูมาววววว.....!!!

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2559 06:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 10 : กูมาววววว.....!!!
แบบอักษร

 

 

เรือง............

 

 

“มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไป...!!!”   กานต์ใช้ขวดฟาดเข้าที่กกหูของผมอย่างแรง ที่เจ็บไม่ใช่ที่ตัว แต่มันเจ็บที่ใจต่างหาก

 

“หึหึหึ ก็ดี...ต่อไปจะทำอะไรมันก็ง่ายขึ้นหน่อย”  

 

“เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมาเรือง...?”   ผมเดินขึ้นบันไดบ้านมา แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว

 

“เถียงนาแม่”  ผมบอกไป

 

“แล้วหัวไปโดนอะไรมา...?”   แม่คงเห็นหัวผมแตก

 

“ไม่มีอะไร รถล้ม”  ผมโกหกแม่ไป

 

“เอาเลือดชั่วมันออกบ้างก็ดี วัน ๆ หาแต่เรื่อง”  ตาแหวงเอาผ้าขาวม้าพาดบ่าเดินออกจากห้องน้ำมา

 

“แล้วรินหล่ะแม่..?”    ผมหันไปถามแม่

 

“ยังไม่ตื่น ไปปลุกน้องหน่อยสิเรือง”   แล้วแม่ก็บอกกับผม  ผมเดินเข้าไปที่ห้องนอนของริน ตอนนี้รินก็อยู่ ป.3 แล้วแม่กับพ่อเลยให้นอนแยกห้อง  ผมเห็นน้องนอนยังไม่ตื่น กำลังจะเดินเข้าไปปลุก  ตาก็ไปสะดุดเข้ากับกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ  ผมค่อย ๆ หยิบขึ้นมาดู  เป็นภาพวาดของกานต์ที่สวมชุดข้าราชการสีกากีรินเป็นคนวาดเอาไว้ คงเป็นการบ้านที่กานต์สั่งให้นักเรียนทำ  ผมอ่านหัวข้อที่รินเขียนเอาไว้ตรงมุมบนของกระดาษ  “ คุณครูของฉัน ” 

 

“พี่เรืองทำอะไร...?”  รินตื่นขึ้นมาพอดีเห็นผมกำลังมองดูรูปที่รินวาดอยู่

 

“เปล่า”  ผมรีบวางกระดาษลง

 

“คุณครูกานต์เป็นคนใจดี ทำไมพี่เรื่องถึงไม่ชอบครูหล่ะคะ...?”  รินถามผมขึ้น

 

“ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก”   ผมรีบเลี่ยงบอกกับรินไป

 

ตกเย็นผมนัดกับไอ้ขมกับพวกไว้อีกตามเคย  ผมกำลังจะจูงมอไซค์ออกมาจากไต้ถุนบ้าน  ผมเหลือบไปเห็นจักรยานคันเก่าที่จอดทิ้งไว้หลายปี แล้วพาให้นึกถึงกานต์ขึ้นมา

 

“กานต์เสร็จรึยัง...?”   ผมปั่นจักรยานคันนี้ไปรับกานต์เพื่อไปโรงเรียนด้วยกันทุกวัน หลังจากวันนั้นแล้ว ผมก็ไม่เคยแตะจักรยานคันนี้อีกเลย

 

“กูจะไปคิดถึงมันอีกทำไมว๊า...???”   ผมสลัดความคิดฟุ้งซ่านออก แล้วขี่มอไซค์ไปหาพวกไอ้ขมที่สามแยกปากหมา

 

“พี่เรือง มาๆๆ”  ไอ้ขมกวักมือเรียกทั้งๆที่ผมยังไม่ทันได้จอดรถด้วยซ้ำ  ผมขี่มอไซค์เข้าไปจอดไว้ใกล้ ๆ กับมอไซค์ของพวกมันแล้วเดินเข้าไปหา

 

“อ่ะ... พี่ชิมดู แรงไม่เบา”  ไอ้ขมรินเหล้าใส่แก้วแล้วยื่นให้กับผม 

 

กรึบ..!!  ผมดื่มรวดเร็วหมด

 

อ่าาาาา  แรงชิบหาย...!!! ผมหลับตาปี๋เมื่อเหล้าที่ทั้งร้อนทั้งขมทั้งเฝื่อนค่อย ๆ ไหลลงคอ

 

“อ่ะพี่ มะยอม”  ผมรีบจิ้มมะยอมยัดเข้าปาก มะยอมดองกับเหล้าเถื่อนแม่งเข้ากันดีจริง ๆ   ผมนั่งดื่มกันได้ซักพัก

 

