MyTwin

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CAfe love 2

คำค้น : yaoi,cafe,หมอ,คาเฟ่,คัตเตอร์,ขนมปัง,ชายรักชาย,นิยาย Y ,cafe love

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2559 12:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CAfe love 2
แบบอักษร

พี่ปังผมว่าพี่ไม่ไหว เมื่อคืนพี่ไข้ไม่ลดเลยนะ แผ่นเจลก็ลดไข้ให้พี่ได้แปปเดียว วันนี้พี่ทาร์ตมีรับน้อง ผมจะพาพี่ไปโรงพยาบาล

แทนนะ

 

พี่ไม่ไปหรอก นายก็รู้พี่กลัวหมอผมพูดออกมาเสียงเปล่า เมื่อคืนทาร์ตมันเฝ้าผมทั้งคืน ไข้ผมเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง สุดท้ายมันก็กลับ

มาอยู่ที่ 40 องศาเหมือนเดิม

 

พี่กลัวเข็มตั้งหาก ไม่ใช่กลัวหมอ

 

หมอก็คู่กับเข็มอยู่ดีนี่แหละเหตุผมที่กลัวหมอ ตอนเด็กๆเวลาที่ผมไปโรงพยาบาลทีไรผมมักจะป่วยหนักแล้วก็หมอก็จะจับผม

ฉีดยาทุกทีเลย

 

ผมเรียกแท็กซี่แล้ว ผมจะพาพี่ลงไปรอ

             สุดท้ายผมก็ยอมน้องชายตัวเล็กของผมลากผมลงไปรอรถที่หน้าบ้าน ไม่นานนักรถก็พาผมมาส่งที่โรงพยาบาล ที่จริงโรง

พยาบาลผมเดินแค่ไม่ถึงสิบห้านาทีก็ถึงแล้วแต่สภาพผมคงจะไปไม่ถึงที่แน่  ตอนพวกหมอมากินที่คาเฟ่ผมกลับไม่กลัวพวกเขา

แต่พอพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลผมก็กลับกลัวพวกเขาขึ้นมา โรลเดินจับมือผมพาเข้าไปรอตรวจน้องทำทุกอย่างแทนผม ผมได้แต่

นั่งรออยู่เฉยๆ

 

พี่นั่งรอหน่อยน้า ผมไปซื้อน้ำให้ไหมผมรีบคว้ามือน้องไว้อย่างรวดเร็วและส่ายหัวให้เป็นคำตอบ โรลเลยนั่งรออยู่เป็นเพื่อนผม

ผมรอไม่นานมากผมก็ถูกเรียกเข้าห้องตรวจ

 

โอ๊ะโอ้ ดูซิผมเจอใคร

 

อะนายคนเมื่อวานนิ

 

คุณกินยาไปบ้างรึเปล่าก่อนมาที่นี่

 

ผมไม่ได้กิน

 

ดีแค่ไหนที่คุณไม่ช็อค นี่ขึ้นมาถึง 41 องศา

 

ก็มันไม่ลดนิ กินยาก็ขึ้นๆลงๆสุดทายก็เหมือนเดิม

 

คุณควรนอนพัก ไม่ใช่ทำงานนะเมื่อวาน

 

หึ นอนก็ไม่หาย แล้วก็ไม่ให้ทำอะไร ให้ตายเถอะโรบิน

 

อยากหายเร็วไหมละ ผมช่วยได้นะหมอนั่นยิ้มละ หล่อมากด้วย

 

ยังไง

 

ฉีดยา

 

ย๊า ไม่มีทาง มีวิธีอื่นไหมนอกจากฉีดกับกิน ผมมองหน้าหมอนั่นอย่างหวาดๆ

 

ไม่มี ผมให้ยาลดไข้อย่างแรงให้แต่ว่าคุณต้องกินยาหลังกินข้าวเลย เข้าใจไหม

 

อื้มผมตอบหมอนั่นเบาๆ

 

