email-icon

😊สนับสนุนเป็นชุดมีส่วนลดนะคะ 😊ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน **เลือกอ่านตอนที่ 38 แค่ตอนเดียวนะคะ รับประกันความสนุก

คุณชายเย็นชา ยัยหนูผี EP 4

ชื่อตอน : คุณชายเย็นชา ยัยหนูผี EP 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2560 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณชายเย็นชา ยัยหนูผี EP 4
แบบอักษร

บีม

“ไอ้บีมมึงเป็นไรวะ” ไอ้มาร์คถามผม ตอนนี้ผมอยู่ที่ผับ ผับที่ซึ่งเป็นกิจการของตัวเอง โดยมีผมเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนด้วย ซึ่งมีด้วยกันอยู่สามคน คือ ไอ้มาร์คนที่นั่งยู่กับผมตอนนี้และอีกคนไอ้เจสัน

“เปล่า” ผมตอบมันออกไปแค่นั้น มันรู้ว่าผมเป็นคนไม่ค่อยพูด พูดน้อย น้อยสะจนบางคนที่รู้จักผมใหม่ๆ คิดว่าผมเป็นใบ้ แต่ผมก็ไม่สน ในเมื่อผมไม่อยากพูดสะอย่างใครจะบังคับได้ ผมชอบนั่งมองสถานการณ์อยู่ใกล้ๆ มากกว่า พวกมันเลยไม่ค่อยจะสนใจผมมากเท่าไหร่ ที่ผมต้องมานั่งเครียดอยู่นี่เพราะว่ายัยว่าที่คู่หมั้นตัวป่วนที่อยู่คอนโดผมตอนนี้ ที่พึ่งเข้ามาอยู่กับผมได้แค่ไม่ถึงวัน ผมรู้สึกว่าเธอพูดมากจนน่ารำคาญ ผมรู้ว่าเธออยากจะได้ผมจนตัวสั่น ไม่รู้ครอบครัวผมคิดยังไงให้หมั้นกับผู้หญิงแบบนั้น พึ่งกลับมาจากนอกด้วยคงจะแรงอยู่พอตัว ดูจากการแต่งตัว และนิสัยมั่นอกมั่นใจของเธอแล้ว ผมไม่รู้จะหาวิธีรับมือกับเธอยังไงเลย ชีวิตจะวุ่นวายแค่ไหน

ก่อนจะเข้ามาผับผมก็แวะเข้าไปที่บ้าน ว่าจะไปคุยกับม๊าให้รู้เรื่อง ผมไม่เอาคู่หมั้นอะไรทั้งนั้น แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น ม๊าขอร้องอ้อนวอนผมสารพัดเพื่อที่จะให้ยัยตัวป่วนนั้นอยู่กับผมให้ได้ เหตุผลคือ รับปากกับทางนั้นไว้แล้ว แล้วผมจะทำไงได้ล่ะครับต้องใจอ่อนสิ

แต่ม๊าก็ไม่ได้บังคับผมมากเกินไป หรือไม่รู้นะ โดยตั้งเงื่อนไข ว่าให้เราสองคนศึกษาดูใจกันเป็นเวลาหกเดือน ผ่านหกเดือนไปทั้งสองคนยังไม่รักกัน จะยกเลิกงานหมั้นให้ ซึ่งผมก็โอเค เพราะผมมั่นใจว่าจะไม่รักยัยพูดมากนั้นแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าเงื่อนไขนี้ยัยนั้นรู้รึเปล่า คิดแล้วเซ็ง

ผมมองดูเวลาบนมือถือ เป็นเวลาห้าทุ่ม ยังไม่ดึกเท่าไหร่สำหรับคนท่องราตรี ปกติถ้าไม่ได้ไปไหนผมก็จะผมอยู่ที่นี่ ผับเราปิดตีสาม ที่นี่จะมีคนดูแลอยู่แล้วไม่จำเป็นที่พวกผมจะเข้ามาก็ได้ แต่ก็เบื่อไง

“กูลงไปข้างล่างก่อนนะ” ไอ้มาร์คพูดขึ้น ผมก็พยักหน้ารับทราบ คงจะออกล่าหาสาวๆ อีกตามเคย

ผมก็นั่งจิบเหล้าไปพลางๆ และคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย นั่งอยู่ตรงนี้จนตอนนี้เวลา ตีสองแล้ว ก็ลุกขึ้น ถึงเวลากลับห้องสักที ดีหน่อยที่พรุ่งนี้ไม่มีเรียน

ก๊อกๆ ๆ

“เฮีย ตื่นรึยัง อาบน้ำแล้วออกมาทานข้าวนะ”

เสียงอะไรมารบกวนการนอนของผมเนี้ย ผมสะลึมสะลือเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านนอก งงนิดหน่อยว่าเสียงผู้หญิงที่ไหนมาอยู่ในคอนโดผม เพราะผมไม่เคยพาผู้หญิงมานอนที่นี่

แต่พอคิดไปสักพัก ก็นึกออก เอามือขยี้ผมตัวเองแรงๆ ด้วยความหงุดหงิด ยัยว่าที่คู่หมั้นตัวแสบนี่เองที่เรียกผมอยู่ข้างนอก

ชีวิตผม คงจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วสินะ ผมได้ยินเสียงเธอเรียกแต่ไม่ได้ตอบกลับไปแต่ก็ไม่ได้นอนต่อ เธอเรียกผมออกไปกินข้าว ผมก็รู้สึกหิวเหมือนกันนะเมื่อได้กลิ่นหอมๆ ลอยเข้ามาในห้อง เพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน ผมพายัยนั้นไปกินแต่ตัวเองไม่ได้กิน เพราะตอนนั้นยังไม่หิว ที่พาไปเพราะรำคาญที่เธอพูดมากก็เลยพาไปให้สิ้นเรื่อง ผู้หญิงอะไรกินเยอะชะมัด ไม่กลัวอ้วนสักนิด

ผมลุกจากที่นอนและเดินเข้าไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาข้างนอก ก็เห็นยัยตัวแสบกำลังทำกับข้าวอยู่ร้องเพลงไปด้วย ดูมีความสุข

“อุ้ย เฮียมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วอมยิ้มทำไมอ่ะ ขำหนูดีเหรอ” เธอหันหน้ามาก็ทำหน้าตกใจที่เห็นผมยืนอยู่ แถมยังบอกว่าผมอมยิ้มอีก ผมเนี้ยนะอมยิ้มไม่มีทาง เธอต้องตาฝาดแน่ๆ

“แนะ ถามแล้วไม่ตอบ นั่งรอเลยค่ะหนูดีทำใกล้เสร็จแล้ว “เธอเห็นผมไม่พูดก็สั่งให้ผมนั่งรอ แล้วหันไปทำกับข้าวต่อ ผมก็บ้าเดินไปนั่งรอตามเธอบอก ที่ทำนี่ไม่ได้อะไรนะหิวเหมือนกัน

สักพักเธอก็ยกกับข้าวออกมา ร้องเพลงมาด้วยอารมณ์ดีจังนะแม่คุณ ผมได้แต่มองท่าทางของเธออยู่ที่โต๊ะอาหาร

“อยากจะได้คนนี้เป็นแฟน ก็ฉันนั้นอยากจะได้คนนี้เป็นแฟน ถ้าหากได้คนนี้เป็นแฟนก็ดี” อยู่ๆ เธอก็ร้องเพลงขึ้นมาแล้วหันมาทำสายตาแวววาวใส่ผมพร้อมกับชี้นิ้วมาหาผม โฉงกหน้าเข้ามาหาผมนิดหน่อยพร้อมกับอ้าปากร้องเพลงไปด้วย ผมสะตั้นไปสามวิและรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะอมยิ้ม ผมจึงพยายามปรับสีหน้าและตีหน้าขรึมใส่เธอเต็มที่ ยัยนี่ท่าจะบ้าเล่นอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้

“หว้า ไม่ยิ้มหน่อยเหรอเฮีย เอาแต่ทำหน้ายักอยู่ได้” พอเห็นผมไม่ยิ้ม เธอบ่นออกมาเบาๆ พร้อมกับเดินกลับไปยกกับข้าวมาตั้งโต๊ะต่อ ผมได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ กับสิ่งที่เธอพูด ใครๆ ก็พูดแบบเธอว่าผมชอบทำหน้ายัก

“เสร็จแล้ว ลงมือได้เลยค่ะ หนูดีทำสุดฝีมือเลยนะ” เธอโพนทะนาอาหารของตัวเองยกใหญ่ ก่อนจะตักข้าวให้ผม หวังว่าจะกินได้นะ

ตักข้าวให้ผมเสร็จเธอก็ตักให้ตัวเองบ้าง แล้วนั่งลงตรงข้ามกับผม

“เฮีย อันนี้ค่ะอร่อย ชิมๆ” เธอตักกับข้าวให้ผม ซึ่งมองว่ามันคือต้มยำกุ้ง ผมก็ตักเข้าปาก อืมก็ใช้ได้นิ ผมเหลือบตามองเธอเล็กน้อย เห็นจบเมืองนอกเมืองนามาไม่นึกว่าจะทำกับข้าวเป็น

“อร่อยใช่ไหมคะ ได้หนูดีเป็นศรีภรรยานี่ไม่อดตายนะ ฮ่าๆ ๆ” เธอพูดยกยอตัวเองพร้อมกับหัวเราะ ผู้หญิงอะไร ยิ้ม หัวเราะ พูดมากได้ตลอดเวลาซึ่งมันต่างจากผมที่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยยิ้มสักเท่าไหร่

“เฮียอ่ะ พูดบ้างดิ หนูดีเหมือนคนบ้าเลยพูดอยู่คนเดียว พูดนิดหนึ่งก็ยังดีนะๆ ๆ ๆ”

“อืม” เธอขอร้องให้ผมพูดด้วย ถ้าอยู่ที่คนเยอะๆ เขาคงหาว่าเธอมากับคนใบ้แน่เลย เพราะผมไม่พูดอะไรกับเธอเลยเอาแต่มองอย่างเดียว

“อะไรอ่ะ แค่เนี้ย โอ๊ย” พอเธอบอกให้พูดผมก็พูดแค่ อืม นั่นแหละเธอก็โวยวายใหญ่เลย ก็ผมเป็นคนพูดน้อย พูดไม่เก่งนี่นาจะให้ทำไงล่ะยิ่งเป็นคนที่พึ่งรู้จักแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่

“โอเคค่ะ ไม่พูดก็ไม่พูด งั้นฟังอย่างเดียวก็พอ” เธอคงหมดหนทางที่จะทำให้ผมพูดได้แล้วเลยแค่ให้ผมฟัง

“คืองี้เฮียคงรู้แล้ว ว่าป๊ากับม๊าเราจะจับเราสองคนหมั้นกัน” ผมพยักหน้ารับรู้ในเรื่องที่เธอพูด

“ซึ่งพวกท่านจะให้เราอยู่ด้วยกันที่นี่ด้วยกันเป็นเวลาหกเดือน ให้เราได้ศึกษาดูใจกัน ซึ่งถ้าภายในหกเดือนเราสองคนรักกันก็จะได้หมั้นกันแต่ถ้าไม่ก็ทางใครทางมัน ตกลงไหม” เธอร่ายออกมายาวเหยียด ซึ่งผมก็รับรู้ โอเคตกลงว่าเธอรู้ข้อตกลงของสองครอบครัว

“อืม” ผมตอบออกไปสั้นๆ

“แล้วตอนนี้หนูดีก็ย้ายกลับมาเรียนที่ไทย เฮียต้องเป็นคนไปรับไปส่งหนูดีในระหว่างที่เราอยู่ด้วยกัน” เรื่องนี้ไม่ค่อยอยากจะทำสักเท่าไหร่ ถ้าทำ นั้นก็หมายถึง ถ้าไปไหนผมต้องเอาเธอไปด้วย

“ไม่” แค่นั้นแหละหลังจากที่เธอพูดจบ ผมทำหน้าเบื่อหน่ายใส่เธอทันที

“ไม่อะไร อะไรคือไม่” เธอถามออกมาด้วยความสงสัย แค่นี้ทำไมต้องไม่เข้าใจ

“ไม่รับไม่ส่ง” นี้เป็นประโยคแรกที่ผมพูดยาวที่สุดกับเธอ

“ได้ไงอ่ะ หนูดีจะฟ้องม๊าแน่ถ้าเฮียไม่ยอมอ่ะ” เธอยกเอาม๊ามาขู่ ยัยขี้ฟ้อง ผมได้แต่จ้องเธอเขม็งและด่าเธออยู่ในใจ ไม่อยากพูดมากเดี๋ยวเสียฟอร์ม ผมไม่สนใจเธอเดินเข้าห้องมาเฉยๆ ทำไมชีวิตผมต้องมาเจอยัยพูดมากนั้นด้วยนะ หนูดีเหรอ เหอะ หนูผีชัดๆ ตามหลอกหลอนอยู่ได้

หนูดี

ไอ้เฮียคุณชายเย็นชาบ้า เรียกชื่อผสมกันสะเลย พูดด้วยก็ไม่ยอมพูด จะประหยัดคำพูดไปไหน เฮ้อ ฉันถอนหายใจแล้วเก็บจานไปล้าง เสร็จแล้วเดินมาเปิดทีวีดูซีรีย์เกาหลี ถึงฉันจะอยู่เมืองนอกแต่ฉันชอบโอป้ามากนะ หน้าใสๆ หล่อๆ ยิ่งเย็นชาด้วยนี่สเปคเลย นี่ฉันกำลังพูดถึงพระเอกซีรีย์เกาหลีอยู่นะไม่มีอิตาเฮียเย็นชานั้นอยู่ในหัวเลย ตอนแรกฉันนึกว่าม๊าจะให้ฉันมาอยู่กับเขาแค่สามเดือนตอนที่พวกท่านไม่อยู่บ้านแค่นั้น แต่ที่ไหนได้ กลายเป็นหกเดือนสะงั้นม๊าพึ่งโทรมาบอกฉันเมื่อวันก่อนที่ฉันพึ่งมาถึงที่นี้ใหม่ๆ ว่าได้ทำข้อตกลงกับครอบครัวของเราสองคนไว้ ให้เราศึกษาดูใจกันเป็นเวลาหกเดือน ถ้าไม่รักกันจะยกเลิกงานหมั้น ฉันก็ตกลงหกเดือนก็ดีเหมือนกันจะได้มีเวลาทำให้เขารักหน่อย จะว่าฉันใจง่ายไปไหมที่รักคนที่พึ่งเคยเห็นหน้า ก็ฉันถูกใจเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นนี่น่า ยิ่งพอมารู้ว่าเขาเป็นว่าที่คู่หมั้นมันยิ่งทำให้ฉันมีกำลังใจจีบเขาหน่อย

ฉันพึ่งนึกได้ว่าตัวเองปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เลยไปหยิบมันมาดู ปรากฏว่ามีข้อความมากมายจากไลน์ขึ้นแจ้งเตือนเป็นร้อยเลยก็ว่าได้ จากพวกเพื่อนตัวแสบ พร้อมกับมีสายโทรเข้ามาด้วยแต่ฉันปิดเสียงไว้ไงเลยไม่ได้ยิน ป่านนี้พวกนั้นคงอยากจะรู้จนอกแตกตายแล้วแน่นอน ฮ่าๆ ๆ ๆ สะใจไม่สนใจฉันดีนัก ไม่เข้าไปอ่านดีกว่าขี้เกียจตอบคำถามพวกมัน รอเจอหน้ากันค่อยเล่าทีเดียวเลยดีกว่าอีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมแล้ว

“เฮียไปไหนนะ ห้องก็ไม่ยอมกลับ” ตอนนี้ฉันนั่งบ่นอยู่คนเดียวอยู่ที่หน้าจอทีวี เพราะว่าอิตาเฮียเย็นชาพูดน้อยไม่กลับห้องมาสองวันแล้วไม่รู้ไปนอนไหน ซึ่งฉันมันก็โง่ๆ ที่ไม่ขอเบอร์โทรเขาเอาไว้ เลยต้องมานั่งเหงาอยู่คนเดียวที่คอนโดแต่ฉันก็ไม่อยากออกไปไหนหรอกนะ กลัวว่าเขากลับมาแล้วไม่เจอฉันหรือเป็นฉันเองที่กลัวจะไม่ได้เจอเขาเลยอยู่ห้องดีกว่า

แก๊ก เอะ เสียงเปิดประตูนิ หรือว่าจะเป็นเฮีย ฉันรีบเดินตรงไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเหมือนว่ามีคนไขเข้ามา ปรากฏว่าเป็นเฮียบีมจริงๆ ด้วย

“เฮียหายไปไหนมาตั้งหลายวันอ่ะ พรุ่งนี้ก็เปิดเทอมแล้วนะ” ฉันทำท่างอแงเหมือนเด็กๆ พูดกับเขาแต่เขาก็หาสนใจไม่ เดินเข้าห้องนอนตัวเองไปเฉยเลยโดยไม่พูดกับฉัน เขาเป็นคนประเภทไหนกันแน่เนี้ย พูดน้อย เก็บกดรึไง หรือว่าเขาจะอกหักจริงอย่างที่พวกนั้นว่า เขามีคนที่รักอยู่แล้ว เฮ้อ การแอบรับเขาข้างเดียวมันเป็นอย่างนี้เองเหรอ ฉันได้แต่เดินคอตกกลับมานั่งที่เดิมเมื่อเขาไม่สนใจ และฉันจากนั้นเขาก็ไม่ออกมาจากห้องอีกเลย ฉันเลยเข้าห้องไปนอนบ้างเตรียมตัวไปมหาลัยพรุ่งนี้ หวังว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ทิ้งให้ฉันไปมหาลัยคนเดียวหรอกนะ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันรีบแต่งตัวแต่เช้าแล้วออกมารอเขาอยู่ข้างนอกกลัวว่าจะคาดกันสะก่อน สักพักเขาก็เดินออกมาในชุดเสื้อเชิดนักศึกษาสีขาวกับกางเกงยีนขาเดฟยี่ห้อดังสีดำ ส่วนผมเขาก็ไม่ได้เซตอะไรมากแค่ปัดมันมาข้างๆ นิดหน่อย หล่อระเบิดละเบ่อ อะไรปานนั้น

“น้ำลาย” พอเขาเห็นฉันก็พูดขึ้น ฉันก็ได้สติตัวเองกลับมา

“ไปได้ยังอ่ะ” ฉันรีบพูดกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองที่เผลอมองเขา เขาอยู่ในชุดนักศึกษานี่เท่เป็นบ้า หล่อละลายเลยละ หนูดีใจละลาย

เขาไม่พูดอะไรเดินนำหน้าฉันออกไปจากห้อง พอเราสองคนมานั่งอยู่ในรถความเงียบเข้าครอบงำเต็มที่เพลงก็ไม่เปิด

“เฮียเปิดเพลงได้ป่ะ” ฉันถามเขา เขาก็พยักหน้าตอบฉันเลยเอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป

กรี๊งงงงงๆ ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้นเลยหยิบมาดู เป็นยัยอินที่โทรมา ตั้งแต่ตอนที่พวกมันกระหน่ำส่งไลน์มาหาฉันแต่ฉันก็ไม่ตอบก็ยังไม่ได้คุยกับพวกมันเลย

“ว่าไง”

“อยู่ไหนแล้ว เพื่อนไลน์หาทำไมไม่ตอบ โทรไปไม่รับ หรือมัวแต่อยู่กับผู้ชายยะ” มันมาเป็นชุดเลยจร้าสงสัยจะมีงอน

“ก็ใครใช้ให้พวกแกไม่สนใจฉันก่อนละ” ฉันพูดตอบกลับไป

“โอเคๆ รีบมาเลยนะ อยากรู้ใจจะขาดแล้วเนี้ย เออ แล้วมาถูกรึเปล่า คุณชายมาส่งแกรึเปล่า”

“มาส่งสิ แล้วเจอกันพวกแกอยู่ตรงไหน” ฉันพูดตอบเพื่อนออกไปพร้อมกับหันหน้าไปคุณชายที่ตั้งใจขับรถนิดหน่อย ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเลย

“นั่งอยู่ตรงหน้าคณะบริหารนี้แหละมารอแก” สงสัยอยากรู้มาก

“โอเคเจอกัน” พูดจบฉันก็วางสายไป สักพักเราก็มาถึงมหาลัยเฮียบีมนำรถไปจอด บอกเลยตอนนี้ฉันไม่รู้จักทางว่าคณะไหนไปทางไหน เขาก็เรียนอยู่คณะเดียวกันกับฉันเราน่าจะไปทางเดียวกันได้ ให้เขาไปส่งหาเพื่อนดีกว่า

“เฮียไปส่งหนูดีหน่อยดิ หาเพื่อนอะ” ฉันพูดออกไปเมื่อรถจอดสนิท เขาเหลือบตามามองฉันนิดหน่อยแต่ไม่พูดอะไรเปิดประตูลงจากรถเฉยเลย ฉันก็รีบลงตามสิคะเดินฉับๆ นำหน้าฉันไปโดยไม่รอสักนิดนี่เขาจะใจร้ายไปไหน ฉันได้แต่ยืนเคว้งอยู่คนเดียวเหล่านักศึกษาที่อยู่แถวนั้นหันมามองฉันนิดหน่อย คงเป็นเพราะเห็นฉันลงมาจากรถอิตาเย็นชานั้นแน่เลย เลยมอง แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหยิบโทรศัพท์ออกมาให้ยัยพวกเพื่อนตัวแสบนั้นมารับก็ได้ ไม่ง้อหรอก โดยเลือกที่จะโทรหายัยอิน

“แกมารับหน่อยไปไม่ถูก” ฉันกรอกเสียงลงไปตามสายโดยไม่ปล่อยให้พวกนั้นได้พูดก่อน

“อ้าวคุณชายไม่มาส่งแกเหรอ” มันถามแทงใจดำฉันมาก

“พูดมาก มารับเลยเร็วๆ อยู่ที่จอดรถเนี้ย” ฉันเริ่มง้อแงเมื่อพวกมันลีลา

“เออ รอตรงนั้นเดี๋ยวจะส่งผู้ชายที่หล่อที่สุดไปรับ ฮ่าๆ ๆ ๆ” พอยัยอินพูดแค่นั้น เหมือนจะเป็นเสียงยัยอ๊อดซี่สวนเขามา ฉันได้แต่อมยิ้มไปกับพวกมัน

“เดี๋ยวตบคว่ำเลยชะนี”

ไม่นานมันก็เดินมารับฉัน

“เล่ามาเลยนะ ทุกเม็ด” ยัยอ๊อดซี่กะเทยหล่อมาดแม่นพูดขึ้น

“ก็ไม่มีอะไร ว่าที่คู่หมั้นฉันก็คือคุณชายเย็นชานั่นแค่นั้น” ฉันพูดออกมาด้วยท่าทางสบายๆ

“ไม่อยากจะเชื่อ” ยัยลูกปลาพูด

“แล้วเขาว่าไงบ้าง เขายอมให้แกอยู่ด้วยเหรอ” ยัยอินถาม

“อยู่สิ ก็มันเป็นคำสั่งของครอบครัวเราอ่ะ” ฉันตอบพวกมันออกไป ดูเหมือนพวกนี้จะตื่นเต้นกับฉันมาก ทีแรกที่ฉันรู้ว่าเป็นเขาก็ตื่นเต้นเหมือนพวกมันนี่แหละ ดีใจมากแต่พอมาวันนี้ความตื่นเต้นก็หายไปเหลือแต่ความกังวลว่าจะทำยังไงให้เขารัก

“แล้วแกทำหน้าเศร้าทำไมอ่ะ ไม่ดีเหรอเราจะได้ไม่ต้องหาวิธีเข้าหาเขาให้มันยาก” ยัยอินพูดเมื่อฉันทำหน้าเศร้าๆ

“แก ถึงฉันจะอยู่กับเขาใช่ว่าจะเข้าหาเขาง่ายสะเมื่อไหร่ คนอะไรพูดน้อย เย็นชา ถามคำตอบคำ บ้างคำไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ” ฉันพูดให้พวกมันฟังเมื่อเจอมากับตัวเอง เขาพูดน้อยมากจริงๆ ตามที่พวกนี้เล่าให้ฟังไม่มีผิด และฉันก็อยากรู้อีกอย่างหนึ่งตอนนี้คือ คนพูดน้อยแบบนั้นเหรอจะไปแอบรักใครเป็น จะเคยไปสารภาพรักกับผู้หญิง

“ฉันบอกแกแล้ว ว่าแกจะต้องอกแตกตายก่อน” ยัยอ๊อดซี่พูดขึ้น

“แล้วที่แกบอกว่าเขาเคยไปสารภาพรักกับผู้หญิงนี่จริงรึเปล่าวะ คนแบบนั้นเหรอจะทำอะไรแบบนั้น” ฉันถามมันออกไปด้วยความสงสัย

“จริงแท้แน่นอน ข่าววงในของฉันไม่เคยพลาด เพียงแต่เราไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” ยัยอ๊อดซี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ฉันยังจะพอมีหวังอยู่รึเปล่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนนะ ผู้หญิงที่สามารถทำให้เขาไปสารภาพรักได้

“อย่าเศร้าไปเลยแก ยังไงแกก็อยู่กับเขา แกก็ทำให้เขารักแกให้ได้สิฉันเชื่อว่าน่ารักๆ และแซบอย่างแกทำได้แน่นอน สู้ๆ” ยัยอินให้กำลังใจฉันเมื่อมันเห็นฉันทำหน้าหมดหวัง

“จริงแท้แน่นอน ข่าววงในของฉันไม่เคยพลาด เพียงแต่เราไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” ยัยอ๊อดซี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ฉันยังจะพอมีหวังอยู่รึเปล่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนนะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287124/529090861-member.jpg

![]( "Click and drag to move")

มีคำผิดขออภัยด้วยนะคะเดี๋ยวมาแก้ให้ทีหลังน๊าาาา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/287124/263955578-member.jpg

![]( "Click and drag to move")

ความคิดเห็น