Snow_Lover

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 21 คำสัญญา END 100%

ชื่อตอน : Chapter 21 คำสัญญา END 100%

คำค้น : ดีโอ เอ็กโซ D.O. exo exo x you fic

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2559 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 501
× 6,300
แชร์ :
Chapter 21 คำสัญญา END 100%
แบบอักษร

Chapter 21

คำสัญญา

 

 

 

 

 

 

 

รถคันหรูพุงทะยานไปตามท้องถนนด้วยความเร็วสูงตอนนี้เป็นเวลา 2 ทุ่ม 40 นาที อีกไม่ถึง 5 นาทีเค้าก็จะถึงสนามบินแล้ว

ดีโอได้แต่ภาวนาในใจ ของให้เธอรอเค้า ขอร้องเถอะได้โปรถรอเค้าก่อน

 

อีกด้านอึนบีกำลังนั่งชะเง้อไปชะเง้อมา รอใครบางคนอยู่

 

"2 ทุ่ม 45 แล้วอึนบี เข้าเกทเลยมั้ย วอนกึนมันไปเข้าห้องน้ำนานจังว้ะ"

เฉินที่นั่งอยุข้างๆอึนบีก้มหน้ามองนาฬิกา และหันมาบอกร่างบางข้างๆ

 

"อึนบีขอนั่งตรงนี้อีกสักพักนะค่ะ"

อึนบีก้มหน้ามองตักตัวเองน้ำตาเม็ดใสๆไหลลงที่ตักของเธอดังเปาะๆ ด้วยความน้อยใจ

 

เฉินชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าสาวน้อยๆข้างเค้ากำลังร้องไห้

"ฮึกๆพี่เฉิน เค้าจะมาส่งอึนบีมั้ย TT"

 

เฉินลูบหลังอึนบีเบาๆอย่างให้กำลังใจตามประสาผู้ชายอบอุ่น

 

"มาสิยังไงมันก็ต้องมาพี่ว่าตอนนี้มันคงกำลังซิ่งรถมา เพราะมันมีผ่าตัด เชื่อพี่เถอะยังไงมันก็มา"

เฉินยังคงลูบหลังอึนบีเป็นเชิงให้กำลังเพราะเค้ารักอึนบีเหมือนเป็นน้องสาวของเค้าคนนึ่ง

 

"หยุดร้องไห้ได้แล้วไอ้เด็กขี้แงไปอยู่นู้นอยุ่กับไอวอนกึนจะมานั่งร้องไห้งอแงแบบนี้ไม่ไดแล้วนะใครปลอบ"

เฉินยีหัวอึนบีเบาๆเป็นเชิงเล่นด้วย อึนบีใช้หลังมือปาดน้ำตาออกลวกๆก่อนที่จะหันมามุ้ยหน้าใส่เฉิน

 

"หัวยุ่งหมดแล้วพี่เฉินอะ --"

มือเล็กค่อยสางผมบ้อบสั้น ที่ยาวเท่าคางของเธอให้เข้าที่

 

"มาแล้วรอนานป่าว เข้าเกทเลยมั้ย"

วอนกึนหลังจากเข้าห้องน้ำเร็จก็รีบเดินกลับมาเลยเพราะกลัวเฉินและอึนบีจะรอนาน

 

"ยังหรอกเดี่ยวอีกสักพักก็ได้เหลืออีกตั้งเกือบ 20 นาที ^^"

เฉินพูดทางหันมายิ้มทางอึนบีและหันมามองวอนกึน ทั้งคุ่มงตากันเป็นเชิงรู้กัน ว่าทำไมถึงยังอยากจะนั่งรอ

 

 

ร่างเล็กของคุณหมอหนุ่มวิ่งเข้ามาในสนามบินด้วยท่าทีเร่งรีบ

 

"ขอโทษครับ ผมรีบ ขอโทษครับขอโทษครับ"

ดีโอวิ่งชนผู้คนมากมาย เพราะการที่รีบวิ่งแบบนี้ทำให้เค้าไม่ทันได้ระวัง

 

และแล้วขาทั้ง 2 ข้างของเค้าก็หยุดก้าวเพราะนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง

 

"แล้วตอนนี้มันอยู่ส่วนไหนของสนามบินกันว้ะ??"

และเค้าก็รีบหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าทันเพื่อโทรหาเฉิน

 

"ตุ้ด ตุ้ด ตุ้ด ตุ้ด ติ้ด. ฮัลโหล"

เสียงขอเฉินดังขึ้นหลังจากที่เค้ากดรับโทรศัพท์

 

"แฮ่กๆๆ แกอยู่ตรงไหนว้ะห้ะ เหนื่อยเป็นบ้า อึนบีอยู่ไหนไปรึยัง!"

 

"โอ้ยมึงงงเอ้ยย เพื่อนยากก ใจเย็นๆยังไม่ไปกูอยู่ที่.... โอเค้รีบๆมะ..ติ้ด"

 

ดีโอกดสายของเฉินทิ้งทันที ก่อนที่เค้าจะรีบวิ่งไปยังสถานที่ที่เฉินบอก

 

 

ในขณะเดียวกันร่างเล็กๆของหญิงสาวยังคงนั่งรอคนที่เธออยากจะเจอ 

 

"เลิกหงอยได้แล้วไอ้ซน เมื่อกี้ไอดีโอมันโทรมาตอนนี้มันอยู่ที่นี่แล้ว อีกเดี๋ยวคงจะวิ่งมาถึงฮ่าๆๆ"

เฉินลูบเบาๆที่หัวของอึนบี พร้อมกับพูดเพื่อให้เธอสบายใจเพราะสีหน้าของเธอนี่มัน หมาหงอยชัดๆตอนนี้

 

 

"อึนบี!!" เสียงประกาศกร้าวดังลั่น จนชนะเสียงพูดคุยต่างๆของผู้คนในสนามบิน อึนบีหันไปมองทางต้นเสียงทันที

 

"พี่ดีโอ"

อึนบีลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่ร่างของดีโอจะพุ่งตรงเข้ามากอดเธอไว้แน่น

 

"อ้ะ...."

อึนบีตกใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆดีโอก็วิ่งมากอดเธอ

 

"ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณอะไรค่ะ"

 

"ขอบคุณที่รอ ขอบคุณที่ยังไม่ไป ขอบคุณที่ยังรอพี่"

 

ดีโอค่อยๆผละอ้อมกอดออกจากอึนบี สายตาทั้ง 2 คุ่มองประสานกัน  เสียงรอบข้างที่ดังกลับค่อยๆเงียบไป

เหมือนตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในโลกใบนี้กันเพียงแค่ 2 คน

 

เหมือนโลกใบนี้เป็นของเรา มีแค่เราเท่านั้น...

 

"อึนบี พี่จะรอเธอกลับมานะ สัญญากับพี่ได้มั้ยว่าเธอจะรอพี่เหมือนกัน"

น้ำเสียงอ่อนโยนถูกส่งออกมาจากปากของชายที่แสนจะเย้นชา ดีโอพูดมันออกมาจากใจของเค้าจริงๆ

 

"ค่ะ อึนบีจะรอรอวันที่กลับมา พี่ดีโอก็ต้องสัญญาเหมือนกันนะว่าจะรออึนบี"

 

"พี่สัญญา"

ทั้ง 2 ร่างโผ่เข้ากอดกันอีกครั้ง

 

อ้อมกอดนี่ช่างอบอุ่นเหลือเกิน

เหมือนอ้อมนี่เป็นอ้อมกอดที่แทนคำว่ารักทั้ง คู่

 

 

"อึนบี... เอ่ออ พี่รักเรานะ"

"ค่ะ อึนบีก็รักพี่"

 

 

"ขอโทษนะค่ะ ผู้โดยสาร อีอึนบีและ ลีวอนกึน ตอนนี้อยู่ไหนค่ะ ไฟท์บินที่ XXX เครื่องกำลังจะออกแล้วค่ะ"

 

 

 

 

 

"ถึงเวลาต้องไปแล้วหล่ะอึนบี เครื่องจะออกแล้ว"

วอนกึนเดินมาสกิดทั้งคู่เบาๆ เพื่อเรียกสติ

 

อึนบีและดีโอผละกอดออกจากกันก่อนที่ทั้งคู่จะมองตากันและดีโอก็พูดว่า

 

"ไปเถอะถึงเวลาแล้วนะ.... ดูแลตัวเองดีๆนะพี่เป็นห่วง ^^"

"ค่ะ ไปแล้วนะค่ะพี่เฉิน บ้ายบายย"

อึนบีหันไปลาเฉินทั้งๆที่สายาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่ดีโอ

 

"ไปเถอะ ถึงแล้วโทรมาหาพี่ด้วยล่ะ อย่าดื้ออย่าซนเข้าใจมั้ย วอนโฮฝากดูแลอึนบีด้วย"

"ได้ครับบบ พี่"

 

ดีโอยืนมองแผ่นหลังของอึนบีจนลับสายตา ก่อนที่เค้าแบะเฉินจะแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง

 

 

หลายคนคงคิดว่าความรักไม่มีอยู่จริง

รักแท้แพ้ระยะทาง

 

แต่ถ้าใจคนมันรักกันให้ห่างกันมาแค่ไหน ไกลกันเพียงใด เวลาจะเลยผ่านมานานนับ 10 ปี แต่ถ้าหัวใจยังคงรักและจริงใจต่อกัน

 

มันไม่สามารถมีวิ่งใดมาทำลายความรักได้หรอก...

 

 

2 เดือนต่อมา

ดีโอ

 

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหกตอนนี้อึนบีไปเรียนอยู่ที่นั่นได้ 2 เดือนแล้ว พออยู่ห่างกันแบบนี้มันเหมือนทำให้เรา 2 คนได้รู้ออะไรมากขึ้นมากมาย ทั้งคิดถึง ทั้งอยากเจอ อยากได้ยินเสียง อยากกอดกัน....

 

อึนบี

 

ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ที่อเมริกา เหนื่อยเป็นบ้าหลักสูตรนี่มันเข้มข้นจริงๆจากที่คนอื่นเค้าเรียนกันตั้ง 4 5 ปี แต่ฉันต้องเรียนมันให้จบภายในปีเดียว

 

แต่ทุกครั้งที่เลิกเรียนกลับมานอน จะมี 1 คนที่ฉันต้องโทรคุยกับเค้าทุกคืนก่อนนอน แค่ได้ยินเสียงเค้าก็ทำให้ฉันหายเนื่อย อีกแค่ 10 เดือนก็จะได้กลับไปเจอกันแล้ว

 

ขอบคุณระยะเวลาเกือบครึ่งปีที่ฝึกงาน ที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้และรับรู้หัวใจตัวเองที่มันค้างคามาตั้งแต่สมัยเด็ก ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆที่เค้ามอบความรักให้กับฉัน.....

 

เพราะคำว่ารักจะทำให้เรากลับมาเจอกัน

 

 

 

------------------------------- END -------------------------------

 

 

 

 

มาาแล้วว จบแล้วนะค่ะสำหรับเรื่องนี้ฮืออ ทิ้งตอนนี้ไว้นานมากๆ มั่งแต่ไปลงเรื่องอื่นลืมหมอดีโอเลย55555

ขอบคุณทุกคนที่อยู่เคียงข้างกัน และติดตามอ่านนิยายของไรท์จนจบนะค่ะ ถ้าไม่มีทุกคนไรท์ไม่มีทางมีวันนี้ได้เลย

 

แล้วเจอกันในเรื่องต่อไปค่ะ

 

มีคำผิดก็ขอโทษน้า ฝากกดติดตามกดโหวตกดถูกใจและคอมเม้นเป็นกำลังใจด้วย

1เม้น = 100 ล้านกำลังใจเลยน้า

 

 

 

เจอกันตอนหน้าจ้าาบ้ายยยhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/946193729.gif

 

 

 

 

 

ทวิต : @Kai_My_Emmy <<< จิ้มได้เล้ยยยยย

 

 

 

#อย่าลืมเม้นอำลากันนะครับ!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}