ผมถามว่าเข้าใจไหมผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกดต่ำของหมอนั่น บอกแล้วไงว่าผมกลัวพวกหมอ

 

เข้าใจแล้วน่า

 

โอเค งั้นแค่นี้ละครับ ไว้ผมจะไปหาที่ร้านนะประโยคหลังหมอนั่นพูดเบาๆให้ผมได้ยินสองคนผมได้แต่ยิ้มให้พยาบาลแล้วเดิน

ออกจากห้องตรวจกลับไปหาโรล ผมคิดว่าตอนนี้ผมหน้าแดงกว่าเดิมอีก

 

                ผมกลับมาถึงร้าน กินข้าวแต่ไม่กินยาที่ได้มาที่จริงต้องบอกว่าผมแอบบ่วนทิ้งมากกว่าเพราะโรลยืนเฝ้าตอนผมกิน ผม

นั่งเฝ้าโรลผสมส่วนขนม ที่ผมคิดว่ามันง่ายสำหรับน้องให้น้องทำ เพราะถึงผมจะป่วยยังไงร้านก็ยังต้องเปิดถึงจะมีของน้อยหน่อย

ก็คงไม่เป็นไร พอผมจะทำน้องก็สั่งให้ผมนั่งอยู่เฉยๆ

 

กลับมาแล้ว ทำขนมได้กี่อย่างทาร์ตกลับมาจากมหาลัย ผมรู้สึกปวดหัวมากเลยกลับไปนอนบนห้อง รู้งี้ผมยอมกินยาตามที่

หมอนั่นบอกผมก็คงดี ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมา จนสุดท้ายผมก็ต้องใช้วิธีนับขนม ขนมหนึ่งอันขนมสองอัน จนในที่สุดผมก็หลับไป

ตอนไหนโดยไม่รู้ตัว

 

พี่ชายนายไข้ขึ้นอีกแล้วเข้าไม่ได้กินยารึไง

 

ผมยืนดูเข้ากิน

 

แต่ผมว่า พี่ชายคุณคงไม่ได้กินหรอก ผมจะออกไปเอายาที่รถมาฉีดให้เขาละกัน ขืนปล่อยไว้อย่างงี้ได้ช็อคพอดีคุณช่วยเช็ดตัว

เขาให้ผมหน่อย

 

             ผมได้ยินแต่เสียงคุยกันตาผมมันหนักอึ้ง ผมได้ยินคำว่าอะไรฉีดๆเนี่ยแหละ ผมพยายามเปิดตาออกเพื่อจะมองผมเห็น

เขาคนที่ผมไปตรวจด้วยที่โรงพยาบาลหรือคนที่มาที่ร้านเมื่อวานนี้ มองได้สักพักหัวผมก็หมุนติ้ว

 

ปวดหัวมากไหม

 

หัวหมุนติ้วเลยละหมอนั่นจับแขนผมแล้วบอกให้ผมอยู่นึงๆก่อนห้ามขยับ ผมค่อยๆมองไปที่มือของตัวเอง เฮือกเข็มฉีดยา ผม

ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากสะบัดมือหมอนั่นออกอย่างรวดเร็ว

 

เป็นไร อย่าบอกว่ากลัวเข็มจริงอะ

 

ไม่ได้กะกลัว ซักหน่อย เอาเข็มมาทำไม

 

หื้ม เนี่ยหรอ ก็เอายามาฉีดให้คนไข้ที่มันไม่ฟังคำแนะนำของหมอ

 

ผมดันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างอยากลำบาก หัวก็หมุนติ้วอยู่นั่นแหละ ไม่สงสารเจ้าของร่างเลยรึยังไง

 

เข้ามา กูถีบนะ

 

เห๋ ขึ้นกูแบบนี้ ผมก็ไม่เกรงใจละนะ ขยับมานี่เดี๋ยวนี้

 

ไม่โว้ย ถอยไปเลย ไม่งั้นกูจะตะโกนเรียกน้อง

 

