Kaew337

ขอบคุณมากค่ะสำหรับทุกท่านที่ติดตามกันอย่างแน่นหนึบ และ ขอบคุณมากๆเลยที่สนับสนุนมาตลอด Thank you for loving me.

ชื่อตอน : 5.กดแห่งกรรม!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2560 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5.กดแห่งกรรม!!!
แบบอักษร

5.กดแห่งกรรม!!!




"พะ พะ พี่ รู้จักผมด้วยเหรอ ฮับ"เสียงสั่นเลยครับกู ไอ้ห่ามึงน่ากลัว!!!

"มึงรู้จักน้องด้วยเหรอ ไอ้การ์ด"ถามซ้ำกูอีก มึงจะถามซ้ำทำไมละไอ้หื่น!!!

"เออ คนนี้พวกมึงกินไม่ได้ เมียไอ้กราฟ เดี๋ยวกูโทรบอกมันก่อน เมียมันออกมาข้างนอก"อะไรของมึง! กูไปเป็นเมียใครตั้งแต่เมื่อไหร่! ทำไมกูไม่รู้เรื่อง!!

"ไม่ใช่โว๊ย! เมียเมออะไร! นี่กูยังซิงอยู่เลยเนี่ย มึงบ้าป่าววะ"แล้วพวกมันก็เงียบกริบ เงียบกริบจริงๆ ไอ้เดย์อ้าปาก มองผมตาค้าง คือ กูยังไม่เคยเอากะใครนี่ผิดมากชะ 

"แปลกว่ะ วันนี้เจอแต่คนซิงๆ"ผมได้ยินไอ้หื่นมันคุยกับเพื่อนมันเบา แล้วส่งยิ้มอุบาทมาให้

"แล้วนี่พี่ดินรู้จักกราฟด้วยเหรอ"ไอ้เดย์มันเกาหัวจนผมกระจาย

"ป๊าว! กูไม่รู้จัก มันเป็นใคร!"ผมนี่ส่ายหน้ารัวเลย ไม่อยากรู้จักกับมัน!

"เอา วันนั้นยังถีบมันตกฟุตบาทอยู่เลยพอกูถามมันบอกมึงเมียมัน สรุปนี่ใครอ้อล้อ!"ไอ้ห่านี่!!! กูบอกไม่ใช่ไง มันลุกขึ้นยืนมองหน้า มองทำไม ไม่ต้องมอง! กูกลัวมึงแล้ว!!

"ป่าวเว๊ย! ไม่รู้จักมัน!"ยกสองมือที่อยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาส่ายไปมาเพื่อยืนยันกลัวมันไม่เชื่อ!

"เดี๋ยวนะ"มันคว้ามือผมมาจับๆจ้องๆแล้วเบิกตากว้าง ไอ้ห่าคงไม่ได้หิวจนจะแดรกมือกูใช่มั้ย

"นั่นมันแหวนการ์ด แหวนการ์ดจริงๆด้วย!"เพื่อนตัวเล็กของมันแหกปากเสียงดัง ผมนี่รีบดึงมือออกอย่างไว แต่คงช้าป่ายยยยย!!!

"ใช่เหรอ? ไหนมึงบอกเจอแหวนอยู่กับน้องคนสวยที่เตะก้านคอไอ้หิน คนอะไรควายฉิบหาย! ใครได้มันเป็นเจ้าของไข้ซวย! กูบอกเลย"เออ! กูเห็นด้วยกระทืบไลน์ให้เลยพี่เสื้อดำ! แล้วมันใช่เวลามั้ยล่ะ!!!

"จำผิดป่าวฮับ คู๊ณพี๊!"ผมนี่เสียงสูงสุดๆ ยัดมือลงใต้โต๊ะเหมือนเดิม

"เอาแหวนกูคืนมาถ้าไม่อยากเดือดร้อน"เดินมาดึงมือผมแล้วจะดึงแหวนออกให้ได้ คือทีแรกก็ไม่อยากให้มันคืน แต่ไหนๆก็ไหนๆละ มึงถอดได้ก็เอาไปเด้! แต่กูถอดไม่ได้!

"เดี๋ยวนะ ถ้าการ์ดบอกว่าแหวนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น แล้วแหวนมาอยู่กับนายได้ไงอะ บอกผมหน่อยครับ"ไอ้เตี้ย! มึงจะถามทำม่ายยยย!!!

"ถ้างั้น! กูเจอคนเตะก้านคอมึงละ เชิญตามสบาย"ไอ้การ์ดมันหยุดดึงแหวนแล้วเชิญไอ้หื่นมาจัดการผม ไอ้สัส! ถ้าถอดแหวนออกได้เมื่อไหร่กูจะเอาแหวนมึงไปถ่วงน้ำ! ไม่เอาเปลี่ยนใจแล้วแค่ขายก็พอ ไม่ดีครับถ่วงน้ำจะพาลเสียของซะเปล่าๆ!

"คือกูไม่อยากยุ่งกับว่าที่เมียมึง แค่เอาเงินพี่คืนก็พอน้อง"มึงนี่มัน! จะงกแข่งกูชะ!!

"ไม่ใช่ว่าที่เมียกูพวกมึงเชื่อไอ้พี่โปสหรือไง ห๊ะ!"มันด่าเพื่อนมันแล้วมองผมตาขวาง โครตน่ากลัวเลย! 

"ก็เห็นอยู่ว่าแหวนถอดไม่ออก ผีย่ามึงอะเฮี้ยน"เออ! เอากันเข้าไป ประสาทจะแดกกูละ!

"เออ! งั้นข่าวลือที่ว่าแหวนบ้านมณีไพลินจะตามหาคู่ของเจ้าของของมันเองก็เป็นเรื่องจริง"เดย์มึงพูดเรื่องไร คือ! เรื่องไร ใครรู้บอกกูที!!!

"ไม่จริงเพ้อเจ้อ!"ไอ้การ์ดมันมองหน้าไอ้เดย์จนมันต้องหุบปากแบบพับเก็บ ใช่! ใครจะบ้าเชื่อเรื่องพวกนี้

"แต่กูว่าย่ามึงของจริง"ไอ้หื่นมันแย้งเพื่อนมัน

"กูว่าถ้ามึงยังคิดอย่างนี้ เลิกเรียนหมอเหอะ กูสงสารคนไข้! ส่วนมึง! เอาแหวนกูคืนมา!"มันหันกลับมาเล่นงาน กูอีกแล้ว!

"ถอดได้ก็เอาไปเด้ คือไม่ได้ขโมยนะเว๊ย! แค่เก็บมาลองใส่แล้วถอดไม่ออก"ต้องบอกก่อนเลยนะว่า มาถึง จุด จุด นี้แล้ว คือพี่ไม่ได้ตั้งใจขโมย ฉิง ฉิง แต่กูตั้งใจเอาไปขาย!

"ถอดไม่ได้ไม่เป็นไร งั้นกำไล โลมาโต้คลื้นฝังเพรชของมึงกูเก็บไว้ก่อน ของจริงด้วยนะเนี่ย โอ๊ะ โอ! ดูแพง"ไอ้ห่ากำไลแม่กู! เอาไปตั้งแต่เมี่อไหร่ มือไวมาก มึงอ่ะเหมือนโจรยิ่งกว่ากูอี๊ก! 

"นั่น ของแม่กูเอาคืนมา!"อุตส่าห์เก็บไว้ไม่เอาไปขาย ตอนพ่อป่วยพ่อกูยังไม่ให้ขายเลยนะโว๊ย!

"งั้นก็ถอดแหวนกูมาดิ ถอดไม่ได้ก็แลกกันเก็บไว้ก่อน"นี่มึงจะเอา! อย่างงี้ชะ!! เจอท่าไม่ตายกูก่อนเหอะมึง!

"พี่ฮ๊าบ ผมถอดไม่ได้จริงๆฮับ ตะ แต่ถ้าถอดออก น้องดินจะเอาไปคืนพี่เลยนะฮับ ขอกำไลน้องดินคืนนะฮับ"กอดแขนมันแน่น บอกแล้วเจอท่าไม้ตายกู! ไม่มีใครรอด! ส่งตาวิ้งๆ เล็กน้อย อรรถรส ม๊ะ! แล้วพวกมึงมองกูกันทำไม ไอ้การ์ดมันมองหน้าผมตาโต มองกูมัยอ่ะ นี่กูขอร้องมึงแล้วนะเฮ๊ย!

