I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ถ้าชอบผลงานเรื่องนี้ อย่าลืม "คอมเม้น" และ "กดถูกใจ" ให้ริสด้วยนะคะหรือถ้าใครอยากติดตามอ่านผลงานเรื่องอื่นๆของริสสามารถจิ้มที่รูปโปรไฟล์ได้เลยค่ะ ริสมีผลงานหลายแนว หลายอารมณ์ให้ได้เสพ 😍😘

[8] : การตัดสินใจ

ชื่อตอน : [8] : การตัดสินใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
[8] : การตัดสินใจ
แบบอักษร

 

[8] 

'I-RIS RED' 

 

“ท่านหายไปไหนมาตั้งหลายวัน?” ฟางซินถามอี้หลานผ่านกระจกเงาที่เธอกำลังนั่งสางผมอยู่ 

“ข้าติดงาน ช่วงนี้งานข้ายุ่งมากๆ” อี้หลานตอบด้วยรอยยิ้มก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วจ้องมองเด็กสาวในชุดซับในบางๆ ที่กำลังนั่งสางผมอยู่ “แต่ข้าคิดถึงเจ้าทุกคืนวันเลยนะ” ฟางซินยกยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ใบหน้าของนางตอนนี้แดงก่ำไปหมด เด็กสาวเลือกที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงความอายนี้ไม่ให้อี้หลานเห็น 

หมับ! 

“อ๊ะ!” อี้หลานเดินเข้ามาสวมกอดฟางซินจากทางด้านหลังก่อนจะซบหน้าลงบนไหล่ของเด็กสาวอย่างออดอ้อน “แล้วเจ้าล่ะคิดถึงข้าบ้างไหม?” 

“คิดถึงเจ้าค่ะ” ฟางซินตอบออกไปอย่างเหนียมอายเพราะเธอเองก็คิดถึงเขาเช่นกัน คิดถึงทุกคืนวันเลยแหละ เฝ้าชะเง้อคอมองทุกวันด้วยซ้ำ พอเขาหายไปก็ใจคอไม่ดีแบบนี้เรียกคิดถึงใช่ไหม 

”ท่านอย่าหายไปแบบนี้อีกได้ไหมเจ้าคะ” 

“ได้สิถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าหายไปไหนข้าก็จะไม่หายไปไหน” อี้หลานส่งยิ้มให้ฟางซินผ่านกระจกเงาก่อนจะกดจูบลงบนผมของเด็กสาวเบาๆ อย่างอ่อนโยน “เจ้าอยากจะออกไปจากที่นี่บ้างไหม?” 

“อยากสิเจ้าคะ ข้าไม่อยากเป็นนางโลมที่นี้ไปจนตายหรอกเจ้าค่ะ” 

“งั้นข้าจะช่วยเจ้าออกไป เจ้าจะตกลงหรือไม่?” อี้หลานถามความสมัครใจของฟางซิน 

”…ทะ…ท่านพูดจริงหรือเจ้าคะ?” ฟางซินถามออกไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ 

“จริงสิ แค่เจ้าตอบตกลงเท่านั้น” อี้หลานจับเส้นผมของฟางซินขึ้นมาสูดดมอย่างหลงใหล 

ฟางซินเตรียมจะตอบตกลงแต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อนึกถึงลี่จูขึ้นมาเพราะถ้าเธอออกไปกับอี้หลานมันจะเป็นการทำร้ายพี่ลี่จูเกินไปหรือเปล่า ทั้งๆ ที่เธอมาที่หลังคนที่ควรได้ไปก่อนคือพี่ลี่จูต่างหากไม่ใช่เธอ “ข้าจะไปกับท่านก็ได้แต่ข้าอยากให้ท่านพาพี่ลี่จูไปด้วย” 

“ข้าพาไปได้แค่คนเดียวและข้าอยากให้เจ้าไปกับข้า” อี้หลานพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเขาไม่อาจจะซื้อทั้งสองคนได้หรอก 

“แต่ว่า” ฟางซินมีสีหน้าที่ลังเลเล็กน้อยเพราะกังวลใจเรื่องลี่จู 

“ไปกับข้าเถอะนะ” อี้หลานซบหน้าลงบนไหล่ของฟางซินพร้อมกับช้อนสายตาหวานมองเด็กสาวอย่างออดอ้อนเพราะเขาอยากให้ฟางซินไปกับเขาจริงๆ 

“จะให้ข้าไปอยู่ในฐานะใดของท่านกัน?” 

ฟางซินถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเธอก็อยากรู้สถานะตัวเองเหมือนกัน เธอเป็นเพียงแค่เด็กในหอนางโลมผู้ต่ำต้อยจะออกไปอยู่กับชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์อย่างอี้หลานได้ยังไง 

“ภรรยาของข้าไง ตอนนี้เจ้าก็เป็นภรรยาข้าแล้ว แต่แค่ภรรยาชั่วคราวเท่านั้นและข้าไม่อยากอยู่ในสถานะแบบนี้แล้ว ข้าอยากอยู่กับเจ้าทุกวินาทีเพราะฉะนั้นออกไปกับข้านะ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันในฐานะภรรยาของข้า” 

เด็กสาวลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยด้วยสีหน้ากังวลใจเมื่อได้ฟังคำที่อี้หลานพูด “แต่ข้าเป็นเพียงเด็กในหอนางโลม ไม่คู่ควรจะเป็นภรรยาของท่านหรอก” ฟางซินตัดสินใจพูดออกไปเพราะเธอมันต่ำถ้าอี้หลานรับเธอไปเป็นภรรยาชาวบ้านคงนินทากันทั่วเมืองแน่ๆ 

“ข้าไม่เห็นจะแคร์เลย” อี้หลานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และไหว่ไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส 

“เจ้าอยากออกไปหรือเปล่าล่ะ แค่ต้องการคำตอบเจ้าแค่นี้” อี้หลานหันหน้ากลับมาถามฟางซินด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเขาไม่ได้แคร์เรื่องยศศักดิ์สักนิดแต่ที่เขาแคร์คือฟางซินต่างหาก 

“อยากเจ้าค่ะ” ฟางซินตัดสินใจตอบออกไปตามความจริงเพราะเธออยากออกไปจริงๆ นั่นแหละ เธอไม่ได้อยากอยู่ที่นี่สักนิดที่ต้องมาอยู่ที่นี่ก็เพราะถูกบังคับมาต่างหาก พ่อแม่ขายเธอมาโดยที่เธอไม่เต็มใจสักนิด “ท่านจะพาข้าออกไปใช่ไหมเจ้าคะ?” 

อี้หลานยกยิ้มออกมาอย่างพอใจในทันทีก่อนจะเอื้อมมือไปเชยคางเด็กสาวให้เชิดขึ้นเพื่อสบตาเขา “ถ้าเจ้ายินดีจะออกไปจ้าก็ยินดีจะพาเจ้าออกไปเช่นกัน” 

หลังจากคุยกันเสร็จฟางซินก็เดินออกมาส่งอี้หลานที่หน้าหอก่อนจะหันตัวกลับเข้ามาในหอเมื่อรถม้าเคลื่อนออกไปไกลแล้ว เด็กสาวเดินครุ่นคิดเรื่องที่อี้หลานคุยกับเธอมาตลอดทางเลยไม่ทันได้สังเกตลี่จูที่เดินสวนลงมา 

“ฟางซิน!” 

”อ๊ะ!” ฟางซินร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อมีใครบางคนเรียกเธอใกล้ๆ จนเสียงดัง เด็กสาวหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นลี่จูก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “ข้าตกใจหมดเลยเจ้าค่ะรุ่นพี่” 

“เจ้าเป็นอะไรทำไมเดินเหม่อลอยแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกบันไดคอหักกันพอดี” ลี่จูพูดดุฟางซิน 

“ข้าแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อยเจ้าค่ะ” ฟางซินตอบออกไปก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ลี่จูเพราะยามเห็นหน้าลี่จูก็ทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่อี้หลานคุยกับเธอ เธอควรจะบอกลี่จูดีไหมนะหรือควรจะเงียบเอาไว้ดี 

“มีอะไรหรือเปล่า?” ลี่จูถามขึ้นด้วยสีหน้ามุ้ยเมื่อเห็นว่าฟางซินเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ 

”…ปะ…เปล่าเจ้าค่ะ” ฟางซินส่งยิ้มให้ลี่จูบางๆ 

“งั้นก็ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ” ลี่จูส่งยิ้มให้ฟางซินก่อนจะหันตัวเดินออกไป 

ฟางซินจ้องมองแผ่นหลังของลี่จูด้วยความลังเลเพราะตอนนี้เธอสับสนไปหมดว่าเธอควรจะบอกลี่จูดีไหม แต่ถ้าไม่บอกก็กลัวว่ามันจะดูไม่ดีถ้าลี่จูรู้ที่หลังแต่ถ้าบอกก็กลัวจะดูไม่ดีอีกนั่นแหละเพราะเธอมาที่หลังแต่ได้ไปก่อนอีก เหมือนมาแย่งท่านอี้หลานจากรุ่นพี่ลี่จูยังไงก็ไม่รู้ 

“รุ่นพี่เจ้าคะ!” ในที่สุดฟางซิก็ตัดสินใจเรียกลี่จู 

“อะไรอีกหรือ?” ลี่จูหันมามองฟางซินด้วยความสงสัย 

“ข้าว่าขึ้นไปคุยบนห้องรุ่นพี่ดีกว่าเจ้าค่ะ” ฟางซินพูดขึ้นก่อนจะกวาดสายตามองไปยังชั้นล่างที่มีนางโลมนั่งกันอยู่เต็มไปหมดมันคงจะไม่เหมาะถ้าคุยตรงนี้ 

ลี่จูพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะเดินตามฟางซินขึ้นไปยังห้องของตนเอง ทั้งสองคนพากันเข้ามาในห้องก่อนจะปิดล็อกประตูเอาไว้ “มีอะไรกับข้าหรือ?” ลี่จูหันไปถามฟางซิน 

”…ทะ…ท่านอี้หลานจะมาซื้อตัวข้าออกไปจากที่นี่ตอนเย็น” ฟางซินตัดสินใจพูดออกไปถึงจะกล้าๆ กลัวก็เถอะแต่ก็ต้องจำยอมพูดออกไปเพราะไม่อยากจะปิดบังลี่จูเพราะลี่จูมีบุญคุณกับเธอมาก 

ลี่จูอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองฟางซินด้วยสายตาราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ ทั้งสองคนมองจ้องสบตากันอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่ฟางซินจะเป็นฝ่ายหลบสายตาแทนเพราะทนไม่ไหวและเริ่มรู้สึกกลัว ”…ระ…รุ่นพี่โกรธข้าหรือเจ้าคะ?” 

“เปล่า” ลี่จูตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองทานอื่นและลอบสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย “ข้ายินดีกับเจ้าด้วยแหละกัน ข้าแค่หวังให้เจ้ามีความสุข” ลี่จูพูดเสริมต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 

“รุ่นพี่ไม่โกรธข้าจริงๆ หรือ?” 

เด็กสาวถามขึ้นอีกครั้งซึ่งลี่จูก็เพียงพยักหน้ารับเท่านั้นโดยไม่ได้พูดอะไร แต่เธอคิดว่ารุ่นพี่อาจจะโกรธเธอเพราะอาการของรุ่นพี่มันดูแปลกไปปกติรุ่นพี่จะยิ้มแย้มแต่ตอนนี้สีหน้ากลับรู้สึกเย็นชาและนิ่งสงบจนน่ากลัว “รุ่นพี่ไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอเจ้าคะ?” 

“เจ้าจะให้ข้ารู้สึกอะไร?” 

ลี่จูหันกลับมาตอบฟางซินก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เด็กสาว “ข้าไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นไม่มีเหตุผลเดียวที่ข้ารู้สึกตอนนี้คือข้ารู้สึกยินดีกับเจ้าและอี้หลานเพราะเจ้าทั้งสองคนคือคนที่ข้ารัก การได้เห็นคนที่รักมีความสุขนั้นก็เพียงพอแล้วมิใช่หรือ?” 

หมับ! 

ฟางซินโผเข้าไปสวมกอดลี่จูจนแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาเล็กน้อยอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอไม่รู้จะขอบคุณลี่จูยังไงดีกับสิ่งมากมายที่ลี่จูมอบให้เธอ ลี่จูยอมเสียสละให้เธอได้อี้หลานมาครองทั้งๆ ที่ลี่จูรักมาก่อนด้วยซ้ำ “รุ่นพี่เป็นคนดีนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าสักวันจะมีบุรุษที่คู่ควรกับรุ่นพี่มาพารุ่นพี่ออกไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขข้างนอก” 

“ตอนนี้ข้าก็มีความสุขดีแล้วข้าก็หวังว่าเจ้าจะมีความสุขข้างนอกนั้น” ลี่จูลูบหัวของฟางซินเบาๆ เธอรักอี้หลานก็จริงแต่เธอก็รักฟางซินเช่นกันเพราะเธอเอ็นดูฟางซินมาตั้งแต่เด็กเพราะฉะนั้นเธอยอมเสียสละทุกอย่างเอง แค่ได้เห็นอี้หลานกับฟางซินมีความสุขมันก็พอแล้วแหละ เธอจะคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ แบบห่วงๆ เอง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น