แรงจะเถียงยังจะไม่มีเลย จะตะโกน

 

หมอนั่นกำลังขยับเข้ามาหาผมช้าๆ ผมบอกเลยตอนนี้ผมอยากเอาตัวเองกลิ้งลงจากเตียงแล้วแล้วกลิ้งออกประตูห้องจังเลย

 

มานี่ไม่ต้องมากดเสียงต่ำ ไม่กลัวโว้ย

 

ออกไปผมตอบไปเสียงแข็ง

 

กลัวอะดิ โตขนาดนี้แล้วยังจะกลัวเข็มอีกหมอนั่นเดินขึ้นมาดึงตัวขาผม ผมลงไปนอนที่เตียงตามเดิม แล้วหมอนั่นก็ทิ้งตัวลง

ข้างๆแล้วเอาขาข้างถึงพาดตัวผมไว้ แม่งหนักนะโว้ยถ้ามีแรงจะจะถีบให้กระเด็นเลย

 

เหี้ยหนักโว้ย มึงเป็นหมอจริงป่ะเนี่ย รุนแรงกับคนไข้ชิบหาย

 

ก็คนไข้แม่ง ดื้อ ไม่ฟังคำแนะนำของหมอ ผมเริ่มดิ้นมากขึ้นเมื่อหมอนั่นพยายามจับมือผมเพื่อจะฉีดยา ผมยอมรับนะว่าผม

ทำตัวเป็นเด็กแต่ผมเกลียดเข็มฉีดยา ผมเอามือบัดไปโดนบาดเข็มทำผมได้แผลเล็กๆ คุณก็รู้อยู่ว่าเข็มฉีดยามันแหลมขนาดไหน

 

"อยู่นิ่งๆดิว่ะ กูจะฉีดยาให้ ดิ้นยังกะเด็ก ยาก็ไม่กินแล้วเมื่อไรมึงจะหายป่วย"

 

"ถอยไปเลยไอ้หมอเถื่อน กูไม่ฉีด"

 

"จะให้กูฉีดดีดี หรือ จะให้กูจูบมึงก่อน"

 

"เหี้ย กูเกลียดมึง ไอ้หมอเถื่อน" 

 

"แต่กูชอบมึงว่ะ" ผมเกิดอาการช็อคเล็กน้อย หมอนั่นฉีดยาให้ผมตอนไหนไม่รู้ รู้อีกทีหมอนั่นก็เก็บอุกปกรณ์ใส่กล่องที่เอามาด้วย

แล้ว

 

อยู่นิ่งๆแต่แรกก็จบ เอาข้างที่บาดมาดิ๊ จะทำแผลให้

 

กูเกลียดเข็ม กูกลัวหมอ

 

ถ้ามึงยอมกินยามึงก็ไม่ต้องมาโดนกูบังคับแบบนี้หรอกผมส่งมือข้างที่ได้แผลให้หมอนั่นทำแผลให้ หมอนั่นทำแผลอย่างเบามือ

ผมแทบไม่รู้สึกเลยได้ซ้ำว่า หมอนั่นทำเสร็จแล้ว

 

ขอบคุณ

 

อะไรนะ

 

บอกว่าขอบคุณยังไงเหล่า

 

หึหึ ถ้าไม่กินยาตามที่กูบอกอีกละก็ มึงเตรียมเจอเข็มได้เลย กูจะมาเช็คมึงทุกวันจนกว่าจะหาย

 

ไม่ต้องมากูไม่อยากเจอมึง

 

แต่กูอยากเจอมึง มันลูบหัวผมเบาๆแล้วก็ทิ้งผมเดินออกจากห้องไป ผมได้แต่นอนหน้าแดงอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่เดี๋ยวที่มันขึ้นมาบน

ห้องผมได้แปลว่า ไม่ทาร์ตก็โรลปล่อยมันขึ้นมาอะดิ สงสัยต้องจดลงสมุดไว้คิดบัญชีซะแล้ว อ่ายามันออกฤทธิ์เร็วเกินไปแล้วนะ

ผมขอนอนก่อนนะครับ

 

                ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนี้ท้องฟ้ามิดแล้วผมพาตัวเองลงมาข้างล่าง ยังมีคนอยู่ปะปลาย ผมเดินไปประจำที่เคาเตอร์ คนน้องลงแบบนี้ น้องผมคงจะได้เวลาพักเหนื่อยกันบ้างแล้ว

 

เป็นไงบ้างพี่ปังโรลที่อยู่ว่างๆเลยเดินมากอดผม โยกตัวผมไปมาเบาๆ

 

ก็หายปวดหัวแล้ว ดูเหมือนไข้จะลดลงด้วยผมลูบหัวน้องเบาๆ

 

เห๋บอกแล้วไง ว่าอย่าเพิ่งไปตัวติดกัน ขี้เกลียดดูแลทีเดียวสองคนทาร์ตเอื้อมมือข้ามเคาเตอร์มาพลักหัวโรลให้ห่างจากตัวผม

 

จะว่าไปใครให้ไอ้หมอเถื่อนขึ้นไปบนห้องพี่

 

อ่าพี่คัตอะหรอ ผมเองแหละ ก็พี่ไข้ไม่ลดลงเลยแล้วก็พี่เขาแวะมาซื้อขนมที่ร้านพอดีผมเลยให้เขาขึ้นไปดูพี่

 

รู้ไหมเขาทำอะไรพี่ผมหน้าบึ้งทันที

 

เหอะ เขาก็แค่ฉีดยาให้พี่ทาร์ตมองหน้าผมแล้วส่ายหัว

 

ฉีดยาเลยนะ ทาร์ต เขาฉีดยาพี่เลยนะ มันน่ากลัวจะตาย

 

ก็แค่ฉีดยา พี่แหละกลัวเข็มเอง ไว้เขาจับพี่ทำเมียก่อนค่อยสนใจแล้วกัน ผมจ้องหน้าทาร์ตแต่มันสนใจผมที่ไหนละ สุดท้ายผม

เลิกสนใจทาร์ต เดินเข้าครัว อะนั่นหอมกลิ่นข้าวต้ม น้องผมทำข้าวต้มไว้ให้ผมกินซินะ ผมตักข้าวต้มมานั่งกิน  ก่อนที่ผมจะกิน

หมดก็มีแก้วน้ำลงข้างๆผม ผมเงยหน้าขึ้นมามอง

 

กินข้าวก็ต้องกินยา

 

หมอเถื่อน

 

เอ๋ ผมไม่ใช่หมอเถื่อน

 

ไม่มีงานทำรึไง

 

กำลังจะกลับไปเข้าเวรเลยแวะมาดูคนไข้กลัวเข็มก่อน เอ้านี้กินยาหมอนั่นส่งถุงยาที่ผมได้มาจากโรงพยาบาลให้ผม

 

ไม่กินได้ไหมอะ ไหนๆไข้ก็ลดแล้ว ผมพูดเสียงอ้อน ปกติถ้าผมพูดแบบนี้ไม่ค่อยมีใครทนผมได้หรอก ยกเว้นทาร์ตไว้คนและกัน

 

โทษทีผมไม่หลงกลคุณ

 

ชิ ไอ้หมอเถื่อน

 

จะกินดีดีหรือให้กูป้อนครับ

 

แหม่ พูดกูก็ไม่ตรงลงด้วยครับก็ได้มั้งผมสะบัดหน้าเบาๆ ผมได้ยินหมอเถื่อนมันหัวเราะผมก็เลยเชิดหน้าขึ้นไปมองอีกคนที่ยิน

พิงขอบโต๊ะมองผมอยู่

 

กินซะ อย่าดื้อมีแกะยาใส่ให้ผมด้วย

 

