email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

58.เวลาผ่านพ้น

ชื่อตอน : 58.เวลาผ่านพ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2564 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
58.เวลาผ่านพ้น
แบบอักษร

หนึ่งอาทิตย์ต่อมากิจวัตรประจำวันที่เคยทำก็ต้องมีเพิ่มขึ้นมาคือทั้งมายด์และโนอาต้องเลี้ยงสองแฝด

"ท่านพี่ขอรับ..สองแฝดหลับแล้วรึขอรับ.."มายด์ที่พึ่งอาบน้ำเสร็จถามขึ้นเมื่อเห็นโนอานั่งทำงานที่โต๊ะข้างๆเตียงที่มีเจ้าสองแฝดนอนหลับปุ๋ย

"อืม...ช่วงนี้พี่ต้องจัดการกับงานของพี่ก่อนอาจจะไม่ได้ช่วยเจ้าได้บ่อยแล้วนะ...แต่ไม่ต้องห่วงพี่จะหาเวลามาดูแลเจ้ากับลูกแน่นอน..."โนอาเงยหน้าขึ้นมาพรางยิ้มบางพูดขึ้น

"ไม่ต้องห่วงข้าหรอกขอรับ..ข้าดูแลสองแฝดได้ขอรับ..ไหนจะมีบลูคอยช่วย..ไหนจะท่านพ่อท่านแม่อีก..."มายด์พูดขึ้นเดินเข้าไปหาโนอาที่นั่งมองอยู่

มายด์มองสำรวจงานของโนอาพยักหน้าเข้าใจเพราะมันเป็นสารที่ประชาชนร้องเรียนให้ช่วยเหลือเกี่ยวกับสัตว์อสูรที่ออกมาทำร้ายผู้คนและคำร้องเรียนต่างๆ

"ช่วงนี้สัตว์อสูรออกทำร้ายผู้คนมากขึ้นเลยนะขอรับ..."มายด์พูดขึ้นไล่สายตาดูรายชื่อของสัตว์อสูรแต่ละชื่อบางตัวก็อันตรายน้อย...บางตัวก็อันตรายมาก

"อืม...ช่วงนี้ก็ได้กลุ่มของเกรซและแมนทาสออกไปจัดการแล้วหล่ะนะ...เพราะตั้งแต่ออกจากโรงเรียนไป..สองคนนั้นก็เข้าสมาคมปราบสัตว์อสูร..."

"แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงสองคนนั้นนักหรอก...สองคนนั้นดูเเลตัวเองได้สามารถปราบสัตว์อสูรระดับราชาได้เพียงตัวคนเดียว..."โนอายิ้มบางเมื่อมองหน้าของร่างบางที่ดูกังวลว่าสองคนนั้นจะอันตรายแต่พอบอกว่าสองคนนั้นดูแลตัวเองได้ก็มีสีหน้าดีขึ้น

"ได้ยินแบบนี้ข้าก็ไม่ห่วงแล้วขอรับ..."ค่อยยังชั่วคงต้องหาเวลาไปหาทั้งสองคนนั้นแล้วสิ แล้วเจ้เป็นไงบ้างนะ

"แล้วพี่แอนเทียร์กับพี่ฟรอนเทียร์หล่ะขอรับ...ทั้งสองคนนั้นตั้งแต่จบจากโรงเรียนข้าก็ไม่รู้ข่าวของพวกเขาเลย..."ใช่เขาไม่เคยได้ข่าวสองคนนี้เลยตั้งแต่จบออกมาเลย

"หึ...สองคนนั้นนะหรอ...ตั้งแต่ที่จบมาก็ออกเดินทางไปทั่วอาณาจักรคนสนุกกับการได้มีอิสระจนมีความสุขไปแล้ว..."โนอาเมื่อนึกถึงสองคนนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้เพราะตั้งแต่เด็กก็ถูกสอน ถูกบังคับไม่ทางใดก็ทางเมื่อมีอิสระคงจะมีความสุขน่าดู

"ข้าก็อยากท่องไปทั่งทุกอาณาจักร...อยากเห็นสัตว์อสูรที่ข้าไม่เคยเห็น...อยากไปเห็นในสิ่งต่างๆข้างนอกนั้น..."คิดดูแล้วตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยได้จะไปไหนเลยด้วยซ้ำ..พอได้รู้ว่าเจ้ได้ออกไปเที่ยวสนุกตัวเองก็รู้สึกอยากมีความรู้สึกแบบนั้นบ้าง

"อืม...รอสองแฝดโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วเจ้ากับข้าก็ออกไปท่องทุกอาณาจักร...ไปกินอาหาร..ไปดูในสิ่งต่างๆที่เจ้าไม่เคยได้พบ..."โนอาลุกขึ้นกอดคนข้างกายพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไว้ถึงวันนั้นค่อยคิดอีกทีนะขอรับ..."มายด์สวมกอดซบหน้าบนอกของโนอาอย่างมีความสุข

.

.

.

เวลาผ่านพ้นไปได้10ปีแล้วทุกอย่งก็ได้เปลี่ยนไปมากไม่ว่าจะบ้านที่ได้ต่อเติมขึ้นมา และที่สำคัญคือเจ้าสองแฝดมีอาร์และโนวาร์ก็โตขึ้นมาจนทำเอาโนอาเกิดอาการหวงลูกไม่ได้ก็เพราะ

คนพี่มีอาร์ตอนนี้โตขึ้นมากสูงพอๆกับผู้เป็นแม่เส้นผมสีเทาเงางามยาวสยายจนถึงกลางหลังใบหน้าเรียวคิ้วไม่หน้ามากดวงตากลมโตสีน้ำเงินอมม่วงที่ให้ความรู้สึกน่าค้นหาและมีเสน่ห์จมูกรั้นดูซุกซนปากบางสีอมชมพู รูปร่างเพรียวบางแต่ก็ดูไม่อ่อนแอทำให้ดูงดงามเป็นอย่างมากแต่ที่ทำเอายิ่งโนอาหวงเข้าไปอีกก็เพราะแฝดผู้น้องโนวาร์

โนวาร์แฝดคนน้องนั้นเส้นผมเหลืองทองเงางามปลิ้วไปตามลมเพราะตอนนี้กำลังวิ่งเล่นเป็นเด็กทั้งที่อายุก็มากเเล้ว คิ้วคมตาเรียวดูเฉี่ยวสีตาน้ำเงินแวววาว จมูกโด่งพองามปากบางสีชมพูรูปร่างสูงโปร่งแต่ก็ยังดูผอมเมื่อไปเทียบกับผู้เป็นพ่อไหนจะความสูงที่สูงกว่าผู้เป็นแม่ไปนิดเดียว ไหนจะความงามบนใบหน้าของแฝดน้องมองว่าหล่อเหลาก็ได้ มองว่างดงามก็ดี

"เฮ้อออ...ท่านพี่อย่าคิดมากสิขอรับ อิอิ..."มายด์กลั้นขำเมื่อมองหน้าโนอาที่ดูจะหวงลูกออกขนาดนั้น

"อืม...."โนอาไม่ได้พูดอะไรมากยังคงมองไปที่มีอาร์และโนวา์ที่วิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่

"มีอาร์ โนวาร์มาหาเเม่หน่อยลูก..."เมื่อสองแฝดได้ยินก็รีบวิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว

"มีอะไรขอรับท่านแม่/มีอะไรรึเจ้าคะท่านแม่..."ทั้งสองพูดขึ้นมาพร้อมกันพร้อมเดินเข้าไปนั่งตักโดยมีอาร์นั่งตักมายด์ส่วนโนวาร์นั่งตักโนอา

"แม่มีของจะให้ลูก..."

พรึบบบ วิ้งงงง~~

"นั่นมันกำไลหยกนิเจ้าคะ...มีตั้งสองวงเลยเจ้าค่ะท่านแม่...มีอาร์จำได้ว่าเคยอ่านเจอในตำราที่ท่านเเม่ให้มา..."มีอาร์พูดขึ้นเสร็จก็โดยมายด์ลูบหัวอย่างเอ็นดู

"อย่างที่ลูกพูดมันคือกำไลหยก..แต่มันไม่ใช่กำไลหยกธรรมดาน๊าา~"มายด์พูดขึ้นยิ้มๆ

"ทำไมรึขอรับท่านแม่..."โนวาร์พูดขึ้นอย่างสนใจโดยเฉพาะกำไลหยกวงสีขาวเงางามที่มีลวดลายเป็นแมงมุม

"ก็เพราะมันมาพร้อมกับลูกทั้งสองคนไง..."โนอาพูดขึ้นมองสีหน้าของสองแฝดที่งุนงง

"กำไลหยกทั้งสองวงนี้มันออกมาพร้อมตอนที่พวกลูกเกิดยังไงหล่ะ กำไลหยกสีนิลวงนี้เป็นของลูกมีอาร์.."มายด์สวมกำไลหยกสีนิลที่มีลวดลายนางพญาต่อลงบนข้อมมือข้างซ้าย พอสวมเสร็จก็เกิดแสงสว่างวูบนึงแล้วค่อยๆหายไป

"ท่านแม่มันงดงามมากเลยเจ้าคะ..."มีอาร์พูดขึ้นยิ้มอย่างมีความสุขพลางลูบไปที่กำไลหยกนิลอย่างทะนุถนอม

"ส่วนกำไลหยกวงนี้เป็นของลูก..."โนอาที่หยับกำไลหยกสีขาววงนี้มาแต่แรกก็พูดขึ้นสวมใส่ที่ข้อมือของโนซาร์ที่ตั้งตารอและดูเหมือนจะถูกใจมากด้วย และพอสวมเสร็จก็เกิดเเบบเดียวกัน

"ต่อจากนี้ลูกต้องค่อยฝึกฝนตัวเองไม่ว่าจะต่อสู้ ฝึกเวทย์ ฝึกสัตว์อสูร หรือแม่แต่ฝึกปรุงยาเพราะสิ่งเหล่านี้จะทำให้ลูกทั้งสองแข็งแกร่งและปลอดภัย ..แม่คิดว่ากำไลหยกที่สองวงนี้จะคอยช่วยเหลือลูกแน่เมื่อถึงเวลา..."มายด์พูดขึ้นลูบหัวมีอาร์ไปพลาง เช่นเดียวกับโนอาที่นั่งลูบหัวของโนวาร์

"ขอรับท่านแม่/เจ้าคะท่านแม่..พวกข้าจะทำตามที่ท่านพ่อท่านเเม่สอนทุกอย่างเลย..ฮ่าฮ่าฮ่า..."ทั้งสองพูดขึ้นมายิ้มหัวเราะอย่างมีความสุขทำเอามายด์และโนอายิ้มตามอย่างอดไม่ได้กับความน่ารักของลูกตัวเอง

"เอาหล่ะได้เวลาพวกลูกต้องไปอ่านตำราเวทย์แล้วนะ.."โนอาพูดขึ้นสองแฝดก็ยิ่งดีใจแต่จะดูดีใจมากที่สุดคือมีอาร์ที่ชอบเรียนเวทย์เป็นที่สุด

"ข้ามีความสุขมากเลยขอรับท่านพี่..."เมื่อเจ้าแฝดวิ่งออกไปห้องอ่านตำรามายด์ก็พูดขึ้นมายิ้มๆขยับไปสวมกอดอีกฝ่าย

"ข้าก็เช่นกัน..."โนอาพูดขึ้นมือก็ลูบหัวของร่างบางอย่างเอ็นดู

 

 

 

 


มาแล้วจ้าาา😁😁 วันนี้ตอนสั้นไปหน่อยน๊าา
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว