สุดธิดา

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนนะคะ อย่าลืมติดตามเรื่องและตอนอื่นๆของสุดธิดาด้วยค่ะ

บทที่ 3 พรหมลิขิตบันดาลชักพา

ชื่อตอน : บทที่ 3 พรหมลิขิตบันดาลชักพา

คำค้น : นางร้าย Facety Girl เพราะฉันเป็นนางร้าย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2559 11:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 พรหมลิขิตบันดาลชักพา
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

#

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บทที่3 พรหมลิขิตบันดาลชักพา

 

            วันนี้ฉันมีคิวถ่ายละครย่านใจกลางเมือง บทก็ไม่ซับซ้อนค่ะ เป็นบทที่ฉันถนัดที่สุด.. ตบแย่งผู้ชายกัน ในเรื่องฉันเป็นแฟนเก่าพระเอกที่เลิกรากันไป แล้วพอพระเอกไปรักนางเอกแล้วก็เกิดเสียดายจึงมาทวงพระเอกคืน ฉากในวันนี้จะเป็นตอนที่ฉันบังเอิญมาพบกับนางเอกจึงเกิดมีปากเสียงกัน และไคลแมกซ์ก็คือเราสองคนจะตบกันจนเลือดกบปาก จริงๆนางเอกต้องยอมโดนตัวร้ายตบฝ่ายเดียวสิ แต่ยัยเอเชียที่เป็นนางเอกของเรื่องนางไปขอผู้กำกับว่าอยากเป็นนางเอกสู้คน คนดูต้องชอบแน่นอนว่านางเอกตบนางร้าย

หล่อนอยากตบฉันเองหล่ะสิไม่ว่า.. ยัยนี่ก็กินเกาเหลากับฉันชามโตพอควร เรื่องของเรื่องคือฉันดันไปแซวผู้ชายที่นางหมายปองเข้า แล้วเขาคนนั้นก็ดูจะเล่นด้วยกับฉันมากกว่านางเอกโนเนม พูดง่ายๆคือนางอิจฉาฉันนั่นแหละ

             เดี๋ยววันนี้ถ่ายคิวง่ายๆนะ เมเม่สบายอยู่แล้วเนอะผู้กำกับซักซ้อมคิวให้ฉันกับยัยนางเอก

            เมเม่ตบก่อนนะ แล้วเอเชียก่อนเอาคืน งานนี้ตบหลอกๆพอ กล้องตัวนี้จะถ่ายหน้าด้านนี้ เพราะฉะนั้นเมเม่หันมาทางนี้ แล้วเอเชียหันไปทางกล้องตัวนั้นนะ เราจะซ้อมกันก่อนผู้กำกับเดินไปประจำที่ตำแหน่งตัวเอง

            ดีใจมั้ยที่เราจะได้ตบกันแล้ว ยัยเอเชียชวนฉันคุย เอ่อ น่าจะชวนทะเลาะมากกว่า

            คันมากหรอเอ?” รู้ทั้งรู้ว่านักข่าวมาด้วยยังจะทำกล้าอีก

            ฉันชื่อเอเชีย ยัยนี่มักโมโหเวลาใครเรียกชื่อไม่ครบ

            อย่าหลอกตัวเองเลย ฉันไม่เชื่อว่าแม่เธอจะตั้งชื่อเธอว่าเอเชีย แถวบ้านเธอนี่ท่องเอบีซีได้ก็ถือว่าหรูแล้วไม่ใช่หรอ อุ๊บส์ นี่ถ้าเปลี่ยนเป็นเอเชียแล้วยังไม่เด่นพอ แนะนำนะจ๊ะ เอเชียทีคเลยเป็นไง สะดุดหูกว่าเยอะฉันกระซิบตอบด้วยความสะใจ

            นี่แก!” ยัยเอเชียโมโหจนเผลอขึ้นเสียงดัง แต่พอหันไปเห็นนักข่าวที่เงี่ยหูฟังกันเต็มที่ก็รีบยิ้มกลบเกลื่อน

            ซ้อมบทกันดีกว่าเพื่อนเมเม่ ยัยแม่พันธุ์สตรอเบอร์รี่ ปั้นหน้าเก่งนักนะ

            เพื่อนเอ ต้องเล่นให้เนียนๆนะ เพื่อนเมเม่จะตบตรงนี้ฉันฟาดมือใส่แก้มหล่อนเบาๆ

            หันหน้าไปสิ เดี๋ยวผิดคิวแล้วจะเจ็บตัวนะฉันจิกตาใส่หล่อน โชคดีของฉันที่หันหลังให้กองทัพนักข่าวเลยไม่ต้องปั้นหน้าเหมือนหล่อน

            เราจะถ่ายจริงแล้วนะ เมเม่ เอเชียพร้อมนะฉันตั้งสมาธิหลังจากได้ยินผู้กำกับบอก

            “ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง แอคชั่น”

            “แกนังหน้าด้าน แกแย่งคุณภพไปจากฉัน” ฉันดึงผมยัยเอเชียตามบท แต่อาจจะแรงไปนิดตามอินเนอร์ในตัว

            “ฉันไม่ได้แย่งเขา เธอทิ้งเขาไปเอง” ยัยเอเชียเถียงกลับแบบนางเอกไร้เดียงสา

            “ก็ตอนนี้ฉันกลับมาแล้วนี่ไง อะไรที่เคยเป็นของฉัน ฉันจะทวงคืน” ฉันเงื้อมือขึ้นเตรียมตบยัยเอเชีย แต่ยังไม่ทันได้ลงมือก็โดนยัยนี่ผลักออก

            “เพียะ!” หน้าฉันหันไปตามแรงตบ ยัยนี่เล่นทีเผลอและนอกบทอย่างจงใจ รู้จักคนอย่างเมรินน้อยไปแล้วนังแบ๊วลวงโลก

            “แกกล้าตบฉันหรอ นอกจากจะเอาภพคืนแล้ว ฉันจะเอาคืนแกด้วย” ฉันถีบยัยเอเชียลงไปนอนหงายบนพื้นก่อนจะกระโดดขึ้นค่อมแล้วฟาดมือลงบนหน้ายัยนั่นไม่ยั้ง ทั้งหมดนี้ไม่มีในสคริปแน่นอน ฉันแต่งเองเล่นเองและห้ามสั่งคัทด้วย

            “รู้ไว้ซะว่าอย่ามาเล่นกับคนอย่างฉัน” ฉันตบจนเจ็บมือแล้วเลยพอ

            “คัทได้ค่ะ” มีเรื่องไหนที่ตัวร้ายหันไปสั่งคัทกับผู้กำกับบ้างหล่ะ เรื่องนี้ไง.. ตัวร้ายชื่อเมริน

 

            “แกฟันจะหักมั้ย?” ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในคลินิกหมอฟันแถวกองถ่าย ผลพวงจากการโดนตบนั่นทำให้ฟันฉันโยก ถ้าอย่างฉันฟันโยกรับรองว่ายัยเอเชียต้องใส่ฟันปลอมอย่างน้อยสามซี่

            “ไม่หรอก แกหนังเหนียวจะตาย” ฉันไม่น่าลากยัยแพนด้ามาเป็นเพื่อนเลย ดูเหมือนไม่ค่อยให้กำลังใจเท่าที่ควร จะตัดขาดจากมันก็ไม่ได้อีก อย่างที่เคยบอกว่าเหลือมันที่คบด้วยอยู่คนเดียว

            “ขอบน้ำใจเอ็งนัก”

            “คุณเมรินเชิญที่ห้องตรวจค่ะ” ฉันยิ้มหวานให้พนักงานแล้วเดินตามเธอเข้าไปในห้อง

            “นอนบนเตียงรอเลยค่ะ” ฉันเคยกลัวหมอฟันตอนเด็กๆ ฉันเกลียดเครื่องมือหมอและการขูดหินปูนเป็นที่สุด ฉันแอบชำเลืองดูอุปกรณ์เหล่านั้นด้วยความระแวง คุณหมอฟันของฉันนั่งหันหลังให้อยู่หน้าคอม เหมือนจะดูฟิล์มฟันของใครอยู่ ใช่ของฉันหรือเปล่าเนี่ย?

            “ขออนุญาตคลุมผ้านะคะ” ผู้ช่วยหมอหยิบผ้าที่เจาะเป็นช่องเฉพาะปากมาปิดหน้าฉัน หลังจากนั้นคุณหมอก็มาตรวจฟันฉันดูเล็กน้อย

            “หมอดูฟิล์มของคุณแล้วนะครับ ฟันยังไม่หักแค่ขยับเล็กน้อยจากอุบัติเหตุ ปล่อยไว้อย่างนี้ก็ได้นะครับ ไม่ต้องถอนหรอกเดี๋ยวก็กลับมาปกติครับ” ข่าวดีจังเลย ว่าแต่เสียงคุณหมอดูคุ้นจัง เสียงหล่อๆใจดีๆแบบนี้มีเยอะไหม

            “ขอบคุณค่ะ” ผู้ช่วยดึงผ้าออกจากหน้าฉัน และเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณหมอถอดผ้าปิดปากออก

            “คุณวิน!!” ฉันมองคุณหมอเสียงหล่ออย่างตกตะลึง คุณหมอคือคุณฮีโร่ของฉันนี่ โอ้!สวรรค์โปรด ฉันกำลังคิดอยู่เชียวว่าจะไปตามหาเขาที่ไหน

            “คุณ..เม?” ทำไมต้องทำเสียงเหมือนไม่แน่ใจชื่อฉันด้วย วันก่อนก็พยายามเน้นชื่อตัวเองจะตาย แล้วอีกอย่างเขาไม่รู้จักดาราดังอย่างฉันหรอเนี่ย

            “ค่ะ เมเม่ค่ะคุณหมอ ดีใจจังเลยที่ได้เจอคุณหมออีกครั้ง” ใครก็ได้เปิดเพลงประกอบให้ที พรหมลิขิตบันดาลชักพา ดลให้มาพบกันทันใด..

            “ครับ วันนี้ซุ่มซ่ามที่ไหนอีกครับ ฟันเลยโยกมาแบบนี้” อย่างน้อยเขาก็ยังจำยัยซุ่มซ่ามคนนี้ได้แหละเนอะ ดีใจจัง

            “ผิดคิวเล็กน้อยค่ะ เลยโดนตบจริงเข้า”

            “ไปมีเรื่องมาหรอครับ?” แง เขาไม่รู้จักฉันจริงๆใช่ไหม

            “คุณหมอนี่ปล่อยไก่อีกแล้ว นี่คุณเมเม่ นางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการตอนนี้เลยนะคะ คุณเมเม่ไปถ่ายละครแล้วเกิดผิดคิวค่ะ” ผู้ช่วยหมอช่วยอธิบายให้เขาฟัง ว่าแต่นี่หล่อนมาเป็นก้างขวางคอฉันทำไม

            “ขอโทษครับ ผมไม่เคยดูละครเลย” หล่อๆแบบนี้ใช้เวลาช่วงหัวค่ำถึงกลางคืนทำอะไรอยู่คะ

            “ไม่เป็นไรค่ะ บางทีเมก็รู้สึกสบายใจเวลาที่คุยกับคนที่ไม่รู้จักเหมือนกัน ยิ่งอยู่ในวงการมายายิ่งหาคนที่จริงใจกับเรายาก” ฉันอยากจะปรบมือให้ตัวเองในใจ พูดดีได้ถ้วยรางวัลมากเลยค่ะ

            “คุณหมอวินจะรังเกียจมั้ยคะถ้าเมอยากรู้จักคุณหมอแบบคนธรรมดา”

            “ได้ครับ ผมก็คนธรรมดาเหมือนกัน”

            “ถ้าอย่างนั้นเรามาทำความรู้จักกันนะคะ เมเม่ เมริน พิริยาพรค่ะ” แนะนำตัวประดุจนางงามเข้าประกวด นี่ถ้าอยู่กันสองต่อสองฉันอาจจะบอกสัดส่วนเขาไปด้วยซ้ำ

            “ผมทันตแพทย์กวินท์ เกียรติไพฑูรย์ครับ” นามสกุลนี้คุ้นมาก เดี๋ยวขอเวลาไปหาข้อมูลก่อนนะคะ

            “นี่เรารู้จักกันแล้วใช่มั้ยคะ?”

            “ครับ คุณเมเม่” ทำไมชื่อฉันเวลาที่ออกจากปากเขาแล้วมันดูเพราะจัง อยากให้เขาเรียกแบบนี้ทั้งวันทั้งคืน

            “ถ้ารู้จักกันแล้ว ขอเบอร์คุณหมอได้มั้ยคะ?” ฉันยื่นโทรศัพท์ตัวเองไปให้เขา ระดับเมรินจะขอเบอร์ผู้ชายทั้งทีต้องตรง แรง และรวดเร็ว

            “เอ่อ..” อย่าทำหน้าลำบากใจแบบนั้นสิคะ

            “คุณหมอไม่อยากรู้จักเมหรอคะ เมคงเข้าใจผิดไปเองว่าเราจะทำความรู้จักกันอย่างจริงใจได้” ฉันก้มหน้านิ่ง เสียงสั่นน้อยๆ จะร้องไห้แล้วนะคะไม่สงสารจริงๆหรอ

            “เอ่อ.. ก็ได้ครับ” เยส!!

            “ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ถ้าไม่รังเกียจเมจะขอเลี้ยงตอบแทนคุณหมอที่ช่วยเหลือเมมาหลายครั้งแล้ว ไม่รู้ว่าคุณหมอจะลำบากใจหรือเปล่า?”

            “ได้ครับ แต่เอาไว้วันหลังนะครับ วันนี้ผมต้องอยู่คลินิกถึงสามทุ่มเลย” แอบอ่อยเปล่าเนี่ยบอกเวลากันด้วย

            “ได้ค่ะ ไว้เมจะโทรมานัดนะคะ” วันนี้ฉันรุกเยอะไปแล้ว ให้เวลาเขาตั้งตัวบ้าง และที่สำคัญฉันต้องไปสืบประวัติเขาอย่างละเอียดเสียก่อน ดังคำกล่าวที่ว่า รู้เขา รู้เรา รุกร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง!!

            “ครับ” ฉันโบกมือลาเขาแล้วเดินออกจากคลินิก แต่เพียงผ่านไปไม่กี่ก้าว ฉันก็ส่งข้อความไปหาเขา U R My Hero

 

           

 

           

 

 

 

 

 

 

นางเอกเรารุกแล้วนะจ๊ะ

 

อย่าลืมช่วยเป็นกำลังใจให้นางด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น