ไม่เท่านั้นแหละครับก็เกิดมวยขึ้นระหว่างผมกับเขา เขาล็อคคอผมแล้วก็บีบจมูกให้ผมเปิดปากออกมาหายใจเขาเอายายัดใส่

ปากผมส่งน้ำให้ผมดื่ม ผมยอมดื่มน้ำตามที่ต้องการ เขาปล่อยแขนออกจากที่คอผมแต่เอามือปิดปากผมแทน

 

กลืนลงไป เดี๋ยวนี้ผมจะทำยังไงได้ละก็ได้แต่กลืนตามคำสั่ง

 

รสเหี้ยมาก

 

อมเองอย่าบ่น อ่าผมโดนเรียกตัวซะแล้ว

 

ไอ้หมอเถื่อน อย่าไปฆ่าคนไข้ตายละ

 

คร้าบที่รัก

 

จะไปตายที่ไหนก็ไปไป๊

 

ถ้ากูรู้ว่ามึงไม่กินยาก่อนนอน กูจะกลับมาฉีดยามึงอีกรอบน่านยังกลับมาอีก นี้ขนาดไล่แล้วนะเนี่ย

 

ไปเลย ไอ้บ้า ไปตายที่ไหนก็ไป

 

              ผมใช้เวลาก่อนปิดร้านมานั่งทำคุกกี้รสต่างๆเอาไว้ชิม เพราะผมว่าจะทำออกขายเป็นสินค้าตัวใหม่ของร้าน ไข้ผมลดลง

เรื่อยๆ มันเป็นเรื่องดีสำหรับผม ผมก็จะได้หายจากไข้หวัดซักที อ๊ากกกก แล้วทำไมอยู่ๆผมต้องนึกถึงไอ้หมอเถื่อนมันด้วยเนี่ย พอ

พอเลิกๆหยุดคิด

 

พี่ปัง ผมกับโรล เก็บร้านเสร็จแล้ว พี่ยังทำคุกกี้ไม่เสร็จอีกหรอทาร์ตเดินเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับโรลที่ ทาร์ตเดินไปหยิบขนม

ที่แบ่งไว้ให้โรลแล้วส่งให้กับน้อง โรลก็รับมากินอย่างมีความสุข

 

เสร็จแล้วละกำลังจะเก็บของผมส่งยิ้มให้น้องๆ

 

พี่ไปนั่งพักอยู่กับโรลไป เดี๋ยวผมเก็บล้างเอง

 

พี่หายแล้วน่าทาร์ต นายอะไปนั่งพักกับโรลไป

 

อ่อพี่ปัง พี่คัตฝากบอกพี่ว่า อย่าลืมกินยาก่อนนอนด้วย

 

ไอ้หมอเถื่อนนั่น ชื่อ คัต หรอ

 

เขาชื่อ คัตเตอร์ เป็นวิสัญญีแพทย์ รูปหล่อ บ้านรวย อายุ 27 คนหล่อที่กำลังโสด อ่อ ผมรู้ด้วยอีกว่า เขาชอบทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

ที่น่ารักและสวย

 

หื้ม พี่ทาร์ต พี่ไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากไหนอะ

 

เพื่อนเขาไง คนตัวเล็กๆที่มาด้วยกันอะอ่อ เขาฝากเจ้านี่ไว้ให้พี่ด้วยทาร์ตเอาเศษกระดาษเล็กๆวางบนโต๊ะ ผมหันไปมอง แต่ก็

ไม่ค่อยสนใจเท่าไร

 

มันคือไรผมถามน้อง แต่น้องก็บอกให้ผมดูเอาเองแล้วทั้งสองคนก็ขึ้นไปชั้นสองกลับเข้าห้องของตัวเอง หลังจากที่ผมทำอะไร

เสร็จเลยกลับไปดูที่โต๊ะ หยิบมันขึ้นมาดู

 

 

 

[ 08xxxxxxxx คัตเตอร์ อย่าลืมเก็บเบอร์ผมไว้ละที่รักของหมอเถื่อน]

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}