“พี่กานต์...!! เดี๋ยวผมไปส่ง”  เสียงไอ้ขมตะโกนแล้วรีบลุกพรวดตรงปรี่เข้าไปหากานต์ที่กำลังเดินผ่านไป

 

“ไม่เป็นไรขม พี่กลับเองได้”  ผมได้ยินกานต์บอกกับไอ้ขม

 

“มันมืดแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งพี่นะ นะ” ไอ้ขมแม่งก็อ้อนไม่เลิก  วันนี้กานต์ไม่ได้เอามอไซค์มา คงเดินเยี่ยมบ้านเด็กนักเรียนแถว  ๆ นี้และคงค้างที่บ้าน เพราะบ้านพักครูอยู่ไกลจากนี่พอสมควร   กานต์ไม่หันมามองหน้าผมเลยซักนิด มันก็สมควรหรอก ก็ดีไม่ต้องมองหน้ากันไปตลอดชีวิตนั่นแหล่ะ ดีแล้ว  ผมกระดกเหล้าเข้าปากอีกแก้ว

 

“เป็นเหี้ยอะไรของมึงไอ้เรือง..? แดกแบบนั้นเดี๋ยวก็น็อกพอดี”   ไอ้เมฆมันเอ่ยขึ้น

 

“เรื่องของกู”  ผมหันไปตอบไอ้เมฆ  ซักพัก.. ไอ้ขมยิ้มแป้นเดินกลับเข้ามานั่งที่เดิมของมัน

 

“แม่งหน้าระรื่นเชียวนะมึง ไอ้น้องเหี้ย...!!!”  ไอ้เมฆใส่ไอ้ขมก่อนเลย

 

“แน่นอน พี่กานต์น่ารักซะขนาดนั้น ผมได้ไปส่งเค้าถึงบ้านด้วย”  ไอ้ขมยิ้มแป้นเย้ยไอ้เมฆ

 

“สัส.....!!”   ปึ้ง..!!!  ผมกระแทกแก้วเหล้าอย่างแรง

 

“หยุดพล่ามซักทีได้มั้ยวะ...?? กูรำคาญ”   ผมหันไปตวาดไอ้ขม

 

“เป็นอะไรอีกเนี่ยพี่เรือง...? ผีเข้าผีออกจริง ๆ”  ไอ้ขมได้แต่เกาหัวตัวเองแกรก ๆ  ผมก็แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ทำไมพอมีคนพูดถึงกานต์ขึ้นมาผมจะหงุดหงิดทุกครั้ง

 

วันนี้กูมาววววว มาวววววหัวทิ่มบ่อออออ เอิ๊ก...ผมหันไปมองไอ้ขม ไอ้เมฆ ไอ้ชา แม่งนอนตายเรียบ คออ่อนชิบหาย สู้กูก็ม่ายด้ายยยยยย  น้องอายุสามสิบ สามสิบทามมัยยังสวยยยย เอิ๊ก  แล้วกูจะกลับยังไงวะเนี่ยยยยย..??  ผมคอพับคออ่อนเอนไปมา แม่งขี่มอไซค์ไม่ไหวอีกตามเคย จอดแม่งเอาไว้นี่แหล่ะ  ว่าแล้วผมก็เดินกลับบ้าน

 

“ทำมายถนนมันเอียง ๆ วะ...?”   ผมเดินโซซัดโซเซเพื่อที่จะกลับบ้าน

 

“พอทราบอายุขวัญตา น้องเอยพี่มานั่งทำตาปริบ ๆ”    ผมเดินสามก้าวถอยหลังห้าก้าวร้องเพลงแหกปากไปด้วย

 

“แม่งจะเห่าหาพ่องนักหนาวะ...? เดี๋ยวพ่อเตะใส้แตก”  ไอ้หมาบ้านี่ก็เห่าไม่หยุด 

 

“ปวดฉี่แล้วว่ะ”   ผมยืนฉี่แม่งตรงหน้าบ้านนี่แหล่ะ บ้านใครช่างมัน พอฉี่เสร็จ

 

“ทำไมบ้านคุ้น ๆ วะ”  ผมขยี้ตามองอีกที  บ้านกานต์นี่หว่า  ผมมองขึ้นไปข้างบนห้อง เห็นไฟยังเปิดอยู่  ผมไม่ได้มาบ้านนี้นานหลายปีแล้ว แค่ขี่มอไซค์ผ่านเฉย ๆ  บ้านที่ตอนเด็กผมมาเกือบทุกวัน

 

“มึงมันโกหก... เอิ๊ก”   ผมยืนแทบจะไม่ตรงเซซ้ายเซขวา

 

“คนหลอกลวง  แม่งเอ้ย...!!”    โอยยยยย ทำไมหัวกูมันหมุนติ้วๆๆๆวะ...?  กูอยากจะนอน แล้วผมก็นอนล้มตึงอยู่ตรงนั้น

 

เสียงไก่ขันต้อนรับรุ่งอรุณของวันใหม่  ผมสะดุ้งตื่น  ขยี้ตามองไปรอบ ๆ

 

“มึนหัวชิบหาย”  ผมสลัดความเนือยออก

 

“ทำไมกูมานอนอยู่นี่ได้วะ..?”   ผมหันซ้ายหันขวา นี่มันไต้ถุนบ้านของกานต์นี่หว่า เมื่อคืนจำได้ผมล้มตรงหน้าบ้านไม่ใช่...? ช่างแม่งเหอะ  ลุงสมคงลากผมมาเองแหล่ะ 

 

“อ้าวไอ้เรือง ตื่นแล้วเรอะ...?”  ลุงสมเดินลงบันไดมา

 

“ขอบใจมากลุง ผมกลับหล่ะ”  ว่าแล้วผมก็เดินกลับไปยังสามแยกปากหมาเพื่อไปเอารถมอไซค์ขี่กลับบ้าน

 

อ๊วกกกกกก....!!!  ผมกลับมาถึงบ้านก็โก่งคออวก เมื่อคืนหนักไปหน่อย

 

“เฮ้อ... จะกินอะไรนักหนาไอ้เหล้าเนี่ย...?”   แม่เดินมาลูบหลังให้กับผม

 

ซักพักเห็นกานต์ขี่มอไซค์เข้ามาที่บ้าน

 

“หวัดดีครับป้า ผมมาแวะรับรินดาไปโรงเรียนครับ”   กานต์บอกกับแม่โดยที่ไม่มองหน้าผมซักนิด เหมือนผมไม่มีตัวตน

 

“ขอบใจมากนะครูกานต์ รบกวนหน่อยรถป้าเอาไปซ่อมที่ร้านไอ้นวลยังไม่ได้ไปเอามาเลย”   

 

“แล้วทำไมไม่บอกผมหล่ะแม่..?”  ผมหันไปถามแม่

 

“ดูสภาพเอ็งซิไอ้เรือง เมาขนาดนี้จะไปส่งน้องไปโรงเรียนได้ยังไง”  

 

“เดี๋ยวป้าไปตามรินก่อนนะ”  แล้วแม่ก็รีบเดินขึ้นบ้านไป

 

กานต์ไม่สนใจผมเลย แม่งหมั่นไส้ว่ะตั้งแต่เรื่องที่ไอ้ขมไปส่งเมื่อคืนล่ะ  ผมเดินเข้าไปหา

 

“หาแดกไกล ๆ หน่อย ไอ้ขมมันน้องกู”  ผมบอกไป

 

“สมองมึงคิดได้แค่นี้เหรอวะ..?? สันดานชั่ว....!!!”   กานต์ด่าผมกลับ แม่งเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

 

หมับ...!!  ผมคว้าแขนกานต์เอาไว้แน่น

 

“ไอ้เรืองนั่นเอ็งจะทำอะไร....!!!”  แม่ตะโกนจากบันไดบ้านลงมา  ผมรีบปล่อยมือ

 

“จะไปไหนก็ไปเรือง เมาแล้วงี่เง่าแต่เช้า”  แม่บ่นกับผม  ผมกระฟัดกระเฟียดเดินขึ้นบ้านไป

 

“อย่าไปถือโทษโกรธไอ้เรืองมันเลยนะครู  มันเมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว”  ผมได้ยินแม่บอกกับกานต์ไป

 

“พี่เรืองรินเห็นนะเมื่อกี้พี่เรืองจะทำอะไรครู พี่เรืองนิสัยไม่ดี”   รินงอนบอกกับผมก่อนที่จะลงบันไดไป

 

เฮ้ออออออ เอาเหอะ ไอ้เรามันคนเลวอยู่แล้วนี่ จะทำอะไรก็ผิดไปหมดซะทุกอย่างนอนดีกว่า แม่งมึนหัวชิบหาย

 

 

 

.........................................

To be continue..................

..........................................

 

 

กราบขอบพระคุณที่กรุณาติดตามมาตลอดนะคะ

ขอบพระคุณที่ชอบนิยายของช้อย ดีใจมากและเป็นกำลังใจให้ช้อยได้เป็นอย่างดี

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

finland (ช้อย

 

ป.ล.วันนี้ช้อยอัพสองเรื่องควบเลยนะคะ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}