Finland (ช้อย)

นิยายเรื่องใหม่ของช้อยอีกเรื่องค่ะ รักร้าย ๆ สไตล์ลูกทุ่ง ช่วยเป็นกำลังใจให้ช้อยด้วยนะคะ กราบขอบพระคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอด หวังเป็นอย่างยิ่งว่านิยายเรื่องนี้ทุกท่านจะชอบ ขอบพระคุณค่ะ / finland (ช้อย)

Chapter 5 : ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ

ชื่อตอน : Chapter 5 : ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ

คำค้น : finland,ช้อย, yaoi,ดอกหญ้าที่ปลายฟ้า,ธีร์ปิง,รุจ,คิว,หื่น,เด็กแว้นที่รัก,Love you my bad boy,คนคุก,ดอม,คุณ,NC20+,SM,กุมหัวใจมังกร,เล้ง,มังกร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 63

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2559 10:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ
แบบอักษร

 

 

เรือง....................................

 

 

หลังจากที่พวกผมตั้งวงกินเหล้าที่สามแยกปากหมาได้ซักพัก  ผมก็เหลือบเห็นใครบางคนกำลังขี่รถผ่าน

 

“พี่กานต์หวัดดีครับพี่”   เสียงไอ้ขมตะโกนเรียกทันที  ผมหันไปมองตีหน้ายักษ์ใส่มันทันที

 

“พี่กานต์มานั่งด้วยกันมั้ยพี่”    แล้วไอ้ขมก็เสือกดีเอ่ยปากชวนอีก ผมนี่แม่งอยากกระทืบมันจริง ๆ  

 

“ยังน่ารักเหมือนเดิมนะกานต์ เราเมฆไงจำกันได้หรือเปล่า...??”   แล้วเสียงไอ้เหี้ยเมฆก็ดังข้ามหัวผมขึ้น   ผมเริ่มไม่พอใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นไอ้เมฆคุยอยู่กับกานต์  จนซักพักเค้าเลยขอตัวกลับ

 

“แม่งน่ารักชิบหาย”   ไอ้เมฆยังเพ้อไม่หยุด

 

“อะไรอิพี่เมฆ...?? นั่นมันผู้ชายนะยะ”   น้ำหวานเบะปากถามไอ้เมฆ

 

“แล้วไง...? น่ารักขนาดนั้นใคร ๆ ก็อยากได้จริงมั้ยวะ...??”     ไอ้เมฆหันไปถามพรรคพวกที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ทุกคนต่างพยักหน้าตกปากรับคำของไอ้เมฆกันหมด

 

“เป็นอะไรกันเนี่ย....? แค่เจอผู้ชายหน้าตาน่ารักเข้าหน่อย กระดี๊กระด๊า”   หวานยังคงไม่ยอม

 

“เค้าน่ารักกว่าเอ็งใช่มั้ยวะอีหวาน...??” ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ  ไอ้ชามันแขวะหวานขึ้น

 

“อิพี่ชาหุบปากไปเลย....!!!”  น้ำหวานนั่งหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์เมื่อพวกมันพูดถึงกานต์ขึ้นมา

 

“พวกมึงหุบปากกันได้มั้ยวะ...!!! กูจะแดกเหล้า”   ผมตวาดพวกมันเสียงดัง  พวกมันหันมามองหน้าผมกันหมด

 

“เป็นเหี้ยอะไรของมึงไอ้เรือง...? แต่ก่อนเห็นสนิทกับกานต์ไม่ใช่...?”  ไอ้เมฆถามผมขึ้น

 

“กูไม่รู้จักมัน”  ว่าแล้วผมก็ลุกพรวดออกจากวงเหล้า 

 

“พี่เรืองจะไปไหน หวานไปด้วย”  หวานรีบกระโดดซ้อนท้ายรถผมมา

 

“แม่งจะแดกเหล้าซักหน่อย เสียอารมณ์ชิบหาย”   ผมบ่นไปขี่ไป

 

“เสียอารมณ์ให้หวานอยู่เป็นเพื่อนนะจ๊ะพี่เรือง”  หวานวาดมืออ้อมมากอดเอวผมเอาไว้แน่น

