สุดธิดา

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะคะ อย่าลืมติดตามเรื่องและตอนอื่นๆของสุดธิดาด้วยค่ะ

บทที่ 4 ฉันจะเปลี่ยนใจเกย์

ชื่อตอน : บทที่ 4 ฉันจะเปลี่ยนใจเกย์

คำค้น : นางร้าย Facety Girl เพราะฉันเป็นนางร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2559 17:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ฉันจะเปลี่ยนใจเกย์
แบบอักษร

 

 

 

 

 

#

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ตอนนี้ฉันกำลังเครียด เรื่องงานหรือเรื่องเรียนไม่เคยทำให้ฉันกลุ้มใจได้เท่านี้ ข้อมูลที่ฉันและยัยแพนด้าช่วยกันหามาทำให้ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นภาษารัสเซีย

            ทายาทไฮโซย่องเข้าบาร์เกย์ แหล่งข้อมูลของเราให้ข่าวว่าคืนก่อนเห็นคุณหมอฟันหนุ่มลูกชายตระกูลดังนัวเนียกับหนุ่มน้อยในผับ

          คุณหญิงกรรณิการ์ควงลูกชายเปิดงานเครื่องเพชร แต่งานนี้ไม่รู้ว่าคุณแม่หรือคุณลูกกันแน่ที่สวยกว่ากัน

          ไฮโซ กว พาผู้ชายขึ้นคอนโด แต่งานนี้ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็น..สามหนุ่มแท่งทอง

            ดูแต่ละข่าวที่ฉันหาเจอ.. ฉันร้องไห้ได้ยัง?

            “แก เปลี่ยนเป้าหมายมั้ย?” ยัยแพนด้าหาทางออกให้ฉัน

            “แก ฉันอยากได้เขา” ฉันขอยืนยันเจตนารมณ์เดิม

            “แต่เขาอาจจะชอบผู้ชายด้วยกันเองนะเว้ย” ฉันเกลียดแกแล้ว ไม่ต้องมาตอกย้ำ

            “แก ฉันเซ็กซี่พอมั้ย นมฉันยังพอยัง?” ฉันพยายามค้นหาเสน่ห์ในตัวที่จะไปพิชิตใจเขา

            “พอๆ แต่เขาอาจจะชอบอย่างอื่นใหญ่มากกว่าก็ได้นะ” แกหมายถึงอะไรนังเพื่อนทรยศ

            “ก้นฉันก็ใหญ่นะ” ทั้งใหญ่ทั้งงอนทั้งเด้งเหอะ ตอนถ่ายบิกินี่มีแต่คนชม หนังสือเล่มนั้นก็เกลี้ยงแผงในเวลาอันรวดเร็ว

            “ตกลงจะเอาให้ได้ใช่มั้ย?”

            “ใช่ ผู้ชายคนนี้ฉันจะเอา ต่อให้ต้องตบแย่งกับชะนีหรือเก้งกวางที่ไหน ฉันก็สู้ตาย!” เมรินไฟ้ติ้งค่ะ

            “โอเค ถ้าแกมั่นใจและมั่นหน้าขนาดนี้”

            “ฉันจะเปลี่ยนใจเกย์ให้ได้” แม้จะยากแค่ไหนก็ตาม

            “เปลี่ยนไงวะ ถ้าเขาชอบแบบข้างหลังไปแล้วหล่ะ?”

            “ฉันจะทำให้เขาได้หน้าแล้วลืมหลัง คอยดูฝีมือฉันแล้วกัน”

 

            แผนการแรกของฉัน สแกนเกย์.. ฉันทำการนัดหมายคุณวินของฉันให้มาทานข้าวด้วยกันที่ผับของคุณน็อตโตะ เรื่องของเรื่องคืออยากให้นางและผองเพื่อนช่วยดูให้ที ผีย่อมเห็นผีด้วยกัน

            “อร๊าย วินนี่” ฉันยังไม่ทันแนะนำใครเป็นใครเลย แต่เพื่อนของคุณน็อตโตะกลับวิ่งเข้าไปกอดคุณวินและซุกซบดมกลิ่นหอมๆของตัวเขาที่ฉันหวงแหน

            “แก ไม่ต้องสแกนแล้วมั้ง” ยัยแพนด้ากระซิบข้างหูฉัน

            “แกว่าเขาเป็นรุกหรือรับอ่ะ” อย่างน้อยถ้าเป็นรุกก็อาจจะชอบผู้หญิงได้ ฉันเดาเอาว่าอย่างนั้นนะ

            “ของแบบนี้มันอยู่ที่หน้างานจ้ะชะนี” คนที่ตอบไม่ใช่ยัยแพนด้า แต่เป็นคุณน็อตโตะ

            “คุณน็อตโตะรู้จักผู้ชายคนนั้นมั้ยคะ?”

            “เคยได้ยินชื่อนะ หมอวิน หมอหล่อบอกต่อเก้งกวาง เพื่อนๆผมอยากได้กันจะตาย” ฉันมีคู่แข่งเยอะเลยใช่ไหมคะ

            “แล้วเขาเป็นพวกไหนคะ?” จะเก้งกวางบ่างชะนีหรือกระรอกกระแต บัญญัติศัพท์ไม่ถูก

            “ไม่รู้นะ เขาไม่เคยแสดงออกโจ่งแจ้ง แต่คนที่เขาคบด้วยก็สามีนังพวกนี้ทั้งนั้น” ไม่นะ

            “คบนี่คบยังไงคะ คบแบบเราคบกัน หรือคุณคบกับเพื่อนๆคุณ” ไปไม่ถูกเลยฉัน จริงๆอยากจะถามเขาตรงๆเลยแต่ก็กลัวว่าฟังคำตอบแล้วจะช้อคเอาได้

            “ไม่รู้อีกแหละ อยากที่บอกว่าของแบบนี้วัดกันที่หน้างาน แต่ผมไม่เคยสปาร์คกับเขานะเลยตอบไม่ได้ว่าสามีพวกหล่อนคบกับเขาแบบไหน”

            “มีเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะชอบผู้หญิงสวยๆอึ๋มๆแบบฉันมั้ยคะ?” ความมั่นใจตัวเองลดฮวบตั้งแต่เห็นเขากอดกับผู้ชายด้วยกัน ทีกับฉันนี่สุภาพบุรุษยุคท่านชายสุดๆ

            “คุณชะนีที่รักครับ ผมก็สามารถมีอะไรกับคุณหรือแม้แต่งงานมีลูกกับคุณได้ แต่ถามข้างในจิตใจก็ยังคงชอบผู้ชายด้วยกันมากกว่า”

            “นี่ยัยเมเม่ แกก็เสียสละเป็นเมียเขาสิ รับรองว่าแกได้เป็นผู้หญิงคนเดียวของเขาแน่”

            “แกหมายถึงให้ฉันเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว แล้วที่เหลือนี่คือผู้ชายด้วยกันเองใช่มั้ย แกคิดว่าฉันจะแฮปปี้มั้ยถ้าแต่งงานกันไปแล้วเขาชวนฉันออกไปหาผู้ชายนอกบ้านด้วยกัน” เมรินไม่ได้ใจกว้างขนาดนั้นนะ

            “แล้วแกจะเอายังไง ถอนตัวมั้ย?”

            “ไม่ ฉันจะเปลี่ยนใจเกย์” ฉันยืนยันคำเดิม หมอวินต้องหันกลับมามองผู้หญิง และผู้หญิงที่เขารักก็ต้องเป็นฉันแต่เพียงผู้เดียว

            “โธ่ๆๆ หนูน้อย ยอดชายเขาไม่เปลี่ยนใจกันง่ายๆหรอก” ฉันเกลียดคุณน็อตโตะด้วยอีกคน

 

            “หมอวินรู้จักเพื่อนของเมมากกว่าเมเสียอีกนะคะ” กว่าฉันจะฉกตัวคุณหมอรูปหล่อมาจากเหล่าเพื่อนคุณน็อตโตะได้นี่ก็เกือบครึ่งคืน

            “เคยเจอกันบ้างครับ เพื่อนผมสนิทกับพวกเขาเป็นอย่างดี” สนิทแนบแน่นกันเลยสิท่า

            “เมอยากจะสนิทกับคุณหมอบ้างจัง” ฉันแกล้งทำเป็นใส ไม่รู้ความหมายของเขา

            “เอ่อ คุณเมดื่มเข้าไปเยอะมั้ยครับเนี่ย?”

            “ก็เยอะมั้งคะ ตั้งใจจะเลี้ยงขอบคุณหมอ แต่ก็โดนคนอื่นแย่งความสนใจไปหมด เมเลยทำได้แค่ดื่มรอ รอแล้วรออีก” ฉันพูดด้วยความน้อยใจ ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์แต่อย่างใด

            “ผมขอโทษครับ แต่พวกเขาสลัดยากแค่ไหนคุณก็น่าจะรู้” ฉันยังแอบงอนอยู่ เลยยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดอีกครั้ง คุณหมอวินเห็นอย่างนั้นก็รีบแย่งแก้วไปจากมือฉัน

            “พอแล้วครับ ผมมาหาคุณเมแล้วนี่ไง เลิกดื่มเถอะนะครับ” โอ๊ย หมอทำตัวน่ารัก หมอเป็นห่วงฉันด้วย ค่อยมีแรงสู้ต่อหน่อย

            “หมอใจดีอย่างนี้กับทุกคนมั้ยคะ?” แอลกอฮอล์แค่นี้ไม่ได้ทำให้ฉันมึนเมาแต่ประการใด หากแต่ฉันแกล้งซวนเซไปมาเพื่อให้คุณหมอช่วยพยุงต่างหาก และตอนนี้ฉันก็ได้ซุกหน้าเข้ากับกล้ามอกแน่นๆของเขาแล้ว คนอะไรตัวห๊อมหอม น่ากินเอ๊ย..น่ากอดเป็นที่สุด

            “ไม่หรอกครับ ผมคงใจดีกับทุกคนไม่ได้หรอก” คุณหมอพยายามประคองฉันให้ไปนั่งแต่ฉันยังพยายามขืนตัวเองไว้ ก็ฉันอยากอยู่กับเขาสองคนนี่ กลับไปที่โต๊ะเขาก็โดนรุมทึ้งอีกสิ

            “ดีแล้วค่ะ เมอยากให้คุณหมอใจดีกับเมแค่คนเดียว” แล้วฉันกับเขาก็กลับมาที่โต๊ะจนได้ โชคดีหน่อยที่เพื่อนๆคุณน็อตโตะเริ่มแยกย้ายกันไปมุมสงบหรือห้องลับกันบ้างแล้ว จึงเหลือแค่ฉัน คุณหมอวิน ยัยแพนด้า และเพื่อนอีกสองคน

            “แกกลับไปก่อนเลยนะ ฉันจะให้หมอวินไปส่ง” ฉันรีบกระซิบบอกเพื่อนที่แสนดีทันทีที่มีโอกาส

            “อุ๊ยตายแล้ว ลืมไปเลยว่าต้องไปรีบไปธุระ แกๆฉันไปก่อนนะ กลับก่อนนะคะทุกคน” ยัยแพนด้ากุลีกุจอกลับอย่างเร่งด่วน นี่แกทำตามแผนหรืออยากกลับเองอยู่แล้วเนี่ย

            “มาดื่มกันต่อดีกว่าค่ะ เมดีใจจังเลยที่ได้เจอหมออีก” ฉันยกแก้วขึ้นมาแล้วก็โดนเขาแย่งไปอีกครั้ง

            “คุณเมเมาแล้วนะครับ”  เมารักหมอหน่ะสิคะ

            “ไม่เมาสักหน่อย หรือถ้าเมาจริงๆก็ดีสิคะ เมจะได้กล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการ”

            “พูดอะไรครับ?”

            “หมอไม่เข้าใจหรอกค่ะ ว่าชีวิตของเมอึดอัดแค่ไหน จะทำอะไรก็มีแต่คนจับตามอง อะไรนิดหน่อยก็ไปเขียนข่าวกันให้เสียๆหายๆ เมอยากพูดหรืออยากทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง” ฉันถือโอกาสโผตัวเข้าไปกอดเขาเอาไว้แน่น

            “เมชอบหมอวินนะคะ หมอช่วยเหลือเมโดยที่ไม่รู้ว่าเมเป็นใคร เมแค่ต้องการใครสักคนที่รู้จักเมที่เป็นเม ไม่ใช่นางร้ายอย่างที่ทุกคนประณาม” ฉันกอดเขาไม่ยอมปล่อย และคุณหมอวินเองก็ไม่แกะฉันออกมาด้วย เขากำลังสงสารฉันแน่เลย ทำตัวเป็นนางเอกมันได้ผลอย่างนี้นี่เอง

            “ผมก็อยากให้คนรู้จักผมที่เป็นผม ไม่ใช่จากปากนักข่าวเหมือนกัน” คุณหมอโดนข่าวทำร้ายมาเหมือนกันนี่เอง เรื่องอะไรนะ? หรือจะเรื่องที่บอกว่าเขาเป็นเกย์

            ว่าแต่ทำร้ายว่าเป็นทั้งที่ไม่ได้เป็น หรือทำร้ายโดยการเปิดโปงความลับที่เขาไม่อยากให้ใครรู้กันแน่?

            “มีใครเคยบอกมั้ยคะว่าหมอตัวห๊อมหอม” ได้ทีต้องรีบรุกให้หนัก ว่าแล้วฉันก็เบียดตัวเองให้แนบชิดกับเขามากกว่าเดิม หน้าอกหน้าใจแม่ให้มาเท่าไหร่ก็ถูไถใส่ให้เขาไปจนหมด

            “แล้วมีใครเคยบอกคุณเมมั้ยครับว่าอย่าไว้ใจผู้ชายมากเกินไป แม้ว่าภายนอกเขาจะแสนดียังไง แต่เขาก็ยังมีเลือดเนื้อและความต้องการ” อร๊าย รู้สิคะ ถึงได้พยายามยั่วอยู่นี่ไง

            “คนอื่นเมไม่เคยไว้ใจหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นหมอวินคนนี้..เมยกให้” ฉันแทบจะเอาตัวเองใส่พานให้เขาอยู่แล้วนะ

            “คุณเมเมาแล้วขี้อ่อยเหมือนกันนะครับ”

            “หมออาจจะไม่เชื่อ แต่นางร้ายคนนี้ไม่เคยอ่อยใครนอกจากหมอวินนะคะ”

            “ทำไมถึงเป็นผมหล่ะ?”

            “You are my hero” ฉันจ้องตาเขาแน่นิ่ง และแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างเราสองคนก็ทำให้ริมฝีปากของเรามาสัมผัสกันจนได้ ฉันกับเขาเราจูบกัน จุดพลุปุ้งปั้งฉลองอยู่ในหัว

รสจูบของเขาชวนให้ฉันมึนเมายิ่งกว่าแอลกอฮอล์ดีกรีแรงๆเสียอีก ลิ้นของเขาชอนไชซอกแซกเข้ามาในปากของฉันที่พยายามตอบรับอย่างเงอะงะ ฉันถูกสูบวิญญาณออกไปจนแทบหายใจไม่ออก เขายอมผละออกเพื่อให้ฉันกอบโกยออกซิเจนเข้าไปแล้วก็บรรเลงจูบใหม่ นาทีนี้ไม่รู้ว่าคุณหมอจะชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ที่แน่ๆฉันหลงรักจูบของเขาแล้วหล่ะ

           

           

 

 

 

 

 

 

 

มาแล้วค่ะ นางเอกเรารุกแล้วรุกอีก

 

งานนี้จะได้ผลมั้ยเนี่ย

 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและแรงสนับสนุนนะคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น