มอมิ้น

เรื่องนี้เคะท้องได้นะคะ ❤

ตอนที4 กรงรักพันธนาการร้าย

ชื่อตอน : ตอนที4 กรงรักพันธนาการร้าย

คำค้น : ตอนที่4 กรงรักพันธนาการร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2559 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที4 กรงรักพันธนาการร้าย
แบบอักษร
ตอนที่4
#กรงรักพันธนาการร้าย
#แอดพี่ลู่
 
ร่างกายของเกรซถูกดึงกระชากมายังห้องด้านล่างที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องพักของบอดิการด์ เนื่องจากบริเวณโดยรอบที่เต็มไปด้วยชายหนุ่มในชุดดำด้วยจำนวนที่มากกว่าปกติ ดังนั้นจึงไม่ยากเท่าไหร่กับการที่จะคาดเดาว่าภายในชั้นนี้คือที่แห่งใด เกรซเริ่มหายใจถี่เมื่อพบว่าร่างกายของตนกำลังจะถูกรั้งเข้าไปด้านในห้องตรงหน้า
 
..แกร้กก..!
 
เมฆดันประตูเปิดเข้าไปด้านในอย่างไม่สนใจว่าคนภายในกำลังจะทำอะไร ซึ่งภาพตรงหน้าที่ปรากฏต่อสายตาก็คือกลุ่มชายหนุ่มจนถึงวัยกลางคนที่นั่งจับกลุ่มล้อมวงดื่มเหล่าอยู่บนพื้นห้อง พอเจอภาพแบบนี้ความใจกล้าของเกรซก็ชักจะลดหายลงไปทุกที ถึงเขาจะไม่ได้บริสุทธิ์ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยนอนกับใครหลายคนพร้อมกันหรอกนะ
 
“คุณเมฆ!เอ่อ มี มีอะไรหรอครับ” เสียงตะกุกตะกักหลุดดังจากร่างของชายหนุ่มกลุ่มใหญ่ที่อยู่นอกเวลางาน เมฆหันมองเจ้าของร่างเล็กข้างกายที่เริ่มแสดงสีหน้ากลืนไม่ได้คายไม่ออก แต่ถึงอย่างนั้นเกรซก็ยังคงเงียบและไม่ยอมปริปากพูดคำใด ซึ่งท่าทีแบบนี้มันก็ทำให้คนมองอดจะหมั่นไส้ในความยิ่งทะนงไม่ได้
 
...ผลั้ก!...
 
“จะทำอะไรกับมันก็ทำ” เมื่อผลักร่างของเกรซลงกลางวงได้ เมฆก็ก้าวขาพาร่างของตัวเองไปทรุดตัวนั่งลงยังโซฟามุมห้อง ดวงตาคู่คมจับจ้องภาพเบื้องหน้าอย่างพึงพอใจ เขากำลังรอ รอดูความพังพินาศของคนหยิ่งยโสแบบมัน
 
“ทำอะไรก็ได้ อย่างงั้นหรอครับ...” เสียงของบอดิการ์ดเริ่มพูดคุยกันเช่นเดียวกับสายตาของชายหนุ่มที่หันมองกันด้วยความไม่สบายใจเสียเท่าไหร่ ถึงแม้พวกเขาจะห่างไกลจากเรื่องเซกส์เพราะเรื่องงาน แต่กระนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นที่จะข่มขืนใครได้ลงคอ
 
แต่ในเมื่อเจ้านายออกคำสั่ง...
คนเป็นลูกน้องอย่างพวกเขาก็ต้องน้อมรับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้
..ขอโทษด้วยแล้วกันนะครับคุณคนน่ารัก..
 
“อย่า...” ทันทีที่มือของบุคคลแปลกหน้าจับเข้าที่ข้อขาเสียงแผ่วเบาเหมือนพึมพำจากปากของเกรซก็หลุดดัง ร่างกายเล็กถูกตามคร่อมทับโดยร่างของชายอีกหนึ่งคน ซึ่งเมื่อเกรซหันมองสายตาไปยังคนมุมห้องสิ่งที่ได้กลับมาจากเมฆก็คือรอยยิ้มพึงพอใจแสนน่ารังเกียจ
 
..แคว่กก..!
 
“อื้ออ!!” เสื้อตัวน้อยถูกดึงกระชากทิ้งอย่างไม่ใยดีเช่นเดียวกับแผ่นอกบางที่ในยามนี้กำลังถูกบดกัดโดยริมฝีปากหยาบกร้าน เกรซพยายามจะดึงข้อแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุม ข้อขาเรียวยังคงขยับดิ้นอย่างไม่ยอมหยุดนิ่งและถึงแม้ตัวจะเล็ก แต่ก็ใช่ว่าฝีมือด้านการป้องกันตัวของเขาจะเล็กไปด้วยเสียเมื่อไหร่
 
..หมับ..
..ปั้ก..!
 
เมื่อหลุดพ้นออกมาได้ร่างขาวบางก็รีบพยุงลุกพาร่างของตัวเองตะเกียกตะกายออกจากห้อ เขาเห็นว่าเมฆแสดงสีหน้าหงุดหงิดแบบสุดขีดยิ่งไปกว่านั้นในยามนี้ร่างสูงของอีกฝ่ายยังก้าวเดินตามออกมาอย่างไม่ทิ้งระยะ
 
“แฮ่ก...” เสียงหอบหลุดดังจากริมฝีปากอิ่มสีสด เกรซยังคงวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปตามทางอย่างทุลักทุเล พอหันกลับมองไปเบื้องหลังภาพของบุคคลร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเดินตามก็ทำให้เขาต้องแอบใจหาย
 
ไม่มีทาง
ไม่มีทางที่จะหนีพ้น...
 
..หมับ..
 
“จะไปไหน” จนสุดท้ายข้อขาขาวที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากโซ่เส้นใหญ่ก็ถูกรวบจับเอาไว้ ไม่ใช่เพียงสัมผัสเพราะในยามนี้เมฆยังออกแรงบีบจนสีหน้าของคนกระทำต้องแอบแสดงอาการเจ็บออกมา มือหนาเปลี่ยนจากข้อขาเรียวมาจับกระชากเข้าที่เส้นผมนิ่ม ออกแรงรั้งท้ายทอยเล็กจนใบหน้าขาวใสของใครอีกคนแหงนเงยตามแรง
 
“ฤทธิ์เยอะนักนะมึง เก่งจังเลยนะครับ”
“ใครจะไปหมาหมู่แบบมึงหละวะ” เกรซว่าสวนกลับไปด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาคู่กลมยังคงจ้องมองร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่คิดจะยอมให้ เมฆยกยิ้มกลับให้ก่อนจะออกแรงกระชากร่างของเกรซให้เดินตามอีกหน ในคราวนี้คนตัวสูงไม่ได้ลากเขากลับไปห้องเดิมแล้ว แค่นี้ เกรซก็โล่งใจไปเปราะแล้วหละ
 
..ปึก..!
 
ร่างกายเล็กถูกโยนกระแทกซ้ำใส่ห้องเดิมที่นอนเมื่อคืน เกรซลูบช่วงศอกของตัวเองพลางเบือนสายตามองใบหน้าของเมฆอย่างนึกเกลียดชัง ใครอีกคนมองตรงมายังเขาก่อนที่จะเอ่ยประโยคบางประโยคออกมาพร้อมเดินจากออกไป
 
“อยู่ในนี้ ตอนเย็นจะเอาข้าวมาให้แดก แล้วอย่าได้กล้าคิดจะหนีกูอีก” พอเอ่ยข่มขู่เสร็จเมฆก็เดินออกไปเหลือทิ้งไว้แค่ร่างเล็กที่สภาพไม่ต่างจากการโดนรุมฟัดมา เกรซก้มมองร่างกายของตัวเองพร้อมกับมือน้อยๆที่จัดแจงติดกระดุมเสื้อบางส่วนที่สามารถติดได้ เพราะบางจุด มันก็ถูกดึงกระชากจนขาดไปหมดแล้ว
 
“ไอ้บ้าอำนาจ...” ริมฝีปากอิ่มขยับพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นระริก เมื่อมั่นใจว่าอยู่เพียงลำพังเกรซจึงกอดกระชับร่างตัวเองพลางซบหน้าลงกับเข่าทั้งสองข้างเอาไว้
 
เขาเกลียด...
เกลียดเหตุการณ์แบบนี้ที่สุด
 
“ฮึก...” หยาดน้ำสีใสรินไหลมาเพียงไม่กี่หยด ดูจากดวงตาที่แดงกล่ำก็พอจะเดาออกว่าเจ้าของร่างกายนี้ต้องอดกลั้นแค่ไหน มือเล็กทั้งสองข้างกำแน่นเข้าหากันจนเล็บคมจิกฝังลงบนฝ่ามือตัวเอง พอร้องไห้จนพอใจเกรซก็เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วเดินตรงขึ้นไปนั่งบนเตียงนอนที่อยู่ไม่ไกล เกรซมองไปยังนาฬิกาและเวลายามสายก็ทำให้เขาต้องเบ้หน้า
 
เมฆบอกว่าจะเอาข้าวมาให้ทานในตอนเย็น
ตอนเย็นงั้นหรอ...
 
อะไรกันหละ แต่เขาน่ะ ไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ
“ยังเห็นกูเป็นคนหรือเปล่าวะเนี่ย” เกรซพึมพำกับตัวเองพลางเบือนสายตามองรอบห้องอย่างเบื่อหน่าย คนตัวเล็กเอนตัวนอนลงบนเตียงเพื่อจะได้หลับเอาแรงไว้ต่อกรกับบุคลที่ปานนี้คงจะไปทำงานแล้วเรียบร้อย ท้องยังคงร้องส่งเสียงไม่หยุด ยิ่งไปกวานั้นอาการหิวมันก็ส่งผลให้เกรซต้องนอนขดแล้วใช้มือกุมท้องน้อยของตัวเองเอาไว้
 
อ่า... เขาหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว
 
เกรซพยายามจะบังคับตัวเองให้หลับเพื่อที่จะได้ลบเลือนความหิวให้จางหาย คนตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มอยู่นานสองนานจนสุดท้ายด้วยความเหนื่อยอ่อนร่างกายที่แทบไม่ได้พักผ่อนจึงพล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย
 
..แกร้กก!..
 
จนเมื่อเสียงประตูห้องดังขึ้นร่างกายเล็กจึงสะดุ้งตื่นโดยอัตโนมัติ
“นอนทั้งวันเลยสินะ มึงนี่ อยู่สุขสบายจริงๆเลยว่ะ” พอลืมตาขึ้นได้ก็มีเพียงถ้อยคำด่าทอเหน็บแนมที่ได้รับ เกรซมองเลยไปยังจานข้าวในมือของเมฆซึ่งเมื่อเขานั่งมองแบบนี้ เมฆจึงใช้สายตาเพื่อบอกกลายๆว่าให้คนตัวเล็กนั่งลงบนพื้นห้อง
 
..เคร้ง..!
 
“ลงมานั่งกินตรงนี้” ถึงแม้เมฆจะไม่ได้วางแรงเหมือนดั่งคราวก่อนแต่ถึงอย่างนั้นอาหารบางส่วนก็ยังหกเลอะพื้นอยู่ดี เกรซเองถึงแม้จะไม่ชอบใจแต่ด้วยความหิวเขาเลยต้องจำใจนั่งลงกับพื้นห้องตามที่ใครอีกคนสั่ง และจานข้าวที่วางเยื้องหน้าก็ทำให้เกรซต้องชะงักนิ่งอีกหน
 
ข้าวเปล่า แค่ข้าวเปล่า...
 
“ทำไม? แดกไม่ได้งั้นหรอ ถ้าแดกไม่ได้ก็ไม่ต้องแดก”
“กินได้...” เกรซขยับปากพูดออกไป ในเวลานี้ถึงแม้จะไม่ต้องมีกับข้าวเขาก็ทานได้หมดนั่นแหละ มือเล็กคว้าช้อนมาถือเอาไว้ก่อนจะลงมือตักข้าวเปล่าแสนจืดชืดใส่ปากของตัวเอง แต่กินไปเพียงไม่กี่คำก็ต้องวาง เนื่องด้วยรสชาติที่จืดสนิทและไหนจะเพราะท้องที่ว่างเกินจะรับอาหารเข้าไปมากๆได้
 
“แดกให้หมด ถ้าหากแดกเหลือแม้แต่เม็ดเดียว กูจับมึงไปส่งให้ไอ้พวกนั้นอีกแน่” จนพอได้ยินแบบนี้จากมือที่เตรียมจะวางช้อนก็ต้องรีบหยิบขึ้นมาตักกินต่อ เกรซเคี้ยวสิ่งในปากอย่างยากลำบาก ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยลำบากอะไรถึงขนาดนี้ด้วยซ้ำ
 
มันน่ะ เป็นใครกัน เป็นใครถึงได้มาทำเรื่องแบบนี้กับเขา
พอคิดถึงจุดนี้ มือน้อยๆก็ต้องออกแรงกำช้อนจนแน่นสนิท
 
“อิ่มแล้ว”
“กูบอกว่าให้กินให้หมดไง”
“กูอิ่มแล้ว” เกรซพูดสวนกลับไปอย่างไม่สนใจว่าในตอนนี้สีหน้าของเมฆจะเป็นเช่นไร
 
“มึงนี่มันไม่เข็ดเลยสินะ ถึงยังได้กล้าอวดดีกับกูแบบนี้”
“กูแค่อิ่ม!”
“กูใช้ให้มึงมาตะคอกใส่กูหรอ!” เมื่อใครอีกคนตะคอกสวนกลับมาร่างกายเล็กจึงอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง เกรซขยับร่างกายให้ห่างจากร่างตรงหน้าแต่สุดท้ายแขนของเขาก็ถูกเมฆจับไว้อีกหน คนตัวสูงตามคร่อมร่างตรงหน้าอย่างฉุนเฉียว มือหนาเหวี่ยงฟาดกระทบใส่ข้างแก้มเนียนเต็มแรง และทันทีที่ดวงหน้าของเกรซหันตามแรงตบ เมฆก็รีบใช้มือรั้งปลายคางของคนตรงหน้าให้หันกลับจ้องสายตาของตน
 
“จะทำอะไรกับกูอีก...” เกรซขยับปากถามอย่างไม่เต็มเสียงนัก
“ทำในสิ่งที่มึงจะลืมไม่ลงเลยหละ”
“เลว”
“หึ มีเลวกว่านี้อีกครับ”
 
# # # # # #
ขอเม้นหน่อยยยย ถถถถ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น