 

“ก็ดี.. เซ็งชิบหาย จะอะไรนักหนากับมันนักวะ..? ให้หวานแก้เครียดก็ดีเหมือนกัน”    ผมพาหวานไปเถียงนา ที่ประจำของผมกับหวานเมื่อมีอะไรกัน  พอมาถึงหวานก็รีบเข้าไปเถียงนาก่อนเลย  ผมเดินตามเข้าไป

 

“พวกนั้นตาต่ำ ไม่เหมือนพี่เรืองซักคนเน๊อะ..?  ยังไงผู้หญิงก็ดีกว่าผู้ชายวันยังค่ำ”   หวานนอนอ่อยผมอยู่บนฟากไม้ไผ่ ผมปลดกระดุมกางเกงกำลังจะรูดซิป  พอได้ยินที่หวานพูด ใบหน้าของกานต์ก็ผุดขึ้นมาในหัวผมอีกครั้ง

 

“จะพูดถึงมันทำไมอีกห๊ะ...!!! แม่งเสียอารมชิบหาย”   ผมรูดซิบกางเกงติดกระดุมกลับเหมือนเดิม แล้วรีบเดินออกจากเถียงนามา

 

“พี่เรือง พี่เรืองจะไปไหนเนี่ย...?? จะปล่อยให้หวานอยู่แบบนี้ไม่ได้นะ พี่เรืองกลับมาก่อน”

 

“หวานขอโทษ หวานหุบปากแล้ว”   เสียงของหวานตะโกนตามหลังผมมา

 

“แม่งจะถ่ายน้ำซักหน่อย ดันหมดอารมณ์ซะนี่”    ผมได้แต่บ่นอุบขี่รถมุ่งหน้ากลับบ้าน ปล่อยให้หวานเป็นเอ๋ออยู่ที่เถียงนาคนเดียว

 

หลายวันต่อมา.....................  วันนี้ผมตื่นแต่เช้า

 

“เรืองวันนี้ไปส่งน้องที่โรงเรียนหน่อยนะ”   แม่บอกกับผม

 

“ไม่ไปหรอกแม่ ให้ตาแหวงไปส่งดิ”    ผมรีบปฏิเสธทันที ใครอยากจะไปเห็นหน้าคนพรรค์นั้น

 

“ไอ้เรือง...พ่อเอ็งปวดหลังเอ็งก็เห็นไม่ใช่เหรอ....? หัดทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะมั่ง”  แม่เริ่มโมโหผม

 

“เออ เออ ไปก็ได้วะ”  ผมได้แต่แอบบ่นคนเดียว

 

“รินเสร็จยัง..?”  ผมตะโกนถามน้องไป  รินรีบลงบันไดมาขึ้นซ้อนมอไซค์ผมทันที

 

“ดีใจจัง พี่เรืองไปส่งรินอีกแล้ว”   รินกอดเอวผมเอาไว้แน่น  ผมขี่รถพารินไปส่งที่โรงเรียนประถม ที่ที่ผมไม่อยากไปเลยซักนิด

 

“ส่งตรงนี่ได้หรือเปล่า...?”   ผมหันไปบอกกับริน ผมจะส่งรินที่ปากทางเข้าโรงเรียน ไม่อยากไปถึงหน้าโรงเรียนเพราะรู้อยู่ว่าใครบางคนอยู่ที่นั่น

 

“ไม่เอานะพี่เรือง อีกตั้งไกล เดี๋ยวรินก็เคารพธงชาติไม่ทันพอดี”  รินรีบบอกกับผม 

 

จิ๊.....ผมเลยจำใจขี่เข้าไปส่งถึงหน้าโรงเรียน  กานต์ยังคงรอรับนักเรียนอยู่หน้าโรงเรียนเหมือนเดิม

 

“หวัดดีค่ะพี่เรือง ตอนเย็นมารับรินด้วยนะคะ”   รินยกมือไหว้แล้วรีบวิ่งไปหากานต์  กานต์หันมามองผม ผมรีบหลบสายตาแล้วบึ่งรถกลับทันที

 

เฮ้อออออ ตอนเย็นคงต้องมารับยัยตัวแสบอีกเหรอวะเนี่ย...?  คิดแล้วก็เพลียใจขึ้นมา ผมกลับมาถึงบ้านนั่ง ๆ นอน ๆ รอเวลาโรงเรียนเลิก  พอได้เวลาผมก็สตาร์ทรถเพื่อไปรับน้อง พ่อกับแม่ยังไม่กลับจากนา

 

โรงเรียนเลิกพอดี ผู้ปกครองต่างมารับบุตรหลานของตัวเองกลับ ผมมองหารินแต่ก็ไม่เห็น

 

“ไปเถลไถลที่ไหนวะ...??”    ผมยังหาน้องไม่เจอ  ผมมองหากลัวกานต์จะอยู่แถวนี้  ผมค่อย ๆ เดินเข้าโรงเรียน กวาดตาดูที่สนามฟุตบอลเผื่อรินยังเล่นอยู่ที่นี่ แต่ก็ไม่มี มีแต่เด็กผู้ชายเล่นฟุตบอลกันอยู่ไม่กี่คน 

 

“พี่เรือง”  แล้วเสียงเจื้อยแจ้วของน้องสาวตัวแสบก็ดังขึ้น ผมหันไปมอง รินเดินมากับกานต์พร้อมเพื่อนร่วมห้องอีกหลายคน  ผมรีบหันหลังจะเดินกลับ

 

“เรือง”    แล้วเสียงกานต์ก็ดังขึ้น

 

“พี่เรือง รินกับเพื่อน ๆ ไปช่วยครูกานต์จัดบอร์ดมาค่ะ”   รินรีบเข้ามาฉุดผมเอาไว้

 

“นายสบายดีนะเรือง...??”     กานต์เอ่ยถามผมขึ้น ผมไม่หันไปมอง

 

“เรื่องของกู”   ผมบอกพร้อมกับจูงรินเดินออกจากโรงเรียนมา

 

“ทำไมพี่เรืองพูดไม่เพราะกับครูกานต์หล่ะคะ...??”   รินน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อได้ยินที่ผมบอกกับกานต์ไป

 

“ครูกานต์ใจดีจะตาย พี่เรืองนิสัยไม่ดี”    

 

“เออ.. พี่มันเลว”   ผมพารินขี่รถกลับมาถึงบ้าน รินคงโกรธผมอยู่พอลงจากรถปุ๊บก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปทันที

 

“เอ็งไปทะเลาะอะไรกับน้องมันอีกเรือง...? หน้างอเป็นจวักอยู่บนบ้านโน่น”  แม่ถามผมขึ้น

 

“เอ็งก็โตแล้วนะเรือง มีน้องคนเดียวยังมาทะเลาะกันอีก ถ้าพ่อแม่ตายไปใครจะช่วยดูแลน้องห๊ะ...??”   แม่บอกกับผม

 

“เออ ๆ ผมผิดเอง”  ว่าแล้วผมก็เดินขึ้นบ้านเพื่อไปง้อยัยน้องตัวแสบ

 

“มาง้อเค้าหล่ะสิ...?? เค้าไม่ให้อภัยตัวง่าย ๆ หรอก”  รินรู้ว่าผมจะมาง้อ ทุกครั้งถ้ารินงอนผม ผมจะเป็นฝ่ายมาง้อน้องตลอด

 

“พี่ขอโทษ”   ผมบอกไป

 

“พี่เรืองต้องไปขอโทษครูกานต์นู่น ครูอุตส่าห์พูดดี ๆ ด้วย พี่เรืองกลับไปว่าให้เค้า”   รินหันมาเทศนาผมซะยาว

 

“เรื่องไร...? ไม่มีทาง”   ผมบอกไป

 

“ครูไปทำอะไรให้พี่เรือง พี่เรืองถึงไม่ชอบครูเค้า...?”   แล้วรินก็ถามผมขึ้น 

 

