ภัคร์ภัสสร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนจากนักอ่านทุกคนค่ะ ขอบคุณเงินสมทบทุนค่าอาหารน้องหมาแมวของไรต์เอง แล้วจะขยันปั่นเรื่องใหม่มาเสิร์ฟความฟินเรื่อยๆ นะคะ ขอบคุณค่ะ ^-^

ชื่อตอน : ต้นเหตุ (A)

คำค้น : ภัคร์ภัสสร, Chineserose, นิยาย, 18+, ภรรยาเฉพาะกิจ, แดนนี่,ดาเนียล, แมรี่, อัญญ์มาลี, นิยายสนุก, ตื่นเต้น, น่าติดตาม, ฟิน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2559 10:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้นเหตุ (A)
แบบอักษร

 

ต้นเหตุ

       ก่อนหน้านั้นสองสัปดาห์หลังจากสอบเสร็จก็ถึงเวลาที่วัยรุ่นวัยเรียนจะได้ปลดปล่อยกันบ้าง ทรงพลและเพื่อนๆ ในจึงนัดกันไปพักผ่อนที่เกาะกระดาด จังหวัดตราด นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายหาดที่ยังคงความเป็นธรรมชาติไว้แบบสวยสมบูรณ์เกาะกระดาด ถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยและเกาะที่สวยงามแห่งนี้เองก็ถูกเลือกให้เป็นสถานที่พักผ่อนรวมกลุ่มสังสรรค์ก่อนจบการศึกษาของทรงพล ปลายฟ้าและเพื่อนๆ เป็นรุ่นน้องก็จริงแต่เรียนเร็ว หนุ่มสาวจึงชวนมาเที่ยวด้วยเพื่อความครึกครื้น รวมๆ สมาชิกทริปนี้ก็เกือบยี่สิบคนได้ บังกะโลบนชายหาดกับบรรยากาศเป็นกันเอง ทำให้สองหนุ่มสาวได้โอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น

“ดื่มอะไรไหมครับน้องปลาย?” ทรงพลถามขึ้นอย่างเอาใจ

“น้ำส้มก็ได้ค่ะ”ปลายฟ้าตอบทิ้งรอยยิ้มหวาน

“น้ำนางเอกตลอด”รุ่นพี่หนุ่มอดแซวไม่ได้ขณะลุกเดินไปหยิบเครื่องดื่มให้รุ่นน้อง

“ปลายฟ้าไม่ดื่มเหล้า พวกเครื่องดื่มมึนเมาปลายไม่เอาเลยค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธอย่างน่ารักไร้เดียงสา ขืนแตะเครื่องดื่มพวกนั้นดุสิอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑาเป็นได้จับเธอตีก้นลายแน่ๆ

“ดีแล้วละครับ” ทรงพลยื่นแก้วน้ำส้มให้หญิงสาว

หนุ่มสาวกลุ่มนี้ก็นัดกันมาเที่ยวทะเล เป็นการพักผ่อนก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาตามความฝันของแต่ละคนแต่สำหรับปลายฟ้า ไม่มีใครคิดว่าเธอจะปลีกตัวจากครอบครัวไฮโซมาได้แต่ใครจะรู้ว่าเธอหนีอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑามาโดยไม่บอกกล่าว ไว้เที่ยวเสร็จกลับถึงบ้านเธอจะบอกทีหลัง อาธีร์ใจดีพูดอ้อนๆหน่อยก็ยกโทษให้เธอเหมือนทุกๆครั้งนั่นล่ะ

ปลายฟ้าเป็นเด็กสาวที่มีความสวยจนน่าจับตา ทรงพลแอบชอบมานานแต่ไม่กล้าเอ่ยปากหรือเผลอทำอะไรไปเกินเลยแม้ว่าเพื่อนๆ จะบอกให้เดินหน้าจีบ เพราะปลายฟ้าก็มีท่าทีชอบทรงพลอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความแตกต่างกันทางฐานะ ทรงพลจึงไม่กล้าจะคว้าดอกฟ้า เพียงได้ดูแลใกล้ชิดเท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว

“เวลาผ่านไปเร็วจังเดี๋ยวบ่ายวันนี้ก็ต้องกลับแล้ว”เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นอย่างแสนเสียดาย ว่ากันว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“นั่นสิ”ปลายฟ้าสนับสนุนพร้อมยื่นปากนิดๆอย่างเซ็งๆ

“ยังไม่อยากกลับเลยเนอะ กลับไปก็นั่งเหงาอยู่ที่บ้านเพราะยังไม่เปิดเทอมเลย”รุ่นพี่อย่างทรงพลพูดขึ้น

“ก็หางานพิเศษทำสิ”เพื่อนสาวอีกคนเสนอเพราะเธอก็กำลังหางานพาทไทม์อยู่เหมือนกัน

“ใช่ค่ะพี่พอล พยายามเข้านะคะ” ปลายฟ้าส่งยิ้มจริงใจให้กำลังใจรุ่นพี่

“ไม่เลือกงานไม่ยากจน จำไว้”ก้องภพรุ่นพี่อาวุโสสุดอีกคนในแก๊งค์เดียวกับทรงพลพูดปลุกใจพร้อมยกกำปั้นขึ้นมากระทุ้งศอกลงข้างลำตัวเป็นสัญลักษณ์ฮึดสู้

“ปลายโชคดีเพราะบ้านรวยมีธุรกิจของครอบครัวสบายไปเลย ต่อไปถ้าเรียนจบก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหางานทำให้เหนื่อยเหมือนพวกเรา”เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หลานสาวประธานบริษัทธุรกิจอสังหาฯชื่อดังไม่มีตกงาน

“ใช่ แถมยังเรียนเร็ว อายุน้อยดูสิจบพร้อมกันกับพวกเรา”

“ไม่หรอกค่ะ ปลายคงไปเรียนต่อเห็นคุณอาว่าอย่างนั้นนะคะ แต่ปลายยังไม่ตัดสินใจ”หญิงสาวเล่า ปลายฟ้าอยู่ในความดูแลของธีร์จุฑาในฐานะอา หลังจากบิดามารดาของเธอเสียชีวิตจากเครื่องบินตก เธอก็มีคุณย่าและอาธีร์เลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาจะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตท่าน โดยเฉพาะธีร์จุฑา เพราะเขาวางแพลนไว้ว่าหลังเธอเรียนจบเขาจะส่งเธอไปเรียนต่อด้านการโรงแรมที่อังกฤษ

“เอาน่ะ ถือว่าวันนี้มาเที่ยวพักผ่อน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อนะ”

“ใช่ค่ะ จากนี้ไม่รู้อีกกี่เดือนกี่ปีจึงจะได้เจอกัน”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง สิ่งนั้นทำให้เพื่อนๆ เริ่มแน่ใจว่าทั้งทรงพลและปลายฟ้าต่างก็ต้องมีใจให้กัน เพราะทั้งสองสนิทสนมกันเกินรุ่นพี่รุ่นน้อง แล้วทรงพลก็มักจะให้ความช่วยเหลือ เป็นที่ปรึกษาด้านการเรียนกับปลายฟ้าเสมอ

“นั่นเรือมาแล้ว ปลายกับพี่พอลได้ตั๋วเที่ยวหน้าเหรอ”เพื่อนสนิทของปลายฟ้าถามขึ้น

“ใช่  เราลืมของเลยย้อนกลับไปที่รีสอร์ท กลับมาไม่ทันตั๋วเที่ยวเดียวกับพวกเธอ” ปลายตอบเสียงปนเศร้า

“เสียดายจัง”

“อืม... ความจริงก็อยากไปพร้อมพวกเธอแต่เรือเขาไม่ยอม นักท่องเที่ยวหนาแน่นเขากลัวเรือรับน้ำหนักไม่ไหวน่ะ”ปลายฟ้าตอบ บนเรือจำกัดจำนวนผู้โดยสารเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ

“ก็ดีแล้วนะ เพื่อความปลอดภัย แล้วพวกเราจะรอที่ฝั่งนะ”เพื่อนสาวคนสนิทพูดร่ำลาก่อนจะเดินขึ้นท่าเรือ

“คงใช้เวลามากทีเดียว”ปลายฟ้าพึมพำ

“ไม่เป็นไรหรอก เดินตลาดนัดช้อปปิ้งรอนะ”

“ฟ้าทำไมครึ้มแบบนี้นะ หรือว่าพายุจะมา”

“แต่ก่อนมาเที่ยว เราเช็กแล้วนะว่าฟ้าโปร่ง ทำไมจู่ๆ พายุจะเข้าล่ะ”

“เรือจะออกแล้วพวกเรา”

“แล้วเจอกันนะปลาย” เพื่อนสาวคนสนิทร่ำลาก่อนที่เรือเฟอร์รี่จะพาพวกเขาหายลับไปจากสายตา

ปลายฟ้ามองเรือของเพื่อนๆค่อยๆออกจากฝั่ง จนกระทั่งลับสายตาไป แดดที่เคยเปรี้ยงก็ร่มขึ้นมาทันที บนท้องฟ้าที่แจ่มใสอยู่ๆ ก็มืดครึ้มขึ้นมาในเวลาอันรวดเร็ว

“เหมือนพายุจะเข้า” ทรงพลเปรย

“เรือเพื่อนๆจะเข้าฝั่งยังนะ?” ปลายฟ้าพูดอย่างกังวล

“เวลานานพอสมควรแล้ว น่าจะขึ้นฝั่งกันแล้วล่ะ”ทรงพลตอบดูสีหน้ารุ่นน้องไม่สบายใจ คงเป็นห่วงกลุ่มเพื่อนๆที่ออกเรือไปก่อนหน้านี้

“ปลายโทร.หาดีกว่า” ว่าแล้วปลายฟ้าก็ต่อสายโทร. หา แต่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์เลยจนหญิงสาวคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด สุดท้ายก็ไม่ทันได้คุยอะไรกันเลย

“เราจะได้ทันกลับเรือเที่ยวนี้ไหมคะพี่พอล?”เห็นท้องฟ้าครึ้มเข้ามาหนักเข้า ปลายฟ้าก็ไม่แน่ใจกับสถานการณ์เลย

“ดูท่าพายุแรง พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ชายหนุ่มตอบสีหน้าเป็นกังวล

“คงกลับตอนนี้ไม่ได้หรอกไอ้หนุ่ม พายุเข้าฝนตกหนักกระหน่ำแบบนี้ขืนออกเดินเรือมันเสี่ยงเกินไป”ชายสูงวัยเอ่ยบอก

“อะ...อ้าว...” ปลายฟ้าทอดเสียงอย่างผิดหวัง ไม่ใช่ว่าอยากกลับกรุงเทพใจจะขาดนักหรอก แต่เพราะตอนมาเธอไม่ได้ขออนุญาตอาจอมโหดไว้ แล้วถ้าหายไปนานแบบนี้ ถ้าอาธีร์รู้ว่าเธอหนีมาเที่ยวทะเลแบบนี้ มีหวังหัวขาดแน่!

“ข้าว่าพวกเอ็งหาที่พักอีกสักคืนสองคืนเถอะ”ลุงคนในพื้นที่คนหนึ่งแนะนำ ผิวกร้านและเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย ผมสีดอกเลาและร่างท้วมสีผิวคล้ำคงเพราะกรำแดดมานานนับปีจากการประกอบอาชีพขับรถมอร์เตอร์ไซค์วินแถวริมหาด แต่แกแนะนำหนุ่มสาวด้วยความหวังดี

“สองคืนเลยเหรอคะ?”ปลายฟ้าถามอย่างไม่อยากเชื่อ ตอนมาก็มาแบบไม่ทันได้บอกใคร ขืนพักค้างอีกนานถึงสองวันสองคืน ถ้าคุณอาธีร์รู้เข้า เธอต้องตายทั้งเป็นแน่ๆ เลย อาของเธอดุจะตายแถมหนีมาเที่ยวก็ไม่ได้ขออนุญาต เธอยิ่งคิดมาถึงตรงนี้ก็เครียดจนหน้าถอดสี

“ก็วันพรุ่งนี้ไม่แน่ใจฟ้าจะโปร่งหรือเปล่าน่ะสิ แต่ที่แน่ๆ วันนี้คงออกเรือไม่ไหรอก”ลุงคนเดิมย้ำ

“เรื่องจริงเหรอคะเนี่ย?”ปลายฟ้าพึมพำเสียงเบาสีหน้ายิ่งเครียดหนัก จะทำยังไงดีป่านนี้อาธีร์ต้องรู้เรื่องที่เธอหนีเที่ยวแล้วแน่ๆ มือถือก็ไม่มีคลื่นกลายเป็นคนติดต่อไม่ได้ไปแล้ว

“น่าเสียดาย เรือเที่ยวก่อนหน้าคนเต็มลำไม่งั้นเราคงได้กลับพร้อมเพื่อนๆ แล้ว” ทรงพลพูดอย่างนึกเสียดาย

“เพราะปลายลืมของไว้แท้ๆ ถ้าเราไม่กลับไปเอาที่ชาร์จแบตที่รีสอร์ทนั่น ป่านนี้เราคงกลับถึงฝั่งแล้ว”ปลายฟ้าพูดอย่างสำนึกผิด เงินสดติดตัวก็ร่อยหรอถ้าต้องใช้บัตรเครดิตที่เป็นบัตรเสริม อาธีร์ต้องรู้ดุแน่ๆ

“อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่ความผิดหรอกปลาย งั้นเรากลับไปที่รีสอร์ทนั่น แล้วเช็คอินอีกสักคืนนะ”ทรงพลพูดขึ้นมา ตอนนี้ห้องพักน่าจะยังมีห้องว่าง

“ค่ะ”ปลายฟ้าพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองจะเดินเลีบยชายหาดเรื่อยไปจนถึงรีสอร์ทที่พักเดิมที่เพิ่งเชคเอ้าท์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

“ว่าไงนะคะ ห้องเต็ม!” หนุ่มสาวทั้งสองอุทานถามออกมาแทบพร้อมเพรียงกัน

“ค่ะ พอดีมีคนจองเพิ่ม ตอนนี้เต็มหมดแล้วค่ะ”รีเซฟชั่นสาวตอบ ใบหน้ายังคงนิ่งไม่ยิ้มไม่บึ้งตึงแต่ดูเป็นมิตร

“งั้นเราไปหาบังกะโลแถวนี้พักก่อนไหม?”

“มันเต็มก็จริงนะคะ แต่ว่ามีห้องหนึ่งที่นักท่องเที่ยวเพิ่งเช็คเอ้าท์ออก แขกคืนมาห้องหนึ่งน่ะค่ะ เพื่อนกลับไปพร้อมเรือเที่ยวเมื่อเช้า”

“เหลือห้องเดียวเองเหรอคะ?”

“ช่วยดูอีกทีให้ละเอียดได้ไหมครับ? เราต้องการสองห้อง” ทรงพลหยุดมองหน้าปลายฟ้า เขาไม่อยากให้ฝ่ายหญิงเสียหาย “เราไม่ได้เป็นนักท่องเที่ยวมาแบบคู่รักน่ะครับ แต่พอดีว่าพวกเพื่อนๆ กลับกันไปก่อน เราติดพายุออกไปไม่ได้ เลยจำเป็นต้องอยู่ค้างอีกคืน คือ...ผมเป็นรุ่นพี่ไม่อยากให้น้องเสียหายถ้าพักห้องเดียวกันนะครับ”

“แต่เราเหลือห้องเดียวจริงๆค่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่พอล ห้องเดียวได้ ปลายไว้ใจพี่พอล” ปลายฟ้าเอ่ยปาก

“งั้นเช็คอินนะคะ” พนักงานสาวต้อนรับทำท่ากำลังจะคีย์ข้อมูล

“ค่ะ ตามนั้นเลย”

พนักงานพาทั้งสองมาที่ห้อง ก่อนที่จะเข้าพักแล้วก็พักอิริยาบถ จู่ๆ บรรยากาศที่ทั้งสองต้องอยู่ร่วมห้องกันมันก็ทำให้ทรงพลถึงกับเหงื่อแตก จริงอยู่ว่าเขาแอบรักปลายฟ้าอยู่ลึกๆ แต่ที่เคยว่าไว้ว่าเขาไม่อาจเอื้อม

“พี่พอลร้อนเหรอคะ” ปลายฟ้าเข้ามานั่งข้างๆ รุ่นพี่ก่อนหันมาใช้กระดาษเช็ดหน้าซับเหงื่อให้เขา ความใกล้ชิดทำให้เขาได้สัมผัสกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญิงสาว เพื่อนๆ หลายคนบอกว่าปลายฟ้าเองก็มีใจให้เขาอยู่ไม่น้อย ตอนนี้เขาสับสนลังเลใจมากเหลือเกินว่าจะสารภาพความจริงออกไปดีหรือจะทนเก็บไว้อึดอัดใจอยู่ภายในเพียงคนเดียวเพราะความต่ำต้อยทางสังคม

“เอ่อ ไม่ครับ พี่ว่าออกไปหาอะไรทานกันดีกว่า” เขาลุกพรวดขึ้น เมื่อรู้ว่าร่างกายตนเองเริ่มก่อปฏิกิริยาอะไรบางอย่าง

“อ้าว เพิ่งกินข้าวมานี่คะ พี่พอลหิวอีกแล้วเหรอ”ปลายฟ้าพูดอย่างงงๆ

หิวเรานั่นแหละปลายฟ้าชายหนุ่มตอบในใจ เหงื่อยังคงซึมออกมาอย่างยากจะควบคุม

“ดูสิ พี่พอลเหงื่อออกเต็มเลย พี่พอลร้อนก็อาบน้ำเถอะนะคะ เดี่ยวปลายลงไปเดินเล่นที่ริมหาดของรีสอร์ท พี่พอลทำธุระเสร็จปลายจึงจะกลับมา” ปลายฟ้าตอบด้วยเสียงสดใส ก่อนที่ทรงพลจะหายตัวเข้าไปห้องน้ำ สักพักใหญ่เขาจึงอกมาแบบท่อนล่างมีผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเดียวห่อหุ้มตัวไว้ เขาปล่อยตัวปล่อยใจตามสบายเพราะคิดว่าปลายฟ้าลงไปเดินเล่น แต่ระหว่างส่องกระจกอยู่นั้นพบว่ารุ่นน้องสาวสวยนอนตะแคงมองร่างกายของเขาอยู่พร้อมเผยรอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่เห็นภาพเขา

“นะ...นี่น้องปลายอยู่บนนี้ตลอดเหรอครับ” เขาหมุนตัวขวับมามองร่างน้อยที่หัวเราะคิกๆบนเตียงกว้าง

“ก็ใช่น่ะสิคะ ปลายไม่รู้จะไปไหนนิ่” เธอตอบขณะหยัดร่างลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้เขา มีคนเล่าว่าทรงพลหลงรักเธอมานาน อีกอย่างปลายฟ้าเป็นหลานสาวคนสวยของไฮโซนามสกุลดัง อายุก็ขนาดนี้แล้วยังไม่มีคนรักเลยขณะที่เพื่อนวัยเดียวกันต่างมีแฟนกันหมด ถ้าเธอจะลองริรักและเรียนรู้จากเขาก็ไม่น่ามีอะไรผิด ปลายฟ้าไม่สนใจหรอกเรื่องวรรณะสูงต่ำแบบที่ใครเตือนน่ะ สิ่งที่หญิงสาวคิดตอนนี้ เธอต้องการรักแท้... ความรักดีๆ จากใครสักคน

“พี่พอลเคยจูบใครไหมคะ?”หญิงสาวเอ่ยถามหัวใจสั่น

“ฮ๊า ไงนะครับ” ทรงพลตัวแข็งทื่อ รู้สึกเลือดในกายปั่นป่วน และยิ่งพบว่ามันร้อนมากแทบร้อนทะลุอกเมื่อร่างน้อยๆเอื้อมแขนสวยๆ คล้องคอเขา แล้วเบียดเรือนกายหอมๆของเธอเข้าแนบชิดเขา

ดวงตาโตๆ ยั่วหัวใจของปลายฟ้ามองเขาจากใต้คาง ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่

“น้องปลายพูดอะไร?”

“ปลายถามว่าพี่พอลเคยจูบใครไหม... แบบนี้” เท่าความคิด หญิงสาวเขย่งตัวขึ้นก่อนแนบริมฝีปากอิ่มชุ่มชื่นของตนที่กลีบปากล่างของเขา เธอรู้สึกว่าเขาเก้กังและประหม่ายืนตัวแข็งทื่อราวต้องคำสาปเมดูซ่า เธอจึงกระชับอ้อมแขมโน้มร่างเขาเข้าหาตัวเธอจนเขาเซถลาเล็กน้อย ร่างกายชายหนุ่มตอนนี้ถูกจุดติดไวไฟอย่างไม่มีสิ่งใดจะต้านทาน มือแกร่งกอดร่างน้องเข้าหาตัว กลีบปากทั้งสองที่ชิดกันเหมือนว่าต่างฝ่ายต่างก็เป็นกระจกใส ลำดับต่อไปนี้จะเปลี่ยนไปแล้ว ทรงพลเริ่มจูบหญิงสาวอย่างช้าๆ ค่อยๆเลาะเล็มกลีบปากสีหวานของรุ่นน้องช้าๆ แล้วแทรกลิ้มอุ่นร้อนเข้าดูดดื่มความหวานภายในโพรงปากสีสวยของเธออย่างหลงใหล...

ชายหนุ่มส่งริมฝีปากอุ่นประทับลงอย่างนุ่มนวลที่ริมฝีปากสีสวย มนแห่งจุมพิตนั้นส่งให้ร่างบอบบางยืนแน่วนิ่งราวก้อนหินถูกสาป ปลายฟ้าถึงกับอื้ออึงและตื่นเต้นกับสัมผัสแปลกใหม่ที่หวามหวิวอย่างยากจะถอดถอน

รุ่นพี่หนุ่มจุมพิตอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลจนร่างบางเซเข้าซบอ้อมกอดของเขาราวมีแม่เหล็กขนาดมหึมาดึงดูดให้สองร่างพัวพันแนบชิด เขาส่งเสียงในลำคออย่างพึงพอใจก่อนสอดลิ้นอุ่นร้อนเข้าซอกซอนสำรวจภายในโพรงปากหวานจนรู้สึกได้ว่าเรียวลิ้นเล็กของหญิงสาวแข็งทื่อเงอะงะ แต่ร่างอรชรระทวยลงในอ้อมกอดเขาอย่างแสนเชื่อง มือไม้อ่อน หัวใจเต้นแรงอย่างจับจังหวะไม่ทัน จูบของรุ่นพี่รสชาตินุ่มนวลชวนหลงใหล

จูบของวัยแรกสาวมันช่างตื่นเต้นแบบนี้นี่เอง ลมหายใจของทั้งสองร่างผสานกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียวความปรารถนาก็เริงร้อนขึ้นอย่างอัตโนมัติ ความซาบซ่านฉีดแรงไปทั่วเรือนร่าง

“อืม...” เสียงหวานครางแผ่วเบา จนเรียกสติให้ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าไม่ควรล่วงเกินหญิงสาวมากไปเกินกว่านี้ ถ้าเขายังอยากจะได้ชื่อว่าเป็นสุภาพบุรุษ

“น้องปลาย”เขาเอ่ยเรียกด้วยเสียงแหบพร่า

“คะ?”สาวน้อยลืมตาปรือปรอย

“พอเท่านี้นะครับ พอ...ก่อนที่พี่จะรังแกเรามากไปกว่านี้”

“ไม่ค่ะ พี่พอลสอนปลายอีกนะคะ”

“พี่จะรัก จะถนอมน้องปลาย จนกว่าจะถึงวันสำคัญของเรา”สิ่งนั้นคือปณิธานที่ทรงพลจะปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เขารักจริงและจะไม่ทำให้ผู้หญิงที่เขารักต้องมลทิน

“งั้นพี่พอลต้องสัญญากับปลาย” หญิงสาวช้อนดวงตาหวานฉ่ำมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ “เพราะเราเป็นแฟนกัน ต่อไปนี้พี่พอลเป็นแฟนปลาย และปลายก็เป็นแฟนของพี่พอล” ปลายฟ้าสรุปดวงหน้าสวยใสระบายไปด้วยรอยยิ้ม

สรุปไวจริงแม่คุณ!

“ว่าไงคะ?”

“โอเคครับ ต่อไปนี้พี่พอลจะปกป้องน้องปลาย”

 

“ดีค่ะ งั้น...จูบปลายอีกสิคะ” หญิงสาวอ้อนอีกครั้งแต่เป็นคำอ้อนที่กลายๆคล้ายว่าจะเป็นคำสั่งในคราวเดียวกัน ทรงพลว่าง่ายยอมทำตาม จมูกโด่งชิดแก้มใสแล้วปากร้อนๆของเขาก็ประกบทาบทับกลีบปากสีหวานอย่างเชิญชวนดูดดื่มกลีบปากสีชมพูหวานที่เผยอรอรับจูบหวานละไมจากเขาอย่างสนใจใคร่เรียนรู้ เขาจูบหญิงสาวเนิ่นนานอ้อยอิ่งก่อนจะผละออกแล้วบอกราตรีสวัสดิ์ ก่อนที่เขาจะเสียสละลงไปนอนที่พื้น ขืนเขานอนเคียงกับสาวน้อยบนเตียง ไม่ทันข้ามคืนอารมณ์หนุ่มกระเจิดกระเจิงเผลอทำอะไรมากกว่ากอด มากกว่าจูบให้สาวน้อยไฮโซสาวได้เสียหายก่อนกลับถึงกรุงเทพเป็นแน่

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

จบตอนแล้วค่าาาา

อ่านนิยายแล้ว อย่าลืมไปกดติดตามเพจไรต์กันน้าาาาา

 

ไชนิสโรส

ภัคร์ภัสสร

ความคิดเห็น