"คือมึงไม่เอา กูเอานะ"ไอ้เสื้อดำกับไอ้หื่นมันเดินอ้อมมาหาผมแต่ไอ้การ์ดดันหน้ามันสองคนไว้ก่อน ส่วนไอ้เดย์นี่ อ้าปากค้างมาสักพักละ กูเพลียบอกทีพี่ต้องทำไง!

"ดะ ได้ถอดได้แล้วค่อยเอามาคืน ส่วนกำไลให้กูได้แหวนคืนก่อนแล้วค่อยมาเอา"มันเอากำไลผมใส่ลงข้อมือตัวเอง มองหน้าผมแบบกวนส้นตีนมาก ไอ้ห่า! กูก็คิดว่ามึงจะเอากำไลคืน! ไอ้เลว!

"เดี๋ยว เอาโทรศัพท์มา"มันแบมือมาตรงหน้า ผมส่งโทรศัพท์ให้มันเอาไปโทรเข้าเครื่องมัน ผมยืนกรอกตารอมันสักพักมันก็ส่งโทรศัพท์คืนมาผมกดเข้าไปดูเบอร์ที่มันบันทึกไว้

'คู่หมั้น' คือไร! ช่างแม่งอยากทำไรก็ทำ!

"เดี๋ยวครับน้องดินดิน"ผมกับไอ้เดย์กำลังจะเดินออกจากร้านแต่ไอ้หื่นมันก็เรียกผมไว้ก่อน เรียกกูทำไมกูหงุดหงิดอยู่ มึงโดนแน่!

"อะไร! ว่างมาก น้องแนะนำให้นะ ชักว่าวแล้วไปนอนซะ ไป๊!"ของขึ้นช่วงนี้พี่ของขึ้น! กำไลกวู!

"เปล่าครับ พี่ไม่ยุ่งกับเมียเพื่อน คือ เงินที่น้องเอาไปเอามาคืนพี่ด้วยครับ"อ๊ะ! มึงยังไม่ลืม

"เอาไปเลยไป๊ ไอ้ควาย!"อารมณ์มาคุ ตอนนี้พี่ฆ่าคนได้! งื้อ! ต้องการที่ระบาย! หาที่ระบาย!

….

"พี่หนูงงว่ะ?"ไอ้เดย์ที่จอดรถส่งผมหน้าบ้านมันถาม งงไรวะ!

"มึงไม่ต้องงง มึงเป็นตุ๊ดกูยังไม่งงเลย"พูดจบก็ล็อคประตูรั้ว กลัวมันเข้า

…..

ผมตื่นไปทำงานตอนเช้า คิดว่าจะไม่ทันละ เมื่อคืนนอนตีสามปวดหัวกับเรื่องกำไลกับแหวน คือคิดไม่ตกครับ! นี่กำไลกูแพงกว่าแหวนมึงอีกนะเฮ๊ย! ไม่มีสมาธิทำงาน ทำนู่นตกนี้ตกตลอดโดนดุทั้งวัน สมงสมองกู ไปหมดละ! เพราะมึงเลยไอ้การ์ด!

ตอนเย็นพี่นิวชวนผมไปซื้อกับข้าวแถวหน้าโรงเรียนก็เดินกันไปตามปกติ แต่มันเริ่มไม่ปกติตรงที่ผมหันไปเจอไอ้กราฟไอ้เด็กเปรต พอหันกลับไปอีกทีพี่นิวหายไปไหนวะครัช!

"พี่"กูว่าละ! มันมายืนข้างผมแล้วจับมือผมอีกละ มารหัวขน! สะบัดไม่เคยหลุด!! 

"อย่าจับกูเจ็บกกเล็บ คราวที่แล้วมึงจับกูเป็นเล็บขบ"เหล่ตามองหน้ามัน 

"ระวัง! พี่จะโดนม่อ"เสียงเพื่อนเปรตๆของมันที่เดินตามหลังตะโกนบอก ผมนี่มองรอบเลยกลัวเดินชนหม้อแม่ค้าแถวนี้ ชนขึ้นมากูตาย! แม่ค้าแถวนี้ปากเลเวลแปดสิบอัพทุกคนพี่สู้ไม่ไหว!!! กูสงสัยอีกละ! ใครมันจะเอาหม้อมาไว้ตรงทางเดิน!!!

"หม้อไรวะ"รำพึงกับตัวเองเล็กน้อย ก็กูไม่เห็นหม้อที่พวกมึงว่า! กูผิดไร!

"กินขนมจีนกัน"มันไม่ได้ถามแต่มันลาก ขอย้ำมันลาก! 

"กะทิห้า"มันตะโกนสั่งแล้วเพื่อนมันก็พากันเดินมานั่ง คือมึงไม่ถามกูหน่อยเหรอวะ! แล้วนี่มากับมันทำไมวะเนี่ย!

"เลอะแล้ว กินเป็นเด็กไปได้"มันหยิบทิชชู่มาเช็ดปากผม ยกมือขึ้นลูบหัว คือมึงสนิทกะกูเหรอ!

"ฮิ๊วววววว"เพื่อนมันส่งเสียงจนคนแถวนั้นหันมามอง กูจะเพลียกับพวกมึงละ! อยากป่วย กูอยากป่วย!

"พี่ เอาตัวนี้"หลังจากกินเสร็จมันก็ดึงผมเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ โดยมีเพื่อนมันเดินตามพร้อมเสียง โฮ่ ฮิ้ว ตามประสา แต่กูไม่อยากได้ยินไง!

"กูจะกลับละ ปล่อยมือกูได้ละ"บอกมันเกือบสิบรอบละ แม่ง! มันกระชับมือจับผมแน่นกว่าเดิมอี๊ก!

"ไปส่ง อย่าดื้อ บอกว่าจะไปส่ง"พยายามดึงมือออกแต่ไอ้กราฟมันไม่ยอม 

ผมยอมเดินกับไอ้กราฟอีกสักพักจนมันก็แยกย้ายกับเพื่อนมัน แต่กว่าจะแยกกันนี่พวกมันโฮ่ๆฮิ้วๆ กันอยู่พักใหญ่ ผมนี่ปวดหมองเลย แล้วมันก็ทำตามที่มันบอก มันจะไปส่งผมจริงๆ ผมก็ไม่อยากให้มันไปส่งจริงๆ ไม่ได้อยากรู้จักมัน มันลากผมมาขึ้นรถแค่เห็นรถผมนี่อ้าปากค้างเลย ไอ้สัส! ปอเช่ 718บ็อกซเตอร์ พ่อแม่ที่ไหนซื้อรถให้เด็กอายุไม่ถึงสิบแปดวะเนี่ย ราคารถแพงกว่าบ้านพี่เยอะเลยเหอะ!

"ให้ไปส่งได้ยัง"มันถามผมที่ยังยืนอ้าปากไม่หุบ คือ กูตกใจรถมึงไง!

ผมขึ้นไปนั่งบนรถมันแล้วมองไปรอบๆรถ วาสนาตูดกูจริงๆ ไอ้ดินเอ๊ย!

"เหมือนที่คิดเลย คนแบบพี่เนี่ยมีโครตเยอะ"มันพูดแล้วหันมายิ้มให้ผม แต่ผมไม่เข้าใจที่มันพูดว่ะ

"รถมึงเหรอ ดูแพงเน๊อะ"พอมันเงียบผมก็เริ่มอึดอัด ก็นั่งอยู่บนรถคนอื่นแล้วไอ้เจ้าของรถมันก็ไม่ยอมออกรถสักที

"อือ ไม่เท่าไหร่แล้วพี่ล่ะแพงมั้ย"มันถามแล้วหันมายิ้มแปลกๆ 

"อะไร"ผมถามมันที่หยิบเงินส่งมาให้

"ก็แค่ อยากช่วยเห็นไปดิ้นอ่อยอยู่แถวซ่อง"ไม่เข้าใจที่มันพูดเท่าไหร่แต่รู้ว่ามันด่าผมแน่ๆ แล้วมันมาด่าผมเรื่องอะไร ไม่เข้าใจ ไม่ได้รู้จักกันมากมาย

"มึงให้กูใช่ป่ะ"ถามแล้วหยิบเงินมา ใครจะสนไหนๆก็ด่ากูละ ไม่ยอมโดนด่าฟรีๆ หรอกกูต้องได้เงิน! อย่าได้แคร์!!!

"จนมากสินะถึงได้ทำขนาดนี้หรือพ่อแม่ไม่รัก ลืมไปไม่มีพ่อแม่นี่เน๊อะ!!!"ผมหันไปมองหน้ามัน บางทีมันก็ไม่ได้รู้จักผมอะไรมากมายพูดแบบนี้มันเกินไปหรือเปล่าวะ

"ยังไง จนแล้วยังไง หาแดกเองได้ ไม่ต้องมาเสือก!!! เก็บเงินมึงไว้เหอะ กูขอเตือน"ก่อนที่กูจะเอาไปใช้! ไม่ใช่ละ! ด่าขนาดนี้ไม่แคร์ไม่ไหวละ พี่ไม่ได้ด้านขนาดนั้น

ผมปาเงินใส่หน้ามันแล้วจะเปิดประตูออกแต่มันจับแขนผมไว้ก่อนที่มันออกแรงบีบแขนผม เจ็บ!

"ทำไม! ที่คนอื่นให้เงินยังเอาได้เลยแล้วนี่ก็เงิน เอาไปดิ!"ผมไม่ค่อยเข้าใจที่มันพูด 

หมับ!

"ทำไมต้องเป็นมึงแล้วทำไมไม่ใช่กู กูถามว่าทำไม อย่าทำเป็นไม่เคยทั้งที่เมื่อคืนก็ไปเอากับคนอื่นมา! โครตเน่า!"จะใช้มืออีกข้างผลักมันออกแต่มันกับล็อกมือไว้ได้ ผมเริ่มรู้สึกถึงรังสีที่ถูกปล่อยออกมา ตอนนี้ผมขำไม่ออกเลยแฮะ ลืมแม้แต่เสียงตัวเอง

"ทำไมถึงเป็นไอ้การ์ดไม่น่าเป็นมัน ทั้งที่กูเห็นมึงก่อน!"ผมยังคงไม่เข้าใจที่มันพูด ไม่เข้าใจ! ผมไปทำอะไรพวกมัน

"เจ็บ!!!"มันดึงแหวนของการ์ดที่ผมใส่อยู่ออกอย่างแรง แต่มันไม่ออก 

"ถอด!!! ออกมา!!! ถอดของมันออกมา!!!"มันยังคงถอดแหวนออก ดึงจนผมรู้สึกเจ็บแสบมากกว่าเดิม 

"ฮึก! มันถอดไม่ออก! กูเจ็บ!"บอกมันแล้วดันมันออก เจ็บมากเลย เจ็บจนผมร้องไห้เหมือนนิ้วจะหัก เจ็บ! 

"มันต้องมีวิธี!"

กราฟขับรถพาผมเข้ามาจอดในบ้านหลังใหญ่ มันใหญ่มากซะจนไม่น่าจะมีคนอยู่บ้านแบบนี้จริงๆ

"ลงมานี่"มันเดินมาเปิดประตูแล้วจะดึงผมออกไป ใครจะบ้าไปกับมึง! ผมถีบมันออกไปให้พ้นทางแล้วรีบวิ่งไปทางประตูรั้วหน้าบ้าน

ผลั๊ก!

ยังไม่ทันได้ออกไปถึงประตูรั้วก็เหมือนผมชนอะไรสักอย่างแล้วล้มลงกับพื้น ผมพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง หัวผมเหมือนจะกระแทกโดนกระถางต้นไม้ที่อยู่ข้างทาง ผมใช้มือแตะหัวตรงที่รู้สึกเจ็บ มันบวมๆดีหัวกูไม่แตก!!! เงยหน้าขึ้นเห็นไอ้การ์ดยืนกอดอกมองผมหันไปข้างหลังก็เห็นไอ้กราฟ ทางตัน! วันนี้คงไม่รอด


*****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************




****แก้คำผิดค่ะ



พี่น้องเค้าดูรักกันดีเนอะ หรือ อะไร??? ยังไง???

กดเม้นเป็นพลังใจ

กดถูกใจเป็นพลังงาน

.

.

.

เจอกันตอนหน้า

บายยย!!!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น