“ครูกานต์นิสัยดีกว่าพี่น้ำหวานของพี่ซะอีก รินไม่ชอบพี่น้ำหวานซักนิด”   แล้วรินก็เอาน้ำหวานมาเปรียบเทียบ

 

“ถ้าไม่ไปขอโทษก็ไม่ต้องมาง้อเค้า”   รินหันหลังให้ผม ไม่ยอมผมง่าย ๆ

 

“ฝากไปได้หรือเปล่า...?”   ใครจะอยากไปขอโทษ ไม่อยากเจอด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่อยากให้น้องโกรธอยู่แบบนี้เลยพูดตัดปัญหาไป

 

“พี่ไม่มีเวลา ฝากเราไปได้ป่ะหล่ะ...?”  ผมบอกไปอีกครั้ง รินหันมามองผม

 

“ก็ด้าย พรุ่งนี้รินจะไปบอกครูกานต์ให้”    เฮ้อออออ จบเรื่องแล้วใช่มั้ย..? เหนื่อยใจชิบหาย ผมได้แต่บ่นเบา ๆ

 

...................................................................

 

กานต์...................

 

วันนี้ผมให้นักเรียนชั้น ป3. ช่วยกันจัดบอร์ดเกี่ยวกับวันแม่ เพราะใกล้ถึงวันแม่แล้ว  พอทำงานเสร็จผมกับพวกเด็ก ๆ กำลังจะกลับบ้าน  ผมเห็นเรืองเดินเข้ามาในโรงเรียน คงมาตามหารินดา เพราะนี่ก็เลยเวลาเลิกเรียนมาแล้ว  พอเรืองเห็นผมก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาแล้วก็รีบหันหลังเดินกลับ จนรินดาเข้าไปฉุดเอาไว้  ผมรีบเดินเข้าไปทัก

 

“นายสบายดีนะเรือง”    เค้าไม่ยอมหันมามองผมเลยซักนิด ทำเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

 

“เรื่องของกู”   แล้วเรืองก็บอกกับผม  ผมเจ็บแปลบเข้าที่กลางอก เรืองคงจะลืมผมแล้วจริง ๆ  ต่อไปผมจะไม่เข้าไปทักเรืองอีก ไม่อยากให้เค้าลำบากใจ

 

“ขอโทษนะเรือง”  ผมได้แต่มองตามหลังเรืองไป

 

 

.......................................................................................

To be continue...................

.......................................................................................

 

 

ช้อยสปอยเรื่องนี้ไว้นิดนุงนะคะ  พระเอกเรื่องนี้  เ -ี้ย  เลว ชั่วจริง ๆ ชั่วมาก  เพราะนางมีปม จะเป็นปมอะไรนั้นโปรดคอยติดตาม  ช้อยร่างพล็อตเรื่องนี้เอาไว้บ้างแล้ว เขียนไปด่าพระเอกไป แม่งเลวได้ใจกุมาก 555+ แต่มันมีที่ไปที่มา เรื่องมันไม่ได้ง่ายเลยที่เรืองกับกานต์พูดคุยกันแล้วจะเคลียร์กันได้ตกลงกันได้แล้วมารักกัน มันมีเรื่องราวอีกหลายอย่าง  เรื่องมันเพิ่งเริ่มต้นโปรดคอยติดตามตอนต่อไปว่าเรืองมีปมอะไรกันแน่ ด่าพระเอกได้นะคะ แต่อย่าด่าช้อย 555+  

 

เอาเป็นว่าเรามาลุ้นกัน เรืองกับกานต์จะเข้าใจกันได้ยังไง  อะไรทำให้ทิฐิของเรืองลดลง ช่วยเป็นกำลังใจให้ทั้งสองด้วยนะคะ

 

กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่กรุณาติดตามมาตลอด

1 เม้น = 1 กำลังใจ

ขอบพระคุณค่า

 

ป.ล. วันนี้ช้อยอัพพร้อมกันทั้งสองเรื่องเลยนะคะ

 

 

 

 

finland (ช้อย)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}