email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 05 ประตูหลังของพี่ ผมขอนะครับ

ชื่อตอน : ตอนที่ 05 ประตูหลังของพี่ ผมขอนะครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2564 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 05 ประตูหลังของพี่ ผมขอนะครับ
แบบอักษร

 ตอนที่ 05 ประตูหลังของพี่ ผมขอนะครับ

 

 

Natee Part

ผมมองน้องด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ ค้นหาความล้อเล่นในแววตาสีน้ำตาลคู่สวย แต่พบเพียงความจริงจังที่ฉายสะท้อนกลับมา

“อชิพูดจริงเหรอครับ” เสียงผมแผ่วเบาราวคนละเมอ

“ทำไม่ได้ก็กลับไป”

“ถ้าทำแล้วอชิยอมยกโทษให้ พี่ยอมก็ได้ครับ” กลั้นใจตอบออกไปทั้งที่ฝ่ามือเย็นชื้น

ผมยอมรับได้ทั้งนั้น ขอเพียงแค่น้องยอมอภัยให้กัน

น้องมองผมนิ่ง เขานิ่งมากจนผมมองไม่ออกว่าเจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่

“ผมจะไปอาบน้ำ” น้องก้าวถอยหลังเข้าไปในห้องนอน ก่อนกระตุกยิ้มมุมปาก มองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “พี่ก็เตรียมตัวไว้ด้วยล่ะ”

ผมมองน้องเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไอ้คำว่าเตรียมตัวของน้อง ทำให้ผมขนลุกชันจนอยากวิ่งเอาหัวโขกประตูให้สลบไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ เตรียมยังไงวะ แม่งเอ๊ย ขอคำปรึกษาใครได้บ้างวะ

ผมนั่งลงตรงปลายเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเสิร์ชหาวิธีการเตรียมตัว ตัวอักษรทั้งหลายที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ตโฟนทำให้ผมรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เหมือนคนกำลังโดนพิษไข้เล่นงาน

แกร็ก

เสียงเปิดประตูห้องน้ำเรียกให้ผมหันไปมอง น้องอยู่ในชุดลำลอง ดูไม่เหมือนคนที่อยากจะทะลวงประตูหลังผมเลยสักนิด เส้นผมเปียกชื้นลู่ลงเล็กน้อย ส่งให้อีกฝ่ายดูหน้าเด็กลงกว่าเดิม ถ้าเจอกันข้างนอกผมคงคิดว่าน้องเพิ่งเรียนอยู่มอปลาย อีกฝ่ายตัวเล็ก สูงเลยไหล่ผมมาแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้น้องกลับบอกว่าอยากจับผมกดลงเตียง แค่คิดก็รู้สึกตัวร้อนเหมือนไข้จะขึ้น

“ถ้าพี่ยังไม่พร้อม ผมรอได้นะ” น้องพูดอย่างใจกว้าง เดินมาทิ้งตัวลงปลายเตียง มือเล็กวางแปะลงบนหน้าขาของผมพร้อมกับลูบไล้ไปมาเบา ๆ

ผมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ลำคอแห้งผากราวกับกลืนทรายเข้าไปทั้งกำ

เพียะ!

น้องตีมือผมที่ยื่นไปสัมผัสต้นขาขาว เขาจิ๊ปากอย่างไม่พอใจแล้วปัดมือผมออก

“มีข้อแม้นะ” อีกฝ่ายพูดขึ้นมาหลังจากลูบไล้ต้นขาผมจนพอใจ

“ข้อแม้อะไรครับ”

“ผมสัมผัสพี่ได้แค่คนเดียว”

“...”

“เรามาเริ่มกันเลยดีมั้ยครับ” น้องยิ้มหวาน เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกสยองอยู่ไม่น้อย

น้องปีนขึ้นมานั่งตักผม ใบหน้าดื้อรั้นมีริ้วสีแดงพาดผ่าน สองมือเล็กจับประคองใบหน้าของผมไว้ แล้วเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเราเป่ารดกัน กลีบปากบางแตะลงบนริมฝีปากผมแผ่วเบาราวผีเสื้อขยับปีก น้องถอนใบหน้าออกไป ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตากลมโตสบมองก่อนจะแตะกลีบปากชุ่มชื้นลงมาอีกครั้ง ผมกลั้นหายใจ สองมือกำแน่นเพราะกลัวจะเผลอเป็นฝ่ายควบคุมเกมเสียเอง หากผิดสัญญาที่ตกลงไว้ กลัวว่าน้องจะโกรธจนไม่ให้อภัยกันอีก ผมยอมแพ้แล้วทุกอย่าง ผมคงจะเผลอชอบน้องเข้าแล้วจริง ๆ

จากตอนแรกที่ปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่จนเผลอทำอะไรไม่คิด ทำร้ายความรู้สึกของคนตัวเล็ก ผมไม่เสียใจเลยที่ทำมันลงไป อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่หากเรื่องคืนนั้นไม่เกิดขึ้น ตอนนี้ผมคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ แม้น้องจะลงโทษโดยการให้ผมเป็นฝ่ายรับ ผมก็ไม่เสียใจเช่นกัน หากนั่นคือความสบายใจของน้อง สำหรับผมใครจะอยู่ตำแหน่งไหนไม่ได้สำคัญไปกว่าความรู้สึกของอีกฝ่าย ผมคงจะต้องใช้ความพยายามมากขึ้นอีกสักหน่อย เผื่อว่าในวันใดวันหนึ่งน้องจะให้โอกาสผมได้ก้าวเข้าไปในโลกของน้องบ้าง

“อืม...” ผมครางต่ำในลำคอ

น้องดูดดึงริมฝีปากล่างผมแรง ๆ อยู่หลายครั้ง อีกฝ่ายไม่ใช่คนจูบเก่ง ออกจะดูเงอะงะเสียด้วยซ้ำ ครั้งนั้นน้องคงเมามากถึงจำไม่ได้ว่าผมสอนอะไรไปบ้าง ไม่เป็นไร เอาไว้มีโอกาสผมค่อยสอนน้องใหม่ ครั้งหน้าจะตั้งใจสอนให้ดีเลย

อชิลากปลายลิ้นชื้นเลียไปตามรอยแยกของกลีบปาก ผมเผยอริมฝีปากออก ยินยอมให้ลิ้นเล็กเข้ามาสำรวจ ผมปล่อยให้น้องชักนำ ส่วนผมทำตัวเป็นผู้ตามที่ดีโดยการอยู่นิ่ง ๆ ตามคำสั่งของน้อง แม้ว่าในใจจะอยากจับน้องกดให้จมเตียงก็ตาม มือเล็กวางลงบนบ่าก่อนเลื่อนลงไปปลดกระดุมออกทีละเม็ด สาบเสื้อถูกจับแยกออกจากกัน ฝ่ามือเรียวลูบไล้แผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแบบคนออกกำลังกาย ปลายนิ้วเรียวสะกิดลงบนตุ่มไตแข็งชันเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกง ผมช่วยน้องถอดกางเกงยีนออกจากขาแกร่งโดยไม่ให้ผิดข้อตกลง เหลือไว้เพียงบ๊อกเซอร์ติดส่วนล่างเพียงตัวเดียว

หยาดน้ำเชื่อมไหลเยิ้มลงมาตามมุมปากในตอนที่น้องถอนริมฝีปากออกไป จูบแบบเด็กน้อยแต่กลับทำให้อีกฝ่ายหายใจเหนื่อยหอบเสียเอง มือเรียวเลื่อนลงต่ำ ไล้วนอยู่แถวสะโพก ก่อนจะสอดเข้าไปในบ็อกเซอร์ สะกิดเบา ๆ ลงบนปากทางสีสด

“อชิครับ” ผมเกร็งตัวเมื่อน้องทำท่าเหมือนจะสอดนิ้วเข้าไป แต่แล้วคนตัวเล็กกลับหยุดชะงัก แล้วมองจ้องเข้ามาในดวงตาของผม

“ทำต่อสิ”

“ครับ?” ผมกลัวจะเข้าใจความหมายของน้องผิดไป จึงถามย้ำ

“ผมแค่แกล้งเล่น”

“อชิยอมให้พี่ทำจริง ๆ เหรอครับ” ผมแทบจะปกปิดความดีใจไว้ไม่มิด ไม่รู้ว่าเผลอยิ้มกว้างใส่น้องไปหรือเปล่า

“ถ้าถามเยอะ จะไม่ให้ทำแล้ว อื้อ” ผมจับประคองแผ่นหลังบาง มืออีกข้างจับล็อกต้นคอน้องไว้ แล้วหยุดคำพูดของน้องด้วยริมฝีปากนุ่มหยุ่น ผมตะโบมจูบด้วยความตะกละ ตั้งแต่คืนนั้นผมก็โหยหาร่างกายของน้องมาตลอด ผมไม่อยากให้เรื่องนี้มีอิทธิพลอยู่เหนือความรู้สึกที่ผมมีต่อน้อง แต่จำต้องก้มหน้ายอมรับว่าผมเสพติดน้องเข้าให้แล้ว

เสียงจูบดังเฉอะแฉะ ย้อนให้หวนคิดถึงครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสน้อง ครั้งนั้นไม่มีความรู้สึกอื่นนอกจากอยากเอาคืนคนรักเก่า แต่ตอนนี้มันต่างออกไป

ผมชอบน้อง ผมอยากถนอมเขา อยากทำให้เขามีความสุข ไม่รู้ว่าความรู้สึกของผมมันจะไปได้ไกลถึงไหน แต่ผมก็อยากจะลองดูอีกสักครั้ง ถึงจะเจ็บเหมือนครั้งก่อน ๆ ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยผมก็ได้พยายาม

ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางผ่านเสื้อยืด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปลูบไล้สะโพกมน บีบขยำด้วยความมันเขี้ยว ปลายลิ้นชื้นดุนดันให้คนตัวเล็กเผยอริมฝีปากออกเพื่อเปิดทางให้ผมได้เข้าไปสำรวจโพรงปากหวาน ผมกวาดต้อนหยาดน้ำเชื่อมจนแทบไม่เหลือสักหยด กลิ่นลมหายใจรสมิ้นต์ผสานไปกับกลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำบนผิวกายของอีกฝ่าย เรียกเลือดลมให้สูบฉีดจนกลางกายเริ่มปวดหน่วง

ผมจับมือน้องที่เริ่มซุกซนไว้เมื่อเข้าใกล้จุดอันตรายมากเกินไป ก่อนถอนใบหน้าออกมาเพื่อให้คนตัวเล็กได้พักหายใจ จำต้องกดข่มอารมณ์ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิด เก็บมือกลับมาจากการลูบไล้สะโพกมนแล้ววางประคองเอวบางไว้หลวม ๆ เพียงเท่านั้น

“หยุดทำไม” น้องมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจ คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

“อชิชอบพี่หรือเปล่าครับ” นัยน์ตาของน้องว่างเปล่าเวลาจ้องมองผม ไม่ต่างจากที่น้องใช้มองคนอื่น

“แล้วมันเกี่ยวกันยังไง”

“ก่อนหน้านี้พี่อาจจะทำไปแบบไม่ยั้งคิด แต่ตอนนี้พี่มีสติครบถ้วน ถึงอชิเต็มใจพี่ก็จะไม่ทำครับ”

“...”

“ถ้าอชิชอบพี่ พี่จะทำตามที่อชิต้องการทุกอย่างเลย”

“ผมจะชอบพี่ได้ยังไง...”

“ถ้าอย่างนั้น ขอโอกาสให้พี่จีบอชิได้มั้ยครับ”

“พะ พี่จะจีบผมทำไม พี่ไม่ได้ชะ...” ผมแตะปลายนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากบาง มองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลสุกสว่างด้วยสายตาจริงจัง

“พี่ชอบอชิครับ”

“แต่...”

“พี่ไม่รู้ว่าเริ่มชอบตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ชอบไปแล้ว อชิให้โอกาสพี่ได้มั้ยครับ”

“แต่ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย” ผมรู้ เป็นผมเองที่ยัดเยียดตัวเองให้น้อง

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าถึงตอนนั้น อชิไม่ได้ชอบพี่จริง ๆ พี่จะเป็นคนถอยออกมาเอง” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็อดรู้สึกวูบโหวงในอกไม่ได้ ผมไม่มั่นใจเลยสักนิด ว่าจะยินดียอมรับความผิดหวังอีกครั้งได้หรือเปล่า

“...”

“แต่ตอนนี้ให้พี่ได้พยายามทำมันสักครั้ง ให้โอกาสพี่สักครั้งนะครับ ถ้าอชิอึดอัด พี่จะหยุดตัวเองทันที”

“ก็ได้”

จุ๊บ

ผมดึงอีกฝ่ายเข้ามาจุ๊บ ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ หากว่าเป็นหมาคงได้เห็นว่าหางกับหูกระดิกจนน่าหมั่นไส้

“มัดจำไว้ก่อนครับ”

 

 

ผมสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนนุ่มที่มีกลิ่นกายของคนตัวเล็กติดอยู่ คืนนี้ผมขอน้องนอนด้วย ตอนแรกคิดว่าคงโดนปฏิเสธ แต่น้องกลับตอบรับจนผมนึกแปลกใจ

“ก็ผมรับปากแล้วไง ว่าจะให้พี่จีบ”

น้องตอบมาแบบนี้ คนหน้าดื้อ ๆ น่ารักน้อยเสียที่ไหน

ผมมองใบหน้าด้านข้างของคนหลับ หายเข้าไปอาบน้ำแค่แปบเดียว อีกฝ่ายกลับชิงหลับไปเสียก่อน ยังไม่ทันได้บอกฝันดีเลย แก้มยุ้ยของน้องเบียดเข้ากับหมอนใบโตจนหน้ายับยู่ ผมหัวเราะแผ่วเบา ยื่นมือไปเกลี่ยปรอยผมที่หล่นลงมาปิดตาออกให้ กดจูบลงบนริมฝีปากสีชมพูน่ารัก ดูดดึงเบา ๆ แล้วถอนใบหน้าออกมา จูบลงบนหน้าผากเนียนใส

“ฝันดีครับตัวแสบ”

 

 

ช่วงเวลาตีห้าพระอาทิตย์ยังคงนอนเกียจคร้าน ปล่อยให้พระจันทร์ได้ทำหน้าที่ส่องสว่างให้คืนเดือนแรม หลายคนยังคงจมอยู่ในห้วงนิทรา ไม่ต่างจากคนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าขยับมาหนุนแขนผมแทนหมอนตั้งแต่ตอนไหน ผมใช้ฝ่ามือรองศีรษะของน้องให้กลับไปหนุนหมอนใบนุ่มตามเดิมด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวจะเผลอไปปลุกคนหลับให้ตื่น ขยับกายแผ่วเบาแล้วหยิบโทรศัพท์ที่สั่นครืดไม่หยุดออกไปคุยตรงระเบียงห้อง

“ครับพ่อ”

[ระวังตัวด้วย ฝั่งนั้นกำลังหาทางเล่นงานเรากลับ]

“ใกล้สาวถึงตัวแล้วเหรอครับ”

[ใช่ พ่อเพิ่มการ์ดให้คอยตามแกอยู่ห่าง ๆ]

“ผมอยากได้การ์ดฝีมือดีที่สุดสามคน พ่อจัดการให้ผมหน่อย”

ผมวางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง มองคนหลับที่ขยับเข้ามาหาความอบอุ่นแล้วเกาะแขนผมต่างหมอนข้าง

“พี่ชอบอชินะครับ” ผมยิ้มบาง เกลี่ยแก้มนุ่มแผ่วเบา

ผมจะปกป้องน้องด้วยลมหายใจของผม จะไม่เกรงกลัวใครหน้าไหนจนทำให้เสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปอีกแล้ว

 

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ ข้าวต้มกุ้งเสร็จพอดีเลย” ผมหันไปทักทายคนขี้เซา สภาพน้องตอนนี้ดูยุ่งเหยิง ผมชี้เด่เหมือนเสาอากาศ แต่คลื่นสัญญาณคงจะขาดหายเพราะหน้าตายังดูเหมือนไม่ตื่นดี

“พี่ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” เสียงใสแหบกว่าตอนปกติ คงต้องให้เวลาน้องปรับตัวอีกพักใหญ่กว่าจะเรียกความสดชื่นกลับคืนมา

“ทำเป็นครับ พี่ชอบทำอาหารให้พ่อกิน อชิไปล้างหน้าเร็วครับ จะได้มากินข้าว” ผมอยู่กับพ่อสองคน ก่อนหน้านี้ครอบครัวเราไม่ได้ยิ่งใหญ่จนใครต่างให้ความเกรงกลัวอย่างในเวลานี้ เรามีความสุขกันตามอัตภาพ อยู่บ้านเช่าหลังเล็กเพราะบริษัทนักสืบของพ่อทำกำไรไม่ได้เท่าที่ควร

พ่ออยากพาพี่เพลิงกับพระพายมาอยู่ด้วย แต่ไม่มีอำนาจอะไรจะใช้ต่อรองกับแม่ พ่อพยายามอดทน สร้างอาณาจักรวงศ์ไพศาลถิรกุลขึ้นมาจนยิ่งใหญ่เทียมฟ้าแต่กลับเรียกรอยยิ้มจากลูกชายคนโตและลูกสาวคนเล็กกลับคืนมาไม่ได้ ต้องใช้เวลานานทีเดียวกว่าพี่เพลิงจะยอมเปิดใจให้พ่ออีกครั้ง เรื่องราวในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายเราบ่อยครั้ง แต่เราทุกคนก็ผ่านมันมาได้ แม้จะเจ็บปวด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องสวยงามเกิดขึ้น

ผมวางชามข้าวต้มลงตรงหน้าคนตัวเล็ก รินน้ำส้มที่คั้นเองกับมือลงในแก้วทรงสูง แล้ววางไว้ใกล้กับชามข้าวต้มคู่กับแก้วน้ำแร่เพื่อให้น้องหยิบได้สะดวก

“ห้องผมไม่มีอะไรสักอย่าง พี่ไปเอาของพวกนี้มาจากไหนอะ” น้องตักกุ้งตัวโตเข้าปากไปหนึ่งคำ แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามผม

“พี่ให้แม่บ้านเอามาส่งให้ครับ”

“ลูกคุณหนูว่ะ” น้องเบ้ปาก แล้วตักข้าวต้มในชามใส่ปากไปอีกคำ

ผมหัวเราะเพราะห่างไกลจากคำว่าลูกคุณหนูเยอะ

“ทำไมต้องเสียเวลาทำอะ ซื้อเอาง่ายกว่าอีก” คนตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วทั้งที่ยังมีข้าวต้มอยู่ในปาก

“พี่กำลังจีบอชิอยู่นะครับ ถ้าซื้อมาอชิก็ไม่ประทับใจสิ”

“แค่ก ๆ ๆ ๆ” น้องสำลักจนหน้าแดง ร้อนให้ผมต้องรีบลุกไปลูบหลังปลอบ

“ดื่มน้ำก่อนครับ” ผมยื่นน้ำแร่ให้น้องจิบ ปลายนิ้วโป้งยื่นไปเช็ดน้ำตาตรงหางตาออกให้

“มาพูดอะไรแบบนี้ตอนกินข้าวเนี่ย” น้องค้อนใส่ผมตาคว่ำ

ผมก็แค่พูดตามความรู้สึก แต่กลับทำให้คนตัวเล็กสำลักเกือบขาดใจตายซะงั้น

 

 

 

Achi & Sao Part

“อชิหายโกรธพี่นทีแล้วเหรอ”

“หายตั้งนานแล้ว”

“อชิแกล้งโกรธพี่นทีเหรอ”

“อะไร อย่ามาทำตาโตเหมือนปลาทองใส่กูนะ ช่วยไม่ได้ อยากทำตัวน่าแกล้งเอง”

“อชิใจร้าย เมื่อวานพี่นทีทำหน้าหงอยเลย”

“เอ๊ะ ตกลงมึงเป็นเพื่อนใคร”

“เป็นเพื่อนอชิ แต่เราสงสารพี่นทีนี่”

“นี่ กูจะบอกอะไรให้นะ อย่าสงสารพี่นทีเลยไอ้เศร้า สงสารตัวเองเถอะ นู่น พ่อมึงเดินมานู่นแล้ว”

“ฮื่อ แค่หนีมาเที่ยวตลาดแปบเดียวเอง พี่รามมาได้ไงนะ”

 

 ***

 

เกลียดชื่อตอนได้มั้ย55555555555

แต่ใด ๆ ก็คือ ประตูหลังพี่นทียังสบายดีนะคะ

รับบทพระเอกโดนแกงแล้วหนึ่ง

#ข้ามฟ้ามาหานที

 

 

Twitter >> https://twitter.com/BetaBeetaaa

เพจ >> https://www.facebook.com/BetaBeetaaa

Facebook >> https://www.facebook.com/beta.bee.188/

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว