คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เมียข้าใครอย่าแตะ(Nc)

ชื่อตอน : หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เมียข้าใครอย่าแตะ(Nc)

คำค้น : หนี้รักมาเฟียเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2559 22:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี้รักมาเฟียเถื่อน : เมียข้าใครอย่าแตะ(Nc)
แบบอักษร

 

    ...เมียข้าใครอย่าแตะ(Nc)

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

            อิตาลี

 

สายลมเบาๆพัดผ่านร่างบางที่ยืนอยู่หน้าสุสานของผู้เป็นแม่หยดน้ำใสๆไหลออกจากดวงตาคู่สวยอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่คิดว่าแม่จะอยู่รออาร์มแต่มันก็เป็นเพียงความฝันเท่านั้นเพราะเวลานี้แม่ของอาร์มคงกำลังมองอาร์มอยู่บนสวรรค์ก็ได้ อัลเบิร์ตทำได้แค่ยืนอยู่ห่างจากอาร์มไม่ไกลเท่าไรนักอัลเบิร์ตยังจำได้ดีความรู้สึกที่ต้องมารับรู้ว่าคนในครอบครัวจากไปมันทรมานมากแค่ไหน แต่ไม่ว่ายังไงอาร์มก็ต้องเข้มแข็งให้ได้และเขาเองก็คงทำได้แค่ให้กำลังใจเท่านั้น

"ผมรักแม่นะครับ นางฟ้าของผม"

มันอาจจะดูบ้าก็ได้ที่อยู่ๆอัลเบิร์ตกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเมื่อได้ยินอาร์มบอกรักคนเป็นแม่ ถึงแม้ทั้งคู่จะมีความสัมพันธ์เป็นแม่ลูกแต่ก็ทำให้อัลเบิร์ตรู้สึกไม่พอใจเอาซะดื้อๆ

"กลับกันเถอะอาร์ม"

"อื้อ"

ร่างสูงเดินเข้ามาหาอาร์มก่อนจะโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพ ทั้งคู่เดินออกมาจากสุสานที่ไร้ผู้คนบรรยากาศที่นี้เย็นสบายมันดูสงบและน่าอยู่ทำให้อาร์มยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อคิดว่าผู้เป็นแม่คงมีความสุขอยู่บนสวรรค์แล้วก็ได้

"ยิ้มอะไร?"

"..."

ร่างสูงข้างกายถามอาร์มออกมาอย่างสงสัยแต่อาร์มส่งรอยยิ้มไปแทนคำตอบ กว่าที่จะขอให้อัลเบิร์ตพามาหาแม่ได้มันก็ไม่ใช่ง่ายๆดูเหมือนว่าเขาจะแพ้สายตาอ้อนของอาร์มอยู่บ้าง เท่าที่อาร์มรู้จักผู้ชายคนนี้เขาไม่ใช่คนที่จะยอมตามใจใครแต่ว่าเขากลับยอมทำตามคำขอของอาร์มถึงแม้ว่าจะต้องแลกด้วยเรื่องบนเตียงก็ตาม แค่คิดถึงเรื่องนั้นก็ทำเอาอาร์มหน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย ทั้งสองคนเข้าไปนั่งในรถที่จอดรอทั้งคู่อยู่เมื่อร่างสูงหันกลับมามองคนรักอีกครั้งก็อมยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของอีกคนก็พอจะรู้ว่าอาร์มกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

"คิดเรื่องนั้นอยู่หรอ"

"อ..เอะ?"

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมอาร์มถึงเลือกรักคนที่เขาคอยทำร้ายอาร์มมาตลอดทั้งที่เขาไม่เคยสนใจ ใส่ใจ ซ้ำเอาแต่ทำร้ายร่างกายอาร์มไม่เว้นแต่ละวัน แต่ว่าในความโหดร้ายป่าเถื่อนของเขามันก็มีบางอย่างที่ทำให้อาร์มรู้สึกต่างออกไป ถึงแม้ว่าอาร์มจะรู้ว่าความอ่อนโยนที่อัลเบิร์ตมีให้อาร์มเขาอาจจะหมายถึงฮานิก็ได้แต่ว่าอาร์มกลับรู้สึกว่าเขาทำมันออกมาจากใจ ถึงแม้ว่าเขาจะโหดร้ายมากแค่ไหนแต่เมื่อเจอมุมที่เขาอ้อนโยน สายตาที่เคยแข็งกร้าวก็แปรเปลี่ยนไป เท่านี้มันก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของอาร์มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว อีกอย่างเหมือนที่ใครๆเข้าใจว่าความรักมันเลือกไม่ได้ที่จะเกิดกับใครถึงแม้ว่าจะมีคนที่ดีมากมายแค่ไหนแต่เมื่อหัวใจของเรามันต้องการและรักคนๆนี้ไม่ว่ายังไงก็ได้แต่เฝ้ารักเขาเท่านั้น ถึงแม้ว่าอาร์ม ทุกวันนี้ที่อาร์มอยู่กับอัลเบิร์ตมันทำให้เขามีความสุขมากขึ้นถึงแม้ว่าจะยังไม่กล้าขัดใจร่างสูงเท่าไรก็ตาม เพราะเขายังคงความดุเหมือนเดิมไม่มีผิดแต่เขากลับไม่ทำร้ายร่างกายอาร์มเหมือนที่ผ่านมา มันทำให้อาร์มแน่ใจว่าต้องไปจากนี้อาร์มคงจะมีความสุขเสียที

"พร้อมหรือยังครับ"

"..."

อาร์มเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงในชุดสูทสีดำเขาดูมีเสน่ห์จนสาวๆด้านนอกหลายคนมองมาทางเขา เขาดูดีจนอาร์มไม่กล้าที่จะเดินเคียงข้างเลยด้วยซ้ำ ทั้งคู่มางานเปิดตัวของอาร์มในฐานะภรรยาหัวหน้ามาเฟีย แต่ยังไงอาร์มก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจเท่าไรนักเพราะภรรยามักจะใช้กับผู้หญิงเท่านั้นแต่อาร์มเป็น...ผู้ชาย

"พร้อมเสมอ ตราบเท่าที่อยู่ด้วยกัน"

"อัลเบิร์ต"

คำพูดของร่างสูงเหมือนเป็นแรงผลักดันให้อาร์มกล้าที่จะก้าวเดินต่อไปกับผู้ชายคนนี้ อัลเบิร์ตดึงข้อมือของอาร์มให้คล้องแขนของอัลเบิร์ตเข้าไปในงาน งานทั้งงานถูกแต่งเติมไปด้วยสีขาวและดำสลับไปมา มันอาจจะดูแปลกกว่าอื่นๆแต่อาร์มก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะอัลเบิร์ตได้บอกความหมายเกี่ยวกับสีของงานนี้แล้ว

     :: สีดำ เปรียบเสมือนอัลเบิร์ตที่มีเพียงความมืดในใจ ::

     :: สีขาว เปรียบเสมือนอาร์มที่มาพร้อมแสงสว่าง เข้ามาเปลี่ยนชีวิตของคนหนึ่งคน ::

อาร์มรู้สึกไม่ค่อยชอบที่ที่มีคนเยอะๆเท่าไรแต่ว่าก็ต้องอดทน เพราะท่าทางของอัลเบิร์ตเองก็ดูรู้สึกจะไม่ชอบงานแบบนี้เท่าไรนักแต่ในเมื่อมันเป็นงานของคนทั้งสองก็ต้องทำให้ดีที่สุด เมื่อถึงเวลาเปิดงานอัลเบิร์ตและอาร์มได้ขึ้นไปกล่าวคำพูดขอบคุณแขกทุกคนที่มาร่วมงานในครั้งนี้

"เมื่อไรจะจบสักที"

ร่างสูงบ่นออกมาเบาๆพรางถอนหายใจเฮือกใหญ่ทำให้อาร์มรู้สึกสงสัยไม่น้อยเพราะคิดว่าอัลเบิร์ตคงจะมีงานต้องกลับไปทำหรือป่าว?

"มีงานหรอครับ?"

"..."

ร่างสูงไม่ตอบอะไรออกมาได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธกลับมาทำให้อาร์มขมวดคิ้วอย่างสงสัยยิ่งกว่าเดิม คิดว่าอัลเบิร์ตมีงานที่ต้องกลับไปทำซะมากกว่า

"แล้วจะรีบกลับไป...."

"สวัสดีครับ"

อยู่ๆก็มีเสียงปริศนาพูดแทรกบทสนทนาของทั้งคู่ทำให้ทั้งสองคนหันกลับไปมองแทบจะทันที หนุ่มหล่อวัยน่าจะอายุยี่สิบกว่าๆเขาดูมีเสน่ห์และดูมีราศีจับยิ่งมายืนอยู่กับอัลเบิร์ตแล้ว สายตาของคนในงานต่างหันมองทั้งคู่เป็นต่างเดียวกันเพราะความหล่อที่แทบกินกันไม่ลง

"สวัสดีครับ"

"อ..เอะ สวัสดีครับ"

อยู่ๆชายปริศนาก็จับมือของอาร์มพร้อมกับก้มลงจูบหลังมือของอาร์ม การกระทำของเขาทำเอาร่างสูงยืนนิ่งภายนอกของเขาดูสงบแต่ใครจะรู้ว่าในใจของเขาตอนนี้กำลังรู้สึกอะไรกันแน่ อาร์มได้แต่พยายามสะบัดมือออกจากมือของชายปริศนาแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อย

ผัวะ!!!

ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากของอัลเบิร์ตเลยแม้แต่คำเดียวนอกจากเขาจะปัดมือของอาร์มและชายปริศนาออกจากกัน โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าตอนนี้ทั้งสามคนอยู่ในงานที่มีผู้คนอยู่รวมกันมากพอสมควร

"ผมแค่..."

"อย่ามายุ่งกับเมียกู!!"

เสียงทรงอำนาจตวาดดังขึ้นทำให้หลายๆคนหันมามองพวกเขาแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะตอนนี้อัลเบิร์ตแลดูน่ากลัว ทั้งน้ำเสียงและสายตาแม้แต่อาร์มยังไม่กล้าจะขยับตัวเลยสักนิด

"อ..อัล..."

"กลับบ้าน!!"

ชายปริศนาได้แต่ยืนมึนงงกับการกระทำของอัลเบิร์ตมองร่างบางที่โดนคนรักของตัวฉุดกระชากลากถูออกจากงานไปอย่างที่ไม่มีใครกล้าห้ามไว้เลยแม้แต่คนเดียว หากเข้าไปแทรกตอนนี้ก็คงต้องตายแน่ๆ

 

เมื่อทั้งคู่เดินออกมาจากงานบรรยากาศด้านนอกทำให้อัลเบิร์ตรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเดิมและคิดว่าชายคนนั้นคงไม่ตามออกมาอีกแล้ว แต่ก็ผิดคลาดหลังจากที่เขาได้สติกลับมาแล้วก็เดินเข้ามาหาคนทั้งคู่เหมือนเดิม

"หวงไปก็เท่านั้นครับคุณอัลเบิร์ต"

"..."

ชายปริศนายกยิ้มมุมปากแต่อัลเบิร์ตกลับส่งเสียงหึในลำคอเหมือนกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัว แต่อาร์มกลับเดาไม่ออกเลยว่าชายคนนี้ต้องการอะไรกันแน่ที่สำคัญอาร์มไม่รู้จักเขาเลยแม้แต่น้อย

ผัวะ!!

"หุบปากของมึงซะ!!"

โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัวหมัดหนักๆของอัลเบิร์ตก็ซัดเข้าเต็มปากของเขาจนร่างสูงตรงหน้าอัลเบิร์ตเซถลาไปเล็กน้อย แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจเลยสักนิดแต่กลับมองมาที่อาร์มไม่ว่างตา

"เมียมึงกูขอได้ไหมวะ?"

"มึง!!!!"

"คุณอัลเบิร์ตครับ!"

เสียงของเดวิดดังขึ้นก่อนที่หมัดของอัลเบิร์ตจะฟาดผัวะเข้าที่ปากของคนตรงหน้าอัลเบิร์ต เดวิดรีบใช้ตัวเองยืนบังผู้เป็นนายเอาไว้ทำให้อาร์มรีบดึงมือหนาของอัลเบิร์ตกลับเข้ามานั่งในรถแทบจะทันที อาร์มไม่รู้ว่าอัลเบิร์ตเป็นอะไรกันแน่เพราะอยู่ๆเขาก็ดูไม่สบอารมณ์ไปซะทุกอย่าง ร่างสูงเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทางที่กลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่กลับมาถึงอัลเบิร์ตก็เอาแต่ทำร้ายข้าวของด้านนอกคฤหาสน์กระถ่างต้นไม้ราคาแพงถูกปรัดลงมาตกแตก อาร์มไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้เลยสักนิดเพราะตอนนี้อัลเบิร์ตกลับดูน่ากลัวกว่าทุกครั้ง

"มันเป็นใครวะ!! มายุ่งกับเมียกู!!"

คำพูดที่ออกจากปากร่างสูงทำให้อาร์มอมยิ้มออกมาถึงจะรู้ว่ามันไม่น่าดีใจแต่มันก็อดที่จะดีใจไม่ได้อยู่ดี คำหยาบมากมายหลุดออกมาจากปากร่างสูงพร้อมกับกระด่างต้นไม้แตกไปทีละต้นจนอาร์มรู้สึกสงสารต้นไม้ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

"อัลเบิร์ตครับ"

"มันเป็นใครอาร์ม!"

อัลเบิร์ตยีผมตัวเองจนมันยุ่งเหยิงไปหมดคิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบกลายเป็นโบว์ มันทำให้อาร์มอมยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าที่อัลเบิร์ตทำไปทั้งหมดเพราะเขาอาจจะรู้สึกหึงก็ได้

"ผมไม่รู้จักเขาหรอกครับ หึงผมหรอ?"

"..."

อาร์มพูดออกมาพรางส่งยิ้มกว้าง ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอคำถามตรงๆแบบนี้มันเหมือนกับว่าอาร์มรู้แล้วว่าเขาเป็นอะไร หรือว่าเขาแสดงออกมากเกินไป?

"ไม่ได้หึง!"

"จริงหรอครับ?"

ถึงอัลเบิร์ตจะปฏิเสธออกมาเสียงแข็งแต่การกระทำของเขามันชันเจนทุกอย่างและหลักฐานมันก็ชัดเจนมากขนาดนี้ ร่างสูงเหล่มองคนรักที่ดูจะสนุกกับการที่เขาเป็นแบบนี้ แต่อัลเบิร์ตกลับไม่ได้รู้สึกสนุกไปด้วยเลยสักนิดตอนนั้นเขาแทบอาจจะเข้าไปกระชากคอของชายปริศนาคนนั้นแล้วฉีกเนื้อมันออกเป็นชิ้นๆ

"ไม่หึงจริงๆด้วย งั้นแบบนี้ใครๆก็ทำแบบนั้นก็ผมได้..."

"หยุดความคิดซะ!"

อาร์มอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ยิ่งกว่าเดิมเพราะร่างสูงในเวลานี้เหมือนเด็กเล็กๆที่โดนขัดใจ สำหรับอาร์มมันทั้งรู้สึกกลัวแล้วก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูกแถมยังรู้สึกอยากจะแกล้งอัลเบิร์ตมากกว่าเดิมเสียอีก

"ผมอยากไปงานแบบนี้อีกจัง"

"จะไปได้หลังจากรับบทลงโทษ!"

"อ..อัลเบิร์ต!"

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2032364165-member.jpg

ร่างกายไร้เสื้อผ้านอนแนบกายด้วยกันริมฝีปากสัมผัสกันไปมาหลายต่อหลายครั้งถึงแม้อุณหภูมิในห้องจะเย็นสบายแต่กลับไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเย็นไปด้วยเลยสักนิด ความร้อนในร่างกายมันมีมากกว่า ความปรารถนาที่มีต่อกันพุ่งขึ้นสูงจนไม่มีใครสามารถหักห้ามความต้องการเอาไว้ในเลยสักนิด

"อ่ะ อ๊ะ อ๊ะ อื้ออ"

ร่างบางครางออกมาเมื่อมือหนาส่องนิ้วเข้ายังช่องทางสีหนาวของอาร์มพรางชักนิ้วเข้าออกไปมา ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ช่องทางสีหวานกลับตอดรัดนิ้วของอัลเบิร์ตได้ดีทีเดียว

".อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อัลเบิร์ต.ส..ใส่เข้ามา..ด..ได้ไหม....อื้อ!อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ซี๊ดดด~.."

ร่างบางร้องครางออกมาสุดเสียงแต่มือนุ่มก็ยังคงจับแกนกายแท่งร้อนของอัลเบิร์ตรูดไปมาจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมากกว่าเดิมเลยด้วยซ้ำ ร่างกายของอาร์มเริ่มทนรอไม่ไหวเพราะความต้องการมันมีมากกว่าความเขินอาย อัลเบิร์ตไม่รอช้าจับร่างบางนอนคว่ำลงกับเตียงนอนก่อนจะยกบั้นท้ายของอาร์มขึ้นเล็กน้อย

"อื้อออ~...อ๊าาห์!!!...แรงอีก..อ..อัลเบิร์ต...อ๊าาาห์!!...อ๊ะๆ!!..อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ.ลึกเกินไป...อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ"

ทันทีที่แกนกายเข้าไปในร่างกายของอาร์มร่างสูงไม่รอช้าที่กระแทกแกนกายเข้าออกเร็วและแรงมากขึ้นๆ ริมฝีปากร้อนอุ่นขบกัดตามร่างกายของอาร์มจนขึ้นรอยจ้ำแดงๆ เสียงหอบปนเสียงครางดังไปทั่วห้องถึงแม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะยังทำงานอยู่แต่มันกลับทำให้ร่างของทั้งคู่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่

".อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อัลเบิร์ต.....อื้อ!อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ซี๊ดดด~..อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อัลเบิร์ต..อื้อ!อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ซี๊ดดด~...อ๊าาส์!!..อัลเบิร์ต!.อื้อออ~...อ๊าาห์!!!...แรงอีก..อ..อัลเบิร์ต...อ๊าาาห์!!...อ๊ะๆ!!..อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ.ลึกเกินไป...อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ"

ร่างบางร้องครางออกมาสุดเสียงเมื่ออัลเบิร์ตกระแทกแกนกายเข้าหาอย่างไม่เว้นช่วงให้หายใจเลยสักนิด ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกันไปมาหลายต่อหลายครั้งจนอาร์มต้องเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกไปเพราะเริ่มขาดอากาศหายใจเต็มทน ร่างสูงยังคงกระแทกแกนกายเข้าหาร่างบางตามอารมณ์ของตัวเองก่อนที่ร่างกายของทั้งคู่จะกระตุกเกร็งปล่อยน้ำกามสีขาวขุนออกมาเลอะที่นอนส่วนอัลเบิร์ตกลับปล่อยน้ำกามในร่างกายของอาร์ม ทั้งคู่นอนหอบบนเตียงอย่างอ่อนล้าก่อนจะส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ต่อจากนี้พวกเขาคงไม่เรื่องอะไรต้องให้คิดมากอีกแล้ว โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่ามีใครบางคนกำลังมองทั้งคู่จากด้านนอกคฤหาสน์หลังใหญ่

"แกจะต้องไม่เหลืออะไรเหมือนกับฉัน!!"

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/2044347823-member